ဟုတ်ကဲ့၊ ဗွိုက်ဟဲရိုး (Voidharrow) ကို လက်ခံလိုက်ပါ။
"ချန်ချန်၊ နားထောင်စမ်း။"
"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း။"
"ဘာပြောတယ်?"
သူ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မင်းကို ပြောတာမဟုတ်ဘူး။ တခြားအသံတစ်သံကို ပြောတာ။"
"တခြားအသံဆိုတာ မရှိဘူး ချန်ချန်။ ငါပဲ ရှိတာ။"
ခဏအကြာတွင် ချန်ချန် တစ်ယောက် ကျူးဖုန်း ကို မမြင်နိုင်မှန်း သတိပြုမိသွားသည်။ အကြောင်းမှာ ကျူးဖုန်း က လမ်းတစ်ဖက်ခြမ်းရှိ အခန်းငယ်ထဲတွင် ရှိနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး အဓိကဇာတ်ဆောင်သစ်များ ဖြစ်လာပြီးနောက် ကျူးဖုန်း နှင့် ချန်ချန် တို့ကို တစ်ဦးလျှင် အခန်းငယ်တစ်ခုစီ ပေးထားခဲ့သည်ကို သူ ပြန်အမှတ်ရလိုက်သည်။ အမှန်တကယ်တော့ ၎င်းသည် အခြားသော အကျဉ်းခန်းများနည်းတူ အကျဉ်းခန်းတစ်ခုသာဖြစ်ပြီး ထိုသို့ခေါ်ဝေါ်ခြင်းမှာ အဓိပ္ပာယ်မဲ့လှသည်။ ချန်ချန် သည် နှစ်များတစ်လျှောက် ထိုသို့သောနေရာများတွင် အကြိမ်ကြိမ်နေခဲ့ဖူးသဖြင့် မည်သည့်နေရာမျိုးဖြစ်သည်ကို သူ ကောင်းကောင်းသိသည်။ သူတို့ မည်သို့ပင်ခေါ်စေကာမူ ၎င်းသည် အကျဉ်းခန်းတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တုန်းကလို...
သူသည် ထိုနေရာက ဘယ်နေရာလဲဆိုတာကို အမှတ်မရတော့ပေ။
"ချန်ချန်?"
သူ မျက်နှာကို ရှုံ့မဲ့လိုက်ပြီး ထိုအကျဉ်းခန်းထဲတွင် ရှိနေစဉ်က အကြောင်းကို ပြန်စဉ်းစားရန် ကြိုးစားသည်။ ထိုစဉ်က အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရှိခဲ့သည်—အမြဲတမ်းလိုလို အမျိုးသမီးတစ်ယောက်တော့ ရှိတတ်မြဲပင်—ထို့နောက် သူမ၏ခင်ပွန်းက ခင်ပွန်းသည်တို့၏ ထုံးစံအတိုင်း အနည်းငယ် စိတ်တိုသွားခဲ့သည်။ သူတို့က ဖောက်ပြန်ခဲ့သည့် အမျိုးသမီးကို အပြစ်ပေးသလား။ မပေးပါ။ သူတို့က အပျော်သဘောသက်သက်သာ ဖြစ်ခဲ့သည့် ချန်ချန် ကိုသာ အပြစ်ပုံချပြီး အကျဉ်းခန်းထဲ ပစ်သွင်းခဲ့ကြသည်။ ထိုမြို့ပြနိုင်ငံရှိ တရားသူကြီးများသည် အတော်လေး ဟာသဉာဏ်မရှိသူများပင်။
သူ ဘာကြောင့်များ သူ အကျဉ်းချခံခဲ့ရသည့် မြို့ပြနိုင်ငံကို အမှတ်မရနိုင်ရတာလဲ။
"ချန်ချန်?"
