သူမ ဘရန့်ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရသည့်ညကတည်းက ကမ္ဘာကြီးသည် လည်ပတ်မှုရပ်တန့်သွားခဲ့လေသည်။ မှန်ခြင်း၊ မှားခြင်းဆိုသည့် အယူအဆများသည် အခြားသူများအတွက်သာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူမသည် မစ်ရှိုး (Mistshore) တွင်သာ ပို၍နေသားကျနေပုံရသည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူမသည် ထိုနေရာကို ယခုအခါ နားလည်လာပြီဖြစ်သည်။ ၎င်းကို မည်သည့်အရာက ဖန်တီးပြီး ထိန်းသိမ်းထားသနည်း၊ ထို့ပြင် မြို့တော်၏ ကျန်အပိုင်းများနှင့် မည်သို့ခွဲခြားထားသနည်းဆိုသည်ကို သူမ သိရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ဝေါ်ဒန် (Warden) က သူမ၏ပခုံးပေါ်တွင် လက်တင်လိုက်သည်။ ချန်ချန် သည် သူ့မျက်လုံးများကို တည့်တည့်မကြည့်ဝံ့ပေ။ ထိုနေ့က ဘရန့်နှင့်အတူ သူ၏ရုံးခန်းထဲတွင် ထိုင်နေခဲ့ရသည့်အကြောင်းကို သူမ အမှတ်ရနေမိသည်။ မီးလောင်မှုအကြောင်းနှင့် သူ၏သားဖြစ်သူ သေဆုံးရသည့်အကြောင်းကို ဖတ်ရှုနေစဉ် သူ၏မျက်နှာသည် ပြာနှမ်း၍ အသက်မဲ့နေခဲ့သည်။
"အဲဒီနေ့တုန်းက အပြစ်ပေးစရာ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရရင် ကျွန်တော် ဝမ်းသာမိမှာပါ" ဟု တောလ်မန့်တယ် (Tallmantle) က သူမ၏ အတွေးများကို ဖတ်တတ်သကဲ့သို့ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် အလိုရှိခဲ့တာက မင်းမဟုတ်ဘူး။ အဲဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်တော် ဘုရားသခင်တွေကို ယုံကြည်မှုမရှိတော့ဘူး။ သူတို့ထဲက ဘယ်သူတွေပဲ အသက်ရှင်ရှင်၊ သေဆုံးသေဆုံး ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်တော့ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့က ဒီကမ္ဘာကြီးကို စွန့်ပစ်သွားပြီလို့ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့လို့ပဲ။ သူတို့က ကျွန်တော့်သားကို စွန့်ပစ်သွားခဲ့တာလေ။"
ချန်ချန် သည် ထိုအခါမှ သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူ၏မျက်နှာအမူအရာကို သူမ အကဲခတ်၍ မရခဲ့ပေ။ "အခုထိရော အဲဒီလိုပဲ ယုံကြည်နေတုန်းလား" ဟု သူမက မေးလိုက်သည်။
"ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး" ဟု ဝေါ်ဒန်က ပြန်ဖြေသည်။ "ကျွန်တော်က ဒီမြို့တော်နဲ့ ဒီမြို့တော် စည်ပင်သာယာရေးအတွက် အလုပ်လုပ်နေကြတဲ့ အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီးတွေကိုပဲ ယုံကြည်ဖို့ သင်ယူခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော် အကူအညီလိုတဲ့အခါ၊ အားအင်လိုတဲ့အခါ သူတို့ဆီကိုပဲ ကြည့်တယ်။ အခုထိတော့ အဲဒီစွမ်းအားတွေကပဲ ကျွန်တော့်ကို ဆက်လက်ရပ်တည်နိုင်အောင် ထောက်ပံ့ပေးနေတာပဲ။"
