တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချန်ချန် သည် သူမ၏ စွမ်းအားအစီအရင်ကြောင့် ပြန်လည်ရိုက်ခတ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း သွေးများ တိုးဝင်စီးဆင်းနေသလိုမျိုး နားထဲတွင် အသံတစ်မျိုး မြည်ဟီးနေပြီး ဦးခေါင်းခွံတစ်ခုလုံး တင်းကျပ်လာသည်။ သွေးကြောများ ပေါက်ထွက်ပြီး မိမိ၏ သတိအသိစိတ်များ မှောင်မိုက်သွားတော့မည်လော။ ဟုတ်ပေသည်။ သူမသည် ထိုအဖြစ်ကိုပင် လိုလားနေမိသည်။
ဖာမူ၏ အသက်သွေးများမှာ ကြမ်းခင်းပြားများကြားမှတစ်ဆင့် စီးကျလာပြီး အညိုရောင်ရေပြင်ပေါ်တွင် အနီရောင်အစက်အပြောက်များအဖြစ် ထင်ဟပ်နေသည်။ ထိုအရောင်များသည် ကျူးဖုန်း ၏ မျက်ဝန်းအရောင်နှင့် အလွန်ပင် ဆင်တူနေသည်။
ချန်ချန် သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ဘောလုံးသဏ္ဌာန် ကွေးညွှတ်လျက် ပြုတ်ကျသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် ဖာမူ၏ မျက်နှာကို မြင်နေရသည်။ ဖာမူက သူမကို ကြည့်နေပြီး သူ့မျက်ဝန်းများထဲတွင် ပြင်းထန်သော ကြောက်ရွံ့မှုများ လွှမ်းခြုံနေသည်။
သူ့အတွက် မဟုတ်ပေ။ ချန်ချန် တွေးလိုက်မိသည်။ ရင်ဘတ်တွင် ဒဏ်ရာရရှိကာ သေလုမျောပါးဖြစ်နေသည်ကို သူ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူသည် သူမဆီသို့ ရောက်ရှိရန်၊ သူမ ဘေးကင်းမကင်းကို သိရှိရန်သာ ထရန် ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်သည်။
ယခုအခါ သူမသည် ကျူးဖုန်း ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူသည် လမ်းလျှောက်လမ်းကြောင်းအတိုင်း အပြေးလာနေသည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရသည်။ သူ၏ ဦးထုပ်ပျော့ပျော့လေးမှာ လှုပ်ခါနေသည်။ သူသည် ထိုဧရာမလူကြီးကို ဖမ်းဆုပ်ကာ ဖာမူထံမှ ယင်ကောင်တစ်ကောင်ကို ခွာထုတ်သကဲ့သို့ ဖယ်ရှားပစ်လိုက်သည်။ ထိုလူကြီး ဓားမြှောင်ကို မမြှောက်လိုက်ရခင်မှာပင် ကျူးဖုန်း က သူ့နောက်ကျောမှနေ၍ ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး ဒူးဖြင့် ကျောပြင်ကို ဖိထားကာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ထိုဧရာမလူကြီး၏ ခေါင်းကို နောက်သို့ ဆွဲငင်လိုက်သည်။
တဖျပ်ဖျပ်နှင့် ပေါက်ကွဲသံသဲ့သဲ့ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ထိုဧရာမလူကြီးမှာ အသက်မဲ့သွားတော့သည်။
သူ့ကျောရိုးကျိုးသွားတာပဲ၊ ချန်ချန် တွေးလိုက်မိသည်။ တစ်ချက်တည်းနှင့် ပြတ်ထွက်သွားခြင်းဖြစ်သည်။ ဤမျှကြီးမားသော လူတစ်ယောက်အတွက် ထိုအသံမှာ အလွန်ပင် တိုးလွန်းနေသည်။ သို့သော် ကျူးဖုန်း က သူဘာလုပ်နေသည်ကို ကောင်းကောင်းသိသည်။ သူသည် ထိုဧရာမလူကြီး၏ အလောင်းကို ပစ်ချလိုက်ပြီးနောက် မျက်နှာတွင် မည်သည့်အမူအရာမျှ မရှိဘဲ ဇာ တော ဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။ သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ အတူတူပင်ဖြစ်ပြီး သူ၏ လုပ်ဆောင်ချက်မှာလည်း ပြတ်သားနေသည်။
သူသည် ထိုလူငယ်လေးကို ချုပ်နှောင်ထားသည့် စွမ်းအားကြိုးများကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ ထိုကြိုးများ လုံခြုံကြောင်း သေချာသည့်အခါ သူသည် ဇာ တော ကို လမ်းလျှောက်လမ်းကြောင်း၏ အစွန်းဖက်သို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။
"မလုပ်ပါနဲ့၊ တောင်းပန်ပါတယ်!" ကျူးဖုန်း ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သိလိုက်ရချိန်တွင် ဇာ တော အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူသည် ရုန်းကန်ကန်ကျောက်နေသော်လည်း ကျူးဖုန်း က သူ့ကို ဆက်လက်ဆွဲခေါ်သွားမြဲဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြောင်းလဲခြင်းမရှိပေ။ "ရေထဲကိုတော့ မပစ်ပါနဲ့၊ တောင်းပန်ပါတယ်!"
