"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ" ဟု ဆဲရက်စ်က အော်ဟစ်မေးမြန်းလိုက်သည်။ သူသည် အပေါ်ဘက်ရှိ ဝိညာဉ်ဆိုးများကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ ချန်ချန် လည်း သူကြည့်သည့်ဘက်သို့ အကြည့်ရောက်သွားသည်။ သေလူများ၏နောက်ကွယ်တွင် အခြားသော အပြာရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုသည် လီဗိုင်ယာသန်၏ အရိုးစုများပေါ်၌ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ သတ္တဝါများစွာသည် ထိုအရိုးစုများတစ်ဝိုက်ရှိ အလင်းရောင်ကို လိုက်လံဖမ်းဆုပ်ရန် ငုပ်လျှိုးကာ ပျံသန်းနေကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ရူးသွပ်နေသော ပိုးစုန်းကြူးများကဲ့သို့ပင် စွမ်းအားပြင်းသည့် အစီအရင်စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူနေကြသည်။
"ဒါက သွေးကပ်ရောဂါပဲ" ဟု ချန်ချန် က ဆိုလိုက်သည်။ သူမ၏ မှော်စွမ်းအားသည် ကြာရှည်စွာ ငုပ်လျှိုးနေခဲ့သည့် စွမ်းအင်များကို ပြန်လည်နှိုးဆွပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်ဆိုးများသည် နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏ စားသောက်ပွဲကို ဆင်နွှဲတော့မည်ဖြစ်သည်။
"ဖောင်ပေါ်ကနေ ဆင်းကြစမ်း" ဟု ဆဲရက်စ်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူသည် သူမ၏လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်ကာ ဖယ်ရီမန်းဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားရန် ကြိုးပမ်းလိုက်သည်။ "ငါတို့ တစ်နေရာရာမှာ ပုန်းနိုင်မယ်ဆိုရင်..."
ချန်ချန် သည် ယိုင်လဲသွားပြီး လဲကျသွားသည်။ သူမသည် ဒူးထောက်လျက် တစ်ဖက်လက်ဖြင့် ဖောင်ကိုထောက်ကာ အခြားတစ်ဖက်ကို ဆဲရက်စ်၏ လက်ထဲတွင် အမိဖမ်းထားရင်း အထက်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအခါ တောင်စောင်းမှ စီးဆင်းလာသော ရေတံခွန်တစ်ခုအလား ထူးခြားဆန်းပြားသည့် အရိုးစုများပေါ်သို့ အပြာရောင်အလင်းတန်းများ စီးဆင်းကျဆင်းလာသည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရသည်။
"နောက်ကျသွားပြီ" ဟု သူမက ဆိုသည်။ "ကျူးဖုန်း!" ဟု သူမ အော်ခေါ်လိုက်ပြီး အရိုးနံရိုးတစ်ခုကို ကိုင်တွယ်ကာ အားပြုနေသည့် ကျင့်ကြံသူဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် ရင်ဘတ်ကို ဖိထားသည်။ အရပ်ပုသောလူတစ်ယောက်သည် သူ့ခြေရင်း၌ လဲကျနေပြီး ပါးစပ်မှ သွေးများ စီးကျလာသည်။ ထိုလူ၏ မျက်လုံးများသည် သူတို့ဆီသို့ ကျရောက်လာတော့မည့် ဘေးဒုက္ခကို ငေးမောကြည့်ရှုနေသည်။
