"ဒါကတော့ ဘယ်လိုမှ တရားမျှတမှု မရှိပါဘူး," ဟု ချန်ချန် က ပြောသည်။ "ရှင့်ကျေးဇူးနဲ့ ကျွန်မမှာ ကျန်ရໍှေနေတဲ့ သူငယ်ချင်းဆိုလို့ လက်ချိုးရေလို့တောင် မရတော့ဘူး။" သူမသည် သူမ၏ လွယ်အိတ်ထဲသို့ လက်ထိုးနှိုက်ကာ စာအိတ်အထူကြီးတစ်ပုံကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ "ဒါတွေက ဘာတွေလဲဆိုတာ ရှင်သိလား။"
ဆီးရစ်စ်က မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူမဆန့်တန်းထားသော လက်ဖဝါးဆီသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။ ချန်ချန် က သူ့ကို ချဉ်းကပ်ခွင့်ပြုလိုက်သော်လည်း သူမ၏ကိုယ်ကို ကျူးဖုန်း နှင့် ဆီးရစ်စ်တို့ကြားတွင် အတားအဆီးတစ်ခုအဖြစ် တည့်တည့်မတ်မတ် ကာရပ်ထားလိုက်ကာ, ထိုယောင်မို (yaomo) ကို သူမကိုယ်တိုင် ကာကွယ်ပေးနေရခြင်းမှာ မည်မျှ ရယ်စရာကောင်းလှပါကاဟု တွေးမိလေသည်။
'ဘယ်တော့မှ ကြာကြာ မဟုတ်ရပါဘူး,' ဟု မြွေပူတေကောင်က သူမလက်ထဲမှ စာများကို ယူလိုက်စဉ် သူမက တွေးလိုက်သည်။ 'မင်းကို ငါအကြာကြီး လိုအပ်မှာ မဟုတ်ဘူး။'
ဆီးရစ်စ်သည် စာများကို တစ်ရွက်ချင်း လှန်လှောကြည့်လိုက်ရာ ချန်ချန် က သူသည် လက်ရေးလက်သားကို ချက်ချင်း မှတ်မိသွားကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ "ဒါတွေက ချန်ဝေရဲ့ လက်ရေးတွေပဲ," သူက ထိုစာများကို သူမထံ ပြန်ပေးရင်း ပြောသည်။ "သူဒီလို ရေးနိုင်တဲ့ သတ္တိရှိလိမ့်မယ်လို့ ငါ လုံးဝ မထင်ထားမိဘူး။ လူစကန်မှာ ငါ သူ့ကို ထားခဲ့တုန်းက သူက အတော်လေး အခြေအနေဆိုးနေခဲ့တာ။"
သူမသည် မည်သည့်အရာအတွက်မဆို ပြင်ဆင်ထားပြီးပြီဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း၊ သူ့စကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချန်ချန် သည် လေ령ဘီလူး (wraiths) တစ်ကောင်က သူမ၏ နားနားသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး မုန်းတီးစရာ အမှန်တရားများကို လျှို့ဝှက်တိုးတိုး ပြောသွားသကဲ့သို့ သူမလည်ပင်းနောက်ဘက်တွင် အေးစက်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
အေးစက်မှုနေရာတွင် ဒေါသအမျက်တို့ တဟုန်ထိုး တောက်လောင်လာပြီး ထိုကွာခြားချက်ကြောင့် သူမ တုန်ယင်သွားသည်။ စာရွက်စာတမ်းများသည် သူမလက်ထဲမှ လွင့်စင်ထွက်သွားသည်ကို သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့သည် ဆိပ်ကမ်းရေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားကြပြီး လှိုင်းတွန့်တို့၏ သယ်ဆောင်ရာနောက်သို့ ပါသွားကြသည့် သေးငယ်၍ စုတ်ပြဲနေသော လှေငယ်လေးများ ဖြစ်သွားကြသည်။
