အခန်း ၂၃၅ - အချိန်
"မင်း ဒီအရာတွေထဲကနေ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အမြန်ရုန်းထွက်ရမယ်" ဟု အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချန်ချန် ထိုအသံကို အစပိုင်းတွင် မမှတ်မိခဲ့ပေ။
သူမ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ မမျှော်လင့်ဘဲ တာဝါတိုင်၏ အရိပ်ထဲတွင် ရပ်နေသည့် တော ကို တွေ့လိုက်ရသော်လည်း သူမ မအံ့ဩမိပေ။ "ရှင် မှတ်ဉာဏ်တွေထဲအထိ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မထင်ထားခဲ့မိဘူး" ဟု ချန်ချန် က ဆိုသည်။
"မင်းရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေထဲကိုပဲ ဝင်လို့ရပုံရတယ်" ဟု တော က ပြန်ဖြေသည်။ "ဒါပေမဲ့ ငါလည်း ဒီနေရာမှာ ရှိမနေချင်ပါဘူး။ ဒါဟာ မကောင်းဆိုးဝါးဆန်တဲ့ နေရာတစ်ခုပဲ၊ မင်းကို တခြားနေရာတွေမှာ လိုအပ်နေတယ်"
"ကျွန်မ ဘယ်လိုထွက်သွားရမလဲဆိုတာ မသိဘူး" ဟု သူမက ပြောသည်။ "ကပ်ရောဂါက ကျွန်မကို ခွင့်မပြုရင်ရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"
တော သည် သူ၏ အရိုးထုတ်နေသော လက်ဖြင့် အမူအရာတစ်ခု ပြလိုက်သည်။ ထိုအခါ သူ၏ တုတ်ကောက်သည် အစကတည်းက ရှိနေသကဲ့သို့၊ သို့မဟုတ် လျှို့ဝှက်စွာ ပေါ်လာသကဲ့သို့ သူ၏ လက်သည်းများကြားတွင် ရောက်ရှိလာသည်။
"မှော်ပညာကို ယက်လုပ်ဖို့ဆိုတာ စည်းကမ်းရှိဖို့ လိုအပ်တယ်" ဟု သူက ဆိုသည်။ "အကောင်းဆုံးအချိန်တွေမှာတောင်မှ မှော်အတတ်ပညာဆိုတာ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်သွားတတ်လို့ ဘာမဆို အမှားဖြစ်သွားနိုင်တယ်။ အခုတော့ ငါတို့ပဲ ဒီအရာကို ထိန်းကျောင်းသူတွေ ဖြစ်နေကြပြီ" သူသည် တုတ်ကောက်ကို သူမထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "ယက်လုပ်သူတစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့ဆိုတာ အာရုံစူးစိုက်မှု လိုအပ်တယ်၊ မင်းရဲ့ စွမ်းအင်တွေကို စီးဆင်းစေမယ့် လက်နက်တစ်ခု လိုအပ်တယ်" ဟု သူက ဆက်ပြောသည်။ "မင်းအနေနဲ့ ဒီလိုအရာတစ်ခုကိုပဲ အမြဲအားကိုးနေလို့တော့ မဖြစ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အဆိုးရွားဆုံး အခြေအနေတွေမှာတော့ သူက မင်းကို ဒီရိုင်းစိုင်းတဲ့ မှော်စွမ်းအားတွေကြားမှာ ခံနိုင်ရည်ရှိအောင် ကူညီပေးနိုင်လိမ့်မယ်"
ချန်ချန် သည် တုတ်ကောက်ကို ထိတွေ့လိုက်သောအခါ တုန်ခါနေသည့် စွမ်းအင်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ မှော်အတတ်ပညာသည် သစ်သားသွေးကြောများထဲတွင် သွေးများစီးဆင်းနေသကဲ့သို့ တုတ်ကောက်တစ်လျှောက် စီးဆင်းနေသည်။ သူမသည် ထိုစွမ်းအား၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး သန့်စင်သော စွမ်းအားကို ခံစားနေရသည်။
"ဒါတွေက ကျွန်မလက်ထဲကနေ ထပ်ပြီး လွတ်သွားရင်ရော"
"သေချာပေါက် လွတ်သွားမှာပဲ" ဟု တော က ဆိုသည်။ "အဲဒီလိုအရာတွေက ရှောင်လွှဲလို့မရဘူး။ မင်းလုပ်နိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော အရာကတော့ မင်းအတွက် အရေးအကြီးဆုံးအရာ၊ ကယ်တင်ဖို့ တန်ဖိုးရှိတဲ့အရာကိုပဲ အာရုံစိုက်ထားဖို့ပဲ"
