"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း။" ချန်ချန် က ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ "ထရော့ခ်၊ ငါ့ကို ပြောစမ်း။"
ထရော့ခ်က သူ့ရှေ့ရှိ သားရေစာတမ်းကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒီ ကျူးဖုန်းအီလောင်ဆိုတဲ့ အကြီးအကဲက ဘယ်သူ့ကို ပြောတာလဲ။"
"သူက တာဝင်းရဲ့ ဘုရင်မဟုတ်ဘူးလား။"
ချန်ချန် က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ငါထင်တာတော့ သူက နီဘီနေးက ဖျက်ဆီးသူတစ်ယောက်လို့ ထင်တာပဲ။"
သို့သော် စတုတ္ထမြောက်လူကမူ အဝေးတစ်နေရာကို ငေးကြည့်နေသည့်အသွင်ဖြင့် အလွန်တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ "သူက အစိမ်းရောင်ခေတ်မှာ အုပ်စိုးခဲ့တဲ့ လူတွေထဲက တစ်ယောက်လေ။"
ထရော့ခ်က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ဟက်ခနဲ ရယ်လိုက်သည်။ "အဲဒါက လိမ္မော်ရောင်ခေတ် မတိုင်ခင်ကလား၊ ပြီးမှလား။"
တတိယမြောက်လူက ထိုစကားကို ကြားပြီး တခစ်ခစ်ရယ်မောလိုက်သော်လည်း စတုတ္ထမြောက်လူကမူ တည်ကြည်နေဆဲပင်။ "ကြည့်စမ်း၊ ဒါဟာ နောက်ပြောင်နေတာ မဟုတ်ဘူး။ ငါသိတဲ့ လူတစ်ယောက်ရှိတယ်၊ သူက ကျူးဖုန်းအီလောင်ရဲ့ ရတနာတွေအကြောင်း၊ အဲဒီရတနာတွေ အကုန်လုံး ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပုံအကြောင်း ငါ့ကို ပြောပြဖူးတယ်။"
"ပျောက်ဆုံးသွားတာ မဟုတ်ဘူး။" ကျူးဖုန်း က နှုတ်ခမ်းစူကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့ ရှာတွေ့ခဲ့တာ။ ကျွန်မတို့ တကယ် ကြိုးစားပြီး ရခဲ့တာ။"
ထိုစကားကြောင့် ချန်ချန် က ရယ်မောလိုက်သည်။ "အော်၊ ဒီလိုပါပဲ ချစ်လှစွာသော မိန်းမပျိုရယ်၊ Black Sands သူပုန်တွေရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကတော့ တခြားသူတွေ ကြိုးစားရှာဖွေထားတဲ့အရာတွေကို ကျွန်တော်တို့က ယူလိုက်ဖို့ပဲလေ။" သူက ထရော့ခ်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ "အဲဒါ ဘယ်မှာလဲ။"
"ဒီမိန်းမ ပြောတာ မှန်တယ်၊ ဒီနေရာကနေ လမ်းလျှောက်ရင် ရက်အနည်းငယ်ပဲ ကြာမယ်။"
"ကောင်းပြီ။ ဒီမြေပုံက ဒီပစ္စည်းတွေထက် ပိုပြီး သယ်ရလွယ်တယ်။ နူဟန်ဆီကို လူတွေရော၊ တိရစ္ဆာန်တွေပါ မပါဘဲ ပြန်သွားရတာတင် လုံလောက်နေပြီ။ ရတနာမြေပုံကတော့ တန်ဖိုးမရှိတဲ့ ပစ္စည်းတွေအပြည့်ပါတဲ့ လှည်းတစ်စီးထက်စာရင် သူ့အတွက် ပိုအသုံးဝင်လိမ့်မယ်။" ချန်ချန် က ရုတ်တရက် ဖေးယင်းကို ရှေ့သို့ တွန်းထုတ်လိုက်ရာ သူမသည် သဲပြင်ပေါ်သို့ မျက်နှာမူလျက် လဲကျသွားသည်။
"အု။" ဖေးယင်းသည် သဲပြင်ပေါ်တွင် မျက်နှာအပ်လျက် အသံထွက်လာသည်။ ထိုအချိန်တွင် ကျန်းဝူသည် အလွန်လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားလိုက်သည်။
"ဖေးယင်း။" ကျန်းဝူသည် သူမဘေးတွင် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး သူမပခုံးကို လက်ဖြင့်ကိုင်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ ထူမပေးလိုက်သည်။