"ကျူးဖုန်း" ဟု ချန်ချန် က ခေါ်လိုက်သော်လည်း သူမအသံမှာ တိုးလွန်းသဖြင့် သူ မကြားလိုက်ရပေ။ သူသည် ရေပြင်ပေါ်တွင် ထင်ဟပ်နေသော ဇာ တော ၏ ထိတ်လန့်နေသည့် မျက်နှာကို ငေးကြည့်နေသည်။ "ကျူးဖုန်း" ဟု သူမ အသံကို ပိုမိုမြှင့်တင်၍ ထပ်မံခေါ်လိုက်သည်။
ထိုရဟန်းသည် ခေတ္တရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူမထံသို့ လှည့်ကြည့်သည်။ သူ့မျက်နှာအမူအရာမှာ သိသိသာသာ ပျော့ပျောင်းသွားသည်။ သူသည် သူမဆီသို့ လျှောက်လှမ်းလာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သော်လည်း မိမိကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြန်သည်။ သူသည် ရေပြင်မှသည် ချန်ချန် ထံသို့ အကြည့်ရွှေ့လိုက်သည်၊ အိပ်မက်တစ်ခုမှ ရုတ်တရက် နိုးထလာသည့်နှယ် ဖြစ်နေသည်။
"သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပါ" ဟု ချန်ချန် က အသက်ကို မနည်းရှူသွင်း၍ ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ နားထင်ကြောများတွင် သွေးတိုးသံစဉ်များက နာကျင်ဖွယ် ရိုက်ခတ်နေသည်။ "ဖာမူကို သွားကြည့်ပေးပါဦး"
ကျူးဖုန်း က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဇာ တော ကို လမ်းလျှောက်လမ်းကြောင်း၏ အစွန်းဖက်တွင် ရေပြင်ကို မျက်နှာမူလျက် ထားခဲ့လိုက်သည်။
သူသည် ဖာမူရှိရာသို့ ကူးသွားပြီး ထိုသားသတ်သမား၏ ဒဏ်ရာကို စစ်ဆေးသည်။ သွေးများကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူသည် ထိုဧရာမလူကြီး၏ အလောင်းထံသို့ လှည့်သွားသည်။ သူသည် ထိုဧရာမလူကြီး၏ ပွယောင်းယောင်း အင်္ကျီကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာ အလယ်မှ ဆွဲဖြဲလိုက်သည်။ အဝတ်စုတ်သံမှာ မှောင်မိုက်နေသော နေရာတစ်ခုလုံးတွင် ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် ထိုဧရာမလူကြီး၏ ခါးအထက်ပိုင်းအထိ အဝတ်အစားများကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး အလောင်းကို ထိုနေရာတွင်ပင် ထားခဲ့လိုက်သည်။
"ငါ့ကို ကူညီပေးပါ" ဟု သူက ဇူရို ကို ပြောသည်။
ထိုပုလုကောင်မလေးသည် ဖာမူ၏ တစ်ဖက်သို့ ရောက်လာသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသား ဖာမူကို ပင့်မကာ ထိုင်လျက်အနေအထားမျိုး ဖြစ်အောင် လုပ်ပေးလိုက်သည်။ ဇူရို သည် ဖာမူကို ထောက်ပံ့ပေးထားရန် သူမ၏ ကျောပြင်ကို ဖာမူ၏ ကျောပြင်နှင့် ကပ်ထားလိုက်သည်။
ကျူးဖုန်း က စုတ်ပြဲနေသော အင်္ကျီစကို ဖာမူ၏ ခါးတစ်ဝိုက်တွင် ပတ်လိုက်ပြီး သွေးစီးဆင်းမှုကို လျော့နည်းစေရန် ချိုင်းကြားအောက်တွင် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ချည်နှောင်လိုက်သည်။ ဇူရို က ဖာမူကို အသာအယာ ပြန်လှဲချပေးလိုက်သည်။
"သူ အသက်ရှင်ဦးမှာပါ" ဟု ကျူးဖုန်း က ဆိုသည်။
ချန်ချန် သည် ခေါင်းမူးဝေခြင်းနှင့် သွေးများ ဆူညံစွာ တိုးဝင်နေခြင်းကို သက်သာစေရန် ခေါင်းကို ငုံ့ထားလိုက်သည်။ သူမသည် ဇူရို၏ ခြေသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ တိုတောင်းပြီး လေးလံသော ခြေသံများက သူမ၏ နောက်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။
"သူမလည်း သတိလစ်လုနီးပါးပါပဲ" ဟု ထိုပုလုကောင်မလေးက ပြောသည်။ ချန်ချန် သည် ဇူရိုက သူမကို အသာအယာ ပက်လက်လှန်ပေးလိုက်သည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဇူရိုက သူမ၏ ရင်ဘတ်တွင် ဒဏ်ရာရှိမရှိ စမ်းသပ်ပြီးနောက် လက်နှင့် ခြေထောက်များကို စစ်ဆေးသည်။ ချန်ချန် သည် သူမကို မလုပ်ရန် ပြောတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် စကားပြောရန် အားမရှိတော့ပေ။
"ဘယ်လိုလဲ" ဟု ကျူးဖုန်း က မေးသည်။ သူသည် သူမတို့ဆီသို့ ပိုမိုနီးကပ်စွာ မလာသေးပေ။ သူသည် ဖာမူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အကာအကွယ်အဖြစ် ကြားခံထားလျက် ရှိသည်။
"သူမကို နာကျင်စေတဲ့အရာက အတွင်းပိုင်းမှာ ဖြစ်နေတာပါ" ဟု ဇူရိုက ပြောသည်။ "သူမ ကုသမှုခံယူဖို့ လိုအပ်တယ်၊ ဒါတောင်မှ လုံလောက်ပါ့မလား မသိဘူး။ သူမမျက်လုံးတွေက ထူးဆန်းနေတယ်၊ မှန်လိုလိုနဲ့၊ မင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေလိုပဲ"