ကျူးဖုန်း သည် ရေထဲသို့ ခုန်ချလိုက်သည်။ သူသည် ဖောင်နှင့် ငါးပေအကွာတွင် ရေပေါ်သို့ ပေါ်လာပြီး သူမဆီသို့ ကူးခတ်လာသည်။
"မလုပ်နဲ့!" ချန်ချန် က သူ့ကို လက်ကာပြလိုက်သည်။ "အောက်ကိုသွား၊ တတ်နိုင်သလောက် အောက်ကို ငုပ်ဆင်းသွား၊ ဒီအလင်းရောင်နဲ့ ဝေးရာကို ရှောင်သွားလိုက်" သူမသည် သူ့ကို ယခုအခါ မနည်းမြင်ရတော့သည်။ အလင်းရောင်သည် အလွန်တောက်ပလွန်းသဖြင့် သူမ မျက်လုံးများကိုပင် မှေးစင်းထားရသည်။ "ငါတို့ မင်းနောက်ကနေ လိုက်လာခဲ့မယ်"
ကျူးဖုန်း သည် တွေဝေသွားသည်။ ချန်ချန် သည် သူတို့၏ အသက်ရှင်နိုင်ခြေကို သူ တွက်ချက်နေသည်ကို မြင်နေရသယောင်ပင်။ "သင်္ဘောနားမှာ လေအိတ်တစ်ခုခု ရှိမလား ရှာကြည့်မယ်" ဟု သူက ဆိုသည်။ ထို့နောက် သူသည် ရေအောက်သို့ ငုပ်လျှိုးကာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ချန်ချန် သည် သူ့နောက်သို့ လိုက်ရန် ဖောင်၏ အစွန်းဘက်သို့ တွားသွားလိုက်စဉ်မှာပင် နောက်ကျောဘက်မှ လေးလံသော အရာတစ်ခုဖြင့် ရိုက်ချခံလိုက်ရသည်။
အသက်ရှူလမ်းကြောင်း ပိတ်ဆို့သွားကာ ချန်ချန် သည် ဖောင်ပေါ်သို့ ပြားပြားဝပ် လဲကျသွားသည်။ ဆဲရက်စ်၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် သူမ၏ကိုယ်ပေါ်သို့ ဖိကပ်လာသည်ကို သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။
"ဖယ်စမ်း!" ဟု သူမ အော်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ အော်သံသည် ဝိညာဉ်ဆိုးများ၏ အော်ဟစ်သံများကြားတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ၎င်းတို့သည် ဖောင်တစ်ဝိုက်တွင် ပျံဝဲကာ ငုပ်လျှိုးနေကြပြီး သူမ ရေထဲသို့ ထွက်ပြေးနိုင်မည့် လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့ထားလိုက်ကြသည်။
"သူတို့က မှော်စွမ်းအားရဲ့ အနံ့ကို အခုထိ ခံစားနေရတုန်းပဲ" ဟု ဆဲရက်စ်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ့ခွန်အားဖြင့် သူမကို လှုပ်ရှား၍မရအောင် ဖိချုပ်ထားသည်။ အပြာရောင်အလင်းတန်းသည် သူတို့အပေါ်သို့ ကုလားကာတစ်ခုအလား ဖုံးလွှမ်းကျဆင်းလာသည်။
အလင်းရောင်သည် နာကျင်ရလောက်အောင် ပြင်းထန်လာပြီး ရုတ်တရက် အရာအားလုံး အမှောင်အတိ ကျသွားတော့သည်။ ချန်ချန် သည် သူမ မျက်စိကွယ်သွားပြီဟု ထင်လိုက်မိသည်။
မျက်တောင်များကို အလိုအလျောက် ခတ်လိုက်မိချိန်တွင် သူမ၏မျက်နှာပေါ်သို့ နွေးထွေးသော လေနုအေးတစ်ခု တိုးဝင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ကျောက်ပုံတစ်ခုအပေါ်သို့ လမင်းသာသကဲ့သို့ နေရောင်ခြည်များ ဖြာကျနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းသည် အမိုးတစ်ခု၏ အကြွင်းအကျန်များ ဖြစ်သည်။
