“ဒါဟာ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ မှတ်ဉာဏ်တစ်ခုပဲ” ဟု ကျူးဖုန်း က ဆိုသည်။ “ဖြစ်နိုင်တာက Cerest ရဲ့ စိတ်ဟာ အဲဒီလောက်ထိ ကြည်လင်ပြတ်သားတဲ့ အခြေအနေကို မခံနိုင်တာ ဖြစ်မယ်။ ကိုယ့်စိတ်ရဲ့ အားနည်းချက်နဲ့ အမှားအယွင်းအားလုံးကို မီးကွင်းတစ်ခုထဲမှာ မြင်နေရတဲ့အဖြစ်မျိုးကို ဘယ်သူမှ ရင်ဆိုင်ပြီး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။”
“ဒါဆိုရင် ဒါက…” ချန်ချန် က ထိုအဲလ်ဖ်၏ ချောမွေ့သော မျက်နှာကို ထိတွေ့ရင်း ပြောလိုက်သည်။ “ဒါက မှတ်ဉာဏ်ပဲ။ သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးမှတ်ဉာဏ်ပေါ့။” သူမ၏ ရင်ထဲတွင် မိဘများ၊ Chang Wei နှင့် Brant တို့အတွက် အလွန်အမင်း ဝမ်းနည်းကြေကွဲရသည့် ခံစားချက်များ လှိုင်းထန်လာသည်။ ဘဝပေါင်းများစွာ ပျက်စီးခဲ့ရလေပြီ။
“ငါတို့ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားကြရအောင်” ဟု ကျူးဖုန်း က ပြောသည်။ “ဒီအဆောက်အအုံက ဘယ်လောက်ကြာကြာ ဆက်တည်ရှိနေမလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မပြောနိုင်ဘူး။”
“Ferryman's Haven ဆိုတာ ပြီးဆုံးသွားပြီ” ဟု ချန်ချန် က တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် Cerest အား ဖောင်ပေါ်တွင် ငြိမ်းချမ်းစွာ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်နေရင်း ထားခဲ့ကာ နောက်သို့လှည့်ထွက်ခဲ့သည်။
သူတို့သည် အပျက်အစီးများကြားမှ အတူတူ ရေကူးထွက်လာကြပြီး ချန်ချန် ၏ တောက်ပနေသော အလင်းရောင်က လမ်းပြပေးနေသည်။ ဆိပ်ကမ်းမျက်နှာပြင်တွင် မီးခိုးရောင် မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ အဝေးတွင် Hearth မီးတောက်လောင်နေသည်ကို သူမ အနံ့ခံမိသည်။ လိမ္မော်ရောင် အလင်းတန်းက မိုးလင်းတော့မည့်အလား ထင်မှတ်မှားစေသည်။
အမှောင်ထုထဲမှ လှေတန်းကြီးများ သူတို့ဆီသို့ ဦးတည်လာသည်ကို ချန်ချန် မြင်လိုက်ရသည်။ လှေဦးတိုင်းတွင် မီးပုံးများ ယိမ်းထိုးနေကြသည်။ လှေတစ်စင်းစီတွင် လူနှစ်ယောက်စီ အနည်းဆုံး ပါဝင်သည်ကို ချန်ချန် သတိပြုမိသည်။
“သူတို့ကို ဆယ်ယောက်လောက်တော့ နိုင်မယ်လို့ ထင်လား” ဟု ရေထဲတွင် သူမဘေး၌ ကူးခတ်နေသော ကျူးဖုန်း ကို သူမ မေးလိုက်သည်။ “ကျန်တဲ့ ရှစ်ယောက်ကိုတော့ ငါ့အတွက် ချန်ထားပေးပေါ့။”
“ဆယ်ယောက်တည်းလား” ဟု ကျူးဖုန်း က ဆိုသည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် အသက်လုပွဲကြားမှ ရယ်မောဟန်ဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။ “တကယ့်ကို စိန်ခေါ်မှုဖြစ်မယ့်လူမျိုးကို ခေါ်ခဲ့ပေးစမ်းပါ၊ မိန်းမပျိုရယ်။”
ရှေ့ဆုံးမှ လှေများသည် သူတို့ရှိရာသို့ ရောက်လာပြီး ရပ်တန့်သွားသည်။ ချန်ချန် သည် ဝတ်ရုံဝတ်ထားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်၏ မျက်နှာကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအမျိုးသမီးသည် တင်းမာသော မျက်နှာထားဖြင့် ရှိနေသော်လည်း ရေထဲရှိ သူတို့နှစ်ယောက်ထက် အပျက်အစီးများကို ပို၍ စိတ်ဝင်စားနေပုံရသည်။