"ကျူးဖုန်း" ချန်ချန် သည် ထိုင်လိုက်ပြီး အားပြုရန်အတွက် ထိုပုလုကောင်မလေး၏ ပုခုံးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။ "တားဗင် သေသွားပြီ"
သူသည် သူမ၏ အကြည့်ကို လိုက်ကြည့်ရာမှ ထိုစောင့်ကြည့်သူ၏ အလောင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။ "သူက မင်းကို တစ်ယောက်တည်း ဖမ်းခေါ်ဖို့ မကြိုးစားသင့်ခဲ့တာ"
"ကျူးဖုန်း၊ စောင့်ကြည့်သူတွေကို ခေါ်ပေးနိုင်မလား"
သူ တွေဝေသွားသည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် ပေါ်လာသော နာကျင်မှုအရိပ်အယောင်များက ချန်ချန် သိလိုသော အဖြေကို ပေးနေသည်။ "မင်း သူတို့ကို ဘာပြောချင်လို့လဲ" ဟု သူ မေးသည်။
"ငါတို့ရဲ့ တိကျတဲ့ တည်နေရာကို ပေးလိုက်ပါ။" နာကျင်မှုလှိုင်းများက သူမဆီမှ တဖြည်းဖြည်း ထွက်ခွာသွားသည်။ ချန်ချန် သည် ထူးဆန်းစွာပင် စိတ်ငြိမ်သက်သွားပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လှုပ်ရှားမှုမရှိတော့ပေ။ သူမတွင် သုံးစွဲရန် အားအင်များ ထပ်မရှိတော့ပါ။ ဤနေရာသည် အရာအားလုံး အဆုံးသတ်သည့်နေရာ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ပြန်လည် နာလန်ထူရန် နှေးကွေးသော လမ်းကြောင်းကို စတင်ရတော့မည်။ "သူတို့က ငါ့ကို တစ်နေရာရာမှာ ရှာနေတုန်းပဲလို့ ငါထင်တယ်။ သူတို့ဆီကို ငါတို့မှာ ဒဏ်ရာရသူတွေ ရှိနေပြီး ချက်ချင်း အကူအညီ လိုအပ်တယ်လို့ ပြောလိုက်ပါ။ မြန်မြန်သွားပေးပါ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး"
ကျူးဖုန်း သည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် အကွာသို့ လမ်းလျှောက်သွားသည်။ သူသည် သူ့အိတ်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ချန်ချန် မကြားလိုက်ရသော စကားလုံးတစ်လုံးကို ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။
သူသည် စောင့်ကြည့်သူများနှင့် တစ်ချိန်လုံး အဆက်အသွယ် ရှိနေခဲ့တာပဲ၊ ချန်ချန် တွေးလိုက်မိသည်။ သို့သော် သူသည် သူတို့ကို ခေါ်ယူပြီး ငါတို့ခေါင်းပေါ် ကျရောက်လာအောင် မလုပ်ခဲ့ပေ။ သူနှင့် ဖာမူတို့သည် သူမ ဘယ်သွားသွား နောက်က လိုက်ပါလာခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် သူမကို ဘေးကင်းအောင် စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့ကြသည်။
စကားပြောဆိုမှုမှာ တိုတောင်းသည်။ ကျူးဖုန်း ပြန်လာသည့်အခါ သူ၏ မေးရိုးများ တင်းမာနေသည်ကို တွေ့ရပြီး၊ ၎င်းမှာ သူ ပြသလေ့ရှိသော တစ်ခုတည်းသော စိုးရိမ်မှု အရိပ်အယောင် ဖြစ်သည်။
"သူတို့ ဒီနားမှာပဲ ရှိနေတယ်" ဟု သူ ပြောသည်။
"ကောင်းပြီ။ ဇူရို၊ ငါ့ကို ကူညီပေးနိုင်မလား" ဟု ချန်ချန် က မေးသည်။
ထိုပုလုကောင်မလေးသည် ချန်ချန် ကို မတ်တပ်ရပ်နိုင်အောင် ကူညီပေးသည်။ သူမ တည်ငြိမ်စွာ လမ်းလျှောက်နိုင်သည့်အခါ ဖာမူဆီသို့ သွားသည်။
သူသည် သတိမေ့မြောနေသော်လည်း အသက်ရှူနေဆဲဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် အရောင်အသွေး မရှိတော့ဘဲ အရေပြားများမှာလည်း အေးစက်နေသည်။ ကျူးဖုန်း အတွက် ပိုပြီးတော့တောင် ခံစားရခက်နေမည်လား။
"ငါ သူ့ကို မထိခဲ့ဘူး" ဟု ကျူးဖုန်း က မေးခွန်းထုတ်စရာ မလိုဘဲ အဖြေပေးလိုက်သည်။ "ငါ မသိခဲ့ဘူး"
"မင်း မသိနိုင်မှန်း ငါသိပါတယ်" ဟု ချန်ချန် က ဆိုသည်။ "ပြီးတော့ မင်းသာ ငါ့ကို ပြောပြခဲ့မယ်ဆိုရင်လည်း ငါ နားထောင်မိမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ အခြားအရာအားလုံးကို မျက်ကွယ်ပြုမိတဲ့အထိ ငြင်းဆန်နေမိမှာပဲ"
ကျူးဖုန်း သည် လက်အိတ်များကို ချွတ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်သူကြွယ်မှ ငွေလက်စွပ်ကို ချွတ်လိုက်သည်။ လက်အိတ်များကို ပြန်စွပ်ပြီးနောက် ဖာမူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ လက်စွပ်မှာ ဖာမူ၏ လက်သန်းတွင်သာ တပ်ဆင်၍ ရသည်။ ကျူးဖုန်း က ၎င်းကို အဆင်ပြေပြေ တပ်ဆင်ပေးလိုက်သည်။
"စောင့်ကြည့်သူတွေ ရောက်လာတဲ့အထိ သူ့နှလုံးခုန်သံကို ခိုင်မာနေစေမှာပါ" ဟု ကျူးဖုန်း က ပြောသည်။ "သူတို့ အမြန်လာရင် သူ အသက်ရှင်နိုင်ပါတယ်"
ချန်ချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ငါတို့မှာ အချိန် ဘယ်လောက်ကျန်သေးလဲ"
