ချန်ချန် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ "ကျူးဖုန်းက ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ"
လှေကားထစ်ပေါ်မှ ခြေသံကြားလိုက်ရသဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်ရာ ကျူးဖုန်း ဆင်းလာသည်ကို တွေ့ရသည်။
"ကျွန်တော် ကင်းထောက်ပြီး ပြန်လာတာ" ကျူးဖုန်းက ပြောသည်။ "မိုးလည်း အတော်ချုပ်နေပြီ။ မကြာခင် ကျွန်တော်တို့ လှုပ်ရှားလို့ရတော့မယ်" သူ ချန်ချန်ကို ကြည့်ကာ "မင်း ထွက်သွားဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
"ကျွန်မ စာတွေကို ဖတ်ပြီးပြီ" ဝမ်ဂျင်နှင့် ဇူရိုတို့ နားထောင်နေကြသည်ကို သိသော်လည်း ချန်ချန်က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မရဲ့ အဘိုး ချန်ဝေက ဆီရက်စ်အကြောင်း သတိပေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာပါ။ သူက ဆီရက်စ် နောက်တစ်ခေါက် လာရှာလိမ့်မယ်ဆိုတာ သိနေခဲ့တာ" သူမ ဝမ်ဂျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘရန်လည်း သိမှာပါ။ သူကိုယ်တိုင် စာတွေကို မဖတ်ခဲ့ရရင်တောင် ဆီရက်စ်အကြောင်းတော့ ကြားဖူးမှာပဲ။ ချန်ဝေက သူ့ရဲ့ အစ်ကိုအရင်းကို အန္တရာယ်အကြောင်း မသိအောင် ထားခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး"
"ဟုတ်တာပေါ့၊ မထားခဲ့ပါဘူး" ဝမ်ဂျင်က နှစ်သိမ့်သည့်လေသံဖြင့် ပြောသည်။ "မင်းရဲ့ ဦးကြီးက အချိန်တွေ အတော်ကြာသွားပြီဆိုတော့ အဲဒီ အဲလ်ဖ်ကောင် လိုက်ရှာတာကို လက်လျှော့သွားပြီလို့ တွေးထားမိမှာပေါ့။ ပြီးတော့ အဲဒီလိုမျိုးဆိုရင် မင်းကို ကြောက်လန့်အောင် လုပ်ဖို့မှ မလိုတာပဲလေ"
သူ လက်လျှော့သွားခဲ့တာ... လမ်းမပေါ်မှာ ကျွန်မ သူ့အသက်ကို ကယ်လိုက်မိတဲ့ အချိန်အထိပေါ့။ ချန်ချန် တွေးလိုက်သည်။ ထိုအချက်က သူမကို ခေါင်းမူးသွားစေလောက်အောင်ပင် ခါးသီးလွန်းသည်။ အဲလ်ဖ်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ တွန်းချလိုက်သည့် ထိုအချိန်တွင် သူမကိုယ်တိုင် ကျူးလွန်ခဲ့သမျှ အမှားတွေအတွက် အနည်းငယ်သော ကုစားမှုအဖြစ် ကောင်းမွန်တဲ့အလုပ်တစ်ခု လုပ်လိုက်မိပြီဟု တွေးခဲ့မိသည်ကို ပြန်အမှတ်ရမိသည်။ နတ်ဘုရားတွေက ရက်စက်တတ်ကြသည်။
"သူက မင်းကို ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စိတ်ဝင်စားနေရတာလဲ" ဇူရိုက ဝင်မေးသည်။ "ခွင့်လွှတ်ပါ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက သူဆုံးရှုံးနေတဲ့ လူတွေနဲ့ ငွေကြေးတွေနဲ့ မတန်ဘူးလို့ ထင်မိလို့ပါ"