"ကျူးဖုန်း၊ ငါ အဲဒီမိန်းကလေးနဲ့ အိပ်ခဲ့လို့ အကျဉ်းချခံခဲ့ရတုန်းက ဘယ်နေရာလဲဆိုတာ မင်း မှတ်မိသေးလား။"
ထိုစကားကြောင့် ကျူးဖုန်း မှာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "တကယ်ပြောနေတာလား ချန်ချန်? မင်းပြောတာက တော်တော်လေးကို ကျယ်ပြန့်လွန်းနေတယ်ကွ။"
"ကိစ္စမရှိပါဘူး။"
"ချန်ချန်၊ ငါတို့ ဒီနေရာကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ နည်းလမ်းရှာရမယ်။"
"ဘာ? ဘာလို့လဲ?" ချန်ချန် က ကျူးဖုန်း ပြောတာ မှန်ကြောင်း သိသော်လည်း ကျူးဖုန်း ပြောတာ ဘာကြောင့် မှန်ရသလဲဆိုတာကိုတော့ သူ အမှတ်မရနိုင်တော့ပေ။
ကျူးဖုန်း က အလွန်နှေးကွေးစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊ "ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါတို့က ကျွန်တွေဖြစ်နေလို့လေ၊ ဒီကောင်စုတ်ရဲ့။"
"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ ငါသိပါတယ်၊ သိပါတယ်။" ချန်ချန် သည် အာရုံစိုက်နိုင်ရန် အတင်းကြိုးစားလိုက်သည်။ ဒါပေမဲ့ အလွန်ခက်ခဲလှသည်။
သူတို့ ဘယ်လိုရောက်လာခဲ့သလဲဆိုတာကို သူ အမှတ်ရချင်မိသည်။ ၎င်းသည် ဖာ့ဒ် (Fehrd) နှင့် ပတ်သက်နေသည်မှာ သေချာသော်လည်း ဖာ့ဒ် မည်သို့ပါဝင်ပတ်သက်နေသလဲဆိုတာကို သူ ပြန်မမှတ်မိနိုင်တော့ပေ။ ဖာ့ဒ် ဘယ်မှာရှိနေသလဲဆိုတာကိုပင် သူ မသိတော့ပါ။ သူတို့နှင့်အတူ ရှိနေသင့်သူဖြစ်သည်။
ကျူးဖုန်း သည် အရေးကြီးနိုင်ဖွယ်ရှိသည့် အကြောင်းအရာတစ်ခုကို ပြောနေသည်။ ကျူးဖုန်း က အမြဲတမ်း စကားပြောနေတတ်သူဖြစ်၍ သူပြောသည်မှာ အရေးကြီးသလားဆိုသည်ကို ခွဲခြားရခက်သည်။ "အခုဆိုရင် ပိုခက်ခဲသွားလိမ့်မယ်။ မင်းက အဓိကဆွဲဆောင်မှု ဖြစ်လာပြီးကတည်းက သူတို့က လုံခြုံရေးတွေကို ပိုငှားထားတယ်။ ပရိသတ်တွေလည်း ပိုများလာတယ်။"
"ဘာကြောင့်လဲ။"
"မင်းကြောင့်လေ၊ ဒီလူမိုက်ရာ။" ကျူးဖုန်း ၏ အသံမှာ ဒေါသထွက်နေပုံရသည်။ သူ အော်ဟစ်လိုက်သဖြင့် ချန်ချန် ၏ ခေါင်းကိုက်မှုမှာ ပိုဆိုးသွားသည်။ "မင်းက မနိုင်နိုင်တဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးသမားကို အနိုင်ယူခဲ့တာလေ။ လူတွေက ဒီနှစ်တွေအတွင်း ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဒီဇာတ်ခုံပေါ်က တိုက်ပွဲတွေကို စိတ်ဝင်စားလာကြတယ်။ ကယ်ဘစ် (Calbit) နဲ့ ဂျာဂို (Jago) တို့က တခြားကောင်တွေအပြင် ငှားရမ်းထားတဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးသမား တစ်ဒါဇင်လောက် ထပ်တိုးခန့်ထားတယ်။ သူတို့ထဲက တချို့ဆိုရင် သံဓားတွေတောင် ကိုင်ထားကြတယ်။ ကင်းလှည့်တဲ့ ချန်ချန် တွေကလည်း ပုံစံမရှိဘူး၊ ဘာပုံစံမှ ရှာမတွေ့ဘူး။ ငါပြောမယ်၊ မင်း အဲဒီ မူး (mul) ကို မသတ်ခင်တုန်းက ငါတို့ လွတ်မြောက်ဖို့ အခွင့်အရေး ပိုသာသေးတယ်။"