"သိပ်မကျန်တော့ဘူး"
"ဒါဆိုရင် ငါ သွားမှဖြစ်တော့မယ်"
သူမသည် ဖာမူ၏ လက်ဖမိုးကို နမ်းလိုက်ပြီး ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ခေါက်တင်ပေးကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ သူမ၏ အကြည့်တို့သည် လမ်းလျှောက်လမ်းကြောင်းတွင် ချိတ်ဆွဲခံထားရသော ထိုအကျဉ်းသားထံသို့ ရောက်သွားသည်။ သူမ ထိုသူ့ဆီသို့ ချဉ်းကပ်သွားချိန်တွင် စိတ်ခံစားမှု ကင်းမဲ့သွားသည့် ခံစားချက်မျိုး ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာသည်။
ထိုသူသည် သူမကို ဘေးဘက်မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်စေရန် သူမ လမ်းလျှောက်လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်ကို စောင့်ကြည့်နေသည်။ သူမသည် သူ့ကို ရေပြင်ပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသည့်အတိုင်း ထားခဲ့သည်။ ခြိမ်းခြောက်မှုက ရှိနေသည်။ သူမ ပြောပြနေစရာ မလိုပေ။
"သူက မင်းရဲ့ သူငယ်ချင်းပဲ" ဟု ချန်ချန် က အင်္ကျီမပါဘဲ သေဆုံးနေသော ထိုဧရာမလူကြီးကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောသည်။ ဇာ တော က ပြန်မဖြေသည့်အခါ သူမက ဆက်ပြောသည်။ "ဖာမူက ငါ့လူပဲ။ မင်းကို မသတ်ဖို့ ကျူးဖုန်း ကို ငါ ဘယ်လောက်တောင် ပြောခဲ့ရလဲဆိုတာ မင်း မသိဘူး။ တစ်ဆယ်ရက်လောက်ကဆိုရင် ဒီလိုအတွေးမျိုး ငါ့စိတ်ထဲမှာ လုံးဝ ပေါ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အချိန်တွေ၊ ငတ်မွတ်မှုတွေ၊ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတွေနဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုတွေက စိတ်သန့်သန့်လေးတွေကိုတောင် ပိုးကောင်တွေလို စားသုံးဖျက်ဆီးတတ်ကြတယ်။ ငါ့စိတ်တွေကလည်း အစကတည်းက သန့်ရှင်းနေတာ မဟုတ်ဘူးလေ။
"အခုချိန်မှာ မင်းကို ကိုယ်တိုင် သတ်ပစ်ချင်နေတာ ဘယ်လောက်တောင် ပြင်းပြနေလဲဆိုတာ မင်း စိတ်ကူးတောင် ယဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းက အကူအညီမဲ့နေတယ်၊ ပြန်မတိုက်ခိုက်နိုင်ဘူးဆိုတာက အရေးပါသင့်ပေမဲ့ အခုတော့ ဘာမှ မဟုတ်တော့ဘူး။ အရာအားလုံးအတွက် တစ်ယောက်ယောက်ကို အပြစ်ပေးချင်နေမိတာပဲ။ မင်းအတွက်လည်း အတူတူပဲ ဖြစ်မယ်ထင်တယ်၊ ဒါကြောင့်လည်း မင်း ဖာမူကို မသိဘဲနဲ့တောင် သတ်နိုင်ခဲ့တာပေါ့။ အဲဒါကိုလည်း ငါ ဂရုမစိုက်တော့ဘူး"
သူမသည် လက်ကို လေထဲတွင် မြှောက်လိုက်သည်။ သူ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး သူမသည် သူ၏ ကြောက်ရွံ့မှုမှတစ်ဆင့် ရိုင်းစိုင်းသော ပျော်ရွှင်မှုမျိုးကို ခံစားလိုက်ရသည်။ "ငါ စကားတွေ အများကြီး ပြောနေမိပြီ။ ဒါက ကျူးဖုန်း သတိပေးထားတဲ့ ကျိန်စာပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ အချိန်တွေကို ငါ အများကြီး မဖြုန်းတော့ဘူး။ ငါ မင်းကို လွှတ်ပေးတော့မယ်။ မင်း ဆီရက်စ်ဆီကို ပြန်သွားလိုက်၊ တခြား အလုပ်မရှိတော့ဘူးမလား၊ ရှိရင်လည်း မင်း လုပ်ပြီးနေလောက်ပြီ။ ဆီရက်စ်ဆီကို ပြန်သွားပြီး ငါ သူ့ကို စကားပြောချင်တယ်လို့ သွားပြောလိုက်"
သူမ၏ မျက်လုံးထောင့်မှ ကျူးဖုန်း နှင့် ဇူရိုတို့ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ သူတို့ကို မကြည့်သလို ရှင်းပြရန်လည်း မကြိုးစားခဲ့ပေ။ ဤစကားဝိုင်းသည် ဇာ တော အတွက်သာမက သူတို့အတွက်ပါ ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိထားကြသည်။
"ထောင်ပေါင်းများစွာသော လှေလှော်သမားများ၏ လေးညှင်းပွင့် (Thousand Ferryman's Clove) ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ မင်း သိလား" ဟု သူမက ဇာ တော ကို မေးသည်။
ခဏတာမျှ ထိုသူ ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။ ထို့နောက် သူသည် ခေါင်းကို အမြန်ငြိမ့်ပြသည်။
"ကောင်းပြီ။ အဲဒါဆိုရင် အရာအားလုံး ပိုလွယ်သွားပြီ။ ဆီရက်စ်ကို လှေလှော်သမားများ၏ လေးညှင်းပွင့် အလယ်ဗဟိုမှာ ငါနဲ့ လာတွေ့ဖို့ ပြောလိုက်"
"မင်း ရူးနေတာပဲ" ဟု ဇာ တော က နောက်ဆုံးတွင် တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖျက်လျက် ပြောသည်။ "ဘယ်သူမှ..."