ချန်ချန် သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမသည် ထိုသို့သော ခွန်အားမျိုးကို သိရှိနားလည်သည်။ ကျူးဖုန်း နှင့် ဖာမူ (Fa Mu)၊ ဇူရို (Zu Ruo) တို့သည် သူမ၏ အားအင်များ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ "သူ့ကို ဘာဆက်လုပ်မလဲ" ဟု သူမက မေးလိုက်သည်။
သူမသည် ကျူးဖုန်း အကြောင်းကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းကို သူတို့နှစ်ဦးလုံး သိရှိကြသည်။ "သူက ကျွန်တော့်အမိန့်အတိုင်း မင်းကို ဝေါ့ချ် (Watch) ဆီ ခေါ်လာပေးခဲ့ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အချိန်အတော်ကြာ နောက်ကျသွားခဲ့တာပေါ့" ဟု ဝေါ်ဒန်က ပြောသည်။ "ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ သူက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လမ်းညွှန်ချက်အတိုင်း လိုက်နာဖို့ ယုံကြည်စိတ်ချရတဲ့သူ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ပေါ်လွင်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီတော့ ကျွန်တော့်အမြင်အရ ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခုပဲ ရှိတော့တယ်။"
"သူ့ကို ထောင်ထဲ ပြန်ပို့လို့တော့ မရဘူး" ဟု ချန်ချန် က ပြောသည်။ "ကျွန်မ အသက်ကို သူကယ်ခဲ့တာပါ။"
"ဒီကိစ္စကို ကျွန်တော်လည်း သဘောမကျပါဘူး" ဟု ဝေါ်ဒန်က ဆိုသည်။ "ဒါကြောင့်လည်း မင်းရဲ့ အစီအစဉ်တွေကို ကျွန်တော် မေးမြန်းခဲ့တာပါ။ မင်းရဲ့ ဦးလေးကြီးရဲ့ ဆိုင်ကို ဆက်လုပ်ပြီး ဝါးတားဒီ့ပ် (Waterdeep) မှာပဲ နေမှာလား။"
ချန်ချန် သည် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ကျွန်မ စဉ်းစားကြည့်ဖူးပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ မိသားစုက ကျွန်မကို ဝါးတားဒီ့ပ်ထက် ပိုကျယ်ပြန့်တဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို မြင်စေချင်တာပါ။"
၎င်းသည် သူမကိုယ်သူမ၌ ယခင်က တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးခဲ့သည့် ဆန္ဒတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမ၏ ဘဝခရီးလမ်း မည်မျှကျယ်ပြန့်သည်ကို သူမသိရှိသွားပြီဖြစ်ကာ သွေးထဲတွင် စီးဆင်းနေသော အရေးတကြီး ခံစားချက်နှင့် ခရီးထွက်လိုသည့် စိတ်ဆန္ဒတို့မှာ တောက်လောင်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ ခရီးစဉ်ကို စတင်ရန် အချိန်သည် ယခုပင် ဖြစ်သည်။
