ရန်ပွဲကြောင့် နိုးထလာကြသည့် သူတောင်းစားအုပ်စုသည် သေနတ်သံကြားသည်နှင့် ကြောက်လန့်တကြား လှုပ်ရှားလာကြသည်။ ညစ်ပတ်နေသည့် ခန္ဓာကိုယ်များမှာ လှေကားဆီသို့ အလုအယက် တိုးဝှေ့သွားကြသည်။
"ငြိမ်ငြိမ်နေကြ!"
နောက်ထပ် မြားတံတစ်ခုသည် လှေကားထက်ရှိ သစ်သားတွင် စိုက်ဝင်သွားသည်။ သူတောင်းစားများမှာ လမ်းကြောင်းလွတ်ရန် အလုအယက် နောက်ဆုတ်ရင်း တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် တိုက်မိကုန်ကြသည်။
ချန်ချန် သည် နံဘေးမှ တံတောင်ဆစ်တစ်ခုနှင့် အတိုက်ခံလိုက်ရသည်။ သူမ၏ ခြေထောက်နှင့် လက်များမှာ လူအုပ်ကြားတွင် ညပ်နေသည်။ သူမ မော့ကြည့်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း လူအုပ်၏ ဆွဲငင်မှုကြောင့် ကောင်းကင်ကြီးမှာ ဝဲပျံနေသယောင် ဖြစ်နေသည်။ သူမသည် မိမိကို ရည်ရွယ်ပစ်ခတ်နေမှန်း သိထားသည့် မြားတံများမှ ရှောင်ရှားနိုင်ရန် မြေပြင်တွင် ကွေးကွေးလေး ကပ်နေလိုက်သည်။
ကျူးဖုန်း သည် ချန်ချန် ကို နံဘေးမှ ဝင်တိုက်လိုက်သဖြင့် သူမ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။ ရင်ဘတ်ထဲမှ လေများ ပြတ်ထွက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး သူမသည် အသက်ရှူမဝဘဲ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်နေမိသည်။ သူမသည် ပက်လက်လှန်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ကျူးဖုန်း သည် ရုတ်တရက် သူမအပေါ်သို့ အုပ်မိုးလာသည်။ သူသည် သူတို့နှစ်ဦးလုံးကို ဖုံးအုပ်နိုင်ရန် သူ၏ အသွင်ပြောင်းဝတ်ရုံကို ခြုံလိုက်သည်။ သူမပတ်လည်တွင် အမှောင်ထုက လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။
"ရပ်လိုက်! ကျူးဖုန်း၊ ငါတို့ ဒီကနေ ထွက်သွားမှ ဖြစ်မယ်။"
"တိတ်တိတ်နေ!" သူက သူမနားနားတွင် ကပ်ပြောသည်။ "အဲဒီလောက် ရှုပ်ထွေးနေတဲ့အထဲမှာ မင်းက ဘယ်သူလဲဆိုတာ သူ သိနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"
သူတို့ကို ပစ်ခတ်နေသူမှာလည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင် တွေးမိပုံရသည်။ ပစ်ခတ်သံများ ရပ်တန့်သွားပြီး သူတောင်းစားများ၏ ထိတ်လန့်မှုများလည်း တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားသည်။ ချန်ချန် သည် သူတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာများ သူမအပေါ် ဖိကပ်နေသည်ကို ခံစားနေရသည်။ သူတို့သည် လူအင်အားဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရင်း တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားကြသည်။