"ဘယ်သူမှ အဲဒီကို မသွားကြဘူး" ဟု သူမက သူ့စကားကို ဖြတ်ပြောသည်။ "ဒါကြောင့်လည်း အဲဒီနေရာမှာ ဖြစ်ရမှာ။ နာကျင်စေဖို့ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး၊ သတ်ပစ်ရမယ့် သူငယ်ချင်းတွေလည်း မရှိတော့ဘူး။ ရန်သူတွေပဲ ရှိတယ်။ မင်း အဲဒီကို လာမယ်ဆိုရင် ဇာ တော၊ ငါ မင်းကို သတ်ပစ်မယ်၊ ဘာစကားမှ အပိုမပြောဘဲနဲ့။ ဆီရက်စ်သာ ငါ့ကို လိုချင်ရင် သူ လေးညှင်းပွင့်ဆီ လာရလိမ့်မယ်။ မင်း ဒီသတင်းစကားကို သူ့ဆီ ပို့ပေးနိုင်မလား"
ဇာ တော က ခေါင်းထပ်ညိတ်ပြန်သည်။ ချန်ချန် သည် သူမ၏ ဝဲပျံနေသော လက်ကို ခပ်မြန်မြန် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ရစ်ပတ်ထားသော ကြိုးများမှာ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်လာပြီး အရည်ပျော်သွားသည်။ သူ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူထုတ်လိုက်ပြီး လမ်းလျှောက်လမ်းကြောင်းပေါ်သို့ ပြိုလဲကျသွားသည်။ ထိုအချိန်အထိ ချန်ချန် သည် ထိုကြိုးများက သူ့အသက်ရှူလမ်းကြောင်းကို ဘယ်လောက်တောင် တင်းကျပ်စွာ ချုပ်နှောင်ထားသည်ကို မသိလိုက်ပေ။
ကျူးဖုန်း သူမဆီသို့ လျှောက်လာသည်ကို သူမ ခံစားမိသည်။ သူ၏ အကာအကွယ်ပေးသော အရိပ်မှာ သူမအပေါ် ကျရောက်လာပြီး ဇာ တော မတ်တပ်ရပ်ကာ လမ်းလျှောက်လမ်းကြောင်းအတိုင်း အပြေးထွက်သွားသည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရသည်။
သူ၏ ခြေသံများ ဝေးကွာသွားသည့်အခါ ချန်ချန် သည် မတ်တပ်ရပ်ကာ ကျန်ရှိသူများကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဖာမူမှာ သတိမေ့မြောနေဆဲဖြစ်ပြီး သွေးဆုံးရှုံးမှုနှင့် အဖျားတက်ခြင်းတို့ကြောင့် ခေါင်းကို ဟိုတစ်ချက် သည်တစ်ချက် ခါယမ်းနေသည်။ သူမ ဒူးထောက်လိုက်ပြီး လက်မောင်းကို ဆိပ်ကမ်းရေထဲ နှစ်လိုက်ကာ အေးစက်စိုစွတ်နေသော လက်ချောင်းများဖြင့် သူ၏ နဖူးကို သုတ်လိမ်းပေးလိုက်သည်။
"မင်းတို့ သဘောတူရဲ့လား" ဟု သူမသည် အပေါ်သို့ မော့မကြည့်ဘဲ ကျူးဖုန်း ကို မေးလိုက်သည်။
"မင်းရဲ့ အစီအစဉ်ကိုလား" ဟု ကျူးဖုန်း က ဆိုသည်။ "ငါ မသိဘူး။ ဆီရက်စ်သာ ငါတို့ကို မသတ်ခဲ့ရင်တောင် လေးညှင်းပွင့်မှာရှိတဲ့ ရိုင်းစိုင်းတဲ့ မှော်စွမ်းအားတွေက ငါတို့ကို သတ်ပစ်ဖို့ အလားအလာ အရမ်းများတယ်"
့တောင် ခံစားရခက်နေမည်လား။
"ငါ သူ့ကို မထိခဲ့ဘူး" ဟု ကျူးဖုန်း က မေးခွန်းထုတ်စရာ မလိုဘဲ အဖြေပေးလိုက်သည်။ "ငါ မသိခဲ့ဘူး"
"မင်း မသိနိုင်မှန်း ငါသိပါတယ်" ဟု ချန်ချန် က ဆိုသည်။ "ပြီးတော့ မင်းသာ ငါ့ကို ပြောပြခဲ့မယ်ဆိုရင်လည်း ငါ နားထောင်မိမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ အခြားအရာအားလုံးကို မျက်ကွယ်ပြုမိတဲ့အထိ ငြင်းဆန်နေမိမှာပဲ"
ကျူးဖုန်း သည် လက်အိတ်များကို ချွတ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်သူကြွယ်မှ ငွေလက်စွပ်ကို ချွတ်လိုက်သည်။ လက်အိတ်များကို ပြန်စွပ်ပြီးနောက် ဖာမူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ လက်စွပ်မှာ ဖာမူ၏ လက်သန်းတွင်သာ တပ်ဆင်၍ ရသည်။ ကျူးဖုန်း က ၎င်းကို အဆင်ပြေပြေ တပ်ဆင်ပေးလိုက်သည်။
"စောင့်ကြည့်သူတွေ ရောက်လာတဲ့အထိ သူ့နှလုံးခုန်သံကို ခိုင်မာနေစေမှာပါ" ဟု ကျူးဖုန်း က ပြောသည်။ "သူတို့ အမြန်လာရင် သူ အသက်ရှင်နိုင်ပါတယ်"
ချန်ချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ငါတို့မှာ အချိန် ဘယ်လောက်ကျန်သေးလဲ"
"သိပ်မကျန်တော့ဘူး"
"ဒါဆိုရင် ငါ သွားမှဖြစ်တော့မယ်"
