"ငါ သိပါတယ်။ သင်္ဘောဆီမှာတုန်းက ငါ လုပ်ခဲ့သင့်သလိုမျိုးပဲ စောင့်နေခဲ့ရမှာလို့ တွေးမိနေမိတယ်။ အဲဒီအတွက်နဲ့ပဲ ငါ အကြာကြီး နောင်တရနေရတော့မှာ" သူမအသံမှာ တုန်ယင်နေသော်လည်း ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့မှာ အဖြေရှာရမယ့် မေးခွန်းတချို့ ရှိနေတယ်။ ဆီးရက်စ့်ဆီမှာ အဲဒီအသိပညာတွေ ရှိနေတယ်၊ သူ ငါ့ကို လိုချင်တဲ့အဖြေတွေ ပေးလိမ့်မယ်လို့ ငါထင်တယ်"
"ငါ လိုက်ခဲ့ပေးမယ်" ကျူးဖုန်းက ပြောသည်။ "သူက အလျှော့မပေးဘဲ နေခဲ့ရင်ပေါ့"
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ချန်ချန်က ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့ရဲ့ အသုံးချခံဖြစ်ခဲ့ရပြီးတဲ့နောက်မှာ မင်းဆီကနေ ဒီလောက်အကူအညီမျိုး ရဖို့ဆိုတာ ငါနဲ့ မထိုက်တန်မှန်း ငါသိပါတယ်"
"မပြောပါနဲ့တော့" ကျူးဖုန်းက ပြတ်သားစွာ ပြောသည်။ "မင်း ငါ့ကို ဘာမှ ကြွေးတင်မနေပါဘူး"
"ငါ မင်းကို နမ်းခဲ့မိတာ မှားသွားတယ်" ချန်ချန်က ပြောသည်။ "ငါ့ရဲ့သေခြင်းတရားကို မင်း ခံစားမိအောင် လုပ်မိခဲ့တယ်၊ မင်းက အဲဒီအတွက် အဆင်သင့် မဖြစ်သေးဘူးလေ။ အဲဒါက အချစ်ဇာတ်လမ်းဆန်တဲ့ လုပ်ရပ်မျိုး လုံးဝ မဟုတ်ခဲ့ဘူး" သူမ ခေါင်းကို ဖာမူရဲ့ ရင်ဘတ်ပေါ် တင်လိုက်သည်။ အသက်ပြင်းပြင်း အကြိမ်အနည်းငယ် ရှူပြီးနောက် ခွန်အားပြန်ရလာသောအခါ သူမ ကျူးဖုန်းကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်း ဘယ်လောက်ကြာကြာ သိနေတာလဲ။ 'မင်းကို ဘယ်တော့မှ မထိတွေ့ခဲ့ဘူး' လို့ ပြောခဲ့တာကိုး"
"ငါ မထိတွေ့ခဲ့ပါဘူး" ကျူးဖုန်းက ပြောသည်။ "ငါ သံသယပဲ ရှိခဲ့တာ။ ဆာရာဂွိုင်ကပဲ အတည်ပြုပေးခဲ့တာပါ။ သူက ကပ်ရောဂါ (Spellplague) ကူးစက်ခံထားရသူတွေကို ခံစားသိရှိနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတယ်၊ ပြီးတော့ သူတို့ ဘယ်လောက်ထိ ပြင်းထန်စွာ ခံစားနေရလဲဆိုတာကိုလည်း သိနိုင်တယ်"
ချန်ချန်က ခေါင်းညိတ်၍ လက်ခံလိုက်သည်။ "ဆီးရက်စ့်က ငါ့ကို အဲဒီအကြောင်းတွေ - ငါ ဘာလို့ သေဆုံးနေရတာလဲဆိုတာကို ပြောပြနိုင်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"
"မင်း အဲဒီလောက် မြန်မြန်ကြီး သေဆုံးခြင်းဆီ ပြေးသွားစရာ မလိုပါဘူး" ကျူးဖုန်းက တင်းမာသော အသံဖြင့် ပြောသည်။ "မင်း အခုချက်ချင်းမှော်ပညာ သုံးတာ ရပ်လိုက်ရင် နှစ်အတော်ကြာအထိ အသက်ရှင်နေနိုင်သေးတယ်"
"ဒါပေမဲ့ ငါ သူ့ဆီကနေ လွတ်မြောက်ချင်ရင်တော့ အဲဒါကို သုံးကို သုံးရလိမ့်မယ်" ချန်ချန်က ပြောသည်။ "နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ်ပါ၊ ငါ့အတွက် အဲဒါ လိုအပ်တယ်"