"ငါ့မှာ ဘာရွေးချယ်စရာ ရှိလို့လဲ!" ချန်ချန် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး အခန်းနံရံကို လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။
ထူးဆန်းစွာပင် သူ၏လက်မှာ နာကျင်မှုမရှိတော့ဘဲ ကျောက်နံရံမှ အပိုင်းအစကြီးတစ်ခုနှင့် အပိုင်းအစငယ်များစွာတို့ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလာသည်။
"ကျေးဇူးပြုပြီး ငြိမ်ငြိမ်နေလို့ရမလား?" ကျူးဖုန်း က ပြောသည်။ "မင်း အော်နေရင် အစောင့်တွေ ရောက်လာလိမ့်မယ်၊ ပြီးရင် ငါတို့ စကားပြောလို့ မရတော့ဘူး။"
"ငါ မင်းနဲ့ စကားမပြောချင်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ အမှန်တော့ ကျူးဖုန်း၊ မင်းနဲ့ စကားပြောရတာ ငါ ငြီးငွေ့နေပြီ။ မင်းက စကားပြောတာပဲ သိတယ်။"
"ကောင်းပြီ၊ ဒါ ကောင်းတယ်။"
ချန်ချန် သည် နားမလည်နိုင်စွာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ဘာက ကောင်းတာလဲ။"
"မင်း ငါ့ကို ပြန်ပြောနေတာလေ။ အဲဒါက မင်း မင်းဖြစ်နေသေးတယ်ဆိုတဲ့ ကောင်းတဲ့ လက္ခဏာပဲ။"
"ငါက ငါဖြစ်တာပေါ့။ တခြားဘယ်သူဖြစ်ရမှာလဲ?" ချန်ချန် သည် အဖြေကို ကိုယ်တိုင်ပင် အပြည့်အဝ မသေချာသော်လည်း ထိုသို့ မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။
"ငါသာ သိနိုင်ခဲ့ရင် ကောင်းမှာပဲ။" ကျူးဖုန်း က စိတ်ခံစားချက် အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်ရာ ချန်ချန် မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ကျူးဖုန်း သည် များသောအားဖြင့် ထိုမျှထိ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြောလေ့မရှိပါ။ "ချန်ချန်၊ သဲကန္တာရထဲက အဲဒီညကတည်းက မင်း မင်းလို မဟုတ်တော့ဘူး။ မင်းက မယုံနိုင်လောက်အောင် စွမ်းအားကြီးနေပြီး ရောဂါသည်တစ်ယောက်နဲ့ ပိုပိုတူလာတယ်။ ငါ ကြောက်တယ်။"
ကျူးဖုန်း သည် မည်သည့်အရာကိုမျှ ကြောက်သည်ဟု ဝန်ခံလေ့မရှိပါ။ အနည်းဆုံးတော့ ချန်ချန် ၏ အထင်အရ သူ ထိုသို့ ပြောခဲ့ဖူးသည်ဟု မထင်ပါ။ အတိအကျ ပြန်မှတ်မိရန် ခက်ခဲလှသည်။
ဒုက္ခပါပဲ၊ သူသည် သူ့မိဘများ၏ အမည်ကိုပင် အမှတ်မရနိုင်သေးပါ။ ပြီးတော့ သူ၏ခေါင်းမှာလည်း ဆက်လက် ကိုက်ခဲနေဆဲဖြစ်သည်။
"ငါတို့ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားရမယ် ကျူးဖုန်း" ဟု ချန်ချန် က ပြောသည်။ "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး။ ငါတို့ ဖာ့ဒ် (Fehrd) ဆီကနေ အစီအစဉ်တစ်ခု ရဖို့ လိုတယ်။"
ကျူးဖုန်း ပြန်မဖြေမီ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ "ဖာ့ဒ်က သေသွားပြီ ချန်ချန်။"
ချန်ချန် သည် ထိုအချက်ကို မေ့သွားခဲ့သည်။ အမှန်တော့ သူ ယခုထိလည်း အမှတ်မရသေးဘဲ ကျူးဖုန်း လိမ်ပြောနေတာမဟုတ်မှန်း မသေချာပေ။
မဟုတ်ဘူး၊ ဒါ အရူးအမူးဖြစ်နေတာ။ ကျူးဖုန်း က သူ့ကို လိမ်ပြောမှာ မဟုတ်ဘူး။
လိမ်ပါ့မလား?
