ဤမြင်ကွင်း၏ လှပငြိမ်းချမ်းမှုအကြားတွင် ဆာရက်စ်မှာ ကောင်းကင်တမန်တစ်ပါးကဲ့သို့ပင် ထူးခြားလွန်းနေသည်ဟု ချန်ချန် က တွေးမိသည်။ မည်သူမဆို—ယောက်ျားဖြစ်စေ၊ မိန်းမဖြစ်စေ၊ လူသားဖြစ်စေ၊ အဲလ်ဖ်ဖြစ်စေ—သူ့ကို မြင်ရုံနှင့် စိတ်ဝင်စားသွားကြလိမ့်မည်မှာ အသေအချာပင်။ သူ၏မျက်နှာမှာ အချိုးအစားပြေပြစ်လွန်းလှသဖြင့် သူမတစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသည့် အလှပဆုံးသော မျက်နှာပိုင်ရှင်ဖြစ်နေသည်။ သူက သူမ၏မိသားစုရှိရာသို့ လက်ယပ်ခေါ်လိုက်ရာ သူ၏မျက်နှာတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့ဖြင့် တောက်ပနေသည်။
စခန်းမှာ သိမ်းဆည်းလိုက်ကြသည်။ ချန်ဝေက ကင်ထားသော သမင်သားကို မြက်ခင်းပေါ်တွင် ပစ်ထားခဲ့သည်။ သူမ၏မိခင်က ငယ်ရွယ်နေသေးသည့် သူမကို ပွေ့ချီကာ ပခုံးပေါ်တင်လိုက်သည်။ သူမ၏ ပျော်ရွှင်စွာ အော်ဟစ်သံများမှာ တောင်ကုန်းအောက်ဘက်ရှိ ရဲတိုက်ဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားသည်။
မလုပ်ပါနဲ့။ မသွားပါနဲ့။ ဒီမှာပဲနေပြီး ကျွန်မနဲ့ အမြဲတမ်း အတူတူရှိနေပေးပါ။ ချန်ချန် သည် ထရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏မိသားစုနောက်သို့ လိုက်သွားသည်။ သူမ အပြေးလိုက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ရဲတိုက်မှာ သူမခြေလှမ်းများနှင့် အမြဲတမ်း လုံခြုံသော အကွာအဝေးတွင်သာ ရှိနေပြီး သူမ၏ အော်ဟစ်သံများမှာလည်း သူမရှေ့ရှိ အသက်ရှင်နေသော အမှတ်တရများ၏ နားထဲသို့ မရောက်နိုင်ပေ။
သူမ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။ ပြန်ဖွင့်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ ငယ်စဉ်ကတည်းက သူမကို ခြောက်လှန့်နေသည့် အိပ်မက်ဆိုးများအတိုင်း ရဲတိုက်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိနေသည်။
ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူမသည် ကြည့်ရှုသူသက်သက် မဟုတ်တော့ပေ။ သူမသည် ငယ်ရွယ်စဉ်က သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ရောက်ရှိနေသည်။ သူမ၏ ဗလာခြေထောက်အောက်တွင် အေးစက်နေသော မြေပြင်ကို ခံစားမိပြီး သူမပတ်လည်တွင် လှည့်ပတ်နေသော အရိပ်များမှာ ပုံသဏ္ဍာန်နှင့် အနှစ်သာရရှိနေသည်။ ၎င်းတို့မှာ သူမ၏ မိသားစုပင်။ သူမ၏ဖခင်မှာ ကျိုးပဲ့နေသော ကျောက်နံရံများမှ အမှုန်အမွှားများကို ခြစ်ယူကာ ခါးပတ်တွင် ချိတ်ထားသော ပုလင်းငယ်များထဲသို့ ထည့်နေသည်။ သူမ၏မိခင်မှာ တစ်ချိန်က ကြီးမားလှသော ကျမ်းစာအုပ်ကြီးတစ်အုပ်ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည့် အရာ၏ ကျောရိုးပေါ်တွင် လက်တင်ကာ တိုးတိုးလေး ရွတ်ဖတ်နေသည်။ ယခုမူ ထိုကျောရိုးသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။ သူမ၏မိခင်မှာ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားသည်။ အဝါရောင် အလင်းတန်းများက သူမ၏ လက်ချောင်းများကို ဝိုင်းရံထားသည်။
