ချန်ချန်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းနေသည်။ သူမ၏ ခေါင်းစွပ်အကျီအိုကြီးအောက်မှ အပြင်ဘက်ကို မြင်ရဖို့ ခက်ခဲသလို ကျောရိုးပေါ်သို့ စိုက်ဝင်နေသည့် လေးမြားဦးကြောင့်လည်း စဉ်းစားတွေးတောရန်ပင် ခက်ခဲနေသည်။ တာဗင်ကတော့ ဘာကိုမှ အလွတ်မပေးချေ။ သူသည် ချန်ချန်ကို အနီးကပ်ချုပ်ကိုင်ထားပြီး တစ်ဖက်လက်က လေးမြား၏ ခလုတ်ကို ကိုင်ထားကာ ကျန်တစ်ဖက်က သူမ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်၍ လိုရာလမ်းကြောင်းသို့ ဦးတည်ခိုင်းနေသည်။
သူတို့သည် 'ဒတ်စ်အန်ဒေါန်း' (Dusk and Dawn) ဆီသို့ ပြန်သွားနေကြခြင်းဖြစ်သည်။ စောင့်ကြည့်ရေးကင်းလှည့်အဖွဲ့များအတွက် ၎င်းနေရာသည် တွေ့ဆုံရန် အသင့်တော်ဆုံးနေရာဖြစ်ပြီး အထူးသဖြင့် ၎င်းတို့က တရားဝင်ဝတ်စုံများမပါဘဲ သွားလာနေကြခြင်းဖြစ်ပါက ပို၍ပင် သင့်လျော်ပေသည်။ ကာ့ရှ်ကော သူတို့ကြားထဲတွင် ပါဝင်နေမည်လော။ ချန်ချန်သည် သူမ၏ သူငယ်ချင်းအကြောင်းကို မတွေးမိတာ ရက်အတော်ကြာခဲ့ပြီ။ သူမ၏ အတိတ်ဘဝသည် ဝေးကွာလှသော အိပ်မက်တစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။
သူတို့သည် လမ်းဆုံတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ဘယ်ဘက်လမ်းကတော့ ပြိုကျပျက်စီးသွားပြီး သစ်သားပြားများက ရေပေါ်တွင် ပေါ်နေသည်။ ကျန်လမ်းသုံးခုမှာမူ ပျက်စီးခြင်းမရှိသေးပေ။ တာဗင်က သူမကို ညာဘက်သို့ ဦးတည်စေသည်။ ချန်ချန်သည် ခြေလှမ်းပြင်ရန် ခေတ္တရပ်လိုက်စဉ် သူတို့၏ နောက်ကွယ်မှ သစ်သားပြားပေါ်သို့ ဖိနပ်သံများ ပေါက်မြည်လာသကဲ့သို့ ထင်မှတ်လိုက်ရသည်။
သူမ နောက်သို့လှည့်ကြည့်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း တာဗင်က သူမ၏ လက်မောင်းကို နာကျင်စွာ လိမ်ချိုးလိုက်သည်။
"နောက်ပြန်လှည့်ဖို့ မကြိုးစားနဲ့" ဟု တာဗင်က ဆိုသည်။ "ရှေ့ကိုပဲ ကြည့်၊ ဆက်လျှောက်"
"ကျွန်မတို့နောက်မှာ တစ်ယောက်ယောက်ရှိနေတယ်" ချန်ချန်က ပြောလိုက်သည်။ "ရှင် မကြားမိဘူးလား"
"ငါတို့နောက်ကို လိုက်လာဖို့ဆိုရင် သူတို့ ရေကူးပြီးမှ လိုက်လာရမှာ" ဟု တာဗင်က ပြန်ပြောသည်။ "ဒီနေရာမှာ ငါတို့နှစ်ယောက်ပဲရှိတာ။ နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြီး အချိန်ဆွဲနေရင် မင်းခြေထောက်ကို ငါ ထိခိုက်သွားအောင် လုပ်လိုက်မယ်"
သူက သူမကို ရှေ့သို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။ ချန်ချန်သည် ယိုင်နဲ့နဲ့ဖြင့် လျှောက်သွားရသော်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမတို့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်ဟု ခံစားနေရသည်။ ဖိနပ်သံများကိုတော့ မကြားရတော့သော်လည်း ထိုခံစားချက်က ပို၍ပင် စိုးရိမ်ဖွယ်ကောင်းနေသည်။
ဒါ ကျူးဖုန်း ဖြစ်နိုင်မလား။ အကယ်၍သာ သူဖြစ်နေခဲ့ရင်လည်း သူ့ခြေသံကို ဘယ်တော့မှ ကြားရမှာမဟုတ်ဘူးဟု သူမကိုယ်သူမ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ထိုနေရာမှ လာကယ်လိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ရဲပေ။ ဆိုလိုသည်မှာ သူမတို့နောက်မှ စိုက်ကြည့်နေသူများမှာ ရန်သူများသာ ဖြစ်နိုင်ချေများသည်။
ချန်ချန်သည် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် မှော်ပညာတစ်ခုခုကို ရှာဖွေကြည့်သည်။ သို့သော် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် လစ်ဟာနေသော လမ်းကြောင်းများသာ ရှိနေသည်။ သူမသည် အပြင်းထန်ဆုံး မှော်ပညာမှလွဲ၍ ကျန်သည်များကို သုံးစွဲထားပြီး ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူမ၏ မှော်စွမ်းအားများ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်သွားမည်ကို သူမ အန္တရာယ်မခံနိုင်ပေ။
"တာဗင်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး စဉ်းစားကြည့်ပါဦး" သူမက ပြောလိုက်သည်။ "အကယ်၍များ..."