အရပ်ရှည်ရှည် လူတစ်ယောက်သည် ချန်ချန် ဆီသို့ ကိုယ်ကိုကိုင်းညွတ်လိုက်သည်။ ထိုလူကို သူမ ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်သည်။ သို့သော် Watch Warden ကိုယ်တိုင် သူ့ကို လာရောက်ရှာဖွေလိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။
“Warden Tallmantle” ဟု သူမက ဆိုလိုက်သည်။ “ကျွန်မကို ရှာနေတယ်ဆိုတာ ကြားမိပါတယ်။”
“တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်၊ ချန်ချန် Tearn” ဟု Tallmantle က ခေါင်းကို လေးစားစွာ ငြိမ့်ပြရင်း ပြောသည်။ “လှေပေါ်ကို တက်လာခဲ့ပါမလား။”
“တက်ပါ့မယ်၊ ပြီးတော့ အပိုစောင်တစ်ထည်နှစ်ထည်လောက်များ ရှိသေးရင်လည်း အလွန်ပဲ ကျေးဇူးတင်မိမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မမှာ ပြဿနာတစ်ခုရှိနေတယ်။ ကျွန်မရဲ့ သူငယ်ချင်းသုံးယောက်က အပျက်အစီးတွေကြားမှာ ပိတ်မိနေတယ်။ သူတို့ဆီကို ကျွန်မတို့ သွားလို့မရဘူး ဖြစ်နေတယ်။”
“သတိထားကြ!” ဟု အုပ်စု၏ နောက်ဘက်မှ လူတစ်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ဒီနေရာမှာ အလင်းရောင် ပိုလိုနေတယ်၊ အမြန်လုပ်ကြ။”
Tesleena က စကားလုံးတစ်လုံး ရွတ်ဆိုလိုက်ရာ တစ်ဆိပ်ကမ်းလုံးသည် နေမင်းငယ်လေးတစ်စင်း ပေါ်လာသကဲ့သို့ တောက်ပသွားသည်။
လှေငယ်တစ်စင်းသည် ထိုအုပ်စုဆီသို့ မျောပါလာသည်။ လှေလှော်သူမှာ ကျောကိုကုန်းထားပြီး ရေပြင်ကို ဖြတ်ကျော်ရန် အားစိုက်နေရသည်။
အနီးဆုံးတွင်ရှိသော ကင်းစောင့်အရာရှိက သူ၏ လက်ပစ်လေးကို ပစ်မှတ်ထားလိုက်သည်။ လှေလှော်သူက ခေါင်းမော့လာချိန်တွင် ချန်ချန် က “ရပ်လိုက်! သူက မိတ်ဆွေပါ” ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။
လက်ပစ်လေးမှာ ထိုပုံစံပျက်နေသော လူ၏ ဦးတည်ရာသို့ ချိန်ရွယ်ထားဆဲပင်။ သူ၏ ပုခုံးပေါ်တွင် စမ်းတံများက လှုပ်ရှားယိမ်းထိုးနေသည်။ သူသည် အကြည့်များကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူတို့ဆီသို့ ဆက်လက်လှော်ခတ်လာသည်။
Mut သည် Tallmantle ၏ လှေအနီးသို့ ရောက်သောအခါ ကျူးဖုန်း က လှော်တက်တစ်ခုကို ဖမ်းဆွဲပြီး လှေကို ဆွဲယူလိုက်သည်။ လှေကြမ်းပြင်တွင် လူနှစ်ယောက် ဘေးချင်းယှဉ်လဲလျောင်းနေသည်။ ချန်ချန် သည် Zu Ruo နှင့် Fa တို့ဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိလိုက်သော်လည်း သူတို့ အသက်ရှူနေသေးသလားဆိုသည်ကိုမူ မမြင်ရပေ။
ပုံစံပျက်နေသော ထိုလူသည် အပျက်အစီးများကြားမှ သူတို့ကို ခေါ်ထုတ်လာရသည့် ပင်ပန်းမှုကြောင့် လှေဘေးတွင် အားအင်ကုန်ခမ်းစွာ မှီလိုက်သည်။ မျက်ရည်များက သူ၏ မျက်နှာတွင် စီးကျနေသည်။ ချန်ချန် သည် သူ Fa ၏ ဝတ်ရုံကို ပွတ်သပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် နာကျင်စွာ လှုပ်ခတ်သွားသည်။