သူမ၏မိခင်က မှော်ဆရာမတစ်ယောက်! ချန်ချန် အံ့အားသင့်မိသည်။ သူမ၏မိခင်က မှော်ပညာ၏ လက်ဆောင်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားခဲ့ပြီး ချန်ချန် ကလည်း ၎င်းကို အမွေဆက်ခံထားခြင်းဖြစ်သည်။ နတ်ဘုရားတို့ရေ၊ သူမသာ အသက်ရှင်နေခဲ့လျှင် သူမ၏သမီးကို ဘယ်လောက်တောင် သင်ကြားပြသပေးနိုင်ရှာမလဲ။
"သတိထားကြပါ" ဟု အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသော အသံကြောင့် ချန်ချန် ၏ အတွေးများ ပျက်ပြားသွားသည်။ သူမ ဘယ်သူပြောလိုက်သလဲဟု ကြည့်လိုက်ရာ ချန်ဝေသည် သူမ၏မိခင်ဘေးတွင် ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
"အဆင်ပြေပါတယ်" ဟု သူမ၏မိခင်က ပြောသည်။ သူမသည် ချန်ဝေ၏ လက်မောင်းကို ကိုင်လိုက်သည်။ "ဒီနေရာမှာ ဘာအန္တရာယ်မှ မရှိဘူးလို့ ခံစားရတယ်။ ဆာရက်စ် ပြောတာ မှန်တယ်။ ကပ်ရောဂါက ဒီနေရာကို စွန့်ခွာသွားပြီ။ ရှင် တစ်ခုခု ရှာတွေ့သေးလား" ဟု သူမက ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို မေးလိုက်သည်။
"ဆာရက်စ် ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ" ဟု ချန်ဝေက မေးသည်။
"သူ မီးပုံကို ငြိမ်းသတ်နေတယ် ထင်တယ်" ဟု သူမ၏မိခင်က ပြောသည်။ သူမက ချန်ဝေ၏ ပါးပြင်ကို အချစ်တရ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့ စိတ်လှုပ်ရှားနေတာနဲ့ မီးကို ငြိမ်းဖို့ မေ့သွားကြတာ နေမှာပါ။"
ချန်ချန် သည် စကားဝိုင်း၏ ကျန်အပိုင်းကို သိပ်အာရုံမစိုက်တော့ပေ။ သူမ၏ အာရုံမှာ ပျက်စီးနေသော စာအုပ်ဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ သူမ ဒူးထောက်လိုက်ပြီး စာအုပ်ကျောရိုးပေါ်ရှိ စာလုံးများကို မြင်ရအောင် ခေါင်းကို စောင်းကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့မှာ အပြာရောင်မီးတောက်များဖြင့် ဝိုင်းရံထားပြီး စာလုံးများ၏ အစွန်းများမှာ သေခါနီး လိပ်ပြာတစ်ကောင်၏ အတောင်ပံများကဲ့သို့ တုန်ခါနေသည်။
သူမ ကြည့်နေစဉ်မှာပင် မီးတောက်များက သားရေအဖုံးကို ဖောက်ထွက်သွားပြီး မီးလောင်ထားသော အစွန်းများ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ လောင်ကျွမ်းထားသော သားရေနံ့မှာ သူမ၏ နှာခေါင်းထဲသို့ ရောက်လာသည်။ သူမ မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏မိခင်လည်း စာအုပ်ကိုပင် ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ မိခင်၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်နှာပေါ်မှ အရောင်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ချန်ချန် သည် ငယ်ရွယ်သော ခန္ဓာကိုယ်ကြောင့် မိခင်ဖြစ်သူဆီသို့ မသွားနိုင်ပေ။ သူမ သစ်သားပုံတစ်ခုပေါ်တွင် ထိမိပြီး လဲကျသွားသည်။ သူမ၏မျက်နှာပေါ်သို့ ရဲတိုက်မျက်နှာကြက်မှ ပေါက်ပြဲနေသော အပေါက်တစ်ခုမှတစ်ဆင့် နေရောင်ခြည် ကျရောက်လာသည်။ ကျရောက်လာသော အလင်းတန်းမှာ ပြင်းထန်လွန်းလှသည်။ ခဏလေးအထိ အေးစက်နေသော မြေပြင်မှာ ယခုမူ အပူချိန်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ မီးပုံကြီး၏ အလယ်တည့်တည့်သို့ ရောက်သွားသကဲ့သို့ပင်။