သူမသည် လျင်မြန်စွာ ခေါင်းကိုစောင်းလိုက်ပြီး သစ်သားပြားတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ ပြိုကျနေသော လမ်းလျှောက်လမ်းကြောင်းမှ ပြုတ်ကျလာသည့် သစ်သားပြားတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သူမ၏ အမြင်အာရုံအစွန်းမှ ထိုသစ်သားပြား ဖြတ်သန်းသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး အလိုအလျောက်ပင် လမ်းလျှောက်လမ်းကြောင်းပေါ်သို့ ထိုင်ချလိုက်မိသည်။
သူမ ကိုယ်ကိုလိမ်လိုက်ချိန်တွင် တာဗင်သည် သူမ၏လက်မောင်းကို ဆက်လက်ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲပင်။ သူ အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း သစ်သားပြားက သူ့ကို တိတ်ဆိတ်သွားစေသည်။ သစ်သားပြားသည် သူ့ဦးခေါင်းဘေးကို အရှိန်ပြင်းစွာ ရိုက်ခတ်သွားသည်။
ချန်ချန် သည် ထူးဆန်းပြီး ခေါင်းလောင်းသံကဲ့သို့သော အသံမျိုးကို ကြားလိုက်ရသည်။ တာဗင်သည် လမ်းလျှောက်လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် တစ်ဝက်တစ်ပျက်ထိုင်လျက် လဲကျသွားသည်။ သူ သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူမ ချက်ချင်းပင် သိလိုက်ရသည်။
ချန်ချန် သည် သူ၏လက်များဆီသို့ အာရုံစိုက်လိုက်ပြီး လေးမြားကို ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ မရှိတော့ပေ။ ဖိနပ်နှစ်ရံက သူမ၏ အမြင်အာရုံထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားသည်။ တစ်ရံမှာ အခြားတစ်ရံထက် အနည်းဆုံး နှစ်ဆလောက် ပိုကြီးနေသည်။ သူမ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ဖာမူလောက် အရပ်ရှည်ပြီး ကိုယ်လုံးနှစ်ဆလောက် ပိုကြီးသော လူတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် တာဗင်၏ လေးမြားကို အရုပ်တစ်ခုပမာ ကိုင်ထားသည်။ သူ၏ ဆံပင်များမှာ အညိုရောင်ဖြစ်ပြီး ဗိုက်အောက်နားတွင် ပေါ့ဆစွာ ခါးပတ်ပတ်ထားသည့် ရှပ်အင်္ကျီရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူ၏ အဝတ်အစားများမှာ ရေစိုရွဲနေသည်။
သူ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်မှာမူ ပို၍ လျင်မြန်သွက်လက်ပုံရပြီး ဆံပင်မည်းများကို တိုအောင် ရိတ်ထားသည်။ သူ၏ ချွန်သောနှာခေါင်းအောက်တွင် စိမ်းလန်းသော မျက်လုံးများရှိသည်။ သူ၏ အဝတ်အစားများလည်း ရေစိုနေသည်။
"ဝါးတားဝေး (WaterWay) မှာ ကုန်ပစ္စည်းတွေ လက်ပြောင်းလက်လွှဲဖြစ်တာ ဘယ်လောက်တောင် မြန်သလဲဆိုတာ အံ့သြစရာပဲ" ဟု ထိုလူက ပြောလိုက်သည်။ ထိုစကားအဆုံးတွင် လူကြီးက လေးမြားကို သူမထံ ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ ဝတ်ရုံကိုတော့ ချွတ်ထားလိုက်ပါ။ ငါတို့က စောင့်ကြည့်ရေးအဖွဲ့ (Watch) လောက်တော့ မယုတ်မာပါဘူး"
ချန်ချန် သည် သူမ၏ ပခုံးပေါ်မှ ဝတ်ရုံကို ချွတ်ချလိုက်သည်။ သူမ ၎င်းကို ဆိပ်ကမ်းထဲသို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး "ဒါဆိုရင် ရှင်တို့က ဆာရက်စ် (Cerest) ဘက်ကပေါ့" ဟု မေးလိုက်သည်။
သူတို့သည် လမ်းလျှောက်လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် ရပ်နေကြပြီး ခဏအကြာတွင် တစ်စုံတစ်ရာ ချဉ်းကပ်လာသည့် ခြေသံများကို အားလုံး ကြားလိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ ပင်လယ်ဘက်မှ ပြေးဝင်လာသော ဆင်အုပ်ကြီးတစ်အုပ်နှင့် ဆင်တူနေသည်။
ချန်ချန် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိတ်လန့်မှုများ သူမဆီသို့ ရောက်လာသည်။ "ဖာမူ၊ မလုပ်နဲ့!"