"ထွက်ခဲ့ကြစမ်း၊ ထွက်ခဲ့ကြစမ်း။" လှောင်ပြောင်သံပါသည့် နက်ရှိုင်းသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ "မင်းရဲ့ ချောမောတဲ့ မျက်နှာကို ငါ မြင်ပြီးသားပါ။ အနာတရတွေ မရှိတော့တဲ့ မင်းမျက်နှာက ပိုကြည့်ကောင်းတယ်၊ ချန်ချန် Tearn။"
"ဘုရားရေ၊ ငါတော့ တုံးလိုက်တာ။" ချန်ချန် က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
ကျူးဖုန်း သည် နှုတ်ခမ်းပေါ် လက်ညှိုးတင်ကာ နားစွင့်နေသည်။ "သူ သင်္ဘောဆိပ်မှာ လမ်းလျှောက်နေတာ။" ဟု သူက ပြောသည်။ "သူ့ဖိနပ်သံကို ငါ ကြားနေရတယ်။ သူ တစ်ယောက်တည်းပဲ ဖြစ်မယ်။"
"သူ့မှာ ပြန်ဖြည့်ဖို့ အချိန်အများကြီး ရသွားပြီ။" ဟု ချန်ချန် က ပြောသည်။ "မင်းသာ လှေကားဆီ သွားဖို့ ကြိုးစားရင် သူ မင်းခေါင်းကို မြားတံနဲ့ ပစ်ထည့်လိမ့်မယ်။"
"သူ အဲလောက်တောင် ပစ်မှတ်တည့်မယ်လို့တော့ ငါ မထင်ဘူး။" ဟု ကျူးဖုန်း က ပြောသည်။ သူက အသံကို ပိုကျယ်အောင် မြှင့်လိုက်သည်။ "မိတ်ဆွေ၊ မင်းနာမည်ကို ပြောစမ်းပါဦး၊ ဒါဆိုရင် မင်းကို ညစာစားပွဲကို ဖိတ်ကောင်း ဖိတ်နိုင်တယ်။ ငါတို့မှာ စွပ်ပြုတ်နဲ့ အစေ့ထုတ်ထားတဲ့ ပန်းသီးတွေ ရှိတယ်။ မင်းက ကင်းစခန်းကနေ လာတာလား။"
"ဟုတ်တယ်။ ငါ့နာမည်က Tarvin၊ မင်းတို့ရဲ့ စားပွဲမှာ ငါ ပါဝင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ကျူးဖုန်း Morleth။" ဟု ထိုလူက ဆိုသည်။ "ငါ ဒီကို လာတာက အဲဒီမိန်းမအတွက်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့က သူမကို ငါ့လက်ထဲ အပ်မပေးဘူးဆိုရင် မင်းတို့ရဲ့ မျက်လုံးထဲကို မြားတံ စိုက်ဝင်သွားအောင် လုပ်ဖို့လည်း ငါ ဝန်မလေးဘူး။"
"မင်းကို ငါ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ကူညီချင်ပါတယ်။" ဟု ကျူးဖုန်း က ပြောသည်။ "ဒါပေမဲ့ သူမက မင်းနဲ့ လိုက်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူမက ခေါင်းမာပြီး ဆိုးသွမ်းတဲ့ ကောင်မလေးလေ။ ငါတောင် သူမကို ရေနစ်သေမလို ဖြစ်ဖူးသေးတယ်။"
"မင်းက လိမ်ပြောရာမှာ ကျွမ်းကျင်သူပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စမှာတော့ ငါ ယုံတယ်။ ဒါဆို ကျန်တဲ့လူတွေကရော ဘယ်လိုလဲ။" ဟု သူက သူတောင်းစားများ၏ ခေါင်းပေါ်မှတစ်ဆင့် အသံလွှင့်ကာ ပြောသည်။ "မင်းတို့က ဒီလို ထွက်ပြေးနေတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် အသက်ပေးကြမှာလား။ သူမက မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်မှ မဟုတ်ဘူး။ ငါ မြင်ခဲ့တယ်။ သူမက ဖျားနာနေဟန် ဝတ်ဆင်ထားတာ။ သူမက မင်းတို့ရဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေကို လှောင်ပြောင်နေတာ။"