"ချန်ချန်။"
သူမ မိခင်၏အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ဤကဲ့သို့သော အသံမျိုး သူမ တစ်ခါမှ မကြားဖူးပေ။ ကလေးတစ်ယောက်၏ အသိစိတ်နှင့် လူကြီးတစ်ယောက်၏ မှတ်ဉာဏ်တို့ဖြင့် ချန်ချန် ဤအရာသည် အဆုံးသတ်ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
မိခင်၏ ရိုးရှင်းသော မှော်ပညာကြောင့် နိုးထလာသော မှော်ကပ်ရောဂါ အိတ်အိမ်သည် ပျက်စီးနေသော ရဲတိုက်မျက်နှာကြက်မှတစ်ဆင့် လှုပ်ရှားလာသည်။ ၎င်းမှာ သေးငယ်ပြီး ကန့်သတ်ထားသော မိုးကြိုးမုန်တိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ အပြာရောင်တိမ်တိုက်တစ်ခုဖြစ်ပြီး နံရံများတစ်လျှောက် တွားသွားကာ ကျောက်တုံးများကြားရှိ အက်ကြောင်းများကို ရှာဖွေပြီးနောက် ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။ ထို့ကြောင့် ကျောက်စိုင်ကျောက်ခဲများမှာ အောက်ရှိ အကူအညီမဲ့နေသူများဆီသို့ ပြန့်ကျဲကျရောက်လာသည်။
တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမ၏ဘေးသို့ ရောက်လာပြီး ဝတ်ရုံတစ်ခုအောက်သို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။
"သူ့ကို အပြင်ခေါ်ထုတ်သွား!" ဟု သူမ၏မိခင် အော်ဟစ်လိုက်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် အသံမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ချန်ချန် သည် သူမ၏ခန္ဓာကိုယ် မဟုတ်သည့် ခြေထောက်များဖြင့် ပြေးလွှားနေသည်။ ချန်ဝေက သူမကို ပွေ့ချီထားသည်။ အပြာရောင်မီးတောက်များမှာ နေရာတိုင်းတွင် ရှိနေသည်—သူမ၏ မျက်လုံးများ၊ ပါးစပ်များထဲအထိပင်။ သူမ ဘာမှမမြင်ရတော့ပေ။ သူမ၏ မိဘနှစ်ပါးစလုံးကိုလည်း မမြင်ရတော့ပါ။
သူတို့ နေ့အလင်းရောင်ထဲသို့ ရောက်လာသော်လည်း အပြာရောင်မီးတောက်များမှာ သူတို့ကို မလွှတ်ပေးသေးပေ။ ၎င်းတို့သည် ဆာလောင်နေသော လက်တံများကဲ့သို့ ဆန့်ထုတ်ကာ သူမ၏ ဆံပင်နှင့် လက်မောင်းများကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ ချန်ဝေက သူမကို မြက်ခင်းပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။
သူမ ငိုကြွေးမိသည်။ အပူချိန်မှာ ပြင်းထန်လွန်းလှသည်။ သူမ၏ ဘဝတွင် အဆိုးရွားဆုံး နေလောင်ခြင်းမျိုးပင်။ သူမ၏ အသားအရေများမှာ အရိုးများမှ အရည်ပျော်ကျတော့မလိုပင်။ သူမဘေးတွင် ချန်ဝေ အော်ဟစ်နေသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူမ သူ့ကို လှမ်းကိုင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မထိနိုင်ခဲ့ပေ။ အပြာရောင်အလင်းတန်းများမှာ နေရာတိုင်းတွင် ရှိနေသည်။ အခြားသော အော်ဟစ်သံများလည်း ရှိနေသည်။ သူမ၏ ကလေးစိတ်ဖြင့် နားမလည်နိုင်သော်လည်း လူကြီး ချန်ချန် ကမူ ၎င်းတို့မှာ ယောင်ဘာသာစကားဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်သည်။