အသားသတ်သမားသည် ထိုလူနှစ်ယောက်ကို နောက်မှနေ၍ အရှိန်ဖြင့် ဝင်တိုက်လိုက်သည်။ သူသည် ထိုလူကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပတ်ဖက်လိုက်ပြီး လေးမြားကို သူ့ဘေးဘက်သို့ ညှပ်ထားလိုက်သည်။ ချန်ချန် ထိုလူကို ရွှေ့နိုင်မည်ဟု မထင်ခဲ့သော်လည်း ဖာမူသည် သူ့ကို မြေပြင်ပေါ်မှ ကြွအောင်မပြီး လမ်းလျှောက်လမ်းကြောင်းပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။
သူသည် သူ၏ အသားခုတ်ဓားကို ဆွဲထုတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း လူကြီးက ဘေးသို့ ကန်ထုတ်လိုက်သဖြင့် ဖာမူ၏ ခြေထောက်များမှာ မြေပြင်ပေါ်မှ လွတ်သွားသည်။ အသားသတ်သမားသည် လှည့်ပတ်ပြီး ထိုလူကြီးအပေါ်သို့ ထပ်လျက်ကျသွားသည်။ လမ်းလျှောက်လမ်းကြောင်း၏ အစိတ်အပိုင်းအချို့မှာ အက်ကွဲပြီး ဆိပ်ကမ်းထဲသို့ ပြိုကျသွားသော်လည်း ထိုလူကြီးနှစ်ယောက်မှာ သတိမပြုမိကြပေ။ သူတို့သည် အငြိုးအတေးဖြင့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် လုံးထွေးသတ်ပုတ်နေကြပြီး ထိုးကြိတ်ခြင်း၊ ကန်ကျောက်ခြင်းနှင့် ဆံပင်များကို ဆွဲကိုင်ခြင်းများ ပြုလုပ်နေကြသည်။ သူတို့သည် ကလေးများကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော်လည်း သူတို့၏ လက်သီးချက်များမှာ အရိုးကျိုးလောက်အောင် ပြင်းထန်လှသည်။
"သူ့ကို အေးဆေးဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်!" ထရစ်ခ် က ပြောသည်။ သူသည် ထိုလူကြီးကို ကူညီရန် ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။
ချန်ချန် သည် သူမ၏ ကြိုးတုပ်ထားသော လက်များကို မြှောက်လိုက်ပြီး ထရစ်ခ် ၏ မျက်နှာကို ရိုက်ချလိုက်သည်။ သူသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး သူမ၏ လက်သီးဆစ်များကြောင့် သူ၏ မေးရိုးမှာ နာကျင်စွာ အက်ကွဲသွားသည်။ သူ နောက်သို့ ယိုင်သွားသည်။ သူမသည် သူ့ကို ရေထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားစေရန် တွန်းပို့လိုက်သော်လည်း သူသည် တိုင်တစ်ခုကို လက်ဖြင့် ဖမ်းဆုပ်လိုက်နိုင်သည်။
သူသည် သူမ၏ ခါးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ချိတ်ဆွဲပြီး နောက်သို့ ဆွဲလှည့်လိုက်သည်။ သူမသည် သူ၏ ခြေထောက်တွင် ထိမိပြီး လမ်းလျှောက်လမ်းကြောင်းပေါ်သို့ ဘေးစောင်းလဲကျသွားသည်။ သူမ၏ ဦးခေါင်းမှာ သစ်သားကို ခတ်မိပြီး သွားများမှာ နာကျင်စွာ ပိတ်မိသွားသည်။ သူမ လျှာကို ကိုက်မိသဖြင့် သွေးအရသာကို ခံစားလိုက်ရသည်။ မူးဝေနေသဖြင့် ထရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ကမ္ဘာကြီးမှာ ဝါးတားဝါးတား ဖြစ်နေသည်။
"စိတ်မပူပါနဲ့ ကောင်မလေး၊ ဒီလိုလူမိုက်မျိုးထက် ပိုကြီးတဲ့ အသားတုံးတွေကိုတောင် ငါ လှိမ့်ဖူးတယ်" ဟု ဖာမူ အော်ဟစ်လိုက်သည်ကို သူမ ကြားလိုက်ရသည်။ "ငါ လာနေပြီ" သူသည် မေးရိုးကို လက်သီးတစ်ချက် အထိုးခံလိုက်ရသည်။ လူကြီး၏ လက်သီးကို ပါးပြင်မှ ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး ဖာမူသည် ထိုလူကြီး၏ တုတ်ခိုင်သော လက်ချောင်းများကို ပျော်ရွှင်စွာ ကိုက်လိုက်သည်။