"ငါ အဆင်ပြေပါတယ်။" ဖေးယင်းက ပါးစပ်ထဲမှ သဲများကို ထွေးထုတ်ရင်း ချန်ချန် ကို စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်သည်။
ကျန်းဝူသည် ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်း မြေပုံရသွားပြီ။"
"မင်းရဲ့ မိန်းမကိုလည်း မင်း ပြန်ရသွားပြီ။ မင်းကို သတ်ပစ်လိုက်ဖို့တော့ စိတ်ကူးမိသား။"
ကျန်းဝူသည် ချန်ချန် ကို ကြည့်၍ သွားဖြဲပြီး ပြုံးပြလိုက်သည်။ "မင်း ကြိုးစားကြည့်ချင်ရင် ကြိုးစားကြည့်နိုင်ပါတယ်။"
"နောက်တစ်ခါမှပဲ ဖြစ်ပါစေတော့။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော်တို့ကို နောက်မလိုက်ဖို့ ကြိုးစားပါနဲ့၊ ဒီသဲကန္တာရကို ကျွန်တော်တို့က မင်းတို့ထက် ပိုသိတယ်။ လိုက်လာရင်တော့ ကောင်းကျိုးမရှိဘူး။"
သူတို့ လေးယောက်သည် ရတနာမြေပုံအသစ်ကို ရရှိသွားပြီးနောက် ကုန်သည်တန်းလျားကို မျက်စိမလွှဲတမ်း စောင့်ကြည့်ရင်း ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။
သူတို့ အမြင်အာရုံထဲကနေ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် ဖားမူက တဟားဟားဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။ "ကောင်းလိုက်တာ၊ လစ်သ်ရေ။"
ကျူးဖုန်းက ဟန်ဆောင်ပြီး ဦးညွှတ်ပြလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"
"ဒါက ရယ်စရာကိစ္စ မဟုတ်ဘူး။" ကျန်းဝူက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ "ဖေးယင်း အသတ်ခံရတော့မလို့။"
ကျူးဖုန်းက လေသံမာသွားပြီး "ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ မသေခဲ့ပါဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဂက်ရှ် ခရီးလမ်းမှာ ပုံစံပျက်သွားတဲ့ ရတနာမြေပုံအမှားကိုပဲ အဲဒီလူမိုက်တွေက အစစ်လို့ ထင်အောင် ကျွန်မတို့ လှည့်စားနိုင်ခဲ့လို့လေ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဖေးယင်းက သူမချစ်သူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကျူးဖုန်းကို ပြောလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ကျူးဖုန်း။" ထို့နောက် သူမသည် ကျန်းဝူကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "အဲဒီလူတွေက အသည်းအသန် ဖြစ်နေကြတာ... ပြီးတော့ သူတို့က ဖာ့ဒ်ကို သတ်ခဲ့တဲ့ အဖွဲ့ရဲ့ လက်ကျန်တွေ ဖြစ်မယ်လို့ ကျွန်မ သေချာပေါက် ထင်တယ်။"
ဖားမူက ခေါင်းညိတ်သည်။ "အဲဒါအတွက် စိတ်စွမ်းအားသုံးဖို့ မလိုပါဘူး။ လစ်သ်နဲ့ ကျွန်တော် ရမ်မှာရှိတဲ့ ယာဉ်တန်းက လူတချို့နဲ့ စကားပြောတုန်းက သူတို့ထဲက လူလေးယောက်ပဲ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ပြီး သူတို့ရဲ့ ခရိုဒလူး (crodlus) တွေ မပါဘဲ ထွက်ပြေးသွားကြတယ်လို့ ပြောကြတယ်။ ဒီဒေသမှာ အဲဒီလို Black Sands အဖွဲ့မျိုး တစ်ဖွဲ့ထက် ပိုရှိမယ်လို့ မထင်ပါဘူး။"
