လတ်ဆတ်သောလေထုနှင့်အတူ သူတောင်းစားများ၏ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံများက သူမထံသို့ လှိုင်းလုံးများပမာ ရိုက်ခတ်လာသည်။ ချန်ချန် သည် မှောင်မိုက်နေသောနေရာတွင် မျက်လုံးများကို မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်လုပ်ရင်း အလင်းရောင်နှင့် အသားကျအောင် ကြိုးစားနေသည်။ ထိုစဉ် လှေကားထစ်ပေါ်မှ တဒေါက်ဒေါက်မြည်သံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူမ မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။
တာဗင်က လှေကားထစ်တစ်ဝက်ခန့်တွင် ရပ်နေပြီး သူမ၏ရင်ဘတ်ကို ချိန်ရွယ်ထားသော လက်နက်ကို ကိုင်ထားသည်။
"တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်၊ အမျိုးသမီးခင်ဗျာ။ အကြောင်းပြချက်ကို နားလည်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မျှော်လင့်ပါတယ်" ဟု သူက ဆိုသည်။ ကျူးဖုန်း က သူမကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး လှိမ့်ကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ သူသည် အလွယ်တကူ ပစ်ခတ်နိုင်သည့် ပစ်မှတ်ဖြစ်နေသော်လည်း တာဗင်ကမူ လက်နက်ကို ချန်ချန် ဆီသို့သာ အမြဲချိန်ထားသည်။
"မင်းနဲ့တော့ အချိန်ကုန်မခံတော့ဘူး၊ ကျူးဖုန်း" ဟု သူက ဆိုလိုက်သည်။ သူ၏အကြည့်မှာ ချန်ချန် ၏မျက်နှာမှ ခွာမသွားပေ။ "မင်းရဲ့ လက်နက်တွေကို ဖမ်းဆုပ်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည်အကြောင်းကိုတော့ ကြားဖူးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့အမျိုးသမီးကတော့ အဲလောက်အထိ ထူးချွန်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး နောက်ဆုတ်ပေးပါ။ ချန်ချန် လှေကားပေါ်တက်ဖို့ နေရာဖယ်ပေးပါ"
သူသည် လှေကားပေါ်သို့ ပြန်တက်သွားပြီး သူမကို လက်နက်ဖြင့် ချိန်ထားဆဲဖြစ်သည်။ ဆိပ်ကမ်းပေါ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ သူက သူမကို လက်ဟန်ဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။
"တက်လာခဲ့ပါ။ လက်နှစ်ဖက်လုံးကို လှေကားထစ်ပေါ်မှာပဲ ထားရမယ်" ဟု သူက ဆိုသည်။ "မင်းရဲ့ လှည့်စားထားတဲ့ အဝတ်အစားတွေကိုလည်း ယူခဲ့ဦး"
ချန်ချန် သည် ဝတ်ရုံကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး ကျူးဖုန်း နှင့် သူတောင်းစားအုပ်စုကို နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် လူအုပ်စု၏ အနောက်ဘက်တွင် စုရုံးနေကြသော ဇူးရိုနှင့် ဖိုင်မာတို့ဆီသို့ အကြည့်မရောက်စေရန် ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။