ဝေါ်ဒန်က သူမ၏ အဖြေကို ကြိုတင်မျှော်လင့်ထားသည့်အလား သဘောတကျ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "မော်လက်သ် (Morleth) ကို မြို့ကနေ ခေတ္တနှင်ထုတ်ဖို့ ကျွန်တော် အကြံပြုနိုင်မယ်လို့ ထင်တယ်။ သူလို အရင်းအမြစ်တွေ ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့လူတစ်ယောက်အတွက်တော့ ကမ္ဘာကြီးမှာ လမ်းကြောင်းတစ်ခုရှာဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ် မထင်ဘူး။ ဖြစ်နိုင်တာက အဲဒီလမ်းကြောင်းက မင်းရဲ့လမ်းကြောင်းနဲ့ ထပ်တူကျသွားတာမျိုး ဖြစ်နေနိုင်တာပေါ့။"
ချန်ချန် က ပြုံးလိုက်သည်။ "ရှင် ဒီအစီအစဉ်ကို မလုပ်ဆောင်ခင် သူ့ကို အရင်မေးကြည့်သင့်ပါတယ်။ သူက ကျွန်မနဲ့ အမြဲတမ်း တွဲနေရမယ့်အရေးကို ထောင်ထဲမှာပဲ နေရတာကို ပိုသဘောကျကောင်း ကျနေနိုင်တာပဲလေ။"
"ကျွန်တော် သူ့ကို မေးပြီးပြီ" ဟု တောလ်မန့်တယ်က ပြောသည်။ "သူက မင်းကို ကျွန်တော့်ကိုယ်စား စောင့်ကြည့်ပေးဖို့ သဘောတူထားပြီးသားပါ။"
ချန်ချန် သည် မည်သို့ပြန်ပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။ သူမ၏ လည်ချောင်းထဲတွင် မည်သို့မျှ ထိန်းချုပ်၍မရနိုင်သော ခံစားချက်များဖြင့် တင်းကျပ်လာသည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု သူမက အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အားလုံးအတွက်ပါပဲ။"
"ဘုရားသခင်တွေနဲ့ မိတ်ဆွေတွေက မင်းနဲ့အတူ ရှိပါစေ၊ မိန်းကလေး" ဟု ဝေါ်ဒန်က ပြောသည်။ "မင်းသွားချင်တဲ့ ဘယ်နေရာကိုမဆိုပေါ့။"
ချန်ချန် တပ်စခန်းအပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာသောအခါ သူမသည် ထိုရဟန်းကို ချက်ချင်း မတွေ့လိုက်ရပေ။ ကျူးဖုန်း သည် လမ်းတစ်လျှောက် အဆောက်အအုံတစ်ခု၏ အရိပ်ထဲတွင် ရပ်နေခဲ့သည်။
"ကျွန်မကို စောင့်နေတာလား" ဟု သူမ သူ့ဆီ ရောက်သောအခါ မေးလိုက်သည်။
"ကျွန်တော် တောလ်မန့်တယ်ရဲ့ ရုံးခန်းမှာ မင်းနဲ့အတူ စောင့်နေချင်ခဲ့တာပါ" ဟု ကျူးဖုန်း က လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြည်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ အဲဒီနေရာမှာ ကျွန်တော် အကြာကြီး မနေနိုင်ဘူး။ နေမထိထိုင်မသာ ဖြစ်လာတတ်လို့ပါ။"
ချန်ချန် သည် သူ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သည့်ဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါဆို ဝေါ်ဒန်က ကျွန်မကို စောင့်ကြည့်ဖို့ လိုအပ်တယ်လို့ ထင်နေတာပေါ့လေ? ဒီတာဝန်အတွက် ရှင်ကပဲ သင့်တော်တဲ့လူလို့ သူ ဘာကြောင့် ထင်နေရတာလဲ?"