ဆာရက်စ်မှာ အနီးအနားတွင် ရှိနေပြီး နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေသည်။ သူ၏ လှပသောမျက်နှာမှာ အရည်ပျော်ကျပြီး အသစ်တစ်ခုအဖြစ် ပြန်လည်ပုံဖော်နေသည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ ဝိညာဉ်နှင့် ပိုမိုကိုက်ညီသော မျက်နှာတစ်ခုပင်။ ချန်ချန် သည် မြက်ခင်းပေါ်တွင် ခွေယိုင်ကာ အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားရန် စောင့်နေသည်။ နာကျင်မှုများ ရပ်တန့်သွားမည်ဆိုလျှင် သူမ သေသွားရမည်ကိုပင် ဂရုမစိုက်တော့ပေ။
သတိမေ့မြောခြင်းမှာ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို အေးစက်သော လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်သွားသည်။ သူမသည် မှောင်မိုက်သော နေရာတစ်ခုတွင် နားနေသည်။ ထိုနေရာတွင် ထာဝရ အိပ်စက်သွားချင်မိသည်။ နိုးထလာခြင်းမှာ ထိုရက်စက်သော နာကျင်မှုလောကထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
သူမ မျက်လုံးများကို ပြန်ဖွင့်လိုက်သည့်အခါ သူမသည် မြေပြင်ပေါ်တွင်ပင် ရှိနေသေးသည်။ သူမ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ကောင်းကင်ယံတွင် ရဲတိုက်၏ အစွန်းကို ထူးဆန်းစွာ မြင်နေရသည်။ ယခုမူ ကြယ်ရောင်နှင့် လရောင်များက မြင်ကွင်းကို ထွန်းလင်းပေးထားပြီး အဝေးတစ်နေရာတွင် အခြားမီးပုံတစ်ခု လောင်ကျွမ်းနေသည်ကို သူမ အနံ့ခံမိသည်။
ချန်ဝေက သူမ၏အပေါ်သို့ ကိုယ်တိုင် ငုံ့ကြည့်ကာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သေးသေးလေးပေါ်သို့ စောင်များ ထပ်ဆင့်ခြုံပေးနေသည်။ သူမ၏ နှာခေါင်းမှာ အေးစက်နေသည်။ ချန်ဝေ၏ အသက်ရှူသံများမှာ ညလေထဲတွင် အငွေ့များအဖြစ် ထွက်ပေါ်နေသည်။
"သူ နိုးလာပြီလား" ၎င်းမှာ ဆာရက်စ်၏ အသံဖြစ်သည်။ သူသည် လူသားဘာသာစကားဖြင့် ပြောသည်။ သူ အားနည်းနေပုံရသည်။
ချန်ဝေ ပြန်မဖြေပေ။ သူသည် သူမ၏ပါးပြင်ကို ပွတ်သပ်ကာ သူမ၏မျက်နှာပေါ်မှ ဆံပင်များကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်သည်။
သူသည် အားအင်ကုန်ခမ်းနေဟန် ရှိသည်ဟု လူကြီး ချန်ချန် က အမှတ်ရမိသည်။ သူမ မီးပုံဘေးတွင် မြင်ခဲ့ရသည့် ပေါ့ပါးသော အပြုံးများနှင့် လူငယ်ဆန်သော တက်ကြွမှုတို့မှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့နေရာတွင် ကြီးမားသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးနှင့် ဝမ်းနည်းမှုတို့က အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်။
သူမ သူ့ကို ထိတွေ့ရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။ သူ၏ အသားအရေမှာ နွေးထွေးပြီး မုတ်ဆိတ်မွေးများမှာ ကြွပ်ဆတ်နေသည်။ သူသည် မီးခိုးနံ့များ ရနေသည်။ လောင်ကျွမ်းနေသည်မှာ မီးပုံမဟုတ်ပေ၊ သူမ၏မိဘများအတွက် နောက်ဆုံးခရီးဖြစ်သော ချူတန်ရဲတိုက်၏ အကြွင်းအကျန်များသာ ဖြစ်သည်။