"ကျူးဖုန်း" သူမသည် သူ၏နာမည်ကို အိပ်မက်တစ်ခုလို မှတ်မိသွားသည်။ ဤနေရာသည်သာ သူမ၏ တစ်ခုတည်းသော အမှန်တရား ဖြစ်သည်။ သူမ ထရပ်လိုက်သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အားနည်းပြီး နုနယ်နေသော်လည်း လူကြီးတစ်ယောက်၏ ခန္ဓာကိုယ် ဖြစ်နေသည်။
တာဝါတိုင်သည် သူမပတ်ဝန်းကျင်တွင် အရည်ပျော်ကျသွားသည်။ အနက်ရောင် ကျောက်တုံးများသည် မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ အညစ်အကြေးများအားလုံး ဆေးကြောခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ သူမသည် လှည့်ပတ်နေသော ထိုသန့်စင်မှုများကို မခံစားနိုင်သဖြင့် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်သည်။
သူမသည် ဆိပ်ကမ်း၏ အနံ့ကို ရလိုက်သည်။ သို့သော် သူမ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သောအခါ မြင်ကွင်းက ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်သည်။ သူမ၏ စိတ်သည် ထိုအခြေအနေကို အစပိုင်းတွင် နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။
ကျူးဖုန်း သည် သူမနှင့် ပေသုံးဆယ်ခန့်အကွာတွင် ရပ်နေပြီး လူနှစ်ယောက်ကို တစ်ပြိုင်နက် တိုက်ခိုက်နေသည်။ တတိယမြောက်လူတစ်ယောက်သည် ရေထဲတွင် ပေါ်နေပြီး သူ၏ ညာဘက်လက်မောင်းနှင့် ရင်ဘတ်တို့သည် ထူးဆန်းသော ပုံစံဖြင့် ကွေးညွတ်နေသည်။
သူမသည် ကျူးဖုန်း၏ ဖောင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည်။ ဆီရက်စ်က သူမအပေါ်တွင် ကိုယ်ကိုကိုင်း၍ ကြည့်နေသည်။ သူ၏ တွန့်ကြေနေသော မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်သည့်အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေသော်လည်း၊ သူ၏ လက်ယာဘက်တွင် ဓားမြှောင်တစ်လက်ကို လျော့ရဲရဲ ကိုင်ထားသည်ကို ချန်ချန် သတိပြုမိလိုက်သည်။
"မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား" ဟု သူက မေးသည်။
သူမသည် နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့်သပ်လိုက်ပြီး စကားပြောရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း သူမ၏ စိတ်သည် အချိန်အတော်ကြာ မှတ်ဉာဏ်များထဲတွင် နစ်မြုပ်နေခဲ့သဖြင့် စကားလုံးများမှာ မပီမသ ရေရွတ်သံများအဖြစ်သာ ထွက်လာသည်။
ဆီရက်စ်က ပို၍နီးကပ်အောင် ကိုယ်ကိုကိုင်းလိုက်သည်။ "နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြောကြည့်စမ်းပါ ချန်ချန်။ ငါ မကြားလိုက်ရဘူး"
ချန်ချန်သည် သူမ ပြောလိုသည်ကို ထပ်မပြောတော့ပေ။ သူမသည် ဒူးကို မြှောက်လိုက်ပြီး ဆီရက်စ်၏ ဗိုက်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန်ချလိုက်သည်။
ဆီရက်စ်မှာ နောက်သို့ လန်ထွက်သွားပြီး ညာဘက်တံတောင်ဆစ်ဖြင့် ထောက်ထားရသည်။ ဓားကို အသုံးပြုရန် ကြိုးစားစဉ်တွင် ဟန်ချက်ပျက်သွားသဖြင့် ဖောင်ဘေးသို့ လူးလဲပြီး ရေထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။
ချန်ချန်သည် ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်ပြီး ကျူးဖုန်း အခက်တွေ့နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ကျူးဖုန်းသည် သူ၏ ဘယ်ညာဘက်မှ လူနှစ်ဦးကို ခုခံတိုက်ခိုက်နေရသော်လည်း၊ အပေါ်ဘက်ရှိ တာဝါတိုင် (crow's nest) ပေါ်မှ လူတစ်ယောက်ကမူ လက်ဝါးကပ်တိုင် လေးကို အမြန်ပင် ပြင်ဆင်နေသည်။ သူသည် ပစ်မှတ်ကို တိကျစေရန် လေးကို တာဝါတိုင်အစွန်းတွင် တင်ထားသည်။