သူမသည် လှေဆီသို့ ကူးခတ်သွားသော်လည်း Tallmantle က ပို၍ အနီးတွင် ရှိနေသည်။ သူသည် လှေပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသူများဆီသို့ ကိုင်းညွတ်လိုက်သည်။ “သက်ကြီးရွယ်အိုကတော့ ဆုံးသွားပြီ၊ ဂနိုမ် (dwarf) ကတော့ အသက်ရှင်နေသေးတယ်” ဟု သူက ဆိုသည်။
“အနုပညာ (The Art) က သူမဆီမှာ ရှိနေတယ်” ဟု Tesleena က ပြောသည်။ သူမသည် ဂနိုမ်၏ ပုခုံးကို ကိုင်တွယ်ပြီး ပက်လက်ဖြစ်အောင် လှည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ကြားတွင် Fa ၏ တုတ်ကောက်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ တုတ်ကောက်မှာ ဖျော့တော့သော ခရမ်းရောင်အလင်းတန်းများဖြင့် တုန်ခါနေသော်လည်း ချန်ချန် ထိတွေ့လိုက်ချိန်တွင် ထိုပစ္စည်းမှာ စွမ်းအားကုန်ခမ်းသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ယခင်ကကဲ့သို့ စွမ်းအားကြီးမားတော့ခြင်း မရှိတော့ပေ။
“သူ တကယ်ပဲ ဆုံးသွားတာလား” ဟု ချန်ချန် က မေးလိုက်သည်။ Tallmantle ခေါင်းညိတ်ပြသည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရသော်လည်း သူမက ပုံစံပျက်နေသော ထိုလူကိုသာ ကြည့်နေမိသည်။ သူသည် သူမ၏ အကြည့်ကို ပြန်တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး သူမ မေးလိုသည်ကို နားလည်သွားဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ ဝမ်းနည်းမှုက သူမ၏ ရင်ကို စူးဝင်သွားစေသည်။
“ဒါက သူဖြစ်ချင်ခဲ့တဲ့အတိုင်းပါပဲ” ဟု ကျူးဖုန်း က ဆိုသည်။
“သူက Zu Ruo ကို ကာကွယ်ပေးသွားတာပါ” ဟု ချန်ချန် က ပြောသည်။ အနုပညာသည် အာရုံစူးစိုက်မှုတစ်ခု လိုအပ်သည်ဟု Fa က သူမကို ပြောဖူးသည်။ သူမသည် အိပ်မောကျနေသော Zu Ruo ၏ လက်ထဲမှ တုတ်ကောက်ကို ယူပြီး သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ဖက်ထားလိုက်သည်။ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ဟု သူမ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ “မစ်စထရာ ရဲ့ အမှတ်တရအနေနဲ့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
“မစ်စထရာ ရဲ့ အမှတ်တရအနေနဲ့ပေါ့” ဟု Tesleena က တိုးညှင်းစွာ ဆိုလိုက်သည်။ ထိုစကားသံများသည် လှေတန်းကြီးတစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။
ချန်ချန် သည် ကင်းစောင့်အကြီးအကဲ၏ ရုံးခန်းအပြင်ဘက်တွင် ထိုင်လျက် သူမ၏ အလှည့်နှင့် သူမ၏ ကံကြမ္မာကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ ဆိပ်ကမ်း၏ ဆူညံသံများနှင့် လမ်းလျှောက်သူများ၏ အသံများ မကြားရဘဲ ဤနေရာလေးတွင် တစ်ယောက်တည်း ရှိနေရသည်မှာ ထူးဆန်းလှသည်။ သူမသည် Mistshore တွင် တစ်သက်လုံး နေထိုင်ခဲ့ပြီး ယခုမှသာ နေရောင်ခြည်လင်းလက်နေသော ကမ္ဘာကြီးထဲသို့ စတင်ထွက်ခွာလာရသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။