သူမသည် တာဝါတိုင်ထဲသို့ ပြန်ရောက်နေသည်။ သူမ၏ အာရုံထဲတွင် မြင်ခဲ့ရသည့်အတိုင်းပင် အပူချိန်များ တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာနေသည်။ သူမ၏ လက်တွေ့ဘဝနှစ်ခုသည် သွေးကပ်ရောဂါ၏ ချိတ်ဆက်မှုအောက်တွင် ပေါင်းစပ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် တစ်စုံတစ်ခု ကွဲပြားနေသည်။ ချန်ချန် သည် သူမ၏ ဘေးဘက်သို့ လှိမ့်လိုက်ပြီး သူမဘေးတွင် လဲလျောင်းနေသော ရုပ်အလောင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဆဲရက်စ်သည် နေရောင်ခြည်များနှင့် တာဝါတိုင်အမိုးကို ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ငေးကြည့်နေသည်။
သူ ဘယ်ရောက်နေမှန်း မသိတော့ဘူး၊ ချန်ချန် က တွေးလိုက်သည်။ သူ့စိတ်သည် သွေးကပ်ရောဂါကြောင့် ငါ့စိတ်နဲ့ ချိတ်ဆက်သွားခဲ့ပြီ။
"ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ" ဟု ထိုအယ်လ်ဖ်လူမျိုးက ထိုင်လိုက်ပြီး သူမဘက်သို့ လှည့်လာသည်။ သူ့မျက်နှာမှာ သွေးရောင်မရှိတော့ချေ။ ချန်ချန် သည် သူမ၏ မိဘများနှင့် ချန်ဝေတို့၏ ဝိညာဉ်များ တာဝါတိုင်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို ရှာဖွေနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူတို့သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော လူနှစ်ယောက်ကို လုံးဝသတိမပြုမိဘဲ ပြုံးရွှင်လျက် စူးစမ်းရှာဖွေနေကြသည်။
ဆဲရက်စ်၏ နှုတ်ခမ်းများသည် သူ့သူငယ်ချင်းဟောင်း၏ နာမည်ကို ခေါ်လိုက်သော်လည်း အသံထွက်မလာခဲ့ပေ။ သူ့မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာသည်။ ချန်ချန် သည် မြင်ကွင်းကို မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။
သူ နာကျင်နေတာပဲ။ ဒါက သူ့ကို နာကျင်စေတယ်။ နောက်ထပ် ဘာတွေဖြစ်လာမလဲဆိုတာ သူ သိနေမလား။ သူမသည် အလင်းရောင်ရှိရာသို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ နေရောင်ခြည်များနှင့် အပြာရောင် အမျှင်တန်းများအဖြစ် ဖြာကျနေသည်။ ဆဲရက်စ်၏ သူငယ်ချင်းများနှင့် ပျက်သုဉ်းခြင်းကြားတွင် အသက်ရှူနှုန်း ဘယ်လောက်ကျန်တော့မလဲဆိုတာ သူ သိပါ့မလား။
သူမသည် သူမ၏ ဆန္ဒကို ဆန့်ကျင်လျက် ထိုအယ်လ်ဖ်၏ ပခုံးကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။ "ဆဲရက်စ်" ဟု သူမက ဆိုသည်။ "မျက်လုံးမှိတ်ထားလိုက်ပါ။"
"ဘာလဲ" သူက သူမဘက်သို့ လှည့်လာပြီး သူမ၏ ပခုံးနှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "သူတို့လေ၊ မင်း မမြင်ဘူးလား။ သူတို့ အသက်ရှင်နေကြတယ်!"