"ကျွန်တော် အသက်ရှင်နေသေးတယ်လေ" ဟု ကျူးဖုန်း က ပခုံးတွန့်ရင်း ပြောသည်။ "မင်းနဲ့ ပတ်သက်ရင် ဒါက သေးငယ်တဲ့ အောင်မြင်မှုတော့ မဟုတ်ဘူး။"
"ဟွန်း" ဟု ချန်ချန် က ဆိုသည်။ "ရှင် ပြောတာ မှန်မယ်ထင်တယ်။ ခရီးတစ်လျှောက်လုံး ကျွန်မကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ပေးနေမှာလား။"
"အနည်းဆုံးတော့ တစ်ဝက်လောက်အထိပေါ့။"
"နားလည်ပြီ။ ဒါဆိုရင်တော့ ရှင်လုပ်သမျှကို ကျွန်မ ပြန်လုပ်ပေးဖို့ပဲ ရှိတော့တာပေါ့။" ချန်ချန် သည် သူ့ဆီ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး ကိုယ်ကိုကိုင်းလိုက်သည်။ သူမသည် သူ့ပါးကို နမ်းတော့မည့်အချိန်တွင် ကျူးဖုန်း က နောက်သို့ဆုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ပခုံးနှစ်ဖက်ကို ကိုင်ထားလိုက်သည်။
ချန်ချန် သည် သူ့ကို နောက်ပြောင်သည့်ဟန်ဖြင့် ပြုံးပြလိုက်သော်လည်း သူကမူ ရယ်မောခြင်းမရှိပေ။ သူ၏မျက်လုံးများသည် ဦးထုပ်အနားကွပ်အောက်တွင် အရိပ်ထိုးနေသည်။
"မလုပ်နဲ့" ဟု သူက ရိုးရှင်းစွာ ပြောသည်။
"ဘာကို မလုပ်ရမှာလဲ? အခု နမ်းတာကို မလုပ်ရမှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဘယ်တော့မှ မနမ်းရမှာလား" ဟု သူမက မေးသည်။ "ရှင်က ရလဒ်ကို သိပြီးသားပဲလေ။ ဘာအကျိုးနည်းမှာမို့လို့လဲ။"
"ကျွန်တော် ဘာမှ မသိဘူး" ဟု ကျူးဖုန်း က ဆိုသည်။ "ဘာမှ ကျောက်စာလို ရေးထွင်းထားတာ မဟုတ်ဘူး။"
"နောက်ဆုံးတော့ သူ ဝန်ခံလိုက်ပြီ။ သူ့ရဲ့ စွမ်းရည်က အမှားအယွင်း မရှိတာ မဟုတ်ဘူးပဲ" ဟု ချန်ချန် က ပြောသည်။ သူမသည် သူ၏ လက်အိတ်စွပ်ထားသော လက်ကို ဆွဲယူကာ လက်ဖမိုးကို နမ်းလိုက်သည်။ "ဂုဏ်ယူပါတယ်။"
"မင်း လိုချင်သလို လှောင်ပြောင်နိုင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းလည်း လက်လျှော့လိုက်တာ မဟုတ်ဘူးလေ" ဟု သူက ဆိုသည်။ "မင်းသာ ကမ္ဘာကြီးထဲမှာ မင်းကို ကူညီနိုင်မယ့် အရာတစ်ခုခု ရှိလိမ့်မယ်လို့ မယုံကြည်ရင် ဝါးတားဒီ့ပ်ကနေ ထွက်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး။"
"ကျွန်မ ဝန်ခံပါတယ်" ဟု ချန်ချန် က ပြောသည်။ "အော်လ်ဒရင် (Aldren) ရဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကတော့ ပေါ့သွားခဲ့ပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မအတွက် အဲဒီလို ကုသနည်းမျိုး မရှိဘူးဆိုရင်တောင် ကျွန်မရဲ့ ကျန်ရှိနေတဲ့ ဘဝကို တတ်နိုင်သလောက် အကောင်းဆုံး နေသွားမှာပါ။ ပြီးတော့ စွန့်စားခန်းတွေကိုလည်း အရသာခံကြည့်ဦးမှာပေါ့။"
"ဒါဆို ရှေ့က ဦးဆောင်သွားပါ" ဟု ကျူးဖုန်း က ပြောသည်။
ချန်ချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း မြို့တံခါးပေါက်ဘက်သို့ ဦးတည်မသွားခဲ့ပေ။ "ကျွန်မ အရင်ဆုံး သွားစရာ တစ်နေရာ ရှိသေးတယ်၊ ဖာမူ (Fa Mu) ရဲ့ ဆိုင်ကို သွားမလို့။"
"အဲဒါ ပိတ်ထားတာ ကြာပြီလေ" ဟု ကျူးဖုန်း က ပြောသည်။ "အဲဒီကို သွားလည်း ဘာမှ ပြောင်းလဲမှာ မဟုတ်ဘူး။"