ချန်ချန် သည် ထရစ်ခ် ထရပ်လိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ၏ အရိပ်မှာ လမ်းလျှောက်လမ်းကြောင်းပေါ်ရှိ မီးတိုင်အလင်းရောင်ကို ဖုံးကွယ်သွားသည်။ သူသည် ခါးပတ်မှ ဓားတစ်ချောင်းကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး လုံးထွေးနေသည့် ခြေထောက်များကြားသို့ ဝင်သွားသည်။
မဖြစ်ဘူး၊ မဖြစ်ဘူးဟု ချန်ချန် တွေးလိုက်သည်။ သူမသည် ထရစ်ခ် ၏ ခြေချင်းဝတ်ကို ဆွဲရန် ခုန်ဝင်လိုက်သော်လည်း လွဲသွားပြီး ရင်ဘတ်ဖြင့် ပြန်ကျလာသဖြင့် အသက်ရှူရခက်သွားသည်။ ဒူးထောက်ရန် အတင်းကြိုးစားပြီး လက်ကို တုပ်နှောင်ထားသည့် ကြိုးများကို သူမ ကိုက်ဖြတ်လိုက်သည်။ သူမ ကြိုးကို လျှောချနိုင်ခဲ့သော်လည်း ထရစ်ခ် မှာ လက်လှမ်းမမီတော့သော နေရာသို့ ရောက်သွားပြီဖြစ်သည်။
ငါ မနိုင်တော့ဘူးဟု သူမ တွေးလိုက်မိသည်။ "ဖာမူ၊ ဖာမူ!" သူမ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "နောက်ဆုတ်စမ်း ကျူးဖုန်း!" ကျူးဖုန်း က ဘယ်မှာလဲ။ ဇူရူရော (Zu Ruo) ကော။
"သူ့ကို ဖမ်းထား!" ထရစ်ခ် အော်လိုက်သည်။
လူကြီးသည် နောက်ကျောပေါ်သို့ လှိမ့်လိုက်ပြီး ဖာမူကို သူ့အပေါ်သို့ ဆွဲချလိုက်သည်။ သူသည် ဖာမူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် လက်များကို လေးမြားပုံစံဖြင့် ချိတ်ဆွဲထားလိုက်သည်။ အသားသတ်သမားမှာ အသက်ရှူရခက်ခဲလာပြီး မျက်နှာမှာ နီရဲလာသည်။ သူသည် ထိုချုပ်နှောင်မှုကို မဖြုတ်နိုင်တော့ပေ။
"မင်း ငါ့ကို သံယောဇဉ်ဖြစ်ချင်နေတာလား" ဖာမူသည် သူ၏ တံတောင်ဆစ်ဖြင့် လူကြီး၏ ဝမ်းဗိုက်ကို အားပြင်းစွာ ထိုးလိုက်သည်။ လူကြီးမှာ ညည်းညူလိုက်သော်လည်း လက်ကို မလွှတ်ပေးပေ။ ဖာမူသည် တံတောင်ဆစ်ဖြင့် ထပ်ခါထပ်ခါ ထိုးလိုက်သည်။
ထိုးချက်တိုင်းမှာ လူကြီး၏ မျက်နှာကို ရှုံ့မဲ့သွားစေသည်။ သူ ချောင်းဆိုးလိုက်ရာ မေးစေ့မှ သွေးများ စီးကျလာသည်။ လူနှစ်ယောက်စလုံးမှာ အလွန်အမင်း မောပန်းနေကြသော်လည်း လူကြီးမှာ လက်ကို မလွှတ်ပေးပေ။
"မြန်မြန်လုပ် ထရစ်ခ်" ဟု လူကြီးက ညည်းညူသည်။ သူ၏ ခေါင်းမှာ တစ်ဖက်သို့ စောင်းကျသွားသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ မှန်ကဲ့သို့ အနက်ရောင်ဖြစ်နေသည်။
ချန်ချန် သည် မှော်ပညာတစ်ခုခုကို ခေါ်ယူရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ ရေခဲ။ မီး။ လေ။ သူမ ရှာမတွေ့ပေ။ နာကျင်မှုနှင့် ကြောက်ရန်တို့က သူမကို စိတ်ထဲရှိ ရှုပ်ထွေးလှသော လမ်းကြောင်းများဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ ထိုနေရာများမှာ သီချင်းများ၊ ပုံပြင်များနှင့် သူမ၏ လက်မဖြစ်သူ သူမလက်မောင်းထဲတွင် သေဆုံးသွားပုံ၊ ဖာမူ၏ မျက်နှာနှင့် သူ၏ ရဲရဲနီသော ဆံပင်များအကြောင်း စိတ်ကူးယဉ်မှုများဆီသို့ ဦးတည်နေသည်။
အာရုံစိုက်!