"မရဘူး။ ငါတို့ တခြားနည်းနဲ့ လုပ်ကြမယ်"
"မင်း ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား" ချန်ချန်က မေးသည်။
သူ မျက်နှာလွှဲလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာကိုတော့ ပြောင်းနိုင်မှာပါ"
"အဲဒါ မဟုတ်သေးဘူး။ မင်း ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲနိုင်မယ်လို့ မယုံကြည်ရင် ဇူရိုကို ငါတို့နဲ့အတူ ခေါ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဟေဗင်မှာတုန်းက မင်း သူမရဲ့ လက်တွေကို ကိုင်ထားတာ ငါမြင်လိုက်တယ်။ မင်း သူမကို အဲဒီနေရာကနေ ထွက်သွားစေချင်ခဲ့တာ၊ ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ရံတော် ဖြစ်ဖို့ သက်သက်တင် မဟုတ်ဘူး။ သူမရဲ့ သေခြင်းတရားက အဲဒီနေရာမှာ စောင့်ကြိုနေမှန်း မင်း သိနေခဲ့တာပဲ"
"သူမက အရမ်း ခေါင်းမာလွန်းလို့ ဘာကများ သူမကို သတ်နိုင်ပါ့မလားတောင် တွေးမိတယ်" ကျူးဖုန်းက ရေရွတ်လိုက်သော်လည်း သူမစကားကို ငြင်းဆန်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။
"မင်းတစ်ယောက်တည်းနဲ့တော့ ငါ့ကို မကာကွယ်နိုင်ပါဘူး" ချန်ချန်က ပြောသည်။ "မင်းရဲ့ လက်စွပ် မရှိတော့တဲ့အခါ ငါ့ရဲ့ မှော်ပညာကိုပဲ အားကိုးရတော့မှာ"
ကျူးဖုန်း လန့်သွားပြီး သူ့လက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ လက်စွပ်မရှိတော့တာကို မေ့နေပုံရသည်။ သူ အသက်ရှင်နိုင်ဖို့ ထောက်ပံ့ပေးထားတဲ့ လက်စွပ်ကို ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ ဖာမူကို ကြည့်လိုက်သည်။ အရှုံးပေးသည့်ဟန်ဖြင့် လက်ကို ဘေးသို့ချလိုက်ပြီး လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ ဖောင်က အခုထိ ကောင်းသေးရဲ့လား" ချန်ချန်က မေးသည်။
"ဟေဗင်ဆီ ရောက်နိုင်လောက်တော့ ရှိပါတယ်" ကျူးဖုန်းက ဖြေသည်။ သူ ဇူရိုကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ့မျက်လုံးထဲတွင် ဟာသဉာဏ် အနည်းငယ် ပေါ်လာသည်။ "ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ ရူအို? မင်းက ရွှေရောင်ဆံပင်နဲ့ fair folk တွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရမှာ ကြောက်လို့ ထွက်ပြေးလာတာလို့ လူတွေကို ပြောပြရမလား"
"ငါသာ မင်းခေါင်းကို ရေအောက်ထဲ နစ်မြုပ်ပြီး ငါးမန်းတွေ ကိုက်ခိုင်းလိုက်ရင် မင်း ဘာပုံပြင်မှ ပြောနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး" လူပုမလေးက ချိုသာစွာ ပြုံးလျက် ပြောသည်။ "ဒါပေမဲ့ ငါ ဟေဗင်ကို လိုက်ခဲ့မယ်၊ ဝမ်းသာအားရနဲ့ပဲ"