ချန်ဝေ သူမကို နောက်ဆုံးတွင် ထားခဲ့သည့်အခါ သူမ စောင်များအောက်မှ တွားထွက်လာပြီး ရဲတိုက်ဆီသို့ လမ်းလျှောက်သွားသည်။ ချန်ဝေက သူမကို လှမ်းခေါ်ကာ ရပ်တန့်ရန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူမ မရပ်တန့်နိုင်ပေ။ သူမ၏ မိဘများမှာ ကျောက်တုံးများကြားတွင် ရှိနေသည်။
ရဲတိုက်၏ ပြိုကျနေသော နံရံမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် အမည်းစက်တစ်ခုကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ မီးလောင်ထားသော အမှတ်အသားများမှာ ၎င်းမှတစ်ဆင့် စူးရှပြီး ဆီပြန်နေသော အစင်းကြောင်းများအဖြစ် ပြန့်ကျဲနေသည်။ အပေါ်မှကြည့်လျှင် ရဲတိုက်မှာ ငရဲပြည်၏ နေမင်းကဲ့သို့ပင်။
ချန်ဝေမှာ ဆက်လက် အော်ဟစ်နေဆဲပင်။ သူ ဒဏ်ရာရနေတာ ဖြစ်ရမယ်၊ သူသာဆိုရင် ငါ့နောက်ကို ပြေးလိုက်လာမှာ၊ သူ့ကို ထားခဲ့တာ ငါ မှားတယ်ဟု ချန်ချန် တွေးမိသည်။ သို့သော် သူမ၏ ခြေထောက်များကို သူမ မရပ်တန့်နိုင်ပေ။
သူမ ခြေထောက်တစ်ချောင်း ကျောက်တုံးတစ်ခုတွင် ငြိသွားသည်။ သူမ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ထိုကျောက်တုံးမှာ သူမ၏ ခြေချင်းဝတ်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်တစ်ဖက်ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ လက်သည်းများမှာ မည်းနက်နေပြီး လက်ဖဝါးများမှာ အရည်ကြည်ဖုများပေါက်ကာ အဖြူရောင် ပြည်များ စိမ့်ထွက်နေသည်။
ကြောက်လန့်သွားသော ချန်ချန် သည် တွန့်ကနဲ ဖြစ်သွားသည်။ သူမသည် ထိုလက်နှင့် ဆက်စပ်နေသော လက်မောင်းတစ်လျှောက် ကြည့်လိုက်ရာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ခွေယိုင်နေသော ဆာရက်စ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူ၏မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်ထားသည်။ ထိုလက်မှာ အဆစ်လွဲနေသည်။ သူ၏ အခြားလက်တစ်ဖက်မှာ သူမကို တားဆီးရန်အတွက် သူမဆီသို့ ဆန့်တန်းထားသည်။
ချန်ချန် သည် ထိုအရည်ကြည်ဖုများပေါက်ပြီး တုန်ရီနေသော လက်ကို အချိန်အကြာကြီး ကြည့်နေပြီးမှ လှည့်ထွက်ကာ ရဲတိုက်သို့ သူမ၏ ရှည်လျားသော ခရီးကို ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းသွားသည်။
ကျောက်တုံးများမှာ နေရောင်ခြည်ထက် ပိုမိုပြင်းထန်သော စွမ်းအားတစ်ခုဖြင့် တုန်ခါနေသည်။ အရာအားလုံးမှာ အေးစက်နေသော်လည်း စွမ်းအင်များ ရှိခဲ့သည့်နေရာကို သူမ ခံစားမိသည်။ ရဲတိုက်အတွင်းရှိ မှောင်မိုက်မှုနှင့် သူမ၏ မျက်လုံးများ အသားကျသွားသည့်အခါ ချန်ချန် သည် ဘာမျှ မကျန်ရစ်တော့သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမမိခင်၏ ဆံပင်များ၊ ဖခင်၏ မျက်မှန်များ—မှော်ကပ်ရောဂါက ၎င်းတို့ကို ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။