"ကျွန်မလည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်တယ်" ချန်ချန်က ပြောသည်။ "ဆီရက်စ်က လက်စားချေချင်တာလို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ သူက ကျွန်မရဲ့ စွမ်းရည်တွေကို လိုချင်တယ်လို့ ပြောတယ်။ ချန်ဝေမှာ အစွမ်းထက်တဲ့ စုန်းပညာအမာရွတ် (spellscar) ရှိတယ်၊ ကျွန်မမှာလည်း အဲဒါမျိုး ရှိမယ်လို့ သူထင်နေတာ။ မတည်ငြိမ်တဲ့ စွမ်းအားတွေ ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့သူကို သူ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် လိုက်လံရှာဖွေနေရတာလဲဆိုတာ နားမလည်နိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ချန်ဝေကတော့ ဆီရက်စ်ဟာ စုန်းပညာနဲ့ပတ်သက်ရင် အလွန်အမင်း စိတ်ဝင်စားသူတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံထားခဲ့တယ်"
ခရယ်ဒါရွန်လည်း အလားတူပင် ပြောခဲ့ဖူးသည်။ ဆီရက်စ်သည် စုန်းပညာရပ်ကို အလွန်အမင်း စွဲလမ်းသူဖြစ်ကြောင်း သူပြောခဲ့သည်။ ထိုအဲလ်ဖ်၏ အမာရွတ်များသည် တောရိုင်းစုန်းပညာနှင့် ထိတွေ့မိရာမှ ဖြစ်လာခြင်းဖြစ်မည်ဟု သူမကဲ့သို့ပင် သူလည်း ထင်ခဲ့သည်။ အကယ်၍သာ ထိုသို့ဖြစ်ပါက ဆီရက်စ်သည် သူမနှင့် လုံးဝပတ်သက်ချင်မှာ မဟုတ်ပေ။
"နောက်ထပ် ဘာတွေရှိသေးလဲ" ကျူးဖုန်းက မေးသည်။
"ရှိသေးတယ်" ချန်ချန်က ဆက်ပြောသည်။ "ဒီအပိုင်းကတော့ အတော်လေး ရှုပ်ထွေးတယ်။ ဆီရက်စ်က ကျွန်မရဲ့ မိဘတွေနဲ့ ချန်ဝေတို့နဲ့ အတူတူ အလုပ်လုပ်ခဲ့ဖူးတယ်။ သူတို့က စွန့်စားခန်းတွေကို အတူတူ ထွက်ခဲ့ကြတာ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုခုကြောင့် ဆီရက်စ်က သူတို့ကို သစ္စာဖောက်သွားတယ်"
"ဘာကြောင့်လဲ" ကျူးဖုန်းက မေးသည်။
"မသိဘူး။ စာတွေက အဲဒီမှာတင် ပြတ်သွားတယ်။ စာတွေ ပျောက်သွားတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဘရန်ဆီကို အပြည့်အစုံ မရောက်တာလား မသိဘူး။ ဆီရက်စ်ကတော့ ကျွန်မတို့ကို နောက်တစ်ခေါက် ထပ်မိတဲ့အခါ သူကိုယ်တိုင် ပြောပြလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ သေချာပေါက် ယုံကြည်တယ်"
"အဲဒီလို ဖြစ်လာဖို့ အချိန်တန်ပြီထင်တယ်"
ပြောလိုက်သူမှာ ဝမ်ဂျင်ဖြစ်သည်။ ချန်ချန် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ရှင် တကယ်ပြောနေတာလား"
"ဟုတ်တယ်" ဝမ်ဂျင်က ပြောသည်။ "အဲဒီ အဲလ်ဖ်ကောင်က ကျွန်တော်တို့ကို အမြဲ လိုက်ဖမ်း၊ တောတိုးပြီး နှိပ်စက်နေကျပဲ။ ဒီတစ်ခါတော့ အလှည့်ပြောင်းပြီး သူ့ကို ပြန်လိုက်ဖမ်းကြည့်ရအောင်၊ သူ ဘယ်လိုနေမလဲ ကြည့်ရတာပေါ့"
"ဇူပါဝင်ရင်တောင် ကျွန်တော်တို့က အရေအတွက်နည်းနေတယ်" ကျူးဖုန်းက သတိပေးသည်။
ပုလ္လင်ကောင် (Dwarf) က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "မျက်နှာကို ဖျက်ဆီးထားတဲ့ အဲလ်ဖ်တစ်ကောင်ကို ငါမကြောက်ဘူး"