သူမ၏ အဘိုးဖြစ်သူ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းနှင့် နောက်ဆက်တွဲ ကံကြမ္မာကို သိလိုက်ရသောအခါ သူမတွင် ခံစားချက်များစွာ ရှိခဲ့ဖူးသည် - ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှု၊ ရှုပ်ထွေးမှု၊ ဆုံးရှုံးမှု စသည်တို့ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ ရင်ထဲမှ အမြဲတမ်း ကင်းကွာနေခဲ့သည်။ သူမတွင် နှလုံးသားမရှိလို့ မဟုတ်ပေ။ ဘရန့် သေဆုံးသွားပြီးနောက်ပိုင်းတွင် သူမရင်ထဲ၌ ကိန်းအောင်းနေခဲ့သော နာကျင်မှုနှင့် ဒေါသကို မည်သည့်အရာကမျှ မကျော်လွန်နိုင်ခဲ့ခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်သည် - ယခုအချိန်အထိပေါ့။
"ဘာလို့လဲ?" သူမက ပြောလိုက်သည်။ "ရှင်သာ လူစကန်မှာ ချန်ဝေကို တွေ့ခဲ့ရင်၊ ဘလို့ ဝေဒရေ (WaterWay) ကို အိမ်ပြန်မခေါ်လာခဲ့တာလဲ။ သူက ရှင့်ရဲ့ အကောင်းဆုံး သူငယ်ချင်းပါလို့ ရှင်ပြောခဲ့တယ်လေ။ ဘုရားစက်ဆုပ်တဲ့ အဲဒီနေရာမှာ သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ထားခဲ့ရက်တာလဲ။"
"သူက လမ်းတောင် မလျှောက်နိုင်လောက်အောင် အခြေအနေ ဆိုးနေပြီလေ," ဟု ဆီးရစ်စ်က ဆိုသည်၊ "ပြီးတော့ ငါ့မှာ လူအင်အားလည်း မလုံလောက်ဘူး။ သူ့ကိုခေါ်ပြီး အဲဒီမြို့ထဲကနေ ငါ ဘယ်လိုမှ ထွက်လာလို့ မရနိုင်ဘူး။ ငါတို့သာဆို လင်းတတွေအတွက် လတ်ဆတ်တဲ့ အကောင်ပုပ်တွေ ဖြစ်သွားကြမှာပဲ။"
"အင်းလေ၊ ဟုတ်မှာပေါ့," ဟု ချန်ချန် က ခါးသီးစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ရှင့်ရဲ့ နောက်ဆုံးနေ့တွေမှာ ရှင့်ရဲ့ ရဲဘော်ဟောင်း နေထိုင်ရ သက်သာစေဖို့အတွက် ရှင့်ရဲ့ ယောင်မိုတွေကို ရှင် အန္တရာယ် မခံချင်ခဲ့ဘူးပေါ့။"
"ငါ့အပေါ် မင်း ဘယ်လိုပဲ ထင်မြင်နေပါစေ ချန်ချန် ရယ်၊ ငါဟာ ချန်ဝေရဲ့ သူငယ်ချင်းပါပဲ," ဟု ဆီးရစ်စ်က ဆိုသည်။ "သာဆိုရင် သူ့ကို အိမ်ပြန်ခေါ်လာဖို့အတွက် ငါ့မှာ ဘာပေးရပေးရ တန်ပါတယ်။ သူ လူစကန်ကို လုံးဝ မသွားသင့်ခဲ့တာ။"
"သူက ကျွန်မကို ကာကွယ်ဖို့ သွားခဲ့တာပါ," ဟု ချန်ချန် က ပြောသည်။ "ရှင် ကျွန်မကို ရှာတွေ့မှာကို သူ အလွန်အမင်း ကြောက်နေခဲ့မှာ သေချာတယ်။ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ၊ ဆီးရစ်စ်? ကျွန်မ မိသားစုရဲ့ ရှင့်အပေါ် ယုံကြည်မှုကို ရှင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်အထိ ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း ဖောက်ဖျက်နိုင်ခဲ့တာလဲ။"
"ငါ ဘယ်တုန်းကမှ သူတို့ကို သစ္စာဖောက်ဖို့ မရည်ရွယ်ခဲ့ပါဘူး," ဟု ဆီးရစ်စ်က ဆိုသည်၊ "ချန်ဝေ ငါ့ဆီကနေ ထွက်ပြေးမယ်လို့လည်း ငါ မရည်ရွယ်ခဲ့ပါဘူး။ မင်းက ငယ်လွန်းလို့ နားမလည်သေးပါဘူး။ ငါ့မိသားစုမှာ လက်မှုပညာသည်တွေနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားခဲ့တာ။ သူတို့ရဲ့ ပညာရပ်တွေကို သွေးဆለဖို့အတွက် သူတို့မှာ ရာစုနှစ်နဲ့ချီ အချိန်တွေ ရှိခဲ့တယ်။ ငါ့အဖေဆိုရင် မဟူရာ တေးသွားတွေနဲ့ မြည်ဟည်းနေတဲ့ လက်နက်တွေကို ဖန်တီးနိုင်စွမ်းရှိတယ်။ သူ့ဘဝတစ်လျှောက်မှာ ဓားလက်ရာ အနည်းငယ်ကိုသာ ဖန်တီးခဲ့ပေမဲ့ အဲဒီဓားတွေမှာ နာမည်ကိုယ်စီ ရှိကြတယ်။ အသက်မဝင်ရင်တောင်မှ မစ်ဒရန်နော် (Myth Drannor) က လူတွေဟာ အဖော်တစ်ယောက်ထက် ဓားနဲ့ လူကြားက သံယောဇဉ်ကို ပိုပြီး တမ်းတကြရလောက်အောင် အသိဉာဏ် ရှိကြပါတယ်။ အဲဒါတွေ အားလုံးကလည်း ငါ့အဖေဟာ မှော်ပညာကို ခံစားသိရှိနိုင်ပြီး သူ့စိတ်ကြိုက် ပုံစံပြောင်းနိုင်စွမ်း ရှိခဲ့လို့ပဲ။ ဖာအွန် (Faerûn) တစ်ခွင်လုံးမှာ မှော်ပညာတွေ ပျက်စီးဆုတ်ယုတ်နေတဲ့ စာလုံးကပ်ရောဂါ (Spellplague) ဖြစ်နေတာတွေက အဓိက မဟုတ်ခဲ့ဘူး။ ငါ့အဖေက နုဿဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နေလောက်တယ်။ သူဟာ ကန့်သတ်မထားတဲ့ ရက်ကနက် (weave) ရဲ့ အရှင်သခင်ပဲ။"
"ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ သားဖြစ်သူကတော့ အဲဒီစွမ်းရည်ကို မဆက်ခံခဲ့ဘူးပေါ့၊" ဟု ချန်ချန် က ပြောသည်။
"ဟုတ်တယ်," ဟု ဆီးရစ်စ်က ဆိုသည်။ "ငါ ကြိုးစားခဲ့ဖူးပါတယ်, ဒါပေမဲ့ အဲဒီလက်ဆောင်က ဘယ်တော့မှ ရမလာခဲ့ဘူး။ အကြောင်းရင်းတွေ ရှိခဲ့တယ်လို့ အဖေက ပြောတယ်။ မွေးဖွားလာပုံနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ မေးခွန်းတစ်ခုပေါ့။"
သူ့မျက်လုံးများထဲရှိ ဖော်ပြမရနိုင်သော တမ်းတမှုမှာ ချန်ချန် ဘယ်တုန်းကမှ မမြင်ဖူးခဲ့ဖူးသော၊ ဝမ်းနည်းကြေကွဲနေသူတစ်ဦးထံတွင်သာ တွေ့ရတတ်သည့် အမျိုးအစား ဖြစ်နေသည်။ ဆီးရစ်စ်သည် သူ ဘယ်တော့မှ ဖြစ်လာနိုင်စွမ်းမရှိတော့မည့် အရာကို လွန်ခဲ့သော အချိန်များစွာကတည်းက သဘောပေါက်လက်ခံခဲ့ပြီးဖြစ်သော်လည်း၊ သူ၏ မစွမ်းဆောင်နိုင်မှုကိုတော့ လက်မခံနိုင်ဖြစ်နေခဲ့သည်။
"ငါ ထွက်သွားပြီးနောက်ပိုင်းမှာ ပိုပြီး ပေါ့ပါးသွားသလို ခံစားရတယ်," ဟု ဆီးရစ်စ်က ဆက်ပြောသည်။ "ဒီလိုလက်ဆောင်မျိုးဆိုတာ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ ချို့ယွင်းချက်တစ်ခုလို့ တွေးပြီး ငါ့ရဲ့ ယောင်မိုကို ငါ ஆறுသိမ့်ခဲ့တယ်။ ဒီသက်တမ်းရှည်လှတဲ့ ဘဝထဲမှာတောင်မှ ငါ ဒါမျိုးကို ထပ်ပြီး မြင်တွေ့ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။" သူ့အသံမှာ တုန်ရီနေပြီး နောက်ဆုံးတော့ ခံစားချက်တို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။ "ငါ့မှာ ချန်ဝေနဲ့ မင်းရဲ့ မိဘတွေနဲ့ ဆုံတွေ့ရတဲ့အခါ အရာရာတိုင်းက အပြည့်အစုံ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ငါတို့တွေ နှစ်ပေါင်းများစွာ တောက်လျှောက် အတူတူ ခရီးဆက်ဖြစ်ကြမှာ - တကယ်လို့ ချန်ဝေသာ ရစ်ခ်ရှိုး မျှော်စင် (Rikraw Tower) ကို မစူးစမ်းချင်ခဲ့ဘူးဆိုရင်ပေါ့" - သူ၏ မျက်နှာမှာ ရွံရှာတွန့်ကောက်သွားသည်။