သို့သော်လည်း မှော်စွမ်းအားက တုံ့ပြန်မလာပေ။ ဦးခေါင်းမှ နာကျင်မှုက အားလုံးကို ပိတ်ဆို့ထားသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် သူ့ကိုယ်သူ ကာကွယ်ရန် ကြိုးစားနေပြီး ကျန်ရှိနေသေးသည့် မထိခိုက်သေးသော အစိတ်အပိုင်းများကို ထိန်းသိမ်းရန် ကြိုးစားနေသည်။
ချန်ချန် လက်လျှော့လိုက်သည်။ သူမသည် မျက်စိကန်းလျက် ရှာဖွေနေခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့အစား သူမသည် ထရစ်ခ် ၏ ဓားကို အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ သူသည် လက်ထဲတွင် ဓားကို ကန့်လန့်ဖြတ် ကိုင်ထားသည်။ သူသည် လည်ပင်းကို လျင်မြန်စွာ လှီးဖြတ်ချင်နေသည်။ တစ်ချက်လှီးလိုက်ရုံဖြင့် ဖာမူ အသက်ပျောက်သွားလိမ့်မည်။
လျင်မြန်စွာ လှီးဖြတ်ခြင်း။ သူမ ထိုစကားကို ထပ်ခါတလဲလဲ ရွတ်ဆိုလိုက်ရာ ရုတ်တရက် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အရာအားလုံး ကြည်လင်လာသည်။ အခြားလမ်းကြောင်းများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မျှော်စင်ဆီသို့ သွားမည့် ရှင်းလင်းသော လမ်းကြောင်းတစ်ခုသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ သူမ တံခါးဆီသို့ ပြေးသွားပြီး တံခါးကို အားဖြင့် တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ မှော်ပညာက စောင့်ကြိုနေခဲ့သည်။ သူမ ကြောက်ရွံ့မှုလွန်မြောက်သည်အထိ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အခန်းအလယ်တွင် တောက်ပနေသော မှော်စာအုပ်တစ်အုပ်အဖြစ် ပေါ်လာသည်။
"ဖာမူ၊ သူ့ကို လှိမ့်ချလိုက်!" သူမ အော်လိုက်သည်။ "ဆက်လှုပ်ရှားနေ!" သူမ၏ အသံမှာ တုန်ရီနေပြီး မှော်စာလုံးများကို တိုးတိုးလေး ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။
မှော်အစီအရင် စကားလုံးများကြားမှ လမ်းလျှောက်လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် ပြေးလွှားလာသော ခြေသံများကို သူမ ကြားလိုက်ရသည်။ အော်ဟစ်သံများ၊ ဇူရူရော၏ အသံများ။ အလွန်ဝေးကွာလှသည်။ မြို့၏ တစ်ဖက်ခြမ်းမှ လာနေသကဲ့သို့ပင်။
သူမ ဖာမူကို တစ်ချက်မျှ အန္တရာယ်ကင်းအောင် ကြည့်လိုက်ပြီး မှော်ပညာအပေါ်တွင်သာ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်ထားသည်။
သူ မလှုပ်ရှားတော့ပေ။ ဓားရောက်လာတော့မည်ကို သူ သိသော်လည်း သူ မရုန်းကန်တော့ပေ။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထူးဆန်းပြီး ငြိမ်းချမ်းသော အမူအရာတစ်ခု ရောက်ရှိနေသည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် ထရစ်ခ် ၏ ပခုံးကျော်၍ သူမကို ငေးကြည့်နေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ပါဝင်နေသော နယ်ပယ်မရှိသည့် ချစ်ခင်မှုနှင့် လက်ခံမှုတို့ကြောင့် ချန်ချန် ၏ နှလုံးသားမှာ ကွဲအက်မတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။
သွားတော့၊ သူ၏ မျက်လုံးများက သူမကို ပြောနေသည်။ ငါ အခု အဆင်ပြေပါတယ်တဲ့။
ထရစ်ခ် ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။ ချန်ချန် သည် ကျန်ရှိသော မှော်စာလုံးများကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။ စကားလုံးများမှာ သူမ၏ လည်ချောင်းထဲတွင် မီးတောက်များကဲ့သို့ ပူလောင်နေသည်။ မှော်ပညာမှာ တည်မြဲနေသည်ကို သူမ ခံစားလိုက်ရပြီး ထိုနေရာမှာ မီးတိုင်အလင်းရောင်နှင့် မှော်အလင်းရောင်တို့၏ အရိပ်များဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။
ချန်ချန် ၏ ကမ္ဘာကြီးမှာ ဝါးတားဝါးတား ဖြစ်သွားသည်။ နာကျင်မှုမှာ သည်းမခံနိုင်လောက်အောင်ပင်။ မှော်ပညာမှာ အသစ်မွေးဖွားလာသကဲ့သို့ သူမထံမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ သူမ လမ်းလျှောက်လမ်းကြောင်းပေါ်တွင်သာ ဒူးထောက်လျက် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ပါစေဟု ဆုတောင်းနေရုံမှလွဲ၍ ဘာမှမလုပ်နိုင်တော့ပေ။
သတ္တုဓာတ်ပါသော အားအင်များက သူမ၏ ဆန့်ထုတ်ထားသော လက်များမှ ပန်းထွက်လာသည်။ ၎င်းတို့မှာ တုန်ရီနေပြီး လေထဲတွင် ခိုင်မာသွားသည်။ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားပြီး ထရစ်ခ် ၏ ရင်ဘတ်နှင့် ခြေထောက်များကို ဝိုင်းရံလိုက်ကာ တင်းကျပ်သော ကြိုးနှစ်ချောင်းအဖြစ် ဖြစ်တည်သွားသည်။
သူ၏ ဟန်ချက်ပျက်သွားပြီး ထရစ်ခ် သည် ရှေ့သို့ ယိမ်းထိုးသွားကာ ဖာမူ၏ အပေါ်နှင့် လမ်းလျှောက်လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် တစ်ဝက်စီ လဲကျသွားသည်။ မှော်စွမ်းအားက သူ့ကို လှုပ်ရှားမရအောင် ချုပ်ထားသည်။
"ဖာမူ!" သူမ ဒူးထောက်လျက် ထလာပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အတင်းလှုပ်ရှားစေသည်။ သူမ၏ နဖူးမှ သွေးများ စီးကျနေသည်။ သူမ ဦးခေါင်းကို သူမ ထင်ထားသည်ထက် ပိုပြင်းထန်စွာ ရိုက်မိခဲ့ပုံရသည်။ အရာအားလုံးမှာ စောင်းနေပြီး မီးတိုင်အလင်းရောင်မှာ အရမ်းတောက်ပနေသော်လည်း ဖာမူ...