သူတို့သည် အခြားသူများ၏ အကာအကွယ်ပေးခြင်းခံထားရပုံရသည်ဟု ချန်ချန် တွေးလိုက်မိသည်။ ဇူးရိုသည် ဖိုင်မာကို မလှုပ်ရှားနိုင်အောင် လက်မောင်းမှ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ ချန်ချန် သည် ထိုပုဏ္ဏားလူပုလေးအား သူ့ကို တားထားပေးပါဟု ဆိုလိုသည့်အလား ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ ဇူးရိုကလည်း ပြန်လည်၍ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု လူအုပ်စု၏ အရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်နေသော ဟတ်ဆולםကို ချန်ချန် က ပြောလိုက်သည်။
"သတိထားပါ၊ ကလေးမ" ဟု ဟတ်ဆולםက ဆိုသည်။ သူ၏မျက်လုံးများတွင် ဝမ်းနည်းရိပ်သန်းနေသည်။ "ငါပြောခဲ့တာကို မှတ်ထားပါ။ မင်းက အခု ကလေးတွေ ကစားတဲ့ ကမ္ဘာမှာ မဟုတ်တော့ဘူး" သူမ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ သူမသည် ကျူးဖုန်း ကို လှည့်မကြည့်မိပေ။
လှေကားကို တက်ရသည်မှာ အောက်သို့ ဆင်းရသည်ထက် များစွာ ပိုမြန်ဆန်နေသည်။ သူမသည် တတ်နိုင်သမျှ ဖြည်းဖြည်းချင်း တက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အခြေအနေက အလျင်အမြန်ပင် ဖြစ်ပျက်နေသည်။ ဆိပ်ကမ်းပေါ်သို့ ရောက်သောအခါ သူမသည် ဟန်ဆောင်ဝတ်ရုံကို တာဗင်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
"ဝတ်လိုက်စမ်း" ဟု တာဗင်က ဆိုသည်။ "မင်းပုံစံက ဘယ်လိုဖြစ်သွားမလဲဆိုတာ ငါကြည့်ချင်တယ်"
အောက်ဘက်ရှိ လူအုပ်စုက ဒေါသတကြီး လှုပ်ရှားနေကြသော်လည်း ချန်ချန် ကမူ တုံ့ပြန်ခြင်းမရှိပေ။ သူမသည် ဝတ်ရုံကို ဖြန့်လိုက်ပြီး ကိုယ်ပေါ်သို့ လွှမ်းခြုံလိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အနာတရများ ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာပြီး သူမ၏ အသားအရေမှာလည်း ရောဂါသည်တစ်ဦးကဲ့သို့ ဖျော့တော့သွားသည်။
"ဒီပုံစံက မင်းစိတ်ကြိုက်ပဲလား" ဟု ချန်ချန် က မေးလိုက်သည်။ "ဒါက သီရွန်ဒေါလ် သေဆုံးမှုအတွက်တော့ မျှတတဲ့ အပြစ်ပေးမှုမျိုး မဟုတ်သေးဘူး"
"မင်းပြောတာ မှန်တယ်" ဟု တာဗင်က ဆိုသည်။ "ငါလုပ်နိုင်တဲ့နေရာကနေပဲ လက်စားချေတာပေါ့"
"ငါနားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရောဂါသည်အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို လက်ဝါးကပ်တိုင်ပစ်လေးနဲ့ ချိန်ရွယ်ပြီး ဝါးတာဝေး (WaterWay) တစ်လျှောက် ခေါ်သွားမယ်ဆိုရင် မလိုလားအပ်တဲ့ အာရုံစိုက်မှုတွေကို ဆွဲဆောင်မိလိမ့်မယ်။ မင်းရဲ့လက်စားချေမှုက အဲလောက်တောင် တန်ဖိုးရှိလို့လား"