ယူရင်းက သူမ၏ ကတ်ကြေးလက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်တိုက်လိုက်သည်၊ ၎င်းမှာ စိုးရိမ်ပူပန်နေသည့် လက္ခဏာဖြစ်သည်။ "ဂက်ရှ်ရဲ့ မြေပုံကို ရထားလို့ တော်သေးတာပဲ။ သူသာ ပထမအကြိမ်မှာ အမှန်အတိုင်း လုပ်မိခဲ့ရင် ကျွန်မတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ။"
ကျူးဖုန်းက ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။ "တခြား တစ်ခုခုပေါ့။ ဒါက ကျွန်မတို့ လုပ်နေကျအလုပ်ပဲ၊ ထရစ်သ်။"
"နောက်တစ်ခါကျရင်" ဟု ကျန်းဝူက ညည်းတွားသံနှင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဖေးယင်းကို အန္တရာယ်မဖြစ်အောင် လုပ်ကြပါဦး။"
"ကျွန်မတို့က သူ့ကို အန္တရာယ်ဖြစ်အောင် ရွေးချယ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျန်းဝူ" ဟု ကျူးဖုန်းက လေသံမာမာဖြင့် ပြန်ပြောသည်။
ကျန်းဝူက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ "မင်းတို့က သူတို့လိုချင်တာကို ပေးလိုက်လို့ ရတာပဲ။ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်က မြေပုံက အတုမှန်း သိသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"
ကျူးဖုန်းက နောက်ထပ်တစ်ခါ လေသံမာမာဖြင့် ပြန်မတုံ့ပြန်ခင်မှာပင် ဖားမူက ကြားဝင်လိုက်သည်။ "ကျန်းဝူ၊ အဲဒီလို ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒီ အညစ်အကြေး (impurity) အကြောင်း သိတဲ့သူက အာသတ် (Athas) တစ်ခွင်မှာ ခြောက်ယောက်လောက်ပဲ ရှိမှာပါ။ ဘယ်ရစ်ရဲ့ အိမ်တွင်းဆရာက အဲဒီထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်နေတာက ကျွန်မတို့ ကံဆိုးလို့ပါ။ တကယ်တော့ ဂက်ရှ် အမှားလုပ်မိတာကလည်း အဲဒီအကြောင်းကြောင့်ပဲ၊ တခြား ဘယ်အခြေအနေမျိုးမှာမဆို သူ အဲဒီအတွက် စိုးရိမ်နေစရာ မလိုပါဘူး။ Black Sands လူမိုက်တစ်ယောက်က အဲဒီ အညစ်အကြေးအကြောင်း သိနေဖို့ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။"
ဖေးယင်းက ကျန်းဝူ၏ လက်မောင်းကြီးပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်သည်။ "ချစ်သူရေ၊ အဆင်ပြေပါတယ်။ ဖားမူနဲ့ ကျူးဖုန်း ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ အဲဒီကိစ္စကို ဒီအတိုင်း ထားလိုက်ပါ။"
သို့သော် ကျန်းဝူက လက်မခံသေးပေ။ "အဲဒီလူက ကျူးဖုန်းအီလောင် (ကျူးဖုန်းilong) အကြောင်း မသိဘဲနဲ့ ဒါကို အမှိုက်လို့ ထင်သွားရင်ကော။"
ကျူးဖုန်း သို့မဟုတ် ထရစ်သ်တို့ မဖြေခင် ဖားမူက အမြန်ပြန်ပြောရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း လှည်းထဲမှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ "အပြင်မှာ ဘာတွေ ဒီလောက် ဆူညံနေတာလဲ။"
သူတို့အားလုံး လှည်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ တော်သယ်က လှည်းနောက်ဘက်မှ ခေါင်းထုတ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ ဆံပင်ဖြူများမှာ လေထဲတွင် ဝဲပျံနေသည်။