ဤစကားများသည် ချန်ချန် ကြားလိုနေခဲ့သော စကားများပင် ဖြစ်သည်။ ဆီးရစ်စ်က ထိုမျှော်စင်ကို အမည်တပ်ပေးလိုက်ပြီဖြစ်ပြီး အမည်နာမများတွင် စွမ်းအားများ ရှိပေသည်။ သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်များကို ချည်နှောင်ထားသော ကြိုးများ ပြတ်ထွက်သွားသည်ကို သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။
ဆီးရစ်စ် ပြောနေစဉ်အတွင်း ချန်ချန် ၏ စိတ်ထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း မူးဝေထိုင်းမှိုင်းလာမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ မြူမှုံတို့သည် ပို၍ ထူထပ်လာပြီး နက်ရှိုင်းလာသည်။ ဤသည်မှာ ပျောက်ဆုံးနေသော အချက်အလက်အစအနတစ်ခုကို ရှာဖွေရင်း သူမ၏ စိတ်ထဲသို့ အခြားအကြိမ်များက ဝင်ရောက်ခဲ့ဖူးစဉ်ကနှင့် မတူပေ။ ဤသည်မှာ သူမ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိမနေပေ။ သူမသည် သူမနှင့် တူသလိုလိုနှင့် သူမ မဟုတ်သေးသော သူတစ်ဦး၏ ပိုင်ဆိုင်သည့် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် တွန့်လိမ်နေသော စင်္ကြံလမ်းများအတိုင်း ခေါ်ဆောင်သွားခြင်းကို ခံနေရသည်။ ဤသူမှာ ကလေးငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ နိုးကြားနေသော ယောင်မိုထက် ပိုမိုသော ပညာဉာဏ်များ ရှိနေ၏။
ဤအခြေအနေတွင် ချန်ချန် သည် ဆီးရစ်စ်က သူမနှင့် ပိုနီးလာပြီး ကျူးဖုန်း က ပိုဝေးသွားသည်ကို တစ်ဝက်တစ်ပျက်သာ အသိအမှတ်ပြုမိလေသည်။ ဤသို့ ရနေရာွှေ့ပြောင်းခြင်းသည် ချန်ချန် အတွက် မည်သို့မျှ အဓိပ္ပာယ် မရှိလှသော်လည်း၊ သူမတွင် ၎င်း၏ နောက်ဆက်တွဲအကျိုးဆက်များကို စဉ်းစားရန် အချိန်မရှိခဲ့ပေ။ သူမကို ဆွဲခေါ်နေသော လက်သည် ပို၍ မြန်ဆန်လာပြီး သူမ၏ အရေးတကြီး လိုအပ်ချက်ဖြင့် သူမကိုပါ တစ်ဟုန်ထိုး ဆွဲခေါ်သွားလေသည်။
စင်္ကြံလမ်းများမှာ ရေညှိများ ဖုံးနေသော ကျောက်တုံးများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ ထောင့်များတွင် ဖုန်မှုန့်များနှင့် ပင့်ကူအိမ်များ တွယ်ကပ်နေကြသည်။ သူမ အချိန်ကို နောက်ပြန်သွားနေတာလား။ သမိုင်းစာအုပ်တစ်အုပ်၏ လက်တွေ့ဆန်မှုအတိုင်း သူမ၏ စိတ်သည် အလုပ်လုပ်ကြောင်း ဘရန့် အမြဲတမ်း ပြောလေ့ရှိသည်ကို ထောက်လျှော့ကာ ချန်ချန် က ၎င်းသည် သင့်လျော်သော ဥပမာတစ်ခု ဖြစ်သည်ဟု တွေးလိုက်သည်။ အတိတ်သည် ဟောင်းနွမ်းပြီး ပစ္စုပ္ပန်သည် အသစ်စက်စက် ဖြစ်ပေသည်။
သူမသည် စင်္ကြံလမ်း၏ အဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ကျောက်တုံးများကို တောက်ပစွာ ဖြတ်သန်းသွားသော အစိမ်းရောင် နယ်မြေကွက်ကျယ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ စင်္ကြံလမ်းထဲမှ ထွက်လာစဉ် ချန်ချန် သည် သူမကိုယ်တိုင် ကျယ်ပြောလှသော မြက်ခင်းပြင်ကြီးတစ်ခုပေါ်တွင် ရောက်ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