"ငါ့အသက်ရော၊ မင်းအသက်ရောနဲ့ တန်ပါတယ်။" သူသည် သူမ၏ ပခုံးကို ဆွဲကိုင်ကာ သူနှင့် ကျောချင်းကပ်ဖြစ်သွားစေရန် လှည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်ဝါးကပ်တိုင်ပစ်လေးကို သူမ၏ ကျောရိုးအောက်ခြေတွင် ချိန်ထားလိုက်သည်။ "လျှောက်သွားပါ၊ အမျိုးသမီးခင်ဗျာ။ စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်တော်တို့ သိပ်ဝေးဝေးမသွားရပါဘူး"
ဝမ်ရှiu သည် အေးစက်နေပြီး ဆိပ်ကမ်း၏ အနံ့အသက်ကို မနှစ်သက်ပေ။ သူ့အမြင်ကို ဘယ်သူမှ မမေးကြသော်လည်း သူသည် သူ၏လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် လျူဒါ၏ အနည်းငယ်နောက်မှ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ ထူးဆန်းသော မျက်နှာရှိသည့် ယောင်မိုက သူတို့ကို ခွဲထွက်သွားရန် ပြောခဲ့သော်လည်း ဝမ်ရှiu သည် လျူဒါမပါဘဲ ဘယ်နေရာကိုမှ မသွားတတ်ပေ။ လျူဒါမရှိလျှင် သူ့အတွက် အရာရာသည် ဝေဝါးသွားတတ်သည်။ ထိုယောင်မိုက ဒေါသထွက်နေလျှင်လည်း ထားလိုက်ပါတော့၊ သူ ဂရုမစိုက်ပါ။
"ငါတို့ ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ လျူဒါ" ဟု ဝမ်ရှiu က မေးလိုက်သည်။ သူသည် ဤမေးခွန်းကို အရင်ကလည်း မေးဖူးပုံရသည်၊ အကြောင်းမှာ လျူဒါက လှည့်ကြည့်ပြီး သူ့ကို ရိုင်းစိုင်းသော လက်ဟန်ပြလိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဝမ်ရှiu က ပြုံးလိုက်သည်။ သူ့မှတ်ဉာဏ်က တိုတောင်းနေခြင်းကို သူ ဘာမှမတတ်နိုင်ပါ။
သူတို့နှစ်ဦးသည် အတူတူ လမ်းလျှောက်လာကြပြီး လျူဒါက ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ဝမ်ရှiu အတွက်မူ ဒါက ပြဿနာမဟုတ်ပါ။ လျူဒါသည် မကြာမီ သူ့ကို ပြန်ဖြေလိမ့်မည်ဟု သူသိသည်။
"မင်းသိလား သူဌေး၊ ငါ ဒီမှာ လမ်းလျှောက်ရင်းနဲ့ အဲဒီမေးခွန်းကိုပဲ ကိုယ့်ဘာသာ ပြန်မေးနေမိတယ်။ ငါက မင်းအဆင့်လောက်ထိ တွေးတတ်လာပြီဆိုတော့ ကြောက်ဖို့ကောင်းတယ် မဟုတ်လား"
လျူဒါသည် သူ့ကို "သူဌေး" ဟု အမြဲခေါ်သည်။ ဝမ်ရှiu သည် ထိုအဖွဲ့ထဲတွင် မည်သူ့ထက်မျှ ရာထူးမကြီးသော်လည်း အားလုံးထက် ကိုယ်ခန္ဓာကြီးမားပြီး အင်အားပိုသန်မာသည်။
"ငါတို့ ဘာလို့ ဒီကိုရောက်နေတာလဲ မင်းမသိရင်၊ ဘယ်သွားရမလဲဆိုတာ မင်းဘယ်လိုသိမှာလဲ" ဟု ဝမ်ရှiu က မေးသည်။ သူ သိချင်ဇောကြီးလွန်း၍ မဟုတ်ဘဲ ဝါးတာဝေး (WaterWay) ထဲတွင် လမ်းပျောက်မည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူသည် ဤနေရာကို မနှစ်သက်ပေ။
သူသည် မြို့ကိုလည်း သိပ်မနှစ်သက်ပါ။ သူတို့သာ ခရီးသွားနေရမည်ဆိုလျှင် သူ ပျော်ရွှင်မိမည်။ မြို့ရိုးအပြင်ဘက်တွင် လေထုက ပိုသန့်ရှင်းပြီး လူတွေလည်း ဒီလောက်မများပေ။ လူတွေကို သူ ကြောက်သည်။ သူတို့က လျင်မြန်လွန်းပြီး သူတို့၏ စကားပြောဆိုမှုကို လိုက်မီအောင် သူ အတော်လေး ကြိုးစားရသည်။