သူမသည် သူမ၏ ဂါဝန်စကို လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်ကြည့်လိုက်သည်။ ဆားငန်ရေနှင့် အညစ်အကြေးများကြောင့် မမာကျောတော့သော အဝတ်အစား၏ ပျော့ပျောင်းမှုကြောင့် သူမ အံ့ဩမိသည်။ ဆိပ်ကမ်း၏ အနံ့အသက်များ သူမဆီမှ ကင်းစင်သွားသော်လည်း သူမ၏ ဆံပင်ကတော့ အတော်ပင် ခက်ခဲခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် အညစ်အကြေးများ ပေကျံနေသော ဆံပင်အများစုကို ညှပ်ထုတ်လိုက်ရသည်။ ယခုအခါ ဆံပင်မှာ ပုခုံးအထိသာ ရှိတော့ပြီး နားထင်နားမှ ဆံပင်တိုလေးများမှာမူ ဖြူဖွေးနေသည်။ သူမသည် ထိုဆံပင်များကို စိတ်မသက်မသာဖြင့် လက်ဖြင့် ထိုးဖွကြည့်လိုက်သည်။
အတင်းအကျပ် ဆံပင်ညှပ်လိုက်ရခြင်းက သူမ၏ အတိတ်မှ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုကို ဖော်ထုတ်လိုက်သလို ဖြစ်သွားသည်။ Tesleena က ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရခြင်းဖြစ်သည်။ သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲသို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စူးစိုက်လိုက်သည့်အခါ လည်ပင်းနောက်ဘက်တွင် မှိန်ဖျော့ဖျော့ အပြာရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ထိုအနာရွတ် (spellscar) မှာ နေရာနှစ်နေရာတွင် ပြတ်တောက်နေသော စက်ဝိုင်းပုံစံဖြစ်ပြီး အလွန်ပါးလွှာသဖြင့် သေချာကြည့်မှသာ မြင်နိုင်မည်ဖြစ်ကြောင်း Tesleena က ဆိုသည်။
၎င်းသည် သူမ၏ ဘဝသစ်တွင် သူမ အသားကျအောင် လုပ်ရမည့် အရာများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။ နောက်တစ်ခုမှာ ဘေးခုံတွင် မှီထားသော တုတ်ကောက်ဖြစ်သည်။ အနီရောင်အလင်းတန်းမှာ ငြိမ်သက်သွားသော်လည်း စွမ်းအားစကားလုံးတစ်လုံးဖြင့် သူမ ပြန်လည်နှိုးဆွနိုင်သည်။ ထိုပစ္စည်းမှ လျှို့ဝှက်ချက်များကို သူမ ထပ်မံဖော်ထုတ်နိုင်ခြင်း မရှိသေးသော်လည်း သူမ၏ တိုးတက်မှုအပေါ် ကျေနပ်မိသည်။ လက်ရှိအချိန်တွင်တော့ သူမသည် ၎င်းကို လမ်းလျှောက်တုတ်အဖြစ်သာ အသုံးပြုနေသည်။
Cerest နှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ပြီးနောက် စာလုံးပိုး (spellplague) နှင့် ဒုတိယအကြိမ် ထိတွေ့ခဲ့ရသည်မှာ ငါးရက်ရှိပြီဖြစ်သည်။ ထိုညကတည်းက သူမသည် အလွယ်တကူပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လာသည်။ သူမသည် ဟန်ချက်ညီစေရန် တုတ်ကောက်ကို မကြာခဏ မှီတွယ်ရသည်။
သူမ၏ ခွန်အားများ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်ရရှိလာသည်။ သူမ ဘယ်တော့မှ အသက်နှစ်ဆယ်အရွယ် မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ တက်ကြွနိုင်တော့မည်မဟုတ်ကြောင်း သိကြသော်လည်း Tesleena က သူမ ပြန်ကောင်းလာမည်ဟု အာမခံထားသည်။