ဆီရက်စ်မှာ ရေထဲတွင် ရုန်းကန်နေရင်း ဖောင်ကို လှမ်းဖမ်းသည်။ ချန်ချန်က သူ၏ မျက်နှာကို ကန်ချလိုက်သည်။ သူမ၏ ဖနောင့်နှင့် ထိမှန်သွားသဖြင့် သူ၏ နှာခေါင်းမှ သွေးများ ပန်းထွက်လာပြီး နေရာလွဲသွားသည်။ ထိုအယ်လ်ဖ်လူမျိုးမှာ ကျိန်ဆဲရင်း ရေကူးကာ သူတို့နှင့် ဝေးရာသို့ ရွေ့သွားသည်။
ချန်ချန်သည် လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး စာလုံးများကို ရွတ်ဖတ်ကာ လက်နှစ်ဖက်ကို စုလိုက်သည်။ ထိုသို့ပြုလုပ်လိုက်သည်မှာ တာဝါတိုင်ကို သူမ၏ လက်ဖြင့် အုပ်ကိုင်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ ပုပ်သိုးနေသော သစ်သားတောင်းသည် မီးတောက်များ ထလောင်လာပြီး လေးကိုင်ထားသည့် လူကို ဝန်းရံသွားသည်။
ထိုလူမှာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လက်နက်ကို လွှတ်ချလိုက်သည်။ လေးသည် ရေထဲသို့ ပြုတ်ကျပြီး နစ်မြုပ်သွားသည်။ မီးလျှံများက သူ၏ အဝတ်အစားများကို စားသောက်နေသဖြင့် ထိုလူမှာ တာဝါတိုင်မှ ရေထဲသို့ ဝမ်းလျားမှောက် ခုန်ချလိုက်သည်။
ကျူးဖုန်းကို တိုက်ခိုက်နေသူများသည် တာဝါတိုင်ဘက်ကို ကျောပေးထားမိသည်။ သူတို့သည် မိမိတို့၏ အဖော်ဖြစ်သူအား ဘာဖြစ်သွားမှန်း သိရန် လှည့်ကြည့်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ကျူးဖုန်းက အသက်ရှူချောင်မည့် အခွင့်အရေး မပေးပေ။ သူသည် လူနှစ်ယောက်အနက် ပိုပုသူ၏ မေးရိုးကို ထိမှန်အောင် ရိုက်လိုက်သဖြင့် ထိုလူမှာ ရေဘက်သို့ ယိုင်သွားပြီး ရှေးဟောင်းသတ္တဝါကြီး၏ အရိုးစုပေါ်တွင် ဟန်ချက်ပျက်သွားသည်။
အဓိကမှာ ဟန်ချက်ပင်ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ခြေမခိုင်သဖြင့် ကျူးဖုန်းက သူတို့ကို အဝေးမှ ခုခံထားနိုင်သည်။ အကယ်၍သာ ညီညာသော မြေပြင်ပေါ်တွင်သာ ဖြစ်ပါက ကျူးဖုန်း၏ အရိုးများမှာ ယခုအချိန်တွင် ကျိုးကြေနေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။
ပုသောလူ ပြန်လည်ဟန်ချက်ထိန်းနေစဉ်တွင် ကျူးဖုန်းသည် သံချပ်ကာအင်္ကျီနှင့် ထူထဲသော လက်အိတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူတစ်ယောက်၏ လက်သီးချက်ကို ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။ ကျောက်တုံးကဲ့သို့ တောင့်တင်းသော ထိုလူကို ရိုးရိုးလက်သီးချက်ဖြင့် ရွှေ့ရန်မှာ မလွယ်ကူပေ။
ချန်ချန်သည် သူမ၏ မှော်အတတ်ကို သေချာရွေးချယ်လိုက်ပြီး ထိုလူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ကပ်နေသော သံကြိုးကွင်းများကို အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းများမှာ ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာများကို ပြုလုပ်နေရင်း တုန်ရီနေသည်။
'နတ်ဘုရားတို့ရေ၊ မှော်အတတ် နှစ်ခုပဲ။ နာကျင်မှုမရှိဘဲ မှော်အတတ် နှစ်ခုလောက်တော့ ပေးသနားပါ။ မစ်စထရာ အရှင်မ၊ ကျွန်မ အရှင်မရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို ဆုမတောင်းနိုင်ပါဘူး။ ကျွန်မ အရှင်မကို ဘယ်တုန်းကမှ မသိခဲ့လို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက်သော နတ်ဘုရားမက ကျွန်မကို ကြားနိုင်တယ်ဆိုရင်...'