လူကြီးသည် လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ရာ ဖာမူ၏ လက်တစ်ဖက် လွတ်မြောက်သွားသည်။ အသားသတ်သမားသည် နောက်သို့ လှန်လိုက်ပြီး လူကြီး၏ လည်ပင်းကို ဖမ်းဆုပ်ရန် ကြိုးစားသည်။ လူကြီးသည် ထရစ်ခ် ၏ စွန့်ပစ်ထားသော ဓားကို ကောက်ယူပြီး ဖာမူ၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်သည်ကို သူ မမြင်လိုက်ပေ။
"ဖာမူ" ထိုနာမည်မှာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင်သာ ရှိနေပြီး အသံထွက်မလာပေ။ ဓားမှာ ဖာမူ၏ ရင်ဘတ်ထဲသို့ စိုက်ဝင်သွားပြီး သူ၏ သားရေခါးပတ်ကို ခန္ဓာကိုယ်နှင့် တွဲလျက် စိုက်ဝင်သွားသည်။ သူ နောက်သို့ လဲကျသွားပြီး လူကြီးမှာ သူ၏ အပေါ်သို့ ထပ်လျက် ပြုတ်ကျသွားသည်။
ရောက်သွားပြီဖြစ်သည်။
ငါ မနိုင်တော့ဘူးဟု သူမ တွေးလိုက်မိသည်။ "ဖာမူ၊ ဖာမူ!" သူမ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "နောက်ဆုတ်စမ်း ကျူးဖုန်း!" ကျူးဖုန်း က ဘယ်မှာလဲ။ ဇူရူရော (Zu Ruo) ကော။
"သူ့ကို ဖမ်းထား!" ထရစ်ခ် အော်လိုက်သည်။
လူကြီးသည် နောက်ကျောပေါ်သို့ လှိမ့်လိုက်ပြီး ဖာမူကို သူ့အပေါ်သို့ ဆွဲချလိုက်သည်။ သူသည် ဖာမူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် လက်များကို လေးမြားပုံစံဖြင့် ချိတ်ဆွဲထားလိုက်သည်။ အသားသတ်သမားမှာ အသက်ရှူရခက်ခဲလာပြီး မျက်နှာမှာ နီရဲလာသည်။ သူသည် ထိုချုပ်နှောင်မှုကို မဖြုတ်နိုင်တော့ပေ။
"မင်း ငါ့ကို သံယောဇဉ်ဖြစ်ချင်နေတာလား" ဖာမူသည် သူ၏ တံတောင်ဆစ်ဖြင့် လူကြီး၏ ဝမ်းဗိုက်ကို အားပြင်းစွာ ထိုးလိုက်သည်။ လူကြီးမှာ ညည်းညူလိုက်သော်လည်း လက်ကို မလွှတ်ပေးပေ။ ဖာမူသည် တံတောင်ဆစ်ဖြင့် ထပ်ခါထပ်ခါ ထိုးလိုက်သည်။
ထိုးချက်တိုင်းမှာ လူကြီး၏ မျက်နှာကို ရှုံ့မဲ့သွားစေသည်။ သူ ချောင်းဆိုးလိုက်ရာ မေးစေ့မှ သွေးများ စီးကျလာသည်။ လူနှစ်ယောက်စလုံးမှာ အလွန်အမင်း မောပန်းနေကြသော်လည်း လူကြီးမှာ လက်ကို မလွှတ်ပေးပေ။
"မြန်မြန်လုပ် ထရစ်ခ်" ဟု လူကြီးက ညည်းညူသည်။ သူ၏ ခေါင်းမှာ တစ်ဖက်သို့ စောင်းကျသွားသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ မှန်ကဲ့သို့ အနက်ရောင်ဖြစ်နေသည်။
ချန်ချန် သည် မှော်ပညာတစ်ခုခုကို ခေါ်ယူရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ ရေခဲ။ မီး။ လေ။ သူမ ရှာမတွေ့ပေ။ နာကျင်မှုနှင့် ကြောက်ရန်တို့က သူမကို စိတ်ထဲရှိ ရှုပ်ထွေးလှသော လမ်းကြောင်းများဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ ထိုနေရာများမှာ သီချင်းများ၊ ပုံပြင်များနှင့် သူမ၏ လက်မဖြစ်သူ သူမလက်မောင်းထဲတွင် သေဆုံးသွားပုံ၊ ဖာမူ၏ မျက်နှာနှင့် သူ၏ ရဲရဲနီသော ဆံပင်များအကြောင်း စိတ်ကူးယဉ်မှုများဆီသို့ ဦးတည်နေသည်။
အာရုံစိုက်!