သူမ ယခုရပ်တန့်လိုက်မည်ဆိုလျှင် နောက်ထပ် အနှစ်နှစ်ဆယ် သို့မဟုတ် ထို့ထက်ပို၍ အသက်ရှည်နိုင်ကြောင်း Tesleena က ပြောပြခဲ့သည်။ ချန်ချန် သည် နောက်ဆုံးရက်အနည်းငယ်က သူမ၏ သက်တမ်းကို ဘယ်လောက်ထိ ထိခိုက်သွားသလဲဆိုတာကို မမေးခဲ့ပေ။ သူမ သိချင်စိတ် မရှိပါ။ သူမကိုယ်သူမနှင့် သူငယ်ချင်းများကို ကာကွယ်ရန် လုပ်ခဲ့သည့်အရာများကို သူမ ဘာမှ ပြောင်းလဲမှာ မဟုတ်ပေ။ သူမတွင် ကျန်ရှိနေသည့် အချိန်ကာလမှာ နတ်ဘုရားများ ပေးသနားသော လက်ဆောင်သာ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ထိုအချိန်ကို နောင်တဖြင့် အလဟဿ မဖြုန်းတီးလိုပေ။
သူမ၏ ဘယ်ဘက်မှ တံခါးပွင့်လာပြီး Kersh ဝင်လာသည်။ ချန်ချန် သည် သူ့ကို နှုတ်ဆက်ရန် ထလိုက်သော်လည်း သူက သူမဆီသို့ အရင်ရောက်လာသည်။ ကင်းစောင့်တပ်သားသည် သူမကို ပွေ့ဖက်ပြီး ခြေဖျားထောက်လိုက်ရသည်အထိ မြှောက်လိုက်သည်။
“အသက်ကြီးလာတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ကို ဂရုစိုက်ပါဦး” ဟု ချန်ချန် က ရယ်မောရင်း ပြောသည်။
“အဲဒီလိုတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး” ဟု Kersh က ဆိုသည်။ သူသည် သူမကို လက်တစ်ကမ်းစာအထိ နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး နောက်ပြောင်ဟန်ဖြင့် တင်းမာသော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်သည်။ “မင်းကို ငါ့အမြင်အာရုံထဲက လွတ်သွားတိုင်း မင်းက ဒုက္ခတွေ ရှာနေတာပဲ။”
“ကျွန်မကို ဘယ်သူမှ မဖျက်ဆီးနိုင်အောင် ခေါင်းမာနေတာကတော့ မင်းအတွက် ကံကောင်းတာပေါ့” ဟု ချန်ချန် က ပြောသည်။
“မင်း နေကောင်းရဲ့လား ချန်ချန်?” Kersh က သူမကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ အားနည်းချက်ကို ရှာဖွေရန် တစ်စစီ ဖြုတ်ကြည့်နေသကဲ့သို့ပင်။ “မင်း ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်လိမ့်မယ်လို့တော့ မမျှော်လင့်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်း အဆင်ပြေသရွေ့တော့ ငါ စိတ်အေးရမှာပါ။”
“ကျွန်မ နေကောင်းတာထက်တောင် ပိုနေပါသေးတယ်” ဟု ချန်ချန် က ဆိုသည်။ “မင်း လုပ်ခဲ့တဲ့ လမ်းကြောင်းက မှန်ပါတယ် Kersh။ ငါ မင်းကို အစကတည်းက ယုံကြည်ခဲ့သင့်တာ။”
“မင်းရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ရဖို့ ငါတို့ ပိုပြီး အရည်အချင်းရှိသင့်တာပါ” ဟု ပွင့်နေသော တံခါးဝမှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ချန်ချန် သည် Kersh ၏ ကျော်လွန်၍ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးထက် ပိုမိုမြင့်မားနေသော Daerovus Tallmantle ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ချန်ချန် ကို မသေချာသော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်နေသည်။ ချန်ချန် သည် ထိုကဲ့သို့သော အရှိန်အဝါကြီးမားသည့် Warden ထံမှ ထိုသို့သော အကြည့်မျိုးကို ရရှိလိမ့်မည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။