"သူ သေသွားတာ သေချာရဲ့လား။"
"မှတ်မိလား ချန်ချန်၊ အဲဒီ ဘလက်ဆန်း (Black Sands) လူမိုက်က သူ့ကို သတ်လိုက်တာလေ။ သူတို့က တုတ်တွေနဲ့ တိုက်ခိုက်နေကြတာ၊ ပြီးတော့ ခေါင်းဆောင်က ဓားထုတ်ပြီး သူ့ကို ထိုးလိုက်တာ။"
ချန်ချန် သည် ထိုအကြောင်းကို လုံးဝ အမှတ်မရပေ။ သို့သော် တစ်စုံတစ်ခု လွဲမှားနေသလို ခံစားရသည်။ "သူတို့က တုတ်တွေနဲ့ တိုက်နေကြတာကို ဘာလို့ ဓားနဲ့ ထိုးရတာလဲ။"
ကျူးဖုန်း က မယုံကြည်နိုင်သည့် အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊ "သူက သူခိုးဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်လေ၊ မင်းက ဘယ်ဂြိုဟ်မှာ သူတို့ ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိ ပြုမူလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်နေတာလဲ? တကယ်ပြောရရင် ငါတောင် မင်းကို ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိ ပြုမူလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး၊ မင်းက ငါသိသမျှထဲမှာ ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့သူနဲ့ အနီးစပ်ဆုံးပဲ။"
ထိုစကားက ချန်ချန် ကို အံ့အားသင့်စေသည်။ ကျူးဖုန်း က သူ့ကို ကောင်းသောစကား ပြောလိုက်ခြင်းမှာ သူမျှော်လင့်ထားသည့် ကျူးဖုန်း ၏ စကားများနှင့် မကိုက်ညီပေ။
အခြေအနေများက သူထင်ထားသည်ထက် ပိုဆိုးနေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။
သို့သော် သူသည် ဖြောင့်မတ်စွာ မစဉ်းစားနိုင်သဖြင့် ထိုအချက်မှာ အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ပေ။
သူ အနားယူရန်သာ လိုအပ်သည်။ ဖြစ်နိုင်လျှင် သူ၏လက် နာကျင်မှုများ သက်သာသွားမည်၊ ခေါင်းကိုက်မှုများလည်း ပျောက်ကင်းသွားမည်၊ ထို့နောက်တွင် သူ၏မိဘများ၏ အမည်များ၊ ဖာ့ဒ် မည်သို့သေဆုံးသွားပုံ၊ သူ အကျဉ်းချခံခဲ့ရသည့်နေရာ စသည်တို့ကို ပြန်မှတ်မိလာလိမ့်မည်။
ဗွိုက်ဟဲရိုး (Voidharrow) ထံ အရှုံးပေးလိုက်ပါ၊ အားလုံး...
"မလုပ်နဲ့!"
"ဘာဖြစ်တာလဲ?" ကျူးဖုန်း က စိုးရိမ်တကြီး မေးသည်။
ချန်ချန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ဘာမှမဟုတ်ဘူး။ တကယ်ပါ၊ ငါ အဆင်ပြေပါတယ်။ ငါက..." သူ မျက်လုံးကို ပွတ်သပ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် သူ၏လက်ချောင်းများတွင် အနာများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။ မဟုတ်ပါ၊ ၎င်းတို့မှာ အနာများမဟုတ်တော့ဘဲ မည်သည့်အရာကိုမျှ ထိတွေ့၍မရနိုင်အောင် ဖြစ်စေသည့် အနီရောင် အရည်ကြည်ဖုများ ဖြစ်သည်။
သူ ဒေါသတကြီး ညည်းတွားလိုက်သည်။ "ငါတို့ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားဖို့ လိုတယ်။"
"ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အကြံဉာဏ်ပေးနိုင်ပါတယ်။" ကျူးဖုန်း က အသက်ပြင်းပြင်း ရှူထုတ်လိုက်သည်။ "ဖီးနား (Feena) သာ ဒီမှာရှိရင် ကောင်းမှာပဲ။"
"ဖီးနားဆိုတာ ဘယ်သူတုန်းကလဲ?"