ချန်ချန် သည် သူ၏ အားဖြင့် ဖိညှစ်မှုကြောင့် မျက်နှာရှုံ့မဲ့သွားသည်။ သူ၏ လက်များ တုန်ယင်နေသည်။ သူ့မျက်ဝန်းများထဲတွင် ရူးသွပ်လုနီးပါး ဝမ်းမြောက်မှုတို့ တောက်ပနေသည်။
"သူတို့က တကယ့်လူတွေ မဟုတ်ဘူး" ဟု ချန်ချန် က ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက အမှတ်တရတစ်ခုပဲ။ အရာအားလုံး မီးလောင်ကျွမ်းသွားတော့မှာ၊ ဆဲရက်စ်။" ငါတို့ပါ ပါသွားနိုင်တယ်။
"မဟုတ်ဘူး!" သူက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူ့ဆံပင်များမှ ချွေးစက်များ စီးကျလာသည်။ "ဒီတစ်ခါတော့ မဟုတ်ဘူး။ ဒီတစ်ခါတော့ ငါ သူတို့ကို သတိပေးနိုင်လိမ့်မယ်။ ဘာမှမဖြစ်ခင် ငါ သူတို့ကို အပြင်ခေါ်ထုတ်သွားမယ်။"
"သူတို့ မင်းအသံကို ကြားရမှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ချန်ချန် က ဆိုသည်။ သူမ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။ ဤမြင်ကွင်းကို ဒုတိယအကြိမ် ထပ်မကြည့်နိုင်တော့ပေ။
သူမ၏ နားထဲတွင် အပူချိန်များ တဟုန်ထိုး မြင့်တက်လာပြီး ဆူညံသံများ ဖြစ်ပေါ်လာချိန်တွင် ဆဲရက်စ်သည် သူမကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲပင်။ သူမ အော်ဟစ်သံများကို ကြားနေရသည်။ ဆဲရက်စ်၏ ကြမ်းတမ်းသော အော်ဟစ်သံကြောင့် သူမ၏ အရေပြားပေါ်တွင် ရေခဲအပ်များဖြင့် ထိုးစိုက်ခံရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ ငိုယိုအော်ဟစ်နေစဉ် သူမသည် ခေါင်းကို ငုံ့ကာ သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် မှီထားလိုက်ရသည်။
သူသည် အရာအားလုံးကို ယခင်က မမြင်ဖူးသည့်အတိုင်း မီးတောက်များ၏ အတွင်းပိုင်းမှနေ၍ မြင်နေရသည်။ ချန်ဝေသည် သူမ၏ ငယ်စဉ်ဘဝကို ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း အမှတ်တရများနှင့် ဆဲရက်စ်၏ စိတ်ကူးယဉ်မှုတို့က လွှမ်းမိုးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူမ၏ မိခင်သည် ဖခင်ဖြစ်သူနှင့် ဆဲရက်စ်အတွက် အော်ဟစ်ခေါ်နေသံကို သူမ ကြားနေရသည်။ အရေပြားများ မီးလောင်ကျွမ်းနေသည့် အနံ့တို့သည် လေထုထဲတွင် ပျံ့နှံ့နေသည်။
သူမကိုယ်သူမ အာရုံလွှဲရန်အတွက် ချန်ချန် သည် ပုပ်သိုးနေသော ဆိပ်ကမ်း၏ ရေနက်ပိုင်းတွင် ကူးခတ်နေသည့် ကျူးဖုန်း ၏ ပုံရိပ်ကို စိတ်ကူးယဉ်လိုက်သည်။ သူသည် သွေးကပ်ရောဂါ၏ လက်သည်းများမှ လွတ်မြောက်ရာ နေရာကို တွေ့ရှိပါစေကြောင်း သူမ ဆုတောင်းနေမိသည်။ သူသည် ဤကပ်ဆိုး၏ လက်ထဲတွင် တစ်ကြိမ်တောင် နစ်မြုပ်ခဲ့ရပြီးပြီဖြစ်သည်။
ပြီးတော့ တော၊ ဖား နှင့် ဇူရို တို့ကကော ဘယ်လိုဖြစ်မလဲ။ သူတို့သည် ဖယ်ရီမန်းထဲတွင် ဘေးကင်းပါ့မလား၊ သို့မဟုတ် ကပ်ရောဂါသည် သင်္ဘောကို ဝါးမြိုပြီး သူတို့ကိုပါ ကြေမွသွားစေမလား။ သူမသည် အော်ဟစ်နေသော အယ်လ်ဖ်ကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားရင်း တော ၏ နတ်ဘုရားများထဲမှ တစ်ပါးပါးက သူတို့အားလုံးကို သနားကြင်နာပေးပါစေဟု ဆုတောင်းနေမိသည်။