"ဘာတွေ အော်ဟစ်နေကြတာလဲ။ ရှီရာနဲ့ ကျွန်တော် အိပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ။" သူက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ဘာလို့ မရွေ့သေးတာလဲ။"
ဖားမူ မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ဟက်ခနဲ ရယ်မောလိုက်သည်။
ကျူးဖုန်းနှင့် ဖေးယင်းတို့လည်း ရယ်လိုက်ကြပြီး ထရစ်သ်ကလည်း သူမနည်းသူ ရယ်မောလိုက်သည်။
စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် ကျန်းဝူပါ ရယ်လိုက်သည်။
"ဘာက ဒီလောက်တောင် ရယ်စရာ ကောင်းနေတာလဲ" ဟု တော်သယ်က မေးသည်။
ပထမဆုံး ရက်အနည်းငယ်တွင် ဂန်နှင့် ကျူးဖုန်းတို့သည် အောက်တန်းပွဲစဉ်များတွင် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည်။
ကရက်ကစ်နှင့် ဂန်၏ ပထမဆုံးပွဲမှာ သူတို့၏ ပွဲစဉ်များထဲတွင် အကြာဆုံး ဖြစ်ခဲ့သည်။ ၎င်း၏ နောက်မှာတော့ ကျူးဖုန်း၏ ပထမဆုံးပွဲ ဖြစ်လာသည်။
ဂန်၏ ပွဲစဉ်ကဲ့သို့ပင် ၎င်းမှာ ရေဘီလူးတစ်ကောင်နှင့် ဖြစ်သည်။
ဂန်နှင့် မတူသည်မှာ ၎င်းမှာ ထိုးချက်တစ်ချက်တည်းဖြင့် ပြီးဆုံးသွားခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျူးဖုန်းသည် ကွင်းပြင်ထဲသို့ ထွက်လာချိန်တွင် လူများက စက်ဆုပ်ရွံရှာစွာဖြင့် အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အကြောင်းမှာ ကျူးဖုန်း၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်နှာပေါ်တွင် ထိုအနာဖုသုံးခု ပေါက်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ကျူးဖုန်းနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့် ရေဘီလူးမှာ ကရက်ကစ်လောက် စကားမများပေ။ သူသည် ကျူးဖုန်းကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
သို့သော် ဂျာဂိုက တိုက်ခိုက်ရန် အချက်ပေးလိုက်သည်နှင့် ကျူးဖုန်းသည် ရေဘီလူး၏ ဦးခေါင်းကို ညာလက်ဖြင့် တစ်ချက်ထိုးလိုက်သည်။ ထိုထိုးချက်ကြောင့် ရေဘီလူး၏ လည်ပင်း ကျိုးသွားပြီး ချက်ချင်းပင် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။
သို့သော် အစစ်အမှန် ပြဿနာမှာ ထိုအနာဖုများ ပျောက်မသွားခြင်း ဖြစ်သည်။
၎င်းတို့သည် အရေပြားပေါ်တွင် ကြီးမားသော အဖုကြီးများကဲ့သို့ နီရဲပြီး ရုပ်ဆိုးစွာ နေရာတိုင်းတွင် ပေါ်လာသည်။
ကယ်ဘစ်နှင့် ဂျာဂိုတို့က ဆရာဝန်များကို ခေါ်ယူခဲ့သော်လည်း မည်သူမျှ မကုသပေးနိုင်ခဲ့ပေ။ သို့သော် သူသည် အနာဖုများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်မှလွဲ၍ တခြား ဖျားနာခြင်း မရှိသဖြင့် သူတို့က ဆက်လက် တိုက်ခိုက်စေခဲ့သည်။
သူတို့လည်း ဆက်တိုက် အနိုင်ရနေခဲ့သည်။
တစ်ပတ်အကြာတွင် အစောင့်များက အောက်တန်းပွဲအတွက် လူတိုင်းကို ခေါ်ထုတ်ရန် လာခဲ့ကြသော်လည်း နံပါတ်လေးအတွက် အခန်းတံခါးကို မဖွင့်ပေးခဲ့ပေ။
ဂန်က တံခါးဆီသို့ ပြေးသွားပြီး တိုင်များကြားမှ ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်တာလဲ။"