ကျူးဖုန်း က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊ "ငါ့ညီမလေ၊ ဒီလူမိုက်ရာ။ သူမက..." သူ စကားကို ရပ်လိုက်ပြီး "တစ်ယောက်ယောက် လာနေပြီ" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
ချန်ချန် သည် သူ၏လက်နာကျင်မှုများကို ပျောက်ကင်းအောင် လုပ်ပေးနိုင်မည့်သူ ဖြစ်ပါစေဟု ဆုတောင်းလိုက်သည်။
အသံအသစ်တစ်ခုက "တံခါးနဲ့ ဝေးဝေးမှာ၊ ဘာခေါ်မလဲ၊ ရပ်နေစမ်း" ဟု ပြောသည်။
အမှန်တော့ ချန်ချန် သည် ၎င်းမှာ အစောင့်တစ်ဦးဖြစ်သည့် ဆက်စကာ (Sasker) ၏ အသံဟောင်းဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။ သူသည် အမြဲတမ်း သံဓားများ ကိုင်ဆောင်ထားသည့် အခြားအစောင့်သုံးဦးနှင့်အတူ လာလေ့ရှိသည်။
ထို့ကြောင့် ချန်ချန် သည် တံခါးနှင့် ဝေးရာသို့ နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။
တံခါးပွင့်လာသောအခါ ဆက်စကာနှင့် ပုံမှန်အစောင့်သုံးဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့၏ ဓားများမှာ အသင့်အနေအထား ဖြစ်နေသည်။
"မင်းရဲ့ နောက်တစ်ပွဲအတွက် အချိန်ကျပြီ၊ ပြီးတော့..." ဆက်စကာသည် စကားကို ရပ်လိုက်ပြီး ချန်ချန် ကို မျက်လုံးပြူးကာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ "ဒီမှာ ဘာဖြစ်တာလဲ?"
ချန်ချန် မှာ သူ ဘာကိုပြောနေမှန်း လုံးဝမသိပေ။ "ငါ အမြဲတမ်းအတိုင်းပါပဲ။"
"မဖြစ်နိုင်ဘူး။ မင်းမျက်နှာက၊ ဘာခေါ်မလဲ၊ အမှိုက်တွေနဲ့ ဖုံးနေတာပဲ။"
လူမိုက်တစ်ယောက်က "သူ့ကို ဆေးကုသပေးတဲ့သူ တစ်ယောက်လောက်နဲ့ ပြကြည့်သင့်မလား" ဟု ပြောသည်။
ဆက်စကာသည် သူ့အား အရူးတစ်ယောက်ကို ကြည့်သကဲ့သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ "ဟုတ်ပြီ၊ နောက်ထပ်တစ်ယောက်။ ကယ်ဘစ်က ဆေးကုသပေးတဲ့သူတွေကို ပိုက်ဆံပေးရတာ မုန်းတယ်၊ ပြီးတော့ သူတို့က ဒီကောင်ကို ပြကြည့်ဖို့၊ ဘာခေါ်မလဲ၊ ခြောက်ယောက်လောက် လွှတ်လိုက်သေးတယ်။ ဒါ့အပြင် အခုက တိုက်ပွဲအတွက် အချိန်ကျပြီ။"
လူမိုက်က ကာကွယ်ပြောဆိုလိုက်သည်၊ "ကူးစက်တတ်တဲ့ အရာမျိုးဆိုရင်ရော?"