အစပိုင်းတွင် သူမ ကြောက်ရွံ့မိသည်။ ထိုနေရာသည် အလွန်တရာ ဖွင့်ဟလွန်းနေသည်။ မြို့ပြ၏ အနံ့အသက်များ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ ခံစားရသည်မှာ မြက်ခင်းပြင်အနံ့နှင့် ဝေးလံသော အရပ်မှ တက်လာသော မီးခိုးငွေ့အနံ့အသက်များကိုသာ ဖြစ်သည်။
မြို့ပြင်ဘက်၏ အနံ့အသက်မှာ ဤကဲ့သို့ ဖြစ်ပေသည်။ ဤသည်မှာ အလွတ်နေရာတစ်ခု၏ အနံ့ပင်တည်း။ တိရစ္ဆာန်များ တိုးဝှေ့နေခြင်း၊ တောင်ဘက်ရပ်ကွက် (South Ward) မှ လှည်းများ၏ ညည်းတွားသံများနှင့် လူများစွာ အတူတကွ နေထိုင်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်လာသော အညစ်အကြေးများ အားလုံး ကင်းစင်သွားခဲ့ပြီ။ မြက်ပင်များက သူမ၏ ခြေမျက်စိကို တရွရွ ထိတွေ့နေပုံကို, သက်ရှိကော်ဇောပြင်ကြီးပေါ်ရှိ အင်းဆက်ပိုးမွှားများ၏ လှုပ်ရှားမှုကို သူမ ပြန်လည် သတိရလာမိသည်။
သူမသည် အသက်ကို အတန်ကြာ ရှူရှိုက်လိုက်ပြီး မီးခိုးရနံ့ကို ထပ်မံ ရရှိလိုက်သည်။ ပြာများနှင့် မီးခိုးများကြားတွင် ကြက်သွန်နီလှော်နေသော အနံ့နှင့် အနီးအနားမှ လတ်ဆတ်သော တောကောင်သားငါးအနံ့တို့ ရောနှောပါဝင်နေသည်။
ခွာရာများစွာ ထင်မှတ်နေသော ဖုန်ထူထူ လမ်းပိတ်စလေးတစ်ခုသည် သူမရှေ့နားတွင် မြွေလိမ်မြွေကောက် ပုံစံဖြင့် ရှည်လျားစွာ တည်ရှိနေသည်။ ၎င်းသည် မတ်စောက်သော တောင်စောင်းတစ်ခုဆီသို့ တက်သွားပြီး အမြင်အာရုံမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူမသည် ၎င်းအတိုင်း လိုက်သွားရာ တောင်ကုန်းထိပ်သို့ ရောက်သောအခါ မီးပုံတစ်ခု၊ မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် အအေးခံထားသော စွပ်ပြုတ်အိုးနှင့် အစားအစာကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသော လူပုံစံ ဝိုင်းဝန်းနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ချန်ချန် သည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် မှတ်ဉာဏ်များထဲတွင် ရူးသွပ်မတတ်နှင့် အားကိုးရာမဲ့သွားစေလောက်အောင် အလွန်တရာ ပြင်းထန်သော ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်းသည် သူမ နှစ်ပေါင်းများစွာ စာရေးသား အဆက်အသွယ်လုပ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း လူချင်း တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးခဲ့ရသော ချစ်ခင်ရသည့် သူငယ်ချင်းများနှင့် ရုတ်တရက် ဆုံတွေ့ရသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေသည်။