လျူဒါနှင့်ဆိုလျှင်မူ ထိုသို့မဟုတ်ပါ။ လျူဒါသည် သင်္ချိုင်းတစ်ခုကို ဓားပြတိုက်စဉ်က ခြေထောက်တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။ မပိတ်သင့်ဘဲ ပိတ်ကျသွားသည့် တံခါးတစ်ခုကြောင့် ပြတ်တောက်သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ယခုအခါ သူသည် တစ်ဖက်စောင်းနင်း လမ်းလျှောက်ရသည်။ ဝမ်ရှiu အတွက်မူ လျူဒါ၏ အရှိန်အတိုင်း လိုက်ပါရန် အခက်အခဲမရှိပေ။
"ငါတို့ ဒီဝေလငါးရိုးတွေ၊ ဒါမှမဟုတ် ဘာတွေလဲမသိတဲ့ အရာတွေနားမှာပဲ ကပ်နေကြမယ်။ ပြီးရင် ဘီယာသောက်ဖို့ တစ်နေရာရာ ဝင်ကြတာပေါ့။ အဲဒီ ယောင်မိုကိုတော့ ခဏလောက် ပုပ်သိုးနေပါစေတော့" ဟု လျူဒါက ဆိုသည်။
"သူဌေးက ဒါကို သဘောကျမှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ဝမ်ရှiu က ဆိုသည်။ သူသည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူတို့၏ တကယ့်သူဌေးဖြစ်သူ ဟွေကျုံးကို ရည်ညွှန်းပြောဆိုခြင်းဖြစ်သည်။
လျူဒါသည် ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်သဖြင့် ဝမ်ရှiu မှာ သူ့ကို တိုက်မိမတတ်ဖြစ်သွားသည်။ "မင်းဦးနှောက်ထဲမှာ ပိုးကောင်တွေ ဝင်နေတာလား" ဟု လျူဒါက ပြောသည်။ "ဟွေကျုံးက သေသွားပြီ။ ဆာရာဂွီ၏ အစောင့်တွေနဲ့ တိုက်ပွဲမှာ သူကိုယ်တိုင် သေသွားတာ။ ငါတို့အင်အားက နည်းနေပြီ၊ ငါ့ရဲ့ မိုက်မဲတဲ့သူငယ်ချင်းရယ်၊ ဒါက ငါ့ကို စိတ်ပူလာစေတယ်"
အတော်လေး ကြိုးစားတွေးတောပြီးနောက် ဝမ်ရှiu တစ်ယောက် အမှတ်ရသွားသည်။ မှန်သည်။ ဟွေကျုံး သေသွားပြီ။ သူ့သူငယ်ချင်း အခြားသူတွေလည်း သေကုန်ကြပြီ။ လျူဒါပါ နောက်ထပ် သေသွားလျှင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။
လျူဒါက သူ့စိတ်ထဲတွင် ဘာတွေးနေသည်ကို သိနေပုံရသည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့ သူဌေး၊ ငါ့ကို ဘာမှမဖြစ်စေရဘူး။ ငါတွေးနေတာက ဒီမိန်းကလေးငယ်ကို ရှာဖို့အတွက် ပေးတဲ့ ဒင်္ဂါးတွေက မလုံလောက်ဘူးလို့ ထင်တယ်။ ငါတို့ ဒီကနေ ထွက်သွားပြီး ကျန်တဲ့အဖွဲ့ဝင်တွေကို စုစည်းကာ ဒီညပဲ မြို့ထဲကနေ ထွက်သွားရင် ကောင်းမလားလို့ တွေးနေတာ။ မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ"
လျူဒါသည် ယုံကြည်မှုရှိနေပုံရပြီး ဝမ်ရှiu ကို အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရစေသည်။ "ကျန်တဲ့လူတွေကို ငါတို့ ဘယ်မှာရှာရမလဲ လျူဒါ။ ငါတို့ အကုန်လုံး ကွဲလွင့်နေကြတာလေ။ လျူဒါ?"