"မင်း ဒီလိုလုပ်စရာ မလိုပါဘူး ဇူရို" ချန်ချန်က ပြောသည်။
လူပုမလေးက ခေါင်းကို ခပ်ပြတ်ပြတ် ညိတ်သည်။ "ငါ လုပ်ရမှာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ မင်းအတွက် မဟုတ်ဘူး၊ ဒါကြောင့် မင်းရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အပြစ်ရှိသလို မခံစားပါနဲ့။ တားဗင် မင်းကို ကျွန်းပေါ်ကနေ ခေါ်ထုတ်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာ ဆာရာဂွိုင် သေသွားပြီဆိုတဲ့ သတင်းကို အစောင့်တွေဆီက ကြားလိုက်ရတယ်"
ချန်ချန် တုန်လှုပ်သွားသည်။ "ဘယ်လိုလုပ်ပြီးတော့လဲ"
"ဘယ်လိုဖြစ်ရမလဲ? အဲဒီ အဲလ်ဖ်ကောင်ကြောင့်ပေါ့။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေ ပြောတာတော့ သူနဲ့အတူ ချောမောတဲ့ အဲလ်ဖ်မင်းသမီးနှစ်ယောက် ပါလာတယ်တဲ့" ဇူရိုက ကျူးဖုန်းကို ကြည့်သည်။ "မင်းပြောခဲ့သလိုပဲ ဟေဗင်မှာ ငါ့ရဲ့သေခြင်းတရားက စောင့်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ အဲဒီ ချောမောတဲ့ကောင်တွေကို လက်စားချေဖို့လောက်ထိ အသက်ရှင်ခွင့်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါနဲ့... အဲဒီ သားသတ်သမားကို ဒီမှာပဲ ထားခဲ့မှာလား"
ချန်ချန် ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ပေ။ ဖာမူကို လမ်းလျှောက်လမ်းပေါ်မှာ တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ရမည့်အဖြစ်ကို တွေးလိုက်ရုံနဲ့ သူမ ရင်ထဲမှာ နာကျင်နေသည်။ အစောင့်အဖွဲ့ (Watch) မရောက်လာခင်အထိ သူ ဘေးအန္တရာယ်နဲ့ ကြုံရနိုင်ချေ ရှိနေသည်။
"ငါ သူ့ကို ကာကွယ်ပေးရမယ်" သူမ ကျူးဖုန်းကို ပြောလိုက်သည်။ တစ်ဝက်တစ်ပျက် ကာကွယ်ပြောဆိုခြင်းဖြစ်သလို တစ်ဝက်တစ်ပျက်လည်း တောင်းပန်ခြင်းဖြစ်သည်။
သူမ ပထမဆုံးအကြိမ် မှော်ပညာကို သုံးခဲ့စဉ်က အမှားအယွင်း ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ အဲဒီအမှားက သူမအတွက် အကျိုးရှိသွားလိမ့်မည်။
သူမ အိတ်ထဲသို့ လက်နှိုက်ပြီး ဟေဗင်မှာတုန်းကလိုပဲ ကာမီယို (cameo) ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ကျောက်တုံးပေါ်မှာ ထွင်းထုထားတဲ့ အမျိုးသမီးရဲ့ မျက်နှာသွင်ပြင်ကို စိတ်ထဲမှာ ပုံဖော်လိုက်သည်။ အဲဒီပုံရိပ်ကို စိတ်ထဲမှာ စွဲမြဲထားရင်း မှော်စွမ်းအားကို စတင် ယက်လုပ်လိုက်သည်။
မြူခိုးငွေ့တွေ သူမလက်ထဲကနေ ထွက်ပေါ်လာပြီး လေထဲမှာ ရစ်ပတ်သွားသည်။ ဇာပဝါဝတ်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးရဲ့ ပုံစံအတိုင်း ဖြစ်လာသည်။ သူမ ချန်ချန်ရဲ့ ရှေ့မှာ ရပ်နေပြီး မျက်နှာမှာ ဘာအမူအရာမှ မရှိပေ။