"ကျွန်မ သိပါတယ်" ဟု ချန်ချန် က ပြောသည်။ "ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ သွားဖို့ လိုအပ်တယ်။"
သူတို့နှစ်ဦး တိတ်ဆိတ်စွာ လျှောက်သွားကြရာ ချန်ချန် သည် အသားကုန်သည်လမ်းသို့ ကွေ့လိုက်သောအခါ ဆိုင်ရှေ့တွင် ရပ်နေသည့် ဇူရို (Zu Ruo) ကို တွေ့လိုက်ရ၍ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမသည် အသားတုံးပုံ ဆေးခြယ်ထားသော ဆိုင်းဘုတ်ကို လက်တွင် ကိုင်ထားသည်။
"သူ့ကို ကူညီဖို့အတွက် ဒီလောက်ထိ ပါဝင်ပတ်သက်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မထင်ထားဘူး" ဟု ချန်ချန် က သူတို့ ဆိုင်ရှေ့ ရောက်သောအခါ ပြောလိုက်သည်။
"ငါကိုယ်တိုင်လည်း ဒီလိုဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ခဲ့မိဘူး" ဟု ထိုပုတီးမလေးက ပြောသည်။ ဖာမူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက တံခါးပေါက်ကို ပိတ်ဆို့ထားသဖြင့် သူမ လမ်းဖယ်ပေးလိုက်သည်။ ထိုအသားကုန်သည်၏ တောက်ပသော အနီရောင် ဆံပင်များသည် နေရောင်ခြည်နှင့် ထိတွေ့နေသည်။ သူသည် ချန်ချန် ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သွားများပေါ်သည်အထိ ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော တူနှင့် သံချောင်းများကို သူ၏ ခါးစည်းအိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး သူမဆီသို့ လျှောက်လာသည်။
သူသည် သူမကို ကြားဖူးနားဝရှိသမျှထက် အဆပေါင်းများစွာ ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ ချန်ချန် မှာမူ ကန့်ကွက်ရန်ပင် အသက်မရှူနိုင်တော့ပေ။
"ဒီမှာ နည်းနည်းပဲ ကျန်တော့တယ်" ဟု သူက သူမကို လွှတ်ပေးရင်း ပြောသည်။ "ဆောင်းတွင်းအတွက် ပြတင်းပေါက်တွေကို သစ်သားပြားနဲ့ ကာလိုက်ရင် ငါတို့ ခရီးစထွက်လို့ရပြီ။"
"သူမက ရှင် စိတ်ပြောင်းသွားအောင် လုပ်ဖို့ လာတာပါ" ဟု ကျူးဖုန်း က ဝင်ပြောသည်။
ချန်ချန် က ထိုရဟန်း၏ နံကြားကို တံတောင်နှင့် တွတ်လိုက်သည်။ သူမသည် ဖာမူ၏ အကြည့်စူးစူးအောက်တွင် ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်၊ ဖာမူ။ ကျူးဖုန်း က ကျွန်မနဲ့အတူ လိုက်လာမှာလေ၊ ပြီးတော့ ရှင့်ဆိုင်ကရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"
"အကုန်လုံး ငါ့အိတ်ထဲ ပါလာပြီ" ဟု ဖာမူက ပြောသည်။ သူသည် အဆောက်အအုံ၏ ဘေးဘက်သို့ ပြေးသွားပြီး လှည်းငယ်လေးတစ်စီးနှင့် မြင်းပုတစ်ကောင်ကို ဆွဲခေါ်လာသည်။ "ငါတို့အတွက် စားနပ်ရိက္ခာတွေ လိုတယ်၊ ပြီးတော့ ငါတို့ ခရီးသွားနေချိန်မှာ မင်းတို့ အငတ်ခံရမှာကို ငါ ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး။ နောက်ပြီး လမ်းခရီးအတွက် ငါ့မှာ ဟင်းချက်နည်းတွေလည်း ရှိသေးတယ်" ဟု သူက ဂုဏ်ယူစွာ ပြောသည်။ "ဒီကမ္ဘာကြီးမှာ ဝါးတားဒီ့ပ်က ဘယ်တော့မှ မမြင်ဖူးတဲ့ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်တွေနဲ့ အသားတွေ ရှိတယ်။ အဲဒါတွေကို ပြန်ယူလာဖို့ အခွင့်အရေးကို ငါ ဘယ်လိုလုပ် လက်လွတ်ခံနိုင်မှာလဲ? ဒါက သုတေသနလုပ်တာ၊ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံတာမျိုးပေါ့။ မင်းတို့နဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ဘူး" ဟု သူက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောရင်း ပြောသည်။