ချန်ချန် သည် အမှောင်ထုကို ငေးကြည့်ရင်း နိုးထလာသည်။ သူမသည် သူမ၏ လက်ချောင်းများကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ထိုအင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများ ကျန်ရှိနေသေးသည့်အတွက် ကျေးဇူးတင်မိကာ အနည်းဆုံးစွမ်းအင်ကိုသာ သုံး၍ မှော်အစီအရင်တစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။
အလင်းစက်ကလေးတစ်ခုသည် သူမ၏ လက်ဖျားတွင် ထွက်ပေါ်လာပြီး လက်တစ်ဝါးလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ထိုအလင်းရောင်ဖြင့် သူမ၏ မျက်လုံးများသည် ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် အသားကျသွားသည်။
သူမသည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ဖယ်ရီမန်း၏ ရွက်တိုင်များနှင့် ကြိုးများအားလုံးသည် သွေးကပ်ရောဂါ၏ ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် ပြာကျသွားခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း သိရှိရန် အချိန်အတော်ကြာခဲ့သည်။ ဖယ်ရီမန်း၏ တစ်လျှောက်တွင် မီးငယ်များ တောက်လောင်နေသည်။
သင်္ဘောတစ်စင်းလုံးသည် ရှေ့သို့ အလွန်အမင်း စောင်းကျနေသော်လည်း အံ့ဖွယ်ကောင်းစွာပင် လီဗိုင်ယာသန်၏ အရိုးစုများက ထိန်းထားပေးသဖြင့် သူတို့သည် အရိုးစုများ၏ အလေးချိန်အောက်တွင် ကြေမွမသွားခဲ့ပေ။ အပျက်အစီးများကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် အခန်းငယ်လေးမှာ အရွယ်အစား တစ်ဝက်လျော့ကျသွားသော်လည်း ကျူးဖုန်း ၏ ဖောင်မှာ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် ပျက်စီးခြင်းမရှိသေးပေ။ ဖောင်ပြားများကြားတွင် သွားများကျွတ်ထွက်နေသကဲ့သို့ ဟာကွက်များ ရှိနေသည်။ ရေများသည် သင်္ဘောမျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ တရစပ် စီးဝင်နေသော်လည်း လက်ရှိအချိန်တွင်တော့ သင်္ဘောသည် ရေပေါ်တွင် ပေါ်နေဆဲဖြစ်သည်။
အမြင်အာရုံ ပိုမိုရှင်းလင်းလာသည်နှင့်အမျှ ချန်ချန် သည် ရုပ်အလောင်းများကို သတိပြုမိလာသည်။ သူမ၏ ဘေးတစ်ဖက်စီတွင် တစ်လောင်းစီရှိပြီး နောက်တစ်လောင်းမှာ ဖောင်ပေါ်တွင် တစ်ဝက်၊ ရေထဲတွင် တစ်ဝက်ဖြင့် သူမနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ရှိနေသည်။ သူမသည် မီးလောင်ကျွမ်းနေသည့် အနံ့၊ အရေပြားနှင့် ဆံပင်များ လောင်ကျွမ်းနေသည့် အနံ့ကို ရရှိနေသည်။ သူမ၏ အသက်ရှူနှုန်း မြန်ဆန်လာသည်။
သူမ၏ ညာဘက်ရှိ ရုပ်အလောင်းသည် လှုပ်ရှားသွားသည်။ ချန်ချန် သည် သူမ၏ မှော်အလင်းကို လှုပ်ရှားမှုရှိရာသို့ ရွှေ့လိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်သည် လေထဲတွင် ရပ်တန့်သွားပြီး သံမဏိကဲ့သို့သော လက်တစ်ဖက်၏ ဆုပ်ကိုင်မှုကို ခံလိုက်ရသည်။
ချန်ချန် ၏ ရင်ထဲတွင် ဝမ်းသာမှုတို့ တက်ကြွလာသည်။ "ကျူးဖုန်း" ဟု သူမ တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ဖုံးလွှမ်းနေသည့် စိုစွတ်နေသော ဦးထုပ်ကို သူမ ဖယ်ရှားပေးလိုက်သည်။ သူ၏ အရေပြားသည် စိုစွတ်နေသော်လည်း မှော်မီးကြောင့် လောင်ကျွမ်းထားခြင်း မရှိပေ။ သူ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သောအခါ မြင်ရသည့် မျက်လုံးအရောင်သည် ရင်းနှီးနေကျ သံချေးရောင်ဖြစ်သည်။ "မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား"