ချန်ချန် ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ တိတိကျကျ မသိပေ။ နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ်တုန်းကတော့ အစေခံက သူမစိတ်ကူးအတိုင်း အလိုလို လုပ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ကျူးဖုန်းကို ကူညီဖို့ စိတ်ထဲမှာ အော်ဟစ်နေခဲ့တာကို သူမ ပြန်သတိရသည်။
"မင်း ငါ့ကို နားလည်လား" သူမ ထူးဆန်းတဲ့ ရုပ်တုကို မေးလိုက်သည်။
အမျိုးသမီးက ပြန်မဖြေပေ။ သူမရဲ့ မျက်နှာအမူအရာလည်း ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပါ။ "သူမမှာ အသိစိတ် မရှိဘူး" ကျူးဖုန်းက ပြောသည်။ "သူမ မျက်လုံးထဲမှာ ဘာမှ မရှိဘူး"
"ဒါဆို ချန်ချန်က ကြိုးဆွဲမှပဲ သူမက အသက်ဝင်မှာပေါ့" ဇူရိုက မေးသည်။ "ဒါဆို သူမကို အစောင့်အဖြစ် ခိုင်းထားလိုက်ပေါ့"
"အဲဒါ အဆင်မပြေဘူး" ချန်ချန်က ပြောသည်။ သူမ ညာဘက်လက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ အဲဒီလက်ကို လှုပ်ရှားဖို့လောက်ပဲ အာရုံစိုက်ထားသည်။ ဇာပဝါဝတ်အမျိုးသမီးကလည်း သူမရဲ့ လှုပ်ရှားမှုကို အတုယူလိုက်ရာ လက်ချောင်းလေးတွေ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ထိလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ "သူမက ငါ တိုက်ရိုက်ပုံဖော်ပေးတဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်မှာ။ ငါ ဒီကနေ ထွက်သွားတာနဲ့ သူမက ကိုယ်ပိုင် အသိစိတ်နဲ့ လှုပ်ရှားမှာ မဟုတ်တော့ဘူး"
ချန်ချန် သူမရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်လိုက်ရာ ဖာမူအနားသို့ ရောက်သွားသည်။ အမျိုးသမီးကလည်း သူမရဲ့ လှုပ်ရှားမှုကို ပြန်လုပ်ပြသည်။
"ရပြီ" ချန်ချန်က ပြောသည်။ "ငါ သူမကို ဒီမှာ ရပ်နေတယ်လို့ စိတ်ထဲမှာ ပုံဖော်ထားသရွေ့ သူမ ဒီမှာပဲ ရှိနေလိမ့်မယ်။ WaterWay က လူတွေက ရေဝိညာဉ်တွေကို ကြောက်ကြတာဆိုတော့ အစောင့်အဖွဲ့ (Watch) မရောက်လာခင်အထိ ဒီရုပ်တုနားကို ကပ်လာရဲကြမှာ မဟုတ်ဘူး"
သို့သော်လည်း သူမရဲ့ အကြည့်တွေက ဖာမူဆီမှာပဲ ကျန်ရစ်နေသည်။ သူမ ဖာမူဆီ တစ်လှမ်းတိုးသွားလိုက်ရာ ကျူးဖုန်းက လက်အိတ်စွပ်ထားတဲ့ လက်နဲ့ သူမ လက်မောင်းကို ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။
"ငါတို့ သွားဖို့ လိုရင် အခုပဲ သွားရမယ်" သူ ပြောသည်။
"မင်း ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ငါပဲ..."