ချန်ချန် သည် ကျူးဖုန်း ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူက ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော်ကတော့ အရသာရှိတဲ့ အစားအစာ စားရတာကို ကြိုက်ပါတယ်" ဟု သူက ပြောသည်။
သူမသည် ထိုပုတီးမလေးထံ အကူအညီတောင်းကြည့်သော်လည်း ဇူရိုက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "သူ လိုက်သွားတာ မသွားတာ ငါနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါကတော့ ဒီမှာပဲ ကျန်ခဲ့မှာ။ ခရဒယ်လ် (Cradle) က ရှုပ်ပွနေတုန်းပဲ၊ ပြီးတော့ အဲဒီ လှပတဲ့ အယ်လ်ဖ် (Elf) တွေနဲ့ ရှင်းဖို့လည်း ငါ စောင့်မျှော်နေတုန်းပဲ" ဟု သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ရက်စက်သော အရိပ်အယောင်များဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ထိုပုတီးသည် ခေါင်းကို တိုတိုလေး ညိတ်လိုက်သည်။ "ငါ လုပ်မှာပါ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းအတွက်တော့ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါကြောင့် မင်းရဲ့ အသိစိတ်ကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့။ တားဗင် (Tarvin) မင်းကို ကျွန်းပေါ်ကနေ ခေါ်ထုတ်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာ စာရာဂွီ (Saragui) သေသွားပြီဆိုတဲ့ သတင်းကို အစောင့်တွေဆီကနေ ငါတို့ ကြားလိုက်ရတယ်။"
ချန်ချန် ထိတ်လန့်သွားသည်။ "ဘယ်လိုလုပ်ပြီးတော့?"
"ဘယ်လိုဖြစ်ရမလဲ? အဲဒီ အယ်လ်ဖ်ကြောင့်ပေါ့။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေ ပြောတာကတော့ သူနဲ့အတူ လှပတဲ့ အယ်လ်ဖ်မင်းသမီးနှစ်ပါး ပါသွားတယ်တဲ့။" ဇူရိုသည် ကျူးဖုန်း ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဟေးဗင် (Haven) မှာ ငါ့သေခြင်းတရားက စောင့်နေတယ်ဆိုတာ မင်း ပြောခဲ့တာ မှန်ကောင်းမှန်နေလိမ့်မယ်။ အဲဒီ လှပတဲ့ ကောင်တွေကို လက်စားချေနိုင်ဖို့ အသက်ရှင်ခွင့်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် မင်းကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်အတောအတွင်းမှာ ဒီအသားကုန်သည်ကို ဒီမှာပဲ ထားခဲ့ကြမှာလား။"
ချန်ချန် သည် ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ပေ။ ဖာမူကို လမ်းမပေါ်တွင် တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ရမည်ကို တွေးမိတိုင်း သူမ၏ ရင်ထဲတွင် နာကျင်နေမိသည်။ ဝေါ်ဒန် (Watch) ရောက်မလာခင်အထိ သူသည် မည်သည့်တိုက်ခိုက်မှုကိုမဆို ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိမည်မဟုတ်ပေ။