သို့သော် လျူဒါက သူ့ကို နားထောင်မနေပေ။ သူသည် ဝမ်ရှiu ၏ နောက်ကွယ်မှ တစ်စုံတစ်ခုကို ကြည့်နေသည်။ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ သူသည် ဝမ်ရှiu ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကာ စည်ပိုင်းများ နောက်ကွယ်သို့ ပို့လိုက်သည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ လျူဒါ" ဟု ဝမ်ရှiu က မေးသော်လည်း လျူဒါက တိတ်ဆိတ်နေရန် လက်ဖြင့် အချက်ပြလိုက်သည်။ သူသည် ဆိပ်ကမ်းတစ်ဖက်သို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။ သူတို့ရှိနေသည့် လမ်းနှင့် စုရုံးနေသော လမ်းလျှောက်လမ်းပေါ်တွင် လူနှစ်ဦး ရပ်နေသည်။ ထိုလူနှစ်ဦးအနက် မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ မျက်နှာကို လက်ဝါးကပ်တိုင်ပစ်လေးဖြင့် ချိန်ထားသည်။
"အဲဒီမိန်းကလေးကို မင်း ရင်းနှီးသလိုပဲလား သူဌေး" ဟု လျူဒါက မေးသည်။ သူ အလွန်ပျော်ရွှင်နေပုံရသည်။
ဝမ်ရှiu သည် ထိုအမျိုးသမီးကို မျက်စိကျဉ်းပြီး ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် အဝတ်စုတ်အထုပ်တစ်ခုကို ခါယမ်းနေသည်။ သူမကို ကြည့်ရသည်မှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ပြီး အစာမစားရပုံပေါက်သည်။ သို့သော် လှပသည်။ သူသာ သူမကဲ့သို့ လှပသော ဇနီးသည်တစ်ဦး ရမည်ဆိုလျှင် သူ ကျေနပ်မိမည်။ ထို့နောက် လျူဒါ၏ မေးခွန်းက သူ့ကို ပို၍ ရိုက်ခတ်သွားသည်။
"ဒါ သူလား" ဟု ဝမ်ရှiu က ဆိုသည်။ "ယောင်မို လိုချင်နေတဲ့ မိန်းကလေးလား"
"ငါကတော့ ဒါသေချာပေါက် သူမပဲလို့ လောင်းရဲတယ်" ဟု လျူဒါက ပြောသည်။ "ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်ယောက်ကတော့ သူမဆီ အရင်ရောက်သွားပုံပဲ"
"သူ့ကို ကြည့်ရတာ သဘောကောင်းမယ့်ပုံ မပေါက်ဘူး" ဟု ဝမ်ရှiu က ဆိုသည်။
လက်ဝါးကပ်တိုင်ပစ်လေးကိုင်ထားသော အမျိုးသားက မိန်းကလေးကို စကားပြောနေသည်။ သူတို့ ဘာပြောနေကြသည်ကို မကြားရပေ။ မိန်းကလေးက အဝတ်စုတ်များကို သူမကိုယ်ပေါ် လွှမ်းခြုံလိုက်သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကျုံ့ဝင်သွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုံစံတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
ဝမ်ရှiu သည် လျူဒါ၏ လက်မောင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "သူမကို သူ ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ" ဟု သူက ထိတ်လန့်စွာဖြင့် မေးသည်။ "သူ သူမကို ကျိန်စာသင့်အောင် လုပ်လိုက်တာပဲ!"