သူသည် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ "ဦးထုပ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး" ဟု သူက ဆိုသည်။
ချန်ချန် သည် သူ့ကို ထိုင်နိုင်အောင် ကူညီပေးပြီး ဦးထုပ်ကို သူ၏ခေါင်းပေါ်သို့ ပြန်ဆောင်းပေးလိုက်သည်။ "မင်း ဒီဦးထုပ်ကို မီးမလောင်အောင်၊ ဒါမှမဟုတ် ဆိပ်ကမ်းထဲမှာ မပျောက်သွားအောင် ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ" ဟု သူမ မေးလိုက်သည်။
ကျူးဖုန်း သည် သူမကို လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "မှော်ပညာပေါ့" ဟု သူက ဖြေသည်။
ချန်ချန် သည် ရယ်မောချင်စိတ် ပေါက်လာသော်လည်း တခြားသော ရုပ်အလောင်းများကို သတိရလိုက်ချိန်တွင် ထိုစိတ်သည် ရင်ထဲမှာတင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူမသည် အလင်းရောင်ကို ကျူးဖုန်း ဆီမှ ဖယ်လိုက်သည်။ သူမ၏ မှော်အလင်းသည် သူမ ချက်ချင်း မမှတ်မိနိုင်သော မျက်နှာတစ်ခုကို ထွန်းလင်းပြနေသည်။ ထိုလူသည် ချောမောပြီး မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ ပြေပြစ်ညီညာသည်။ သူ၏ ရွှေရောင်ဆံပင်ရှည်များသည် အပ်ချွန်ကဲ့သို့ စူးရှသော နားရွက်များပေါ်သို့ ကျဆင်းနေသည်။
"သနားကြင်နာတတ်တဲ့ နတ်ဘုရားတို့ရေ" ဟု သူမ ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ဒါ ဆဲရက်စ်ပဲ။"
ကျူးဖုန်း သည် သူမ၏ ပခုံးကျော်၍ ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအယ်လ်ဖ်၏ မျက်နှာသည် အပြစ်အနာအဆာကင်းစွာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်နေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ပွင့်လျက်ရှိပြီး ဝေးကွာသော တစ်နေရာရာရှိ မမြင်နိုင်သည့် အရာတစ်ခုကို ငေးကြည့်နေသည်။ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ငြိမ်းချမ်းသလိုလို၊ ဝမ်းနည်းနေသလိုလို ဖြစ်သည်။
ချန်ချန် သည် သူမ၏ လက်ကို ထိုအယ်လ်ဖ်၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။ ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေသည်။ "သူ သေသွားပြီ" ဟု သူမ ဆိုသည်။
"ဒီတစ်ယောက်လည်း အတူတူပဲ" ဟု ဖောင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည့် လူကို စစ်ဆေးနေရင်း ကျူးဖုန်း က ပြောသည်။ သူသည် ထိုလူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ လက်တင်ကာ နှလုံးခုန်သံကို စမ်းသပ်သော်လည်း သူတို့နှစ်ယောက်လုံးသည် ထိုလူ၏ မျက်နှာနှင့် ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ မီးလောင်ဒဏ်ရာများကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ၏ အရေပြားသည် မည်းတူးနေပြီး ဆံပင်များမှာလည်း မရှိတော့ပေ။ သူ၏ အဝတ်အစားများသည် ကြွပ်ဆတ်နေသော အစအနများ ဖြစ်သွားပြီး ကျူးဖုန်း ထိလိုက်သည်နှင့် ပြာများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ၏ သံကြိုးအင်္ကျီမှာ အရေပြားထဲသို့ အရည်ပျော်ဝင်သွားသည်။