"မင်းရဲ့ အပုပ်နံ့တွေထက်စာရင် သူမက ပိုပြီး သန့်ရှင်းပါတယ်။" ဟု Hatsolm က ပြောလိုက်ရာ လူအုပ်ကြီးက တုံ့ဆိုင်းစွာပင် ရယ်မောလိုက်ကြသည်။ "သူမက WaterWay မှာ နေချင်ပြီး ငါတို့ကြားမှာ လမ်းလျှောက်ချင်တယ်ဆိုရင် သူမကို ကြိုဆိုပါတယ်။ သူမက မင်းတို့ရဲ့ WaterWay ကို လုံးဝ မလာရဲတဲ့ ကင်းစခန်းက သူငယ်ချင်းတွေထက်တောင် ပိုရဲရင့်သေးတယ်။"
လူအုပ်ကြီးဆီမှ သဘောတူညီသည့် အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချန်ချန် သည် မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်သည်။ ဘုရားရေ၊ သူ ဒီလူတွေကို သတ်ပစ်မှာ မဟုတ်ပါဘူးနော်။ ငါ့ကို မုန်းတီးရုံနဲ့တော့ မဟုတ်လောက်ပါဘူး။
လူအုပ်ကြီးမှာ တင်းမာနေပြီး စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ ချန်ချန် သည် အသက်ပင် ကောင်းကောင်း မရှူနိုင်တော့ပေ။
"ကျူးဖုန်း"
"မလုပ်နဲ့။" ဟု ကျူးဖုန်း က ပြောသည်။ သူသည် သူမကို ဖိကပ်ထားသည့် လက်ကို ပိုတင်းလိုက်သည်။ "သူက ခြိမ်းခြောက်နေတာပဲ။"
သူ ပြောသည်မှာ မှန်သည်။ Tarvin ၏ စိတ်ထဲတွင် လူသားဆန်သည့် အစေ့အစလေး ရှိနေခဲ့ဟန်တူသည်၊ အဆုံးတွင် သူ ရယ်မောလိုက်သည်။ "မင်းတို့က တကယ့်ကို ထူးဆန်းတဲ့သူတွေပဲ။ ဒီလို လူမိုက်တွေကိုတောင် မင်းတို့က အလိုလိုက်နေကြတာပဲ။"
"တိတ်စမ်း!" သူမ မတားဆီးနိုင်ခင်မှာပင် ထိုစကားလုံးများ သူမ ပါးစပ်မှ ထွက်ကျလာသည်။
"သူမ စကားပြောပြီ။" ဟု Tarvin က အော်ပြောလိုက်ပြီး သူ့အသံမှာ သူတို့ဆီသို့ ရွေ့လျားလာသည်။ "ချစ်စရာလေး၊ ထပ်အော်ပြီး မင်းကိုယ်မင်း ပြလိုက်စမ်းပါ။"
"မင်းရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကို WaterWay ကနေ ထွက်သွားခိုင်းလိုက်။" ဟု ချန်ချန် က ပြောသည်။ "အတိတ်က အကြောင်းအရာတွေအတွက် အဖမ်းခံပြီး တရားရင်ဆိုင်ရမယ့်အစား ဒီမှာပဲ သေရတာကို ငါ ပိုကြိုက်တယ်။ မင်းရဲ့ ခါးသီးမှုက ငါ့အတွက် ရွေးချယ်စရာကို ပေးလိုက်တာပဲ၊ Tarvin။"
"မင်း ဒီမှာ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ရှင်သန်နိုင်မယ်လို့ ထင်သလဲ။" ချန်ချန် သည် သူ လေးညှို့ကို ကစားနေသည့် အသံကို ကြားနေရသည်။ "ငါတို့က မင်းနဲ့ မင်းရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကို တစ်ယောက်ချင်းဆီ ဆွဲထုတ်သွားမှာ။ အဲဒါကိုပဲ မင်း လိုချင်တာလား။"