သူမ မည်းနက်နေသော ကျောက်တုံးများကို ထိတွေ့လိုက်ပြီး လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေသော ပြာမှုန်များကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ လရောင်အောက်တွင် ၎င်းတို့မှာ ဖုန်မှုန့်များ သို့မဟုတ် အသားအရေ၏ အကြွင်းအကျန်များကဲ့သို့ပင်။ သူမ တတ်နိုင်သလောက် ဖမ်းဆုပ်ကာ ရင်ဘတ်တွင် တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားသည်။ သူမ ငိုကြွေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း မျက်ရည်များပင် မထွက်နိုင်အောင် ရေဓာတ်ခန်းခြောက်နေသည်။
သူမ ဂရုတစိုက်ဖြင့် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး ပါးပြင်ကို မြေပြင်ပေါ်တွင် ကပ်ထားလိုက်သည်။ ပြာများ လှုပ်ရှားသွားပြီး သူမ၏ အသားအရေကို နွေးထွေးစေသည်။ သူမ ထိုနေရာတွင်ပင် ဆက်လက်နေထိုင်ကာ ချန်ဝေက ရဲတိုက်အပြင်ဘက်တွင် သူမကို အော်ခေါ်နေစဉ် သူမ၏မိခင်က သူမကို ပွေ့ဖက်ထားသည်ဟု စိတ်ကူးယဉ်နေမိသည်။
ဘိုလောင်မှာ သည်းခံတတ်သူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူ၏ ရုံးခန်းကလည်း စည်းကမ်းကို အလွန်အမင်း တောင်းဆိုသည်။ သို့သော် အဝေးတွင်ရှိသော ဖယ်ရီမန်း၏ တော ကို ဝိုင်းရံထားသော ဝိညာဉ်များကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူ သည်းခံခဲ့ရသည်မှာ လုံလောက်ပြီဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
"အဲဒီနေရာပဲ" ဟု သူက ပြောသည်။
"သူ့ကို ယုံလို့ရပါ့မလား" ဟု တာအိုလီက မေးသည်။
ဝါဒင်သည် ပြားချပ်တစ်ခုဖြင့် ခေါင်းကြေမွသွားသော တားဗင်ကို သတိရလိုက်သည်။ သူ၏အလောင်းကို ဝါ့ချ်စခန်းသို့ ပို့ဆောင်ပြီးနောက် သူ၏မိသားစုထံသို့ ပေးအပ်လိုက်သည်။
သူသည် သူ၏ရှေ့တွင် ရိုးရှင်းသော အဝတ်အစားများဖြင့် ရပ်နေကြသော အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီးအုပ်စုကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ ဖယ်ရီမန်း၏ တော နှင့် သူ၏မျက်နှာကြားတွင် ရွေ့လျားနေသည်။
"မင်းတို့ဆီက ဘာကို မျှော်လင့်ထားလဲဆိုတာ မင်းတို့ သိတယ်" ဟု သူက ပြောသည်။ "မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်က သူ့တာဝန်ကို မထမ်းဆောင်နိုင်ဘူးလို့ ခံစားရရင် တားဗင်ရဲ့အလောင်းနဲ့အတူ စခန်းကို ပြန်သွားနိုင်ပါတယ်။ ငါ မင်းတို့ရဲ့ မျက်လုံးတွေကို တည့်တည့်ကြည့်ပြီး မေးမယ်—တရားမျှတမှုကို မင်းတို့ ဖော်ဆောင်ပေးနိုင်ပါ့မလား။"
"ဟုတ်ကဲ့" ဟူသော အသံများက သူ့ကို ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။ ကတိပေးထားသည့်အတိုင်း သူသည် တစ်ယောက်ချင်းစီ၏ မျက်လုံးများကို တည့်တည့်ကြည့်ကာ လှည့်စားမှု ရှိ၊ မရှိ စစ်ဆေးသည်။ သူ ဘာမျှ မတွေ့ရသဖြင့် ကျေနပ်သွားသည်။
"လှေတွေပေါ်တက်ကြ" ဟု သူက ပြောသည်။ "ဝိညာဉ်တွေကို သတိထားကြ၊ ဒါပေမဲ့ ချန်ချန် ကိုပဲ မင်းတို့ လိုချင်တာ။ သူ့ကို ခေါ်လာခဲ့ကြ။"