"ကျွန်မ သူ့ကို ကာကွယ်ပေးရမယ်" ဟု သူမက ကျူးဖုန်း ကို ခုခံကာကွယ်သည့်ဟန်၊ တောင်းပန်သည့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ထိုမှော်ပညာသည် သူမ ပထမဆုံးအကြိမ် သုံးခဲ့စဉ်ကတည်းက အဆင်မပြေခဲ့ပေ။ တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ ထိုအချက်သည် သူမအတွက် အကျိုးရှိစေလိမ့်မည်။
သူမသည် သူမ၏ အိတ်ထဲသို့ လက်နှိုက်လိုက်ပြီး ဟေးဗင်တွင် လုပ်ခဲ့သည့်အတိုင်း ကာမီးယို (cameo) ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူမသည် ထိုအမျိုးသမီး၏ မျက်နှာကို စိတ်ထဲတွင် မြင်ယောင်လိုက်သည်။ ကျောက်တုံးထဲတွင် ထာဝရ ထွင်းထုထားသည့် သူမ၏ ပါးပြင်အဝိုက်ကို ပုံဖော်လိုက်သည်။ ထိုပုံရိပ်ကို သူမ၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် ပေါ်လာစေရင်း မှော်စာလုံးကို ရွတ်ဖတ်လိုက်သည်။
မြူခိုးများမှာ သူမ၏ လက်ထဲမှ လွင့်စင်ထွက်လာပြီး လေထဲတွင် ခွေယှက်သွားသည်။ ၎င်းသည် ဇာပဝါဝတ်ထားသည့် အမျိုးသမီး၏ ပုံသဏ္ဌာန်နှင့် အနှစ်သာရကို ရယူလိုက်သည်။ သူမသည် ချန်ချန် ၏ ရှေ့တွင် ရေငွေ့များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်လျက် မျက်နှာအမူအရာမဲ့စွာ ရပ်နေလေသည်။
ချန်ချန် သည် ဘာလုပ်ရမည်ကို အတိအကျ မသိပေ။ နောက်ဆုံးအကြိမ်က ထိုအစေခံသည် သူမ၏ စိတ်ဆန္ဒအတိုင်း အလိုအလျောက် ရွေ့လျားသွားခဲ့သည်။ သူမသည် ကျူးဖုန်း ကို ကူညီပေးနိုင်မည့်အရာတစ်ခုခုအတွက် စိတ်ထဲတွင် အော်ဟစ်နေခဲ့သည်ကို အမှတ်ရလိုက်သည်။
"မင်း ငါ့ကို နားလည်လား" ဟု သူမက ထိုထူးဆန်းသော ပုံရိပ်ကို မေးလိုက်သည်။
သို့သော် သူမ၏ အကြည့်များသည် ဖာမူဆီတွင်သာ ဆက်လက် ကျန်ရစ်နေသည်။ သူမသည် သူ့ဆီသို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်သော်လည်း ကျူးဖုန်း က သူမ၏ လက်မောင်းကို လက်အိတ်စွပ်ထားသော လက်ဖြင့် ထိန်းကိုင်လိုက်သည်။
ချန်ချန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ။ မင်းတို့အားလုံးကတော့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေချည်းပါပဲ။"
ကျူးဖုန်း က ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ ဖာမူက ပို၍ ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ပြုံးလိုက်သည်။
သူတို့ မြို့တံခါးကို ကျော်ဖြတ်သွားသောအခါ ချန်ချန် သည် စာတစ်စောင်ကို သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ရေးသားနေခဲ့သည်။
စကားပြောဆိုမှုများ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက်တွင်မူ ဖာမူသည် သူမ၏ဘေးသို့ ကပ်လာကာ လှည်းကို ဆွဲခေါ်သွားလေသည်။ ချန်ချန်သည် နောက်သို့ တစ်ချက်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် ဇူရိုသည် သူမတို့အား ရပ်ကြည့်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူမ၏မျက်လုံးများထဲတွင် မည်သည့်အရာကိုမျှ ဖတ်ရှု၍မရနိုင်ပေ။