"ငါ သိပါတယ်" ကျူးဖုန်းက ပြောသည်။ "မင်း သူ့ကို ပြန်တွေ့ရမှာပါ"
သူမ သူ့ကို ကြည့်သည်။ "မင်း တကယ်ပဲ အဲဒီလို ထင်တာလား"
သူ ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။ "မင်း ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ငါသာ အခြေအနေကို ကျော်ဖြတ်နိုင်မယ်လို့ မယုံရင် ဒီကစားပွဲကို ဘယ်တော့မှ ပါဝင်မှာ မဟုတ်ဘူး"
သူတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ခဏတာ ကြည့်နေကြသည်။ ထို့နောက် ချန်ချန် ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါဆို ကစားကြတာပေါ့"
ကျူးဖုန်းရဲ့ ဖောင်က ရေဝိညာဉ်တွေရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံခဲ့ရပေမဲ့ အခြေအနေ ကောင်းမွန်နေသေးသည်။ ကျူးဖုန်းနဲ့ ဇူရိုတို့ လှော်ခတ်နေစဉ် ချန်ချန်ကတော့ သူမရဲ့ အတွေးတွေထဲမှာ နစ်မြုပ်နေသည်။ သူမရဲ့ စိတ်တစ်စိတ်ကို ဖာမူကို စောင့်ကြည့်နေတဲ့ ရုပ်တုဆီမှာ ထားရှိထားပေမဲ့ ဒီမှော်ပညာက ကြာကြာခံမှာ မဟုတ်မှန်း သူမ သိသည်။ ရှေ့မှာ ရင်ဆိုင်ရမယ့် တိုက်ပွဲက သူမရဲ့ အာရုံစိုက်မှု အပြည့်အဝ လိုအပ်သည်။
အစောင့်အဖွဲ့ (Watch) က အခုဆိုရင် ရောက်နေလောက်ပြီ။ သူတို့ ဖာမူကို ကယ်တင်ကြလိမ့်မယ်။ ချန်ချန် တခြားရလဒ်မျိုးကို တွေးတောင် မတွေးရဲပေ။
သူမမှာ ကျန်ရှိနေတဲ့ မှော်စွမ်းအားတွေကို ပြန်ဆန်းစစ်လိုက်သည်။ ဒီလောက် တိုတောင်းတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ သူမ ဘယ်တုန်းကမှ ဒီလောက်အထိ မှော်ပညာကို အသုံးမပြုခဲ့ဖူးပေ။ ကျန်ရှိနေတဲ့ မှော်စာလုံးတချို့ကို သူမ နှစ်ပေါင်းများစွာ မေ့လျော့ထားခဲ့သည်။ အဲဒါတွေက သူမရဲ့ အသိစိတ်ရဲ့ အစွန်းတစ်ဖက်မှာပဲ ရှိနေသည်။ သူမရဲ့ ဆရာက သူမကိုယ်သူမ ကာကွယ်နိုင်ဖို့ အတင်းအကျပ် သင်ကြားပေးခဲ့ပေမဲ့ သူမကတော့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ မှော်ပညာတွေကို သူမရဲ့ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ စိတ်နဲ့ အဝေးဆုံးမှာပဲ ထားခဲ့သည်။
အခုတော့ စိတ်ထဲမှာ သူမ တာဝါခန်းထဲကို ရောက်သွားသည်။ ပြတင်းပေါက်ကနေ ဝင်လာတဲ့ နေရောင်ခြည်က အမှောင်ထုထဲကို တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူမ အခန်းထဲကို ဝင်လိုက်တဲ့အခါ ကြေးမီးเชิงတိုင်တွေပေါ်မှာ ကြာရှည်စွာ မသုံးတော့တဲ့ ဖယောင်းတိုင်တွေက မီးတွေ တောက်လောင်လာသည်။ အမည်းရောင် အရိပ်တွေက စာအုပ်စင်တွေကို လွှမ်းခြုံထားသည်။ အဲဒါတွေက သူမရဲ့ ကြောက်စိတ်တွေပဲ ဖြစ်ပေမဲ့ သူမတော့ အဲဒီပြောင်းလဲမှုတွေကို ကြည့်ပြီး စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေမိသည်။