ဆက်စကာ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြောင်းလဲခြင်းမရှိပေ။ "မင်းက တိုက်ခိုက်ရေးသမားတွေကို ထိန်းဖို့ ပိုက်ဆံရတာ။ မင်းက၊ ဘာခေါ်မလဲ၊ စဉ်းစားဖို့ ပိုက်ဆံရတာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း။" သူသည် ချန်ချန် ဘက်သို့ ပြန်လှည့်လိုက်သည်။ "ထတော့ မန်ဒရက် (Mandred)။ မင်းရဲ့ အလုပ်ကို လုပ်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ။"
"မင်းတို့က ငါ့ကို ပိုက်ဆံမပေးပါဘူး။"
"ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို ကယ်ဘစ်နဲ့ ဂျာဂိုအတွက် အလုပ်လုပ်ပေးလိုက်ပေါ့။ လာ၊ သွားကြရအောင်။"
ထိုအချိန်တွင် ချန်ချန် သည် ဇာတ်ခုံဆီသို့ သွားရမည့်လမ်းကို အိပ်ပျော်နေရင်းနှင့်ပင် လျှောက်နိုင်နေပြီဖြစ်သည်။ အစောင့်သုံးဦးမှာ သူ့အား ပတ်လည်ဝိုင်းထားကြသည်။ သူ လုယူ၍မရနိုင်လောက်အောင် ဝေးသော်လည်း သူ တစ်ခုခုမှားယွင်းလုပ်ဆောင်ပါက ဓားဖြင့် ထိရောက်စွာ တိုက်ခိုက်နိုင်လောက်သည့် အကွာအဝေးတွင် ရှိနေကြသည်။
သူ၏လက်များမှာ တကယ်ကို နာကျင်လှသည်။
သူတို့သည် သူ့အား စောင့်ဆိုင်းရမည့်နေရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာပြီးနောက် ဂျာဂိုက သူ၏လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်အတိုင်း စတင်ပြောဆိုနေသည်။ ချန်ချန် မှာ ပရိသတ်ဆူညံသံများကြောင့် သူပြောသည်ကို မကြားရသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။
ဆူညံသံများမှာ ရပ်တန့်သွားခြင်းမရှိပေ။ ချန်ချန် သည် ၎င်းကို လျစ်လျူရှုရန် ကြိုးစားသော်လည်း မရပေ။ သူသည် တခြားအသံတစ်ခုခုကို နားထောင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဆူညံသံများသာ ရှိနေပြီး သူ၏ခေါင်းကိုက်မှုမှာ ပိုမိုဆိုးရွားလာသည်။ သူ နားထောင်စရာ တစ်ခုခုကို ရှာရန် လိုအပ်သည်။
ရှုပ်ထွေးမှုတွေကို လက်ခံလိုက်ပါ၊ ငါ့သူငယ်ချင်း။ မျိုးစေ့တွေကို ဖြန့်ကျဲလိုက်၊ အဲဒီအခါ အရာအားလုံးက မင်းပိုင် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။
ဒါဟာ သူကြားချင်သည့်အရာ မဟုတ်သော်လည်း ထိုအသံ—သဲကန္တာရထဲက ညကတည်းက သူ၏ခေါင်းထဲတွင်ရှိနေပြီး သူ ဘယ်လောက်ပဲ ဖယ်ရှားပစ်ရန် ကြိုးစားပါစေ ပျောက်ကွယ်မသွားသည့် ထိုစိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ဖွယ် အသံ—က သူ၏ခေါင်းကိုက်မှုကို ပိုဆိုးမသွားစေပေ။
တကယ်တော့ ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသည့်အချိန်တွင် ခေါင်းကိုက်မှုမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
သူ၏လက်များမှာလည်း နာကျင်မှုမရှိတော့ပေ။
နောက်ဆုံးတွင်၊ ထိုအသံကို နားမထောင်ဘဲနေခဲ့ပြီးနောက်၊ ထိုအသံ ပျောက်ကွယ်သွားစေရန် ဆုတောင်းခဲ့ပြီးနောက် သူသည် ထိုအသံကို လက်ခံလိုက်သည်။