သူမသည် ဤအခန်းထဲတွင် ထိုင်ခဲ့ရသည့် အခြားအချိန်တစ်ခုကို အမြဲတမ်း ကြည်လင်ပြတ်သားစွာ အမှတ်ရနေမိသည်။ သူမ အသက်ပိုငယ်စဉ်က Brant နှင့်အတူ လက်ကိုတွဲကာ ထိုင်ခဲ့ဖူးသည့်အချိန်ပင်။
သူမသည် Warden ၏ မျက်ဝန်းထဲကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူလည်း ထိုနေ့ရက်ကိုပင် ပြန်လည်အမှတ်ရနေကြောင်း သိလိုက်သည်။
Kersh သည် သူမ၏ လက်ကို ညှစ်လိုက်ပြီး နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားသည်။ သူမသည် ရုတ်တရက် အားကိုးရာမဲ့သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် သူ့ကို တောင်းပန်သလို ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူက ခေါင်းခါပြီး ပြုံးပြသည်။ “မင်းတို့နှစ်ယောက် စကားပြောကြပါဦး” ဟု သူက ဆိုသည်။ သူသည် သူမ၏ လက်ကို တစ်ချက် ထပ်ညှစ်ပြီး Warden ကို အလေးပြုကာ အခန်းထဲမှ ထွက်သွားသည်။
“ကျွန်မ တကယ်ပဲ တောင်းပန်ပါတယ်” ဟု ချန်ချန် က ဆိုသည်။ “Tarvin နဲ့ ဒီညတွေမှာ ဆုံးရှုံးသွားတဲ့ တခြားလူတွေအတွက်ပေါ့။”
“Tarvin ကတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ဆုံးရှုံးမှုပါ၊ ဒါကလည်း မင်းကြောင့် မဟုတ်ပါဘူး” ဟု Tallmantle က ဆိုသည်။ သူသည် သူမရှေ့ရှိ ခုံတန်းတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး သူမကိုလည်း ပြန်ထိုင်ရန် လက်ဟန်ဖြင့် ပြသည်။ “မင်း ပင်ပန်းနေမှန်း ကျွန်တော် သိပါတယ်၊ ဒါကြောင့် အကျဉ်းချုပ်ပဲ ပြောပါ့မယ်။ Cerest သေသွားပါပြီ။ သူ့လူတွေကော ဘယ်လိုဖြစ်ကြလဲ? သူတို့ထဲက ဘယ်သူမဆို မင်းကို လိုက်ရှာနေသေးလား။”
ချန်ချန် သည် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “လိုက်ရှာနိုင်ခြေရှိတာက Cerest နဲ့အတူ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ အဲလ်ဖ်အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်ပဲ ရှိပါတယ်။ သူတို့က ဘယ်သူတွေလဲ၊ သူတို့ရဲ့ ကံကြမ္မာက ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာကိုတော့ ကျွန်မ မသိပါဘူး။”
ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် Warden က သူမကို မည်သို့မြင်နေမည်ကို သူမ သိချင်မိသည်။ သူမသည် အသက်ရှူသံကို ထိန်းချုပ်ကာ တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားလိုက်သည်။
“ကျွန်မတို့မှာ အဖြေရှာဖို့ အချိန်အများကြီး မရှိဘူး” ဟု Tallmantle က ဆက်ပြောသည်။ သူသည် စားပွဲပေါ်တွင် လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်တင်လိုက်သည်။ “Cerest ရဲ့ နောက်လိုက်တွေဟာ အခုထိတော့ ဘယ်နေရာမှ ပေါ်မလာသေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအမျိုးသမီးနှစ်ယောက်က သူတို့ရဲ့ခေါင်းဆောင် သေဆုံးသွားတာကို သိသွားရင်တော့ အခြေအနေတွေ ပြောင်းလဲသွားနိုင်တယ်။ မင်းက သူတို့ကို ဘယ်လောက်အထိ ရင်းနှီးသလဲ၊ သူတို့ရဲ့ စိတ်နေသဘောထားကရော ဘယ်လိုရှိသလဲ ဆိုတာကို ငါတို့ သိဖို့ လိုအပ်တယ်။”