ချန်ဝေ (Chang Wei) သည် မီးတောက်လောင်နေသော သမင်သားကင်ကို စုတ်တံနှင့် ထိုးထားရင်း ပွေ့ချီထားသည်။ သူသည် ငယ်ရွယ်နုပျိုးနေပုံရပြီး သူ၏ နက်မှောင်သော ဆံပင်ညိုများပေါ်တွင် နေရောင်ခြည်ကြောင့် ငွေရောင်သမ်းနေသော အမွှေးအမျှင် အချို့ကိုသာ မြင်ရသည်။ သူတွင် ထူထဲသော မုတ်ဆိတ်မွှေးရှိပြီး ဘီယာစည်ကဲ့သို့ တောင့်တင်းကျယ်ပြန့်သော လက်မောင်းများ ရှိသည်။ သူ၏ဝတ်ရုံသည် မြက်ခင်းပြင်ပေါ်ရှိ ပိုမိုနက်မှောင်သော အစိမ်းရောင် အရိပ်တစ်ခုအဖြစ် သူ့ပတ်လည်တွင် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ သူသည် သမင်သားကင်ကို စုတ်တံမှ ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး အခိုးအငွေ့ထွက်နေသော အသားနှင့် ဝေးရာသို့ လက်ကို လျင်မြန်စွာ ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ သူသည် သူ၏လက်ချောင်းများကို စုပ်လိုက်ပြီး မီးပုံ၏ တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် ထိုင်နေသော ကလေးမလေးကို မျက်နှာလွှဲကာ စနောက်နေသည်။
ချန်ချန် သည် သူမ၏ ငယ်ဘဝ ယောင်မိုကို အလှမ်းဝေးကနေသာ မှတ်မိလိုက်သည်။ သူမ၏ ဆံပင်မည်းမည်းများကို တိုတိုညှပ်ထားသည်။ သူမသည် အထူစား ချည်ထည်ဝတ်စုံနှင့် အတိအကျ မသဲကွဲသော ပုံစံဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ကိုယ်ခန္ဓာရှိကာ ယောက်ျားလေးတစ်ဦးနှင့် တူနေသည်။
သူမ၏ ယောင်မိုကို ဤကဲ့သို့ မြင်တွေ့ရခြင်းမှာ မည်မျှ ထူးဆန်းလိုက်ပါသလဲ။ သူမသည် သူမ၏ အိပ်မက်များထဲတွင် ကဲ့သို့ မသေချာမရေရာသော တစ်ဝက်တစ်ပျက် အမှတ်တရများကြားမှ လျှောက်လှမ်းနေခြင်းတော့ မဟုတ်တော့ပေ။ သူမ၏ စိတ်သည် ကေလင် (Kaelin) ပြဇာတ်စင်တင်ခဲ့သလိုမျိုး အသက်ဝင်လှပစွာဖြင့် ပြီးပြည့်စုံသော ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ကို ဖန်တီးနေလေပြီ။
အမျိုးသမီးတစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာပြီး သူမ၏ ငယ်ဘဝ ယောင်မို၏ ခေါင်းပေါ်သို့ စောင်တစ်ထည်ကို ခြုံပေးလိုက်သည်။ ကလေးမလေးက အော်ဟစ်ကာ စောင်အောက်မှ တွားထွက်လာပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများဖြင့် မိခင်ဖြစ်သူကို ကြည်နူးအားကျစွာ မော့ကြည့်နေသည်။
သူမ၏ မိခင်နှင့် ဖခင်။ ချန်ချန် သည် သူမ၏ ငယ်ဘဝ ယောင်မိုကို မြင်တွေ့ရသည်ထက် သူတို့ကို ပို၍ ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့ရသည်။ သူမ၏ ဖခင်သည် မိခင်ဖြစ်သူ၏ နောက်တွင် ထိုင်နေပြီး၊ ဇနီးဖြစ်သူ၏ ခါးသွယ်သွယ်ကို သူ့ပေါင်ပေါ်သို့ ဆွဲတင်ကာ ပါးလွှာသော လက်မောင်းနှစ်ဖက်ဖြင့် ပွေ့ဖက်ထားသည်။ သူသည် ချန်ဝေလောက် ကိုယ်ထည်မတုတ်လှပေ။ သူ ဝတ်ဆင်ထားသည့် လွယ်အိတ်၏ အလေးချိန်ကြောင့် ကျောပြင်က အနည်းငယ် ကုန်းနေသည်။ သူ့မျက်မှန်ကို အကြိမ်ကြိမ် ပြင်ဆင်ဖာထေးထားရသဖြင့် သူ့မျက်နှာကို ပုံစံပျက်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်စေသည်။ သူ မိခင်ဖြစ်သူကို ငေးကြည့်နေစဉ် သူ၏မျက်နှာတွင် မေတ္တာတရားတို့ အပြည့်အဝ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ ထိုခဏ၌ပင် သူသည် ချန်ချန် ဘဝတွင် တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ဖူးသော အလှပဆုံး အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။