ချန်ချန် စာအုပ်စင်ရဲ့ အောက်ခြေဆီ လမ်းလျှောက်သွားလိုက်သည်။ အမည်းရောင် စာအုပ်တစ်အုပ်က အပေါ်စင်ကနေ သူမဆန့်တန်းထားတဲ့ လက်ဆီကို ဆင်းသက်လာသည်။ ငွေရောင် ကျောရိုးမှာ မှော်စာလုံးတွေ ထွင်းထုထားသည်။ စာအုပ်က သူမလက်ထဲမှာ ပွင့်လာပြီး သူမ ဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။
မှော်စာလုံးတွေက အစွမ်းထက်ပေမဲ့ သူမကတော့ နောက်ဆက်တွဲ ဆိုးကျိုးတွေကို ပိုပြီး စိုးရိမ်နေသည်။ ထရစ်ခ်ကို သူမ အနိုင်ယူခဲ့တဲ့အချိန်တုန်းက သူမ လုံးဝ သတိမထားမိဘဲ အစွမ်းအစမဲ့ ဖြစ်သွားခဲ့ဖူးသည်။ သူမကိုယ်တိုင် မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ရင် ဘယ်လောက်ပဲ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိပါစေ အလကားပဲ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။
ချန်ချန် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ရာ တာဝါခန်းက ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူမရဲ့ ရှေ့မှာတော့ အဆုံးမရှိတဲ့ အမည်းရောင် ရေပြင်ကြီးသာ ရှိတော့သည်။ ကျူးဖုန်းမှာ လက်စွပ် မရှိတော့ဘူး။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ဘာမှ အကာအကွယ် မရှိတော့တဲ့အတွက် သူ့ကို ထိမှန်လာမယ့် တိုက်ခိုက်မှုတိုင်းက သူ့ကို အထိနာစေမှာ ဖြစ်သည်။ ဒါပေမဲ့ သူမ သူ့ရဲ့ အမြန်နှုန်းကို ယုံကြည်သည်။ သူတို့သာ သူ့ကို မဖမ်းမိရင် သူတို့ သူ့ကို ထိခိုက်အောင် လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။
အခုတော့ ဇူရိုပဲ ကျန်တော့တယ်။ သူမက သူတို့အားလုံးရဲ့ အားကိုးရာ ဖြစ်လာမှာဖြစ်ပြီး ဆီးရက်စ့်ရဲ့လူတွေကို သူမရဲ့ သခင်အတွက် အဖြေပေးခိုင်းလိမ့်မယ်။ သူမ ကပ်ရောဂါ (Spellplague) တွေ ရှိနေနိုင်တဲ့ နေရာထဲကို ဝင်သွားမှာကို ချန်ချန် စိုးရိမ်မိပေမဲ့ လူပုမလေးကတော့ ဘယ်သူပြောပြော နားထောင်မှာ မဟုတ်မှန်း သူမ သိသည်။
"ဒီအရာတွေ အားလုံး ပြီးသွားရင် မင်း ဘာလုပ်မလဲ" သူမ မေးလိုက်သည်။