"ဘယ်သူက ဂရုစိုက်မှာလဲ။" ကျူးဖုန်းက သူ့နောက်တွင် ထိုင်နေပြီး လေထဲသို့ ငေးကြည့်နေသည်။ အခန်းထဲတွင် သူ၏ စိတ်ဓာတ်ကျနေသော ပုံစံသည် ကွင်းထဲတွင် သူ၏ ပြင်းထန်သော ပုံစံထက် ပို၍ စိုးရိမ်စရာကောင်းသည်။
"စောင့်နေကြ။" အစောင့်က ပြောသည်။ "မင်းတို့က ဒီညရဲ့ ပွဲစဉ်အဓိကတွေပဲ။"
ဂန်က သက်ပြင်းချကာ "ကောင်းပြီလေ" ဟု ပြောလိုက်ပြီး ကျူးဖုန်းဘက်သို့ လှည့်သည်။ "ခုတော့ ငါတို့ ထွက်ပြေးဖို့ အစီအစဉ်အကြောင်း စပြောလို့ ရပြီလား။"
ကျူးဖုန်းက အကြည့်မလွှဲဘဲ "ငါ တစ်ခု စဉ်းစားနေတယ်" ဟု ပြောသည်။
ဂန်က မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ "ဘာပြောတယ်"
"ငါ အစီအစဉ်တစ်ခု စဉ်းစားနေတယ်လို့ ပြောတာ။"
"ဒါကို ငါ့ကို ပြောပြဖို့ စိတ်ကူးရှိလား။"
"ငါ မပြီးသေးဘူး။ အလုပ်ဖြစ်မယ်လို့ သေချာမှ မင်းကို ပြောပြချင်တာ။"
"အခု အလုပ်ဖြစ်မယ်လို့ သေချာပြီလား။"
ကျူးဖုန်းက နောက်ဆုံးတွင် မျက်လုံးများ နီရဲလျက် ဂန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "တကယ်ပြောရရင်တော့ မသေချာဘူး။ မအောင်မြင်ဘူးလို့ပဲ ထင်တယ်။ အဲဒါကြောင့် မပြောပြတာ။"
"ဒါဆို ဘာလို့ အခုမှ လာပြောတာလဲ။"
"စကားစမြည် ပြောတာပါ" ဟု ကျူးဖုန်းက ပခုံးတွန့်ရင်း ပြောသည်။
ဂန်က သူ၏ ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ "မင်း တစ်ခုခု ဖြစ်နေတယ်၊ ဖုန်း။"
"တကယ်လား။ မင်းရဲ့ ပထမဆုံး အရိပ်အမြွက်က ငါ့အရေပြားပေါ်က အမှိုက်တွေလား။"
"ဒါက Great Road ကတည်းက ဖြစ်နေတာ၊ ဖုန်း။" ကျန်းဝူက အလေးအနက် ပြောသည်။ "မင်း အာနာကိုရီး (anakore) တစ်ကောင်ကို တစ်ယောက်တည်း ရှင်းပစ်ခဲ့တာလေ။ အဲဒီမှာ ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ။"
"ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့ဘူး။ ငါ ဆီးသွားဖို့ သွားတယ်၊ ပြန်လာတယ်၊ အာနာကိုရီးကို သတ်တယ်။ ပြီးတော့ ဒီကို ရောက်လာပြီး အသားအရေမှာ အနာဖုတွေ ပေါက်နေတာပဲ။ ငါသိသလောက်တော့ ဒါပါပဲ။"
ဂန်က ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ "အဲဒီထက် ပိုရှိရမယ်။"
"တော်လိုက်တဲ့ စူးစမ်းမှုပဲ။" ကျူးဖုန်းက လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ "ကယ်ဘစ်နဲ့ ဂျာဂိုတို့က ဆရာဝန် တစ်ဒါဇင်လောက် ခေါ်ပြထားတာ၊ သူတို့လည်း ဘာမှ မသိဘူး။"
"ဟုတ်ပါပြီ။" ဂန်က နံရံကို မှီလိုက်သည်။ "ဒါဆို ဆက်တိုက်ရမှာပေါ့။"
"ငါ ကောင်းတဲ့ အစီအစဉ်တစ်ခု မရမချင်းပေါ့။ ဒါမှမဟုတ် မင်း စဉ်းစားမိရင်ပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ တွေးကြည့်ရင်တော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။"
ထိုစကားကြောင့် ဂန် ရယ်မောလိုက်သည်။ "အင်း၊ တော်သေးတာပေါ့။"
"ဘာကိုလဲ။"
"မင်း ငါ့ကို စကားနဲ့ အနိုင်ကျင့်တာလေ... မင်းရဲ့ အရင်ပုံစံအတိုင်းပဲ။"
သူတို့နှစ်ယောက်သည် အစောင့်များ လာခေါ်ပြီး လှေကားအတိုင်း အပေါ်သို့ တက်သွားသည်အထိ အချိန်အတော်ကြာ အတူတူ ထိုင်နေခဲ့ကြသည်။