ကျူးဖုန်း သည် အခြေအနေကို သတိထားရင်း ရွေ့လျားလိုက်သည်။ "အဲဒါကတော့ ထူးဆန်းတဲ့ စကားပဲ။" ဟု သူက ပြောသည်။ "မင်းက မင်းရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေအကြောင်း တစ်ခါမှ မပြောခဲ့ဘူးနော်။ မင်း ဒီမှာ ဒေါသထွက်နေချိန်မှာ သူတို့က အရိပ်ထဲမှာ စောင့်နေကြမယ်ဆိုတာ မယုံနိုင်စရာပဲ။ ကင်းစခန်း တာဝန်ရှိသူတစ်ယောက်ရဲ့ လုပ်ရပ်မျိုးတော့ မဟုတ်ဘူး။ မဟုတ်ဘူး၊ မင်း အပေါ်မှာ တစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိနေတာကို ငါ သိတယ်။ ပြီးတော့ အဲဒါကို ဘယ်လိုဖြေရှင်းရမလဲဆိုတာ မင်း မသိဘူး ဖြစ်နေတာ။ မင်း အကူအညီတောင်းဖို့ ထွက်သွားရင် ငါတို့ လွတ်သွားမယ်၊ မင်း ဆက်နေရင်တော့ မင်းက အင်အားနည်းနေလိမ့်မယ်။ မင်းရဲ့ အခြေအနေကိုတော့ ငါ မနာလိုပါဘူးဗျာ။"
"ပါးစပ်ပိတ်ထား။" ဟု Tarvin က ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ "ငါ မင်းတို့ကို စောင့်နိုင်ပါတယ်။ ဘယ်လိုလဲ၊ အစာမရှိ၊ ရေမရှိ၊ ကိုယ့်အညစ်အကြေးတွေကို ရှင်းပေးမယ့်သူမရှိတဲ့ ဆယ်ရက်လောက်ဆိုရင်၊ အဲဒီအခါကျရင် မင်းက ဒီချောမောတဲ့ မိန်းမပျက်လေးအပေါ် ဘယ်လောက်တောင် ဖော်ရွေနိုင်မလဲ။"
"သူပြောတာ မှန်のかもしဘူး။" ချန်ချန် က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ "သူသာ ငါတို့ကို ဒီမှာ ပိတ်လှောင်ထားရင် လူတွေ ထိခိုက်နိုင်တယ်။ ငါ့ကို အဖမ်းခံလိုက်ဖို့ မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ ပြောခဲ့တာလေ။"
"သူ့ဆီကိုတော့ မဟုတ်ဘူး။" ဟု ကျူးဖုန်း က ပြောသည်။ "အဲဒီလူဆီကိုတော့ မဟုတ်ဘူး။ သူက ကင်းစခန်းက လူအစစ် မဟုတ်ဘူး။"
"ငါ သူ့သူငယ်ချင်းကို သတ်ခဲ့တာ။" ဟု ချန်ချန် က ပြောသည်။ "သူက ငါ့ကို မုန်းတီးဖို့ အကြောင်းပြချက် ရှိတယ်။"
"သူတောင်းစားတွေက သူ့ကို ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ဘူး။" ဟု ကျူးဖုန်း က ပြောသည်။ "ကင်းစခန်းက ဘယ်သူမှတော့ အားနည်းသူတွေကို ခြိမ်းခြောက်လောက်တဲ့အထိ ယုတ်မာမှာ မဟုတ်ဘူး။" သူသည် မိမိအသံ မြင့်တက်လာသည်ကို မသိလိုက်ပေ။
"သူက ငါတို့အကြောင်း သူ အများကြီး သိတယ်လို့ ထင်နေတာ။" ဟု Tarvin က ပြောသည်။ "အဲဒါ ဘာကြောင့်လဲဆိုတာ မင်းတို့ မတွေးမိဘူးလား။ မင်းတို့က Feng ကို ယုံကြည်ပြီး အသက်စွန့်ချင်နေတာလား။ သူ့အကြောင်း အမှန်တရားလေး နည်းနည်းလောက် ကြားလိုက်ရရင်ရော မင်းတို့ ကျေးဇူးတင်မလား၊ ဟမ်။"