ဂျာဂိုက တိုက်ပွဲများ၊ စစ်ပွဲများနှင့် အခြားအဓိပ္ပာယ်မဲ့သည့် စကားများကို ပြောနေစဉ် သူသည် အာရုံမစိုက်တော့ပေ။ ပရိသတ်များက အော်ဟစ်အားပေးနေကြသော်လည်း သူသည် ထိုအချက်ကိုလည်း လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။
သူ မြင်နေရသည်မှာ ဇာတ်ခုံပေါ်တွင် သူ့ကို ရင်ဆိုင်နေသည့် သရိုင်-ခရီးန် (thri-kreen) သာ ဖြစ်သည်။
မျိုးစေ့တွေကို ဖြန့်ကျဲလိုက်
သရိုင်-ခရီးန်သည် ဇာတ်ခုံပေါ်တွင် ခြေထောက်အားလုံးဖြင့် လျင်မြန်စွာ ပြေးလွှားပြီး ချန်ချန် ကို ရှောင်တိမ်းရန် ကြိုးစားနေသည်။ ထို့နောက် သူ၏နောက်ခြေထောက်များဖြင့် ခုန်တက်ပြီး ချန်ချန် ကို သူ၏လက်မောင်းများဖြင့် ဖြတ်တောက်ရန် ကြိုးစားသည်။
မျိုးစေ့တွေကို ဖြန့်ကျဲလိုက်
ချန်ချန် ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် သရိုင်-ခရီးန်ကို ယခင်က ရင်ဆိုင်ဖူးပြီး အရည်ကြည်ဖုများ ပေါက်ထွက်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် များသောအားဖြင့် ရှောင်တိမ်းလေ့ရှိသည်။
ရုတ်တရက်ပင်၊ ထိုအရာက သူ လိုချင်သည့်အရာ ဖြစ်လာသည်။
လက်မောင်းတစ်ခုက သူ၏မျက်နှာဆီသို့ ရောက်လာသော်လည်း ချန်ချန် မရွေ့လျားပေ။ ၎င်းသည် ချန်ချန် ၏ ပါးပြင်ပေါ်ရှိ အရည်ကြည်ဖုတစ်ခုကို ဖြတ်တောက်သွားရာ အနည်းငယ် နာကျင်သွားပြီး အနီရောင် အရည်များ ပန်းထွက်ကာ သရိုင်-ခရီးန်ပေါ်သို့ စင်သွားသည်။
ချန်ချန် သည် ပရိသတ်များ၏ အံ့အားသင့်သံကို အနည်းငယ် ကြားလိုက်ရသည်။ ဂျာဂိုက ချန်ချန် ၏ "ရောဂါ" ကို သူ၏ ဘီးစ်ဘာရန်း (Beastbarrens) သို့ မရှိသော ခရီးစဉ်ကြောင့် ဖြစ်သည်ဟု အပြစ်ပုံချထားသည်။ ထိုနေရာတွင် သူသည် "စိတ်ကူးယဉ်၍ပင် မရနိုင်သည့် ထူးဆန်းသော သတ္တဝါများ" နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ပြီး တစ်ကောင်က သူ့ကို ထိုသို့ လုပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။
ထို့ကြောင့် သူ့ကို ဖုံးလွှမ်းနေသည့် ထူးဆန်းသော အနီရောင်အဖုများထဲမှ တစ်ခု ပေါက်ထွက်ပြီး သရိုင်-ခရီးန်ပေါ်သို့ စင်သွားသောအခါ စိုးရိမ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်မှာ သဘာဝပင်ဖြစ်သည်။
သရိုင်-ခရီးန်က အော်ဟစ်လာသည့်အခါ ထိုစိုးရိမ်မှုများမှာ ပိုမိုမြင့်တက်လာမည်မှာ သေချာသည်။
ချန်ချန် ၏ အပြုံးမှာ ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာသည်။ ဗွိုက်ဟဲရိုး (Voidharrow) ကို တားဆီး၍မရနိုင်ပါ။ ၎င်းသည် ပျံ့နှံ့သွားမည်ဖြစ်ပြီး ခမ်းနားသော ရှုပ်ထွေးမှုများကို ဆောင်ကြဉ်းလာမည်ဖြစ်သည်။
ထို့နောက် ချန်ချန် ၏ စိတ်အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် ထိုအတွေးက သူ့ကို ကြောက်ရွံ့စေသည်။ သူ၏ကြောက်ရွံ့မှုမှာ အလွန်နက်ရှိုင်းစွာ မြှုပ်နှံထားပြီး သူကိုယ်တိုင်မှာမူ ထိုအယူအဆကို အပြင်ပန်းတွင် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေခြင်းက သူ့ကို ပို၍ပင် ကြောက်ရွံ့စေသည်။