သို့သော်လည်း မှော်စွမ်းအားက တုံ့ပြန်မလာပေ။ ဦးခေါင်းမှ နာကျင်မှုက အားလုံးကို ပိတ်ဆို့ထားသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် သူ့ကိုယ်သူ ကာကွယ်ရန် ကြိုးစားနေပြီး ကျန်ရှိနေသေးသည့် မထိခိုက်သေးသော အစိတ်အပိုင်းများကို ထိန်းသိမ်းရန် ကြိုးစားနေသည်။
ချန်ချန် လက်လျှော့လိုက်သည်။ သူမသည် မျက်စိကန်းလျက် ရှာဖွေနေခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့အစား သူမသည် ထရစ်ခ် ၏ ဓားကို အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ သူသည် လက်ထဲတွင် ဓားကို ကန့်လန့်ဖြတ် ကိုင်ထားသည်။ သူသည် လည်ပင်းကို လျင်မြန်စွာ လှီးဖြတ်ချင်နေသည်။ တစ်ချက်လှီးလိုက်ရုံဖြင့် ဖာမူ အသက်ပျောက်သွားလိမ့်မည်။
လျင်မြန်စွာ လှီးဖြတ်ခြင်း။ သူမ ထိုစကားကို ထပ်ခါတလဲလဲ ရွတ်ဆိုလိုက်ရာ ရုတ်တရက် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အရာအားလုံး ကြည်လင်လာသည်။ အခြားလမ်းကြောင်းများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မျှော်စင်ဆီသို့ သွားမည့် ရှင်းလင်းသော လမ်းကြောင်းတစ်ခုသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ သူမ တံခါးဆီသို့ ပြေးသွားပြီး တံခါးကို အားဖြင့် တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ မှော်ပညာက စောင့်ကြိုနေခဲ့သည်။ သူမ ကြောက်ရွံ့မှုလွန်မြောက်သည်အထိ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အခန်းအလယ်တွင် တောက်ပနေသော မှော်စာအုပ်တစ်အုပ်အဖြစ် ပေါ်လာသည်။
"ဖာမူ၊ သူ့ကို လှိမ့်ချလိုက်!" သူမ အော်လိုက်သည်။ "ဆက်လှုပ်ရှားနေ!" သူမ၏ အသံမှာ တုန်ရီနေပြီး မှော်စာလုံးများကို တိုးတိုးလေး ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။
မှော်အစီအရင် စကားလုံးများကြားမှ လမ်းလျှောက်လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် ပြေးလွှားလာသော ခြေသံများကို သူမ ကြားလိုက်ရသည်။ အော်ဟစ်သံများ၊ ဇူရူရော၏ အသံများ။ အလွန်ဝေးကွာလှသည်။ မြို့၏ တစ်ဖက်ခြမ်းမှ လာနေသကဲ့သို့ပင်။
သူမ ဖာမူကို တစ်ချက်မျှ အန္တရာယ်ကင်းအောင် ကြည့်လိုက်ပြီး မှော်ပညာအပေါ်တွင်သာ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်ထားသည်။
သူ မလှုပ်ရှားတော့ပေ။ ဓားရောက်လာတော့မည်ကို သူ သိသော်လည်း သူ မရုန်းကန်တော့ပေ။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထူးဆန်းပြီး ငြိမ်းချမ်းသော အမူအရာတစ်ခု ရောက်ရှိနေသည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် ထရစ်ခ် ၏ ပခုံးကျော်၍ သူမကို ငေးကြည့်နေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ပါဝင်နေသော နယ်ပယ်မရှိသည့် ချစ်ခင်မှုနှင့် လက်ခံမှုတို့ကြောင့် ချန်ချန် ၏ နှလုံးသားမှာ ကွဲအက်မတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။
သွားတော့၊ သူ၏ မျက်လုံးများက သူမကို ပြောနေသည်။ ငါ အခု အဆင်ပြေပါတယ်တဲ့။
ထရစ်ခ် ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။ ချန်ချန် သည် ကျန်ရှိသော မှော်စာလုံးများကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။ စကားလုံးများမှာ သူမ၏ လည်ချောင်းထဲတွင် မီးတောက်များကဲ့သို့ ပူလောင်နေသည်။ မှော်ပညာမှာ တည်မြဲနေသည်ကို သူမ ခံစားလိုက်ရပြီး ထိုနေရာမှာ မီးတိုင်အလင်းရောင်နှင့် မှော်အလင်းရောင်တို့၏ အရိပ်များဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။
ချန်ချန် ၏ ကမ္ဘာကြီးမှာ ဝါးတားဝါးတား ဖြစ်သွားသည်။ နာကျင်မှုမှာ သည်းမခံနိုင်လောက်အောင်ပင်။ မှော်ပညာမှာ အသစ်မွေးဖွားလာသကဲ့သို့ သူမထံမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ သူမ လမ်းလျှောက်လမ်းကြောင်းပေါ်တွင်သာ ဒူးထောက်လျက် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ပါစေဟု ဆုတောင်းနေရုံမှလွဲ၍ ဘာမှမလုပ်နိုင်တော့ပေ။
သတ္တုဓာတ်ပါသော အားအင်များက သူမ၏ ဆန့်ထုတ်ထားသော လက်များမှ ပန်းထွက်လာသည်။ ၎င်းတို့မှာ တုန်ရီနေပြီး လေထဲတွင် ခိုင်မာသွားသည်။ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားပြီး ထရစ်ခ် ၏ ရင်ဘတ်နှင့် ခြေထောက်များကို ဝိုင်းရံလိုက်ကာ တင်းကျပ်သော ကြိုးနှစ်ချောင်းအဖြစ် ဖြစ်တည်သွားသည်။
သူ၏ ဟန်ချက်ပျက်သွားပြီး ထရစ်ခ် သည် ရှေ့သို့ ယိမ်းထိုးသွားကာ ဖာမူ၏ အပေါ်နှင့် လမ်းလျှောက်လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် တစ်ဝက်စီ လဲကျသွားသည်။ မှော်စွမ်းအားက သူ့ကို လှုပ်ရှားမရအောင် ချုပ်ထားသည်။
"ဖာမူ!" သူမ ဒူးထောက်လျက် ထလာပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အတင်းလှုပ်ရှားစေသည်။ သူမ၏ နဖူးမှ သွေးများ စီးကျနေသည်။ သူမ ဦးခေါင်းကို သူမ ထင်ထားသည်ထက် ပိုပြင်းထန်စွာ ရိုက်မိခဲ့ပုံရသည်။ အရာအားလုံးမှာ စောင်းနေပြီး မီးတိုင်အလင်းရောင်မှာ အရမ်းတောက်ပနေသော်လည်း ဖာမူ...