"သူ့စကားကို နားမထောင်နဲ့။" ဟု ကျူးဖုန်း က ပြောသည်။ သူ၏ အသံတွင် ချန်ချန် တစ်ခါမှ မကြားဖူးသည့် ထိတ်လန့်မှုမျိုး ပါနေသည်။ သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲတွင် စိုးရိမ်စိတ်များ လှုပ်ရှားလာသည်။
"သူမက မေးဖို့ ရှက်နေတာလား။ Feng၊ မင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ သူမကို တိတ်ဆိတ်နေအောင် ဖိအားပေးထားတာလား။ မင်းသာ အပြစ်ကင်းတယ်ဆိုရင် ဘာကိုများ ကြောက်စရာ လိုသေးလို့လဲ။"
"သူ ဘာအမှန်တရားကို ပြောနေတာလဲ၊ ကျူးဖုန်း။" ချန်ချန် က ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ တောင့်တင်းနေသည်။ ကျောက်တုံးဖြင့် ထုလုပ်ထားသကဲ့သို့ပင်။
"သူ Waterdeep ထောင်ထဲကနေ ဘယ်လို လွတ်မြောက်လာခဲ့လဲဆိုတာ မင်း တစ်ခါမှ မမေးဖူးဘူးလား။" ဟု Tarvin က မေးသည်။ "အဲဒါက တကယ့်ကို အံ့ဩစရာ စွမ်းဆောင်ချက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ သူ WaterWay တစ်လျှောက်လုံးမှာ အဲဒီအကြောင်း မကြွားတာကို ငါ အံ့ဩမိတယ်။ သူလိုမျိုး သူခိုးတစ်ယောက်က မင်းကို ကူညီဖို့အတွက် သူ့အသက်ကို ပဓာနမထားဘူးဆိုတာ ထူးဆန်းတယ်လို့ မင်း မထင်ဘူးလား။" Tarvin သည် ဟိုသည် လမ်းလျှောက်နေပြန်သည်။ သူ့အသံမှာ သူတို့၏ ခေါင်းတည့်တည့်အထက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ "အဲဒီလို လူတွေက မင်း တစ်ခါမှ မပိုင်ဆိုင်ဖူးတဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေနဲ့ လဲလှယ်မှပဲ အလုပ်လုပ်ကြတာ။ Morleth က သူလိုချင်တဲ့ ရတနာတွေကို ခိုးယူဖို့ကတော့ သူ့အတွက် လွယ်လွယ်လေးပေါ့။ သူက Hawlace ရဲ့ စုဆောင်းထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို တစ်ခုချင်းစီ ရောင်းစားရင်း ဘုရင်တစ်ပါးလို နေလာခဲ့တာ။ အဲဒီလို နေထိုင်မှုပုံစံမျိုးနဲ့ ကျင့်သားရသွားရင်တော့ လှောင်အိမ်ထဲမှာ နေရတာကို ဘယ်သူမှ မခံနိုင်ဘူး။ လူတစ်ယောက်ကို တစ်ခုခု လုပ်မိအောင် တွန်းပို့တတ်တယ်။ နောက်မှ နောင်တရမယ့် သဘောတူညီချက်မျိုးတွေ လုပ်မိတာမျိုးပေါ့။"
ချန်ချန် သည် ကျူးဖုန်း ၏ မျက်နှာကို ကြည့်ရန် လှည့်လိုက်သော်လည်း သူက သူမကို ပြန်ဖိထားသည်။
"မလှုပ်နဲ့။" ဟု ကျူးဖုန်း က ပြတ်သားစွာ ပြောသည်။ "သူက မင်းကို ထိတ်လန့်စေချင်တာ။ မင်း ဝတ်ရုံကို ဖယ်လိုက်တာနဲ့ သူ့ရဲ့ လေးညှို့ရှေ့မှာ မင်း ရောက်သွားမှာ။ မိုက်မဲတဲ့ အလုပ် မလုပ်နဲ့!"