သူတို့သည် စောင့်ဆိုင်းရမည့်နေရာတွင် တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေသည်။ သံတံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားရင်း ဂန်သည် ပရိသတ်များကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမြင်ရသည့် ပရိသတ်မှာ ရှေ့ဆုံးတန်းက လူအနည်းငယ်သာ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ပရိသတ် တစ်ခုလုံး၏ ငါးရာခိုင်နှုန်းခန့်သာ ရှိသော်လည်း ဈေးကြီးသော ရှေ့ဆုံးတန်းဖြစ်သည့်အတွက် အားပေးမှု အပြင်းထန်ဆုံးသူများ ဖြစ်ကြသည်။
ဂန်သည် ထိုလူအုပ်ကြီးကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကျူးဖုန်းဘက်သို့ လှည့်ကာ "မင်း အဲဒီလူတွေကို ကြည့်လိုက်ဦး။ သူတို့က မင်းရဲ့ အနာဖုတွေကို မြင်ပြီးရင် ဘာပြောကြမလဲဆိုတာ မင်း ခန့်မှန်းကြည့်လို့ ရလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
ကျူးဖုန်းက ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။ "ဘာမှ မထူးခြားပါဘူး။ သူတို့က ငါ့ကို ရွံရှာကြလိမ့်မယ်၊ ပြီးရင် ငါ့ကို သေစေချင်ကြလိမ့်မယ်။ အဲဒါပဲလေ။"
"မင်းက အဲဒီလို ခံစားရတာလား" ဂန်က အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးသည်။
"ငါက အဲဒီလိုပဲ မြင်တာလေ။" ကျူးဖုန်း၏ အသံမှာ အေးစက်နေသည်။ "ငါ့မျက်နှာပေါ်က ဒီအဖုတွေက သူတို့အတွက်တော့ ဖျော်ဖြေမှုတစ်ခုလို ဖြစ်နေတာ။ ငါ သွေးထွက်ရင် သူတို့ ပိုပျော်ကြလိမ့်မယ်။"
ဂန်က တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူသည် ကျူးဖုန်းကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ကျူးဖုန်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ယခင်ကကဲ့သို့ တောက်ပသော အရိပ်အယောင်များ မရှိတော့ဘဲ နက်ရှိုင်းသော စိတ်ပျက်မှုများသာ လွှမ်းမိုးနေသည်။ ထိုအချိန်တွင် အစောင့်များက သံတံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး "သွားကြတော့၊ အချိန်တန်ပြီ" ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။
ကျူးဖုန်းက ရှေ့သို့ လှမ်းသွားလိုက်သည်။ သူ၏ ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း ထိုတည်ငြိမ်မှုနောက်ကွယ်တွင် မည်သည့်အရာမှ ဂရုမစိုက်တော့သည့် ပုံစံမျိုး ပေါက်နေသည်။ ကွင်းပြင်ထဲသို့ သူ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် ပရိသတ်များ၏ အော်ဟစ်သံများမှာ ကောင်းကင်ကို ဖောက်ထွက်မတတ် ဆူညံသွားသည်။
သူတို့သည် အော်ဟစ်နေကြသည်။ အချို့က သူ့ကို အားပေးနေကြသော်လည်း အများစုမှာမူ သူ၏ ရုပ်ဆိုးသော အနာဖုများကို မြင်ပြီးနောက် ရွံရှာသည့် အမူအရာများဖြင့် အော်ဟစ်နေကြသည်။ ကျူးဖုန်းကမူ ထိုအသံများကို လျစ်လျူရှုထားသည်။ သူ၏ အာရုံစိုက်မှုမှာ သူနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည့် ပြိုင်ဘက်ဆီသို့သာ ရောက်ရှိနေသည်။