ကျူးဖုန်းက ချန်ချန်၏ပခုံးကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်သည်။ "သွားကြစို့။ ဒီမှာ ဆက်နေနေရင် အချိန်တွေ ပိုကုန်လိမ့်မယ်။"
သူမသည် ခေါင်းကိုသာ ညိတ်လိုက်ပြီး ကျူးဖုန်းနှင့်အတူ ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်လာခဲ့သည်။ သူတို့သည် မြို့ရိုးတံခါးကို ဖြတ်ကျော်လိုက်ချိန်တွင် လေပြေအေးများက သူတို့၏မျက်နှာကို တိုက်ခတ်သွားသည်။ ချန်ချန်သည် သူမ၏စိတ်ထဲတွင် စာတစ်စောင်ကို စတင်ရေးသားနေမိသည်။ ၎င်းသည် သူမ၏ အတွေးများထဲတွင် စာလုံးများအဖြစ် ပေါ်ထွက်လာပြီး အမှောင်ထုထဲတွင် တောက်ပနေသည့် မှော်စာလုံးများကဲ့သို့ပင်။
'ကျွန်မတို့ ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီ' ဟု သူမသည် စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူမ၏ဘေးတွင်ရှိနေသော ထိုမှော်ပညာသည်က သူမ၏အကြည့်ကို သတိပြုမိသွားပုံရသည်။ "ဘာကို စိတ်ပူနေတာလဲ" ဟု သူက မေးလိုက်သည်။
"ကျွန်မတို့ ဘာကို ရင်ဆိုင်ရမလဲဆိုတာကိုပေါ့" ဟု ချန်ချန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဟေးဗင်မှာတုန်းက ကြုံခဲ့ရတဲ့ အရာတွေက ကျွန်မကို အရမ်းပင်ပန်းစေခဲ့တယ်။ နောက်ပြီး အခုတစ်ခါမှာရော ဘာတွေ ထပ်ဖြစ်ဦးမလဲဆိုတာ ကျွန်မ မသိဘူး။"
ကျူးဖုန်းက ခပ်ပါးပါး ပြုံးလိုက်သည်။ "အနာဂတ်ဆိုတာ ဘယ်သူမှ ကြိုမသိနိုင်တဲ့အရာပါ။ ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ အခုအချိန်မှာ ကျွန်တော်တို့ အတူတူရှိနေကြတယ်။"
ဖာမူသည် လှည်းကို ဆွဲရင်း သူတို့ရှေ့မှ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "စိတ်ပူမနေပါနဲ့! ငါ့မှာ လမ်းခရီးအတွက် အကောင်းဆုံး ဟင်းချက်နည်းတွေ ရှိတယ်။ မင်းတို့ အငတ်ခံရမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ အာမခံတယ်။"
ချန်ချန်သည် ဖာမူ၏ စိတ်အားထက်သန်မှုကို ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် ပြုံးမိသွားသည်။ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကြားထဲတွင် သူတို့၏ ခရီးစဉ်မှာမူ အဆုံးမသတ်သေးပေ။ သူမသည် သူမ၏လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော ကာမီးယိုကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ထိုပစ္စည်းသည် သူမအား အကာအကွယ်ပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမ ယုံကြည်နေသည်။
လမ်းခရီးမှာ ရှည်လျားလိမ့်မည်ဖြစ်သော်လည်း သူမသည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်တော့ပေ။ သူမ၏ဘေးတွင် အဖော်များရှိနေသည်။ ထိုအချက်သည် သူမအတွက် လုံလောက်သော အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။
သူတို့သည် ဝေးလံသော ခရီးလမ်းဆီသို့ ခြေလှမ်းစတင်လိုက်ကြသည်။ နေရောင်ခြည်သည် သူတို့၏ နောက်ကျောဘက်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ရှေ့တွင်မူ မသိနားမလည်နိုင်သော အနာဂတ်တစ်ခုက စောင့်ကြိုနေလေသည်။