"ငါ့ကို လွှတ်ပေး။" ဟု ချန်ချန် က ပြောသည်။ သူမသည် ကျူးဖုန်း ၏ ရင်ဘတ်ကို တွန်းထုတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ မလှုပ်မယှက်ပင်။ ဝတ်ရုံနှင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က သူမကို အသက်ရှူကျပ်စေသည်။ ချွေးနံ့၊ ကြောက်လန့်မှုနှင့် ဖျားနာမှု အနံ့များမှာ သူမ နှာခေါင်းထဲတွင် ရောထွေးနေသည်။
"ဒါမှမဟုတ်" ဟု Tarvin က ပြောသည်၊ "မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မေးသင့်တဲ့ မေးခွန်းကတော့ သူခိုးဆရာကြီးတစ်ယောက်က ဘာလို့ ကင်းစခန်းရဲ့ ကိုယ်စားလှယ် ဖြစ်သွားပြီး လူသတ်သမား မိန်းမပျက်တစ်ယောက်ကို သူ့ရဲ့ အထက်လူကြီးတွေဆီ မပို့ပေးနိုင်ရတာလဲ ဆိုတာပဲ။"
ချန်ချန် ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အားအင်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူမ ရုန်းကန်ခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး အေးစက်နေသည့် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ လဲလျောင်းနေလိုက်သည်။
"ချန်ချန်" ဟု ကျူးဖုန်း က ခေါ်သည်။ သူ၏ အသံထဲမှ နောင်တတရားက အရာအားလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ "ငါ့စကားကို နားထောင်။ သူက မင်းကို ဆွဲဆောင်နေတာ။ သူက မင်းရဲ့ ဒေါသကို သိတယ်၊ မင်းကို ထိန်းချုပ်ဖို့ အဲဒါကိုပဲ အသုံးချနေတာ။"
"ငါ့ကို ငြင်းလိုက်စမ်း။" ဟု ချန်ချန် က ပြောသည်။ "သူပြောတာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ့ကို ပြောလိုက်စမ်း။"
နောက်ဆုံးတွင် သူ သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အနီရောင် မျက်လုံးများတွင် အမြဲတမ်းလိုပင် မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မပေါ်လွင်ပေ။ အဲဒီအချက်ကပဲ သူမကို ပိုပြီး ခံစားရခက်စေသည်။
"မင်း ကြားချင်တဲ့ စကားမျိုးကို ငါ ဘာပြောပေးရမလဲ၊ ချန်ချန်။" ဟု ကျူးဖုန်း က ပြောသည်။ "ငါ ကင်းစခန်းက မဟုတ်ဘူးဆိုတဲ့ စကားကိုလား... ငါ တကယ်ပဲ မဟုတ်ဘူးလို့ မင်းကို ခိုင်ခိုင်မာမာ ပြောနိုင်တယ်။"
"မင်း သူတို့နဲ့ အလုပ်လုပ်နေတာလား။" ဟု ချန်ချန် က မေးသည်။
"ဟုတ်တယ်။"
မျှော်လင့်မထားဘဲ ချန်ချန် သည် ရယ်ချင်စိတ် ပေါက်လာသည်။ "မင်းသာ ငြင်းလိုက်ရင် ပိုကောင်းမှာ။" ဟု သူမက ပြောသည်။ "အနည်းဆုံးတော့ မင်း နောင်တရတယ်ဆိုတာ ငါ သိနိုင်မှာပေါ့။"
သူသည် မေးရိုးကို တင်းထားလိုက်သည်။ "မင်း ဘယ်တော့မှ သိမှာ မဟုတ်ဘူး။ အကြောင်းပြချက်တွေ ရှိခဲ့လို့ပါ။"