ကွင်းပြင်၏ တစ်ဖက်မှ အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် ကြွက်သားအပြည့်ရှိသော တိုက်ခိုက်ရေးသမားတစ်ယောက် ထွက်လာသည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် ဓားကြီးတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ သူက ကျူးဖုန်းကို ကြည့်ကာ လှောင်ပြောင်သလို ရယ်မောလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ အနာဖုတွေက ငါ့ကို အော့အန်ချင်စိတ် ပေါက်လာအောင် လုပ်နေပြီ၊ အမှိုက်စုတ်လေး။"
ကျူးဖုန်းက ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အနာဖုများက အလင်းရောင်အောက်တွင် ပို၍ နီရဲလာသည်။ သူ ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။ သူ၏ ညာလက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ မြှောက်လိုက်ပြီး လက်သီးကို ဆုပ်လိုက်သည်။
ဂျာဂို၏ အချက်ပေးသံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ကျူးဖုန်းသည် လေပြင်းတစ်စင်းကဲ့သို့ ပြိုင်ဘက်ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။ ထိုတိုက်ခိုက်ရေးသမားမှာ တုံ့ပြန်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ပေ။ ကျူးဖုန်း၏ လက်သီးချက်မှာ သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ပြင်းထန်စွာ ထိမှန်သွားသည်။
အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ထိုလူမှာ နောက်သို့ လွင့်စင်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ပစ်ချခံလိုက်ရသည်။ ပရိသတ်များမှာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ခဏအကြာတွင် သူတို့၏ အော်ဟစ်သံများမှာ ပို၍ ပြင်းထန်လာပြန်သည်။
ကျူးဖုန်းက မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသည့် ပြိုင်ဘက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မည်သည့်ခံစားချက်မှ မရှိပေ။ သူသည် ဂန်ရှိရာဘက်သို့ လှည့်လိုက်ပြီးနောက် လှေကားအတိုင်း ပြန်တက်သွားသည်။
ဂန်က သူ့ကို ကြည့်ကာ "မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား" ဟု တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
ကျူးဖုန်းက ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်သည်။ "ငါ အဆင်ပြေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ ရှိတယ်၊ ဂန်။"
"ဘာလဲ။"
"ဒီအနာဖုတွေက ငါ့ကို ပိုပြီးတော့ အစွမ်းထက်လာစေသလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ငါ့ရဲ့ စိတ်ကိုလည်း တဖြည်းဖြည်း စားသုံးနေသလို ခံစားရတယ်။"
ဂန်၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်မှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။ သူ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခင်မှာပင် ကျူးဖုန်းက သူ့ရှေ့မှ ဖြတ်လျှောက်သွားပြီး အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားလေသည်။