လူကြီးသည် လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ရာ ဖာမူ၏ လက်တစ်ဖက် လွတ်မြောက်သွားသည်။ အသားသတ်သမားသည် နောက်သို့ လှန်လိုက်ပြီး လူကြီး၏ လည်ပင်းကို ဖမ်းဆုပ်ရန် ကြိုးစားသည်။ လူကြီးသည် ထရစ်ခ် ၏ စွန့်ပစ်ထားသော ဓားကို ကောက်ယူပြီး ဖာမူ၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်သည်ကို သူ မမြင်လိုက်ပေ။
"ဖာမူ" ထိုနာမည်မှာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင်သာ ရှိနေပြီး အသံထွက်မလာပေ။ ဓားမှာ ဖာမူ၏ ရင်ဘတ်ထဲသို့ စိုက်ဝင်သွားပြီး သူ၏ သားရေခါးပတ်ကို ခန္ဓာကိုယ်နှင့် တွဲလျက် စိုက်ဝင်သွားသည်။ သူ နောက်သို့ လဲကျသွားပြီး လူကြီးမှာ သူ၏ အပေါ်သို့ ထပ်လျက် ပြုတ်ကျသွားသည်။
ထိုနေရာတွင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ချန်ချန်သည် အသက်ရှူရန်ပင် မေ့လျော့နေမိသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ဖာမူ၏ ရင်ဘတ်မှ စိုက်ဝင်နေသော ဓားဆီသို့သာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ အရာအားလုံးသည် ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ပင်။
သူမ၏ လက်များမှာ တုန်ရီနေသည်။ မှော်စွမ်းအားများ တဖြည်းဖြည်း လွင့်ပါးသွားပြီးနောက် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အားအင်ကုန်ခမ်းစွာဖြင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပျော့ခွေကျသွားသည်။ သူမ၏ နဖူးမှ သွေးများမှာ မျက်လုံးထဲသို့ စီးကျလာပြီး ကမ္ဘာကြီးကို နီရဲရဲအရောင်ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားစေသည်။
"ဖာမူ..."
သူမ၏ အသံမှာ တိုးလျလွန်းသဖြင့် သူမကိုယ်တိုင်ပင် မကြားလိုက်ရပေ။ ဖာမူသည် မလှုပ်ရှားတော့ချေ။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ပွင့်လျက်သားဖြစ်သော်လည်း အသက်ဝင်မှုမရှိတော့သည့် ကြယ်တာရာများကဲ့သို့ မှေးမှိန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူ့အပေါ်တွင် ဖိကျနေသည့် ထိုလူကြီးမှာလည်း သွေးများရွှဲနစ်နေပြီး အသက်ရှူသံများ ရပ်တန့်သွားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။
ချန်ချန်သည် အားယူကာ ထရန်ကြိုးစားလိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းများမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ ဖုန်မှုန့်များနှင့် သွေးစက်များကို ခြစ်မိနေသည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အရာအားလုံးမှာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ နာကျင်မှုထက် ပိုမိုပြင်းထန်သော အရာတစ်ခုက သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို ဖိညှစ်ထားသည်။
"မဟုတ်ဘူး... ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး"
သူမသည် ဖာမူ၏ ဘေးသို့ တွားသွား၍ ရောက်သွားသည်။ သူမ၏ လက်များမှာ တုန်ရီလျက် ဖာမူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ ဓားရိုးကို ကိုင်တွယ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် သူမ၏ လက်များမှာ အားမရှိတော့ပေ။ သူမသည် ဖာမူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်နေသော ဆံပင်အနီရောင်လေးများကို ခပ်ဖွဖွလေး သပ်တင်ပေးလိုက်သည်။ သူ၏ အရေပြားမှာ တဖြည်းဖြည်း အေးစက်လာသည်။
ဝေးလံသော နေရာမှ ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဇူရူရော၏ အော်ဟစ်သံများမှာ ပိုမိုနီးကပ်လာသည်။ သို့သော် ချန်ချန်အတွက်မူ ထိုအသံများမှာ အလွန်ဝေးကွာသော ကမ္ဘာတစ်ခုမှ လာနေသကဲ့သို့ပင်။ သူမသည် ဖာမူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ခေါင်းတင်၍ ငိုကြွေးရန်ပင် အားမရှိတော့ပေ။
သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှ မျက်ရည်များမှာ သွေးစက်များနှင့် ရောထွေးလျက် ဖာမူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားသည်။ အချိန်များမှာ ရပ်တန့်သွားသည်။ မျှော်စင်၏ မှော်အလင်းရောင်များမှာ မှေးမှိန်သွားပြီး အရာအားလုံးမှာ အမှောင်ထုထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားတော့သည်။