သူမသည် ဖာမူ၏ လက်ဖမိုးကို နမ်းလိုက်ပြီး ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ခေါက်တင်ပေးကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ သူမ၏ အကြည့်တို့သည် လမ်းလျှောက်လမ်းကြောင်းတွင် ချိတ်ဆွဲခံထားရသော ထိုအကျဉ်းသားထံသို့ ရောက်သွားသည်။ သူမ ထိုသူ့ဆီသို့ ချဉ်းကပ်သွားချိန်တွင် စိတ်ခံစားမှု ကင်းမဲ့သွားသည့် ခံစားချက်မျိုး ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာသည်။
ထိုသူသည် သူမကို ဘေးဘက်မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်စေရန် သူမ လမ်းလျှောက်လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်ကို စောင့်ကြည့်နေသည်။ သူမသည် သူ့ကို ရေပြင်ပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသည့်အတိုင်း ထားခဲ့သည်။ ခြိမ်းခြောက်မှုက ရှိနေသည်။ သူမ ပြောပြနေစရာ မလိုပေ။
"သူက မင်းရဲ့ သူငယ်ချင်းပဲ" ဟု ချန်ချန် က အင်္ကျီမပါဘဲ သေဆုံးနေသော ထိုဧရာမလူကြီးကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောသည်။ ဇာ တော က ပြန်မဖြေသည့်အခါ သူမက ဆက်ပြောသည်။ "ဖာမူက ငါ့လူပဲ။ မင်းကို မသတ်ဖို့ ကျူးဖုန်း ကို ငါ ဘယ်လောက်တောင် ပြောခဲ့ရလဲဆိုတာ မင်း မသိဘူး။ တစ်ဆယ်ရက်လောက်ကဆိုရင် ဒီလိုအတွေးမျိုး ငါ့စိတ်ထဲမှာ လုံးဝ ပေါ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အချိန်တွေ၊ ငတ်မွတ်မှုတွေ၊ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတွေနဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုတွေက စိတ်သန့်သန့်လေးတွေကိုတောင် ပိုးကောင်တွေလို စားသုံးဖျက်ဆီးတတ်ကြတယ်။ ငါ့စိတ်တွေကလည်း အစကတည်းက သန့်ရှင်းနေတာ မဟုတ်ဘူးလေ။
"အခုချိန်မှာ မင်းကို ကိုယ်တိုင် သတ်ပစ်ချင်နေတာ ဘယ်လောက်တောင် ပြင်းပြနေလဲဆိုတာ မင်း စိတ်ကူးတောင် ယဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းက အကူအညီမဲ့နေတယ်၊ ပြန်မတိုက်ခိုက်နိုင်ဘူးဆိုတာက အရေးပါသင့်ပေမဲ့ အခုတော့ ဘာမှ မဟုတ်တော့ဘူး။ အရာအားလုံးအတွက် တစ်ယောက်ယောက်ကို အပြစ်ပေးချင်နေမိတာပဲ။ မင်းအတွက်လည်း အတူတူပဲ ဖြစ်မယ်ထင်တယ်၊ ဒါကြောင့်လည်း မင်း ဖာမူကို မသိဘဲနဲ့တောင် သတ်နိုင်ခဲ့တာပေါ့။ အဲဒါကိုလည်း ငါ ဂရုမစိုက်တော့ဘူး"
သူမသည် လက်ကို လေထဲတွင် မြှောက်လိုက်သည်။ သူ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး သူမသည် သူ၏ ကြောက်ရွံ့မှုမှတစ်ဆင့် ရိုင်းစိုင်းသော ပျော်ရွှင်မှုမျိုးကို ခံစားလိုက်ရသည်။ "ငါ စကားတွေ အများကြီး ပြောနေမိပြီ။ ဒါက ကျူးဖုန်း သတိပေးထားတဲ့ ကျိန်စာပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ အချိန်တွေကို ငါ အများကြီး မဖြုန်းတော့ဘူး။ ငါ မင်းကို လွှတ်ပေးတော့မယ်။ မင်း ဆီရက်စ်ဆီကို ပြန်သွားလိုက်၊ တခြား အလုပ်မရှိတော့ဘူးမလား၊ ရှိရင်လည်း မင်း လုပ်ပြီးနေလောက်ပြီ။ ဆီရက်စ်ဆီကို ပြန်သွားပြီး ငါ သူ့ကို စကားပြောချင်တယ်လို့ သွားပြောလိုက်"
သူမ၏ မျက်လုံးထောင့်မှ ကျူးဖုန်း နှင့် ဇူရိုတို့ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ သူတို့ကို မကြည့်သလို ရှင်းပြရန်လည်း မကြိုးစားခဲ့ပေ။ ဤစကားဝိုင်းသည် ဇာ တော အတွက်သာမက သူတို့အတွက်ပါ ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိထားကြသည်။
"ထောင်ပေါင်းများစွာသော လှေလှော်သမားများ၏ လေးညှင်းပွင့် (Thousand Ferryman's Clove) ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ မင်း သိလား" ဟု သူမက ဇာ တော ကို မေးသည်။
ခဏတာမျှ ထိုသူ ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။ ထို့နောက် သူသည် ခေါင်းကို အမြန်ငြိမ့်ပြသည်။