ချန်ချန် သည် ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်သည်။ သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ယောက်၏ ရုပ်သွင်များမှာ ဝါးတားတားနှင့် အေးစက်စက်သာ ရှိနေသေးသည်။ “သူတို့က Cerest ရဲ့ အမိန့်ကို နာခံသူတွေပါ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က Cerest လောက်တော့ မရူးသွပ်ကြဘူး။ သူတို့ရဲ့ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်က သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အကျိုးစီးပွားအတွက်ပဲ ဖြစ်မယ်လို့ ကျွန်မ ထင်တယ်။”
Tallmantle သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “အဲဒါဆိုရင်တော့ သူတို့က လက်စားချေဖို့ထက် ကိုယ့်အသက်ကို ကာကွယ်ဖို့ကိုပဲ ဦးစားပေးလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ Warden တွေအနေနဲ့တော့ ကျွန်တော်တို့က သူတို့ကို အန္တရာယ်တစ်ခုအနေနဲ့ပဲ သတ်မှတ်ထားရမှာပဲ။”
သူသည် ထိုင်နေရာမှ ထလိုက်သည်။ သူ၏ အရပ်အမောင်းကြောင့် အခန်းထဲရှိ လေထုမှာ ရုတ်တရက် လေးလံသွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ “မင်း အနားယူသင့်ပြီ၊ ချန်ချန်။ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ပြန်လည်နာလန်ထူဖို့ လိုအပ်နေတယ်။ Kersh က မင်းကို လိုအပ်တဲ့ အကူအညီတွေ ပေးလိမ့်မယ်။”
ချန်ချန် သည် သူထွက်ခွာသွားသည်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူ၏ ခြေသံများ တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားမှ သူမ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်မှုက ပြန်လည်လွှမ်းမိုးသွားသည်။ သူမသည် ဘေးတွင် ထောင်ထားသော တုတ်ကောက်ကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားသည်။
ပြင်ပတွင်တော့ ကောင်းကင်ကြီးမှာ ပိတ်မှောင်နေပြီး မိုးရွာတော့မည့် အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသည်။ သူမ၏ ဘဝသစ်တွင် နောက်ထပ် မုန်တိုင်းတစ်ခု စတင်တော့မည့်အလား သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော်လည်း သူမသည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိတော့ပေ။ သူမသည် အတိတ်ကို ကျောခိုင်းခဲ့ပြီးပြီဖြစ်သလို အနာဂတ်အတွက်လည်း အသင့်ပြင်ထားပြီးဖြစ်သည်။
သူမသည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အဝေးသို့ ငေးကြည့်ရင်း တွေးတောနေမိသည်။ အရာအားလုံးက ပြောင်းလဲသွားပြီ။ သို့သော်လည်း သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာမူ အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် သူမကိုယ်တိုင်နှင့် သူမ ချစ်ခင်ရသူများကို ကာကွယ်ရန်အတွက် မည်သည့်စျေးနှုန်းကိုမဆို ပေးဆပ်ရန် အသင့်ရှိနေသည်။