"အခုတော့ အရာအားလုံးက နားလည်သွားပြီ။" ဟု ချန်ချန် က ပြောသည်။ "အဲဒါက တကယ့်ကို လွတ်လပ်သွားသလိုပဲ သိလား။ မင်းက ဒီလောက် အခကြေးငွေနည်းနည်းလေးအတွက်နဲ့ အသက်စွန့်ပြီး ငါ့ကို ရှာတွေ့ဖို့ ဘယ်လောက်တောင် လွယ်သလဲဆိုတာ... ငါ့ရဲ့ ခြေရာခံနိုင်စွမ်းက အားနည်းလွန်းတယ်ဆိုတာ ငါ သိထားသင့်တာ။ Fannie ကရော အရာအားလုံးမှာ ပါဝင်ပတ်သက်နေတာလား။ ငါ သူမကို အသေနီးကပ်အောင် လုပ်မိလို့ ငါ့အတွက်တော့ ဒါတွေက ထိုက်တန်တာပဲ ဖြစ်မှာပါ။ မင်း သူမကို အပိုဆုကြေး ပေးသင့်တယ်။"
"ဒါက ငွေကြေးအတွက် မဟုတ်ခဲ့ဘူး။" ဟု ကျူးဖုန်း က ပြောသည်။
"တကယ်တော့ အဲဒါက အခြေအနေတွေကို ပြောင်းလဲသွားစေနိုင်မှာပါ။" ဟု ချန်ချန် က ပြောသည်။ "ဖောင်ပေါ်တုန်းက ငါ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကိုပဲ ပေးလိုက်သင့်တာ။ မင်း ငါ့ကို သစ္စာဖောက်ဖို့ မကြိုးစားအောင် အဲဒါကပဲ လုံလောက်တဲ့ အကြောင်းပြချက် ဖြစ်မှာပါ။"
"မင်းရဲ့ အဆိပ်အတောက်စကားတွေကို နောက်မှ ပြောပါ။" ဟု ကျူးဖုန်း က ပြောသည်။ "ငါတို့မှာ အဲဒီလောက် အချိန်မရှိဘူး။"
"မင်း ပြောတာ မှန်တယ်။" ဟု ချန်ချန် က ပြောသည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့။ မင်းက ငါ့ကို ကင်းစခန်းကို သွားစေချင်ခဲ့တာ၊ အခုတော့ ကင်းစခန်းက ငါ့ဆီကို ရောက်လာပြီ။ အားလုံး လိုချင်တာကို ငါ ပေးလိုက်တော့မယ်။"
သူမသည် သူ့ကို တွန်းထုတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်ချိန်တွင် ကျူးဖုန်း က "ငါ ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး" ဟု ပြောသည်။ "ဒီကိစ္စကို ငါတို့ အရင်ကတည်းက လုပ်ခဲ့ဖူးတာပဲ။ မင်း ငါ့ကို ရွေ့ခိုင်းလို့ မရဘူး။"
"ရမှာ မဟုတ်ဘူး။" ဟု ချန်ချန် က ပြောသည်၊ "ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ တခြား လက်နက်တွေ ရှိသေးတယ်။"
သူမသည် ခေါင်းကို မော့လိုက်ပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို သူ၏ ပါးစပ်ပေါ်သို့ ဖိကပ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ အနမ်းတစ်ခု မဟုတ်သလို အချစ်ရေးနှင့်လည်း လုံးဝ မပတ်သက်ပေ။ သို့သော် ၎င်းမှာ အရေပြားချင်း ထိတွေ့မှုတစ်ခု ဖြစ်ပြီး သူမ လိုချင်သည်မှာ အဲဒါပဲ ဖြစ်သည်။
ကျူးဖုန်း အနေဖြင့်ဆိုလျှင် သူမကို လျှပ်စီးတန်းနှင့် ပစ်လိုက်လျှင်တောင် သူ ဒီလောက်တောင် တုံ့ပြန်မိမည် မဟုတ်ပေ။ သူသည် အလွန်မြန်ဆန်စွာ နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သဖြင့် ခဏတာမျှပင် ဟန်ချက်ပျက်သွားသည်။
ချန်ချန် သည် သူ၏ အားအင်အကုန်သုံးကာ သူ့ကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ သူမသည် သူ့ကို သူမအပေါ်မှ လူးလှိမ့်ပြီး တွန်းချနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့သော်လည်း သူ၏ ခြေထောက်များက သူမ ဒူးကို ချိတ်မိနေသည်ကို ဖယ်ရှားကာ လက်တစ်ဖက်ကို လွတ်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။ သူမသည် သူမကိုယ်ပေါ်မှ ဝတ်ရုံကို ဆွဲဖြဲလိုက်သည်။