"ကောင်းပြီ။ အဲဒါဆိုရင် အရာအားလုံး ပိုလွယ်သွားပြီ။ ဆီရက်စ်ကို လှေလှော်သမားများ၏ လေးညှင်းပွင့် အလယ်ဗဟိုမှာ ငါနဲ့ လာတွေ့ဖို့ ပြောလိုက်"
"မင်း ရူးနေတာပဲ" ဟု ဇာ တော က နောက်ဆုံးတွင် တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖျက်လျက် ပြောသည်။ "ဘယ်သူမှ..."
"ဘယ်သူမှ အဲဒီကို မသွားကြဘူး" ဟု သူမက သူ့စကားကို ဖြတ်ပြောသည်။ "ဒါကြောင့်လည်း အဲဒီနေရာမှာ ဖြစ်ရမှာ။ နာကျင်စေဖို့ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး၊ သတ်ပစ်ရမယ့် သူငယ်ချင်းတွေလည်း မရှိတော့ဘူး။ ရန်သူတွေပဲ ရှိတယ်။ မင်း အဲဒီကို လာမယ်ဆိုရင် ဇာ တော၊ ငါ မင်းကို သတ်ပစ်မယ်၊ ဘာစကားမှ အပိုမပြောဘဲနဲ့။ ဆီရက်စ်သာ ငါ့ကို လိုချင်ရင် သူ လေးညှင်းပွင့်ဆီ လာရလိမ့်မယ်။ မင်း ဒီသတင်းစကားကို သူ့ဆီ ပို့ပေးနိုင်မလား"
ဇာ တော က ခေါင်းထပ်ညိတ်ပြန်သည်။ ချန်ချန် သည် သူမ၏ ဝဲပျံနေသော လက်ကို ခပ်မြန်မြန် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ရစ်ပတ်ထားသော ကြိုးများမှာ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်လာပြီး အရည်ပျော်သွားသည်။ သူ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူထုတ်လိုက်ပြီး လမ်းလျှောက်လမ်းကြောင်းပေါ်သို့ ပြိုလဲကျသွားသည်။ ထိုအချိန်အထိ ချန်ချန် သည် ထိုကြိုးများက သူ့အသက်ရှူလမ်းကြောင်းကို ဘယ်လောက်တောင် တင်းကျပ်စွာ ချုပ်နှောင်ထားသည်ကို မသိလိုက်ပေ။
ကျူးဖုန်း သူမဆီသို့ လျှောက်လာသည်ကို သူမ ခံစားမိသည်။ သူ၏ အကာအကွယ်ပေးသော အရိပ်မှာ သူမအပေါ် ကျရောက်လာပြီး ဇာ တော မတ်တပ်ရပ်ကာ လမ်းလျှောက်လမ်းကြောင်းအတိုင်း အပြေးထွက်သွားသည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရသည်။
သူ၏ ခြေသံများ ဝေးကွာသွားသည့်အခါ ချန်ချန် သည် မတ်တပ်ရပ်ကာ ကျန်ရှိသူများကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဖာမူမှာ သတိမေ့မြောနေဆဲဖြစ်ပြီး သွေးဆုံးရှုံးမှုနှင့် အဖျားတက်ခြင်းတို့ကြောင့် ခေါင်းကို ဟိုတစ်ချက် သည်တစ်ချက် ခါယမ်းနေသည်။ သူမ ဒူးထောက်လိုက်ပြီး လက်မောင်းကို ဆိပ်ကမ်းရေထဲ နှစ်လိုက်ကာ အေးစက်စိုစွတ်နေသော လက်ချောင်းများဖြင့် သူ၏ နဖူးကို သုတ်လိမ်းပေးလိုက်သည်။
"မင်းတို့ သဘောတူရဲ့လား" ဟု သူမသည် အပေါ်သို့ မော့မကြည့်ဘဲ ကျူးဖုန်း ကို မေးလိုက်သည်။
"မင်းရဲ့ အစီအစဉ်ကိုလား" ဟု ကျူးဖုန်း က ဆိုသည်။ "ငါ မသိဘူး။ ဆီရက်စ်သာ ငါတို့ကို မသတ်ခဲ့ရင်တောင် လေးညှင်းပွင့်မှာရှိတဲ့ ရိုင်းစိုင်းတဲ့ မှော်စွမ်းအားတွေက ငါတို့ကို သတ်ပစ်ဖို့ အလားအလာ အရမ်းများတယ်"
"ဒါပေမဲ့ အဲဒီမှော်စွမ်းအားတွေက ငါတို့ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေးပဲ" ချန်ချန် က ပြန်ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် ဖာမူ၏ နဖူးပေါ်မှ လက်ကို ရုတ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်သော အသံဖြင့် ဆက်ပြောသည်။ "ဆီရက်စ်ကို လေးညှင်းပွင့်ဆီ ရောက်အောင် ဆွဲခေါ်နိုင်ဖို့ဆိုရင် အဲဒီလို နေရာမျိုး ဖြစ်မှပဲ ရမယ်။ ငါတို့က ဘေးကင်းလုံခြုံတဲ့ နေရာတစ်ခုမှာ သူ့ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ကြိုးစားမယ်ဆိုရင် ငါတို့ ဘယ်တော့မှ အနိုင်ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီနေရာမှာဆိုရင်တော့... အနည်းဆုံးတော့ အရာအားလုံးက တန်းတူညီမျှ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်"