သူမသည် လက်ချောင်းများကို ဆန့်လိုက်ပြီး မှော်စွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ အမြင်အာရုံများ ဝေဝါးသွားသည်။ ရင်ထဲတွင် ပျို့အန်ချင်စိတ်များ ပေါ်လာပြီး နဖူးပေါ်တွင် ချွေးအေးများ စိုစွတ်လာသည်။ သူမသည် ထိုမောဟိုက်မှုကို အနိုင်ယူကာ သံချပ်ကာဝတ်ထားသည့် လူ၏ အင်္ကျီကို အာရုံစိုက်လိုက်သည်။
ထူးခြားသည့် ပြောင်းလဲမှုမျိုး မရှိပေ။ ကျူးဖုန်းမှာ ပုသောလူ၏ လက်သီးချက်ကို ပခုံးတွင် ရှပ်ထိသွားသည်။ သူသည် ပြန်လည်တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် ထိုလူ၏ ညာဘက်ခြေထောက်ကို ကန်ချလိုက်သည်။ ပုသောလူသည် အပေါ်တွင် ကပ်နေသော အရိုးတစ်ချောင်းကို လှမ်းဆွဲလိုက်ရာ၊ ကြာမြင့်စွာကတည်းက သေဆုံးနေသော သတ္တဝါ၏ အရိုးမှာ ကျိုးထွက်သွားသည်။ ထိုလူသည် သူ၏ အဖော်ကို ရူးမိုက်စွာ လှမ်းဆွဲလိုက်ရာ သူ၏ လက်ချောင်းများမှာ သံချပ်ကာကွင်းများကြားတွင် နစ်ဝင်သွားသည်။
ကျောက်တုံးကဲ့သို့ တောင့်တင်းသောလူမှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ပုသောလူမှာလည်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ထိုလူ၏ အဝတ်အစားများသည် သံကွင်းများနှင့် ထိမိသည့်နေရာမှ မီးခိုးများ ထွက်လာသည်။
ထိုလူမှာ မျက်လုံးပြူးကာ သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်လိုက်ပြီး လက်ထိမိသည့်နေရာတိုင်းရှိ ပူပြင်းနေသော သံကွင်းများကို စမ်းမိသည်။
ကျူးဖုန်းသည် ရေပြင်တစ်ဖက်မှ ချန်ချန်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။
"ဒါကို နည်းနည်း ကူညီပေးလိုက်မယ်" ဟု သူက ထိုလူကို ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ထိုလူ၏ ဗိုက်ကို ကန်လိုက်သည်။ ထိုလူမှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ရင်း ရေထဲသို့ နောက်ပြန် လဲကျသွားသည်။ ပူပြင်းသော သံချပ်ကာများ အေးစက်သော ရေနှင့် ထိမိသောအခါ မြွေဟစ်သံကဲ့သို့ အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုလူမှာ ရေထဲတွင် နစ်မြုပ်သွားပြီး မျက်နှာတွင် သက်သာရာရသွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။
"ဒီကို ပြန်တက်ခဲ့စမ်း!" ဟု ပုသောလူက အော်ဟစ်သည်။ သူသည် ကျူးဖုန်း၏ ဒုတိယမြောက် ကန်ချက်ကို ရှောင်လိုက်သည်။ "ငါ့ကို ကူညီပေးပါ!"