မိခင်ဖြစ်သူမှာ ချန်ချန် နှင့် အတိအကျ တူနေသည်။ သူမတွင်လည်း တိုတိုညှပ်ထားသော နက်မှောင်သည့် ဆံပင်များ ရှိသော်လည်း သူမ၏ ကောက်ကြောင်းများကို ယောက်ျားလေးတစ်ဦးဟု လုံးဝ မှားယွင်းစရာ မရှိပေ။ သူမတွင် ချန်ချန် တွင် မရှိသော ပြည့်စူးသော နှုတ်ခမ်းနှင့် ကျန်းမာရေးနှင့်အညီ လုံလောက်သော ကိုယ်အလေးချိန် ရှိသော်လည်း ၎င်းတို့၏ မျက်လုံးများနှင့် ပါးရိုးနုနုလေးများမှာ အတူတူပင် ဖြစ်ကြသည်။
'ရှင်တို့ကို ကျွန်မရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ထဲကနေ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်ကြာအောင် ဝေးရာမှာ ထားနိုင်ခဲ့တာလဲ?' ဟု ချန်ချန် က တွေးလိုက်သည်။ 'ဘယ်မှာ သွားပုန်းနေကြတာလဲ?' သူမသည် မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး, ဘယ်တုန်းကမှ မတွေ့ဖူးခဲ့ရသော သူမ၏ မိသားစု ရှိရာနေရာတွင် မွေ့လျော်ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ထိုကွင်းပြင်ထဲတွင် ထာဝရ နေထိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
သူမသည် ထိုမြင်ကွင်းဆီသို့ ပြန်ကြည့်လိုက်သောအခါမှသာ ထိုမျှော်စင်ကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သတိထားမိလိုက်သည်။ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်၏ ကျန်နေရာများနှင့် ယှဉ်လျှင် အနည်းငယ် တိမ်းစောင်းနေသော ရုပ်ဆိုးလှသည့် မီးခိုးရောင် အချွန်အတက်ကြီးဖြစ်ပြီး၊ ထိုမျှော်စင်၏ အရိပ်သည် စခန်းချရာနေရာအထိပင် ရောက်ရှိနေသည်။
သူမသည် အခြားအရာများကိုလည်း သတိထားမိလိုက်သည်။ သူမ၏ ဖခင်သည် မျှော်စင်ဘက်သို့ အကြိမ်ကြိမ် လှည့်ကြည့်နေပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မနိုင်မနင်း ထိန်းချုပ်ထားရသော စိတ်လှုပ်ရှားမှု အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေသည်။
မီးပုံမှ အလှမ်းသုံးဆယ်ခန့်အကွာတွင် ချန်ချန် သည် နောက်ထပ် လူတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည် - အလွန်ဝေးကွာ၍ သေးငယ်နေသော်လည်း လှုပ်ရှားရာတွင် လျင်မြန်ဖျတ်လတ်လှပေသည်။ ထိုသူ၏ ကျောပြင်က သူမဘက်သို့ လှည့်နေသော်လည်း သူသည် ယောက်ျားလေးတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ချန်ချန် မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။ သူ၏ ရွှေရောင်ဆံပင်များအကြားမှ အသားစွန်းနှစ်ခု ထွက်နေသည်။ ထိုသူ လှည့်လာသောအခါ ချန်ချန် သည် ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုနှင့် စိတ်ဒဏ်ရာများ ကင်းစင်နေသည့် ချောမွေ့လှပသော မျက်နှာသွင်ပြင်နှင့် တောက်ပသော မျက်လုံးများကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားရလေသည်။