ကျူးဖုန်း သည် သူမ၏ အကြည့်နှင့် ဆုံသွားသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး တူညီသောအရာကို တွေးနေကြကြောင်း ချန်ချန် သိလိုက်သည်။
"ဖြစ်နိုင်တာက တော ရဲ့ မှော်ပညာက သူတို့ကို ကာကွယ်ပေးခဲ့တာ ဖြစ်မယ်" ဟု ကျူးဖုန်း က ဆိုသည်။
ချန်ချန် သည် သူမ၏ အလင်းရောင်ကို အပျက်အစီးများကြားသို့ ထိုးကြည့်လိုက်သည်။ တော ၏ အခန်းဝင်ပေါက်သည် ယခုအခါ ရေအောက်သို့ ရောက်ရှိနေသည်။ သူတို့ ဖောင်ကို အပျက်အစီးများကြား ရောက်အောင် သုံးခဲ့သည့် လမ်းကြောင်းမှာ အပျက်အစီးများဖြင့် ပိတ်ဆို့နေသည်။
"ငါတို့ ရေကူးပြီး ထွက်ရလိမ့်မယ်" ဟု ချန်ချန် က ပြောသည်။ သူမ၏ အကြည့်သည် သေခြင်းတရား၏ အေးချမ်းမှုဖြင့် တည်ငြိမ်နေသော ဆဲရက်စ်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ မရည်ရွယ်ဘဲ ပြန်ရောက်သွားသည်။ "ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်ရတာလဲ" ဟု သူမ မေးလိုက်သည်။ "ဘာလို့ ငါတို့ကို ချန်လှပ်ထားခဲ့တာလဲ။"
"ငါ မသိဘူး" ဟု ကျူးဖုန်း က ဆိုသည်။ "ငါတို့က အမာရွတ်တွေ ထင်ကျန်နေပြီးသား။ ဖြစ်နိုင်တာက ငါတို့မှာ ကပ်ရောဂါကို ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိသွားတာ ဖြစ်မယ်။"
"ဆဲရက်စ်မှာလည်း အမာရွတ်တွေ ရှိတယ်" ဟု ချန်ချန် က ပြောသည်။ "မှော်ပညာအရ မဟုတ်ရင်တောင် ခန္ဓာကိုယ်မှာတော့ ရှိတယ်။ ဘာလို့ ကပ်ရောဂါက သူ့ကို ပြန်ကောင်းအောင် လုပ်ပေးပြီးမှ သတ်ပစ်လိုက်ရတာလဲ။"
ဖြစ်နိုင်တာက ဒါ ကပ်ရောဂါကြောင့် မဟုတ်တာလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ တာဝါတိုင်ထဲတွင် ဆဲရက်စ်၏ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများကို သူမ ပြန်သတိရလိုက်သည်။ "သူ ငါ့ရဲ့ စိတ်အာရုံတွေကို မြင်သွားတာ" ဟု သူမ ပြောသည်။ "ငါတို့ နှစ်ယောက် စိတ်ချင်း ချိတ်ဆက်မိတဲ့ အချိန်တုန်းက သူလုပ်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူ မြင်သွားခဲ့တာ။ သူ ငါနဲ့အတူ တာဝါတိုင်ထဲမှာ ရှိနေပြီး ငါ့မိဘတွေ သေဆုံးသွားတာကို ကြည့်နေခဲ့တာ။"
ကျူးဖုန်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ငါ့မိဘတွေအကြောင်း သူသိသွားတာက ငါ့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေထဲက အပိုင်းအစတစ်ခုပဲ။ သူမြင်ခဲ့ရတာက အဲဒီအဖြစ်အပျက်ကို ငါ ဘယ်လောက်တောင် နာကျင်ခံစားခဲ့ရလဲဆိုတာကိုပါပဲ။ ကပ်ရောဂါက ငါတို့ရဲ့ အမှောင်ဆုံးသော အတိတ်တွေကို အစာအဖြစ် စားသုံးပြီး ကြီးထွားလာတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။"
ချန်ချန်က ဆဲရက်စ်၏ အေးစက်နေသော ပါးပြင်ပေါ်မှ လက်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းများမှာ တုန်ရီနေသည်။ "သူ့ကို ဒီအတိုင်း ထားခဲ့ရတော့မှာလား"
"ငါတို့မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိဘူး" ဟု ကျူးဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။ "ဒီသင်္ဘောက မကြာခင်မှာ ရေအောက်ကို နစ်မြုပ်သွားတော့မှာ။"