ကျောက်တုံးကဲ့သို့ တောင့်တင်းသောလူက ခေါင်းခါရင်း ရေကူးထွက်သွားသည်။ သူသည် တိုက်ပွဲကို အဆုံးသတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။
ချန်ချန်သည် ကျူးဖုန်းထံမှ အာရုံကို လွှဲကာ သူမနောက်တွင် ဖောင်ပေါ်သို့ တက်လာနေသော ဆီရက်စ်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ဓားမှာ မရှိတော့သော်လည်း သူမကို လက်ဗလာဖြင့်ပင် သတ်ပစ်တော့မည့်အလား ဒေါသထွက်နေသည်။ သူ၏ နှာခေါင်းမှာ မျက်နှာပေါ်တွင် နီရဲကာ ပုံပျက်နေသည်။ အမာရွတ်များထဲသို့ သွေးများ စိမ့်ဝင်နေသဖြင့် သူသည် နတ်ဆိုးတစ်ကောင်နှင့် တူနေသည်။ ချန်ချန်သည် တာဝါတိုင်အပြင်ဘက်တွင် အမာရွတ်အသစ်များဖြင့် နာကျင်စွာ မော့ကြည့်နေခဲ့သည့် ထိုအယ်လ်ဖ်ကို ပြန်လည် အမှတ်ရလိုက်သည်။
"ကျွန်မ အခု မှတ်မိပြီ" ဟု သူမက သူ့ကို ပြောလိုက်သည်။ "တာဝါတိုင်၊ ကျွန်မရဲ့ မိဘတွေ၊ ချန်ဝေ။ ကျွန်မတို့ အထဲကို ဝင်တာ ဘေးကင်းလိမ့်မယ်လို့ ရှင် တကယ်ပဲ ထင်ခဲ့တာလား ဆီရက်စ်? ဒါမှမဟုတ် အဲဒါက ရှင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ပြောနေတဲ့ စကားမျိုးပဲလား? သူတို့ သေသွားတာ ရှင်နဲ့ မဆိုင်ဘူးလို့ ရှင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်အောင် လုပ်ခဲ့သလိုမျိုးပေါ့?"
"ငါ အန္တရာယ်နဲ့ အကျိုးအမြတ်ကို ချိန်ဆခဲ့ရတာပါ" ဟု ဆီရက်စ်က ဆိုသည်။ သူ၏ စကားတွင် နောင်တရသည့်အရိပ်အယောင် လုံးဝမရှိပေ။ "ငါတို့ ရှာတွေ့နိုင်မယ့် ဗဟုသုတတွေနဲ့ ပစ္စည်းတွေက မင်းအပါအဝင် ငါတို့အားလုံးရဲ့ ဘဝကို ကြွယ်ဝစေမှာပါ"
"အို ဟုတ်တာပေါ့၊ ကျွန်မဘဝက တကယ်ကို ကြွယ်ဝသွားခဲ့ပါတယ်" ဟု ချန်ချန်က ဆိုသည်။
"သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးကို ငါ နောက်ပိုင်းမှာ စောင့်ရှောက်ပေးဖို့ အဆင်သင့်ရှိခဲ့ပါတယ်" ဟု ဆီရက်စ်က ဆက်ပြောသည်။ "ချန်ဝေသာ သူ့အမာရွတ်ကို သုံးပြီး စိတ်ကူးယဉ်လို့မရနိုင်တဲ့ ရတနာတွေကို ရှာဖွေနိုင်ခဲ့ရင်၊ သူဟာ ငါ့အဖေလိုပဲ မှော်အတတ်ရဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်လာမှာပါ။ ငါ လုံးဝ မမြင်ချင်ခဲ့တဲ့ ပုံစံမျိုးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သူက ငါ့ကို ကူညီဖို့ ငြင်းဆန်ခဲ့တယ်။ သူက ငါ့ကို မင်းဆီကိုပဲ အာရုံစိုက်ခိုင်းခဲ့တာ"
"အခုတော့ ကျွန်မတို့ ဒီမှာ ရောက်နေပြီ" ဟု ချန်ချန်က ဆိုသည်။ "နောက်ထပ် ကပ်ရောဂါ ကျရောက်နေတဲ့ နေရာတစ်ခုမှာပေါ့" သူမသည် သူမ၏ နောက်ဘက်မှ တိုက်ခိုက်နေသည့် အသံများကို နားထောင်လိုက်သည်။ ကျူးဖုန်းမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်၏ အားနည်းသည့် နေရာတစ်ခုခုကို အထိခံလိုက်ရသဖြင့် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည့် အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
"ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်" ဟု သူမသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်ပြီး ဆီရက်စ်ကို ပြောလိုက်သည်။ "ရှင်က ကျွန်မကို နာမည်ပေးခဲ့ပေမဲ့ ရှင်က ကျွန်မရဲ့ မိသားစု မဟုတ်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ မိသားစုက WaterWay နဲ့ ကုန်စုံဆိုင်လေးလို့ ကျွန်မ ထင်ခဲ့တာ။ အဲဒါက ကျွန်မအတွက် လုံလောက်တာထက် ပိုပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မိသားစုက နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေပါတယ် - WaterWay မှာ၊ Dalelands မှာ၊ Aglarond မှာ၊ Luskan မှာ၊ နောက်ဆုံး မီးလောင်သွားတဲ့ တာဝါတိုင်မှာတောင် ရှိနေတာပါ။ သူတို့ရဲ့ ခြေရာတွေကို Faern ရဲ့ သင်္ချိုင်းတွေနဲ့ ပျောက်ကွယ်နေတဲ့ နေရာတွေမှာ ကြားနိုင်ပါတယ်"
"မင်းက သူတို့ထက် ပိုပြီးတော့ ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်" ဟု ဆီရက်စ်က ဆိုသည်။ "ချန်ဝေ မရှိတော့တဲ့အချိန်မှာ မင်းက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်"
"ကျွန်မ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့တာက ကျွန်မရဲ့ လက်ဆောင်က ကွဲပြားနေလို့ပါ" ဟု ချန်ချန်က ဆိုသည်။ "သနားစရာ ဆီရက်စ်ရေ၊ ကျွန်မက ရှင့်ရဲ့ ကျိန်စာကို ခံစားနေရတာပါ။ ကျွန်မမှာ ချန်ဝေလို မှော်အတတ်ကို နားလည်တဲ့ အာရုံမျိုး မရှိဘူး။ ကျွန်မက မှတ်ဉာဏ်တွေကိုပဲ သိတာပါ"
သူမသည် သူ့ဆီသို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်ပြီး လက်ဝါးနှစ်ဖက်ကို ထိပ်ချင်းဆိုင်ကာ မြှောက်လိုက်သည်။ ဆီရက်စ်မှာ တွန့်သွားသော်လည်း ခဏတာမျှသာ ဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သူမ၏ လက်ချောင်းများမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် အပြာရောင် အလင်းရောင်များ ထင်ဟပ်နေသည်။ သူသည် သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ကြားရှိ လေဟာနယ်တွင် လှည့်ပတ်နေသော စွမ်းအားကို ငေးမောကြည့်ရင်း ကြက်သေသေသွားသည်။
"မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ" ဟု သူက မေးသည်။
"ကျန်ရှိနေတာတွေကို ကာကွယ်နေတာပါ" ဟု ချန်ချန်က ဆိုသည်။ သူမ၏ လက်ဝါးများတွင် အေးစက်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်းသည် ဖြစ်ပေါ်လာမည့် နှင်းခဲရောင်ခြည်၏ ပထမဆုံး အရသာဟု သူမ ထင်လိုက်သော်လည်း ထိုခံစားချက်မှာ လက်မောင်းတစ်လျှောက် ပျံ့နှံ့သွားပြီး ပခုံးတစ်ဝိုက်တွင် စွဲကျန်နေခဲ့သည်။
ချန်ချန်သည် မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့၏ ခေါင်းအထက် ပေဆယ်ပေမောက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ လှည့်ပတ်နေသည့် ဝိညာဉ်များကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဆီရက်စ်ကဲ့သို့ပင် သူတို့သည်လည်း သူမ၏ လက်မောင်းတစ်လျှောက် တက်လာနေသော တောက်ပသည့် အလင်းရောင်ကို ငေးမောကြည့်နေကြသည်။ သူမ၏ အသားအရေသည် တိုက်ခိုက်သည့် မှော်အတတ်၏ အတိုင်းအတာထက် ကျော်လွန်၍ အပြာရောင် တောက်ပနေသည်။
(မှတ်ချက် - ပေးပို့ထားသော SOURCE တွင် ဝတ္ထု၏ အကြောင်းအရာပါဝင်ခြင်းမရှိဘဲ ဝဘ်ဆိုက်၏ အသုံးပြုသူ အင်တာဖေ့စ် (UI)၊ အီမိုဂျီများ၊ စတစ်ကာများနှင့် မှတ်ချက်ပေးသည့် ပုံစံများသာ ပါဝင်နေသဖြင့် ဘာသာပြန်ရန် အကြောင်းအရာမရှိပါ။)
(ပေးပို့ထားသော SOURCE တွင် ဝတ္ထု၏ အကြောင်းအရာပါဝင်ခြင်းမရှိဘဲ ဝဘ်ဆိုက်၏ အသုံးပြုသူ အင်တာဖေ့စ် (UI)၊ အီမိုဂျီများ၊ စတစ်ကာများနှင့် မှတ်ချက်ပေးသည့် ပုံစံများသာ ပါဝင်နေသဖြင့် ဘာသာပြန်ရန် အကြောင်းအရာမရှိပါ။)