လျူဒါက သူ့ကို ခါထုတ်လိုက်သည်။ "မဟုတ်ဘူး၊ သူ မလုပ်ဘူး။ သူက မှော်ဆရာလည်း မဟုတ်သလို၊ အမှောင်နတ်ဘုရားရဲ့ ပုဏ္ဏားလည်း မဟုတ်ဘူး။ ဒါက အဝတ်အစား အယောင်ဆောင်တာသက်သက်ပဲ၊ လူတွေ သူမဘယ်သူလဲဆိုတာ မသိအောင်လို့။ ဒါပေမဲ့ ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ငါတို့က သူမကို မြင်ပြီးသွားပြီလေ"
"ငါတို့ ယောင်မိုကို သွားပြောသင့်တယ်" ဟု ဝမ်ရှiu က ဆိုသည်။ ယောင်မို လာပြီး မိန်းကလေးကို ခေါ်သွားလိမ့်မည်၊ ထို့နောက် သူတို့သည် မစ်ရှိုး (Mistshore) မှ ထွက်သွားနိုင်ကြလိမ့်မည်။
"နေဦး၊ မင်းက အခုထိ တွေးနေတုန်းပဲလား" ဟု လျူဒါက ဆိုသည်။ "မင်း မေ့သွားပြီလား၊ ငါတို့က မိန်းကလေးကို ယောင်မိုဆီ ခေါ်သွားပေးဖို့ တာဝန်ရှိတာ။ ပြီးရင် ငါတို့ ဆုလာဘ်ရမယ်လေ"
"ဒါပေမဲ့ ငါတို့က နှစ်ယောက်တည်းလေ" ဟု ဝမ်ရှiu က ဆိုသည်။ "ငါထင်တာက ယောင်မိုက ငါတို့ကို အကြောင်းကြားခိုင်းတာ၊ အားလုံးစုပြီးမှ သူမနောက်ကို လိုက်ကြမယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ"
"ဒီအမဲလိုက်ပွဲ စကတည်းက ယောင်မို ဘာတစ်ခုမှ အဆင်ပြေအောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး" ဟု လျူဒါက ဒေါသတကြီး ပြောသည်။ "ငါတို့ မိန်းကလေးကို သူ့ဆီ ခေါ်သွားပေးမယ်၊ အဲဒီအခါ ကျန်တဲ့လူတွေထက် ပိုများတဲ့ ဒင်္ဂါးတွေရမယ်၊ ပြီးတော့ ဒီကနေ အမြန်ဆုံး ထွက်သွားနိုင်မယ်။ အဲဒါ ငါ့အတွက်တော့ အဆင်ပြေတယ် သူဌေး။ မင်းရော ဘယ်လိုထင်လဲ"
ရှင်းပြချက်က ရိုးရှင်းသော်လည်း ဝမ်ရှiu အတွက်မူ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်နေဆဲပင်။ သူသည် သံသယများကို ခေါင်းထဲမှ ထုတ်ပစ်ရန် ကြိုးစားသည်။ သူသည် ဘာကိုမှ သေချာမှတ်မိလေ့မရှိပါ။ လျူဒါ ပြောတာ မှန်ကောင်းမှန်နိုင်သည်၊ မိန်းကလေးကို ယောင်မိုဆီ တိုက်ရိုက်ခေါ်သွားခြင်းက ပိုကောင်းပေမည်။ အချိန်ကုန်သက်သာမည်၊ ဝမ်ရှiu သည် ဝါးတာဝေး (WaterWay) ထဲမှ ဘာထက်မဆို ပို၍ ထွက်သွားချင်နေသည်။
"စီမံချက်က ဘာလဲ" ဟု ဝမ်ရှiu က မေးလိုက်သည်။
"အင်း၊ လက်ဝါးကပ်တိုင်ပစ်လေးကိုင်ထားတဲ့ ကောင်က ငါတို့အဖွဲ့ထဲက မဟုတ်တဲ့အတွက် သူက အယောင်ဆောင်ထားတဲ့ ကင်းစောင့်တစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်။ ပထမဆုံး သူမကို သူ့ဆီကနေ ငါတို့ လုယူရမယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ သူမကို ပစ်မသတ်မိအောင်၊ ဒါမှမဟုတ် ငါတို့ကို မပစ်မိအောင် သတိထားရမယ်။ ငါ သူ့ကို ကိုင်တွယ်လိုက်ရင် မင်း အဲဒီ လက်ဝါးကပ်တိုင်ပစ်လေးကို လုယူနိုင်မလား"
"ရတယ်" ဟု ဝမ်ရှiu က ဆိုသည်။ သူ အကောင်းဆုံးလုပ်နိုင်သည်မှာ အရာဝတ္ထုများကို လုယူခြင်းဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် သင်္ချိုင်းများနှင့် အပျက်အစီးများထဲမှ ပစ္စည်းများကိုသာ ခိုးယူခဲ့သော်လည်း၊ အရင်ကလည်း ဒင်္ဂါး သို့မဟုတ် အစာအတွက် လူတွေကို လုယူဖူးသည်။
"ဒါဆို သွားကြစို့" ဟု လျူဒါက ပြောသည်။ "အခက်အခဲကြုံနေတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို ကယ်တင်ရအောင်"