သူမသည် နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ်အနေဖြင့် ဆဲရက်စ်၏ ငြိမ်းချမ်းနေသော မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် မှော်အလင်းကို တိုးလိုက်ပြီး အပျက်အစီးများကြားတွင် ရေအောက်သို့ ဦးတည်နေသည့် လမ်းကြောင်းကို ရှာဖွေလိုက်သည်။ ရေများသည် အခန်းထဲသို့ ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ စီးဝင်လာနေပြီး သင်္ဘော၏ စောင်းကျနေမှုမှာလည်း ပိုမိုဆိုးရွားလာသည်။
"သွားကြစို့" ဟု ကျူးဖုန်းက ဆိုကာ သူမ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ယောက်သည် အပျက်အစီးများကြားမှတစ်ဆင့် ရေထဲသို့ ခုန်ချလိုက်ကြသည်။ ရေအေးအေးသည် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။ ချန်ချန်သည် သူမ၏ မှော်စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ ရေအောက်တွင် မြင်နိုင်ရန် အလင်းရောင်တစ်ခု ဖန်တီးလိုက်သည်။ ရေအောက်တွင် မြင်ရသည့် မြင်ကွင်းမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ ဖယ်ရီမန်း၏ အပျက်အစီးများကြားတွင် ရုပ်အလောင်းများစွာသည် ရေစီးကြောင်းအတိုင်း မျောပါနေကြသည်။
သူတို့သည် ရေမျက်နှာပြင်ဆီသို့ ပြန်တက်ရန် ကြိုးစားနေစဉ်တွင် ချန်ချန်သည် အနောက်သို့ နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ မှောင်မိုက်နေသော ရေအောက်တွင် ဆဲရက်စ်၏ ရုပ်အလောင်းမှာ အပျက်အစီးများကြားတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရသည်။
ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် လေကောင်းလေသန့်ကို အငမ်းမရ ရှူရှိုက်လိုက်ကြသည်။ ဝေးကွာသော နေရာတွင် ကမ်းခြေတစ်ခုကို မြင်နေရသည်။ "ဟိုမှာ" ဟု ကျူးဖုန်းက လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
သူတို့သည် အားကုန်ထုတ်၍ ကမ်းခြေဆီသို့ ရေကူးသွားကြသည်။ ကမ်းခြေသို့ ရောက်ချိန်တွင် သူတို့နှစ်ယောက်လုံး အမောဆို့ကာ လဲကျသွားကြသည်။ ချန်ချန်သည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းတွင် အရုဏ်တက်စပြုနေပြီ ဖြစ်သည်။
"ငါတို့ လွတ်မြောက်လာခဲ့ပြီ" ဟု ချန်ချန်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
ကျူးဖုန်းက သူမဘေးတွင် လဲလျောင်းရင်း ကောင်းကင်ကို ငေးကြည့်နေသည်။ "အင်း... ဒါပေမဲ့ ဒါက အစပဲ ရှိသေးတယ်။"
သူမသည် ကျူးဖုန်း၏ လက်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ကျန်ရှိနေသေးသော်လည်း သူ့ဘေးတွင် ရှိနေခြင်းက သူမကို စိတ်အေးစေသည်။ သူတို့သည် ထိုနေရာတွင် ခဏမျှ ငြိမ်သက်စွာ အနားယူနေကြပြီး နောက်ထပ် ဘာဆက်ဖြစ်လာမည်ကို မသိနိုင်သည့် အနာဂတ်အတွက် ပြင်ဆင်နေကြသည်။
ဤအပိုင်းတွင် မည်သည့်ဇာတ်လမ်းအကြောင်းအရာမျှ မပါဝင်ဘဲ ဝဘ်ဆိုက်၏ အသုံးပြုသူ အင်တာဖေ့စ် (UI) နှင့် ပတ်သက်သော စာသားများ၊ ရုပ်ပုံအညွှန်းများ၊ လုပ်ဆောင်ချက်ခလုတ်များသာ ပါဝင်နေပါသည်။ ထို့ကြောင့် ဘာသာပြန်ရန် ဇာတ်လမ်းပိုင်းဆိုင်ရာ အကြောင်းအရာ မရှိပါ။