ဇူရိုက လှော်တက်ကို ကိုင်ထားရင်း မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "ဟေဗင်ကို ပြန်သွားမယ်" သူမက အဲဒီလို ဖြစ်လာမှာ သေချာနေသလိုမျိုး ပြောသည်။ "အဲဒီမှာ ကြီးကြပ်မယ့်သူ မရှိတော့ဘူး၊ ချန်ပီယံက ဝင်ယူရမှာပေါ့။ သူကတော့ လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး" လို့ ပြောရင်း ကျူးဖုန်းကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
"အဲဒီ ရာထူးက မင်းအတွက်ပါ" ကျူးဖုန်းက ပြောသည်။ "ငါ ဟေဗင်ကို ဘာမှ စိတ်မဝင်စားဘူး"
"မင်း ဘာတွေကို လက်လွတ်နေမှန်း မသိဘူး" ဇူရိုက ပြောသည်။
"မင်းက တိုက်ခိုက်ရတာကို ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် နှစ်သက်ရတာလဲ" ချန်ချန်က မေးသည်။
ဇူရို ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။ "ငါ ပရိသတ်တွေကို သဘောကျတယ်၊ သူတို့ ငါ့အတွက် အားပေးတဲ့အခါ ငါ သဘောကျတယ်။ အဲဒါ လူတိုင်း လိုချင်တဲ့အရာပဲလေ"
"သူမက လူတွေရဲ့ အကြည့်ကို ခံချင်တာ" ကျူးဖုန်းက ပြောသည်။
"ငါ ပြောတာ အဲဒါပဲ မဟုတ်လား" လူပုမလေးက စိတ်တိုသွားသည်။ "ဘာဖြစ်လဲ"
"ဘဲလ်စ် (Bells) က မောင်နှမ ရှစ်ယောက်ရှိတဲ့ မိသားစုမှာ ကြီးပြင်းလာတာ" ကျူးဖုန်းက ပြောသည်။
"ရှစ်ယောက်? လူပုမိသားစုအတွက်တော့ အရမ်းများတဲ့ အရေအတွက် မဟုတ်ဘူးလား" ချန်ချန်က မေးသည်။
"ဒီနေ့ခေတ်မှာတော့ မဟုတ်တော့ပါဘူး" ဇူရိုက ပြောသည်။ "ငါ့အဖေက မိသားစုတစ်ခု မလိုချင်ဘဲ စစ်တပ်ငယ်လေးတစ်ခုလောက် လိုချင်ခဲ့တာလို့ ငါထင်တယ်။ အဲဒါကြောင့် ငါ့အမေဆီကနေ ကလေးတွေ အများကြီး ရအောင် ယူခဲ့တာ။ သူကတော့ ငါ့ကို နှုတ်ခမ်းမွေးတွေ ထွက်လာရင် သူ့သားတွေနဲ့ ဘာမှ မခြားနားတော့ဘူးလို့ တွေးခဲ့တာ။ စစ်သား ကိုးယောက်၊ သား ကိုးယောက်။ အဲဒါ သူ လိုချင်ခဲ့တာ။ ငါ ဆံပင်ညှပ်ဖို့ ငြင်းတဲ့အခါ သူ ကိုယ်တိုင်ပဲ ငါ့ဆံပင်ကို ညှပ်ပစ်ခဲ့တယ်။ ငါ့အစ်ကိုတွေက ငါ့ကို ဖိထားပေးကြတယ်"
"ဘုရားရေ" ချန်ချန်က ပြောသည်။ "ကိုယ့်မိသားစုကပဲလား"
"သွေးသားဆိုတာ သိပ်ပြီး အဓိပ္ပာယ် မရှိပါဘူး။ နောက်တစ်ခါ သူ ငါ့ဆီ လာတဲ့အခါ သူ ကတ်ကြေး မကိုင်နိုင်ခင်မှာပဲ ငါ သူ့ကို အနာတရ ဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်တယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ သူ့မျက်စိကိုတောင် ထိခိုက်မိလုနီးပါး ဖြစ်သွားတယ်။ ငါ သူ့ကို နာကျင်အောင် လုပ်လေလေ သူက ငါ့ဆီ မလာရဲတော့လေပဲ"