ကျူးဖုန်း သည် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "မင်း ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ အဲဒီနေရာမှာဆိုရင်တော့ သူ့ရဲ့ အားသာချက်တွေက အနည်းဆုံးတော့ လျော့နည်းသွားလိမ့်မယ်"
"ဇူရို" ချန်ချန် က ခေါင်းမလှည့်ဘဲ ခေါ်လိုက်သည်။
ဇူရို သည် သူမနောက်ကွယ်မှ အသံတိတ် ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ကျွန်တော် ရှိပါတယ်"
"ဖာမူကို ဂရုစိုက်ပေးထားပါ။ သူ အသက်ရှင်ဖို့ လိုအပ်တယ်" ချန်ချန် က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ "ငါတို့ ပြန်လာတဲ့အထိ သူ့ကို ဘယ်သူမှ မထိခိုက်စေနဲ့"
"စိတ်ချပါ" ဇူရို က တိုတိုတုတ်တုတ်ပင် ပြန်ဖြေသည်။
ချန်ချန် သည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ဝတ်ရုံကို ခါယမ်းလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ယခင်ကထက် ပိုမိုပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်များ ကိန်းအောင်းနေသည်။ သူမသည် ကျူးဖုန်း ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ကျူးဖုန်း က သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ သူမဘေးသို့ လျှောက်လာသည်။
သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ဆိပ်ကမ်းမှ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။ လေထုထဲတွင် တင်းမာမှုများ တိုးပွားလာပြီး လှေလှော်သမားများ၏ လေးညှင်းပွင့်ဆီသို့ ဦးတည်သွားမည့် ခရီးစဉ်အတွက် ပြင်ဆင်နေကြသည်။ ဖာမူ၏ အသက်ရှူသံမှာ မှန်မှန်လေး ဖြစ်လာနေသော်လည်း သူ၏ အခြေအနေမှာ စိုးရိမ်ရဆဲဖြစ်သည်။
"သွားကြစို့" ချန်ချန် က ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူတို့သည် နောက်ပြန်မလှည့်တော့ဘဲ အမှောင်ထုထဲသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်လှမ်းသွားကြသည်။ ဇာ တော ထွက်ပြေးသွားသည့် လမ်းကြောင်းအတိုင်းပင် သူတို့၏ အရိပ်များကလည်း လိုက်ပါသွားကြသည်။ လမ်းလျှောက်လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် တစ်ဦးတည်းသောသူမှာ ဖာမူသာ ဖြစ်ပြီး သူ၏ အသက်ရှူသံကသာ ထိုနေရာ၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းနေသည်။
ဝေးကွာသွားသော အသံများအကြားတွင် ချန်ချန် ၏ ခြေသံတို့မှာ ပိုမိုမြန်ဆန်လာသည်။ သူမသည် ခေါင်းထဲတွင် ဆီရက်စ်နှင့် ဖြစ်လာမည့် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုကို တွေးတောနေမိသည်။ လေးညှင်းပွင့်၏ အလယ်ဗဟို... ထိုနေရာသည် သူတို့အတွက် အဆုံးအဖြတ်ပေးမည့် စစ်မြေပြင် ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။
ကျူးဖုန်း သည် သူမ၏ ဘေးနားတွင် အချိန်တိုင်းလိုလို ရှိနေပေးသည်။ သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် စကားအပိုများ မရှိတော့သော်လည်း နားလည်မှုများက အပြည့်အဝ ရှိနေသည်။ အန္တရာယ်များ၊ ကျိန်စာများနှင့် မသေချာမှုများကြားထဲတွင် သူတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ယုံကြည်မှုဖြင့် ရှေ့ဆက်နေကြသည်။
ဆိပ်ကမ်း၏ အဆုံးသို့ ရောက်သောအခါ ချန်ချန် သည် ခဏရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူမသည် ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ကြယ်များက မှိန်ဖျော့စွာ လင်းလက်နေပြီး လေပြင်းများက သူမ၏ ဆံပင်များကို တဖျတ်ဖျတ် ခါယမ်းနေသည်။
"သူ လာမှာပါ" သူမက ကျူးဖုန်း ကို ပြောလိုက်သည်။ "သူ လာရလိမ့်မယ်"
ကျူးဖုန်း က သူမ၏ ပခုံးကို အသာအယာ ကိုင်လိုက်သည်။ "ငါတို့ အဆင်သင့် ဖြစ်နေပါပြီ"
သူတို့သည် အမှောင်ထုထဲသို့ အပြီးတိုင် ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။