"ရှင်တို့ထဲက ဘယ်သူမှ ကျွန်မအတွက်နဲ့ ဆီရက်စ်ကို သွားတိုက်ခိုက်စရာ မလိုဘူး" ချန်ချန်က ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည်။ "ဒီကိစ္စကို ထပ်မဆွေးနွေးကြနဲ့တော့"
"နောက်ထပ် ရွေးချယ်စရာ တစ်ခုရှိသေးတယ်" ကျူးဖုန်းက ပြောသည်။
ချန်ချန် စောင့်နေခဲ့သော်လည်း ထိုရဟန်း (monk) က ဘာမှ ထပ်မပြော။ သူမ မျက်ခုံးပင့်ကာ ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒီရွေးချယ်စရာကလည်း ကျွန်မတို့ကို အန္တရာယ်တွေ၊ ထူးဆန်းတဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေကြားထဲကို ခေါင်းစိုက်ပြီး ပစ်ချမယ့် ကိစ္စမျိုးပဲ မဟုတ်လား"
ဝမ်ဂျင်က လက်မြှောက်လိုက်သည်။ "ဒီထက် ပိုထူးဆန်းတာ ရှိဦးမယ်လို့တောင် မထင်မိတော့ဘူး!"
"ကျွန်တော်တို့ 'ကင်းစောင့်တပ်' (The Watch) ဆီ သွားဖို့ အချိန်တန်ပြီလို့ ထင်တယ်" ကျူးဖုန်းက ပြောသည်။
အဖွဲ့ဝင်အားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ ချန်ချန်ကတော့ သူ စနောက်နေသည်ဟုသာ အစပိုင်းတွင် ထင်ခဲ့သည်။
"ရှင် အရူးပဲ" ချန်ချန်က ကျူးဖုန်းကို ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ကင်းစောင့်တပ်လက်ထဲကို ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် အပ်မှာမဟုတ်ဘူး။ ဝါတာဝေး (WaterWay) မှာ တစ်သက်လုံး ပိတ်လှောင်ခံထားရတာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်"
ဇူရိုက သူမကို ကြည့်နေသည်။ "မင်းသာ အဲဒီလို တကယ်တွေးနေရင် မင်းလည်း သူနဲ့အတူတူပဲ ရူးနေတာပဲ" ဟု ဇူရိုက ဆိုသည်။
"သူက ကလေးပဲ ရှိသေးတာလေ" ကျူးဖုန်းက ပြောလိုက်ရာ ချန်ချန်မှာ သူ့မျက်လုံးကို လက်သည်းနှင့် ကုတ်ချင်စိတ်ပေါက်သွားသည်။ "သူ ဝါတာဝေးဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ မသိသေးဘူး"
"ဒါဆို ဝါတာဝေးဆိုတာ ဘာလဲ" ချန်ချန်က အသံကို မလျှော့တော့ဘဲ မေးလိုက်သည်။ "ကျူးဖုန်း၊ ကျွန်မကို အမှန်တရားတွေ မြင်အောင် ပြပေးပါ။ အခုထိ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ ဒုက္ခတွေက မလုံလောက်သေးဘူးလို့ ထင်နေတာလား"
"သူက မင်းကို ထိခိုက်အောင် လုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကလေးမ" ဟု အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာရာ ကျူးဖုန်းမှလွဲ၍ ကျန်သူအားလုံး လန့်သွားကြသည်။
ဖာမူက မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ရင်း သူ အိပ်စက်နေသည့်နေရာမှ ထလာသည်။ သူ့ပါးစပ်ထောင့်တွင် သွေးခြောက်များ ကပ်နေသည်။
"တောင်းပန်ပါတယ်" ချန်ချန် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ရှင် အိပ်ပျော်နေတာကို နှောင့်ယှက်မိသလို ဖြစ်သွားတယ်"
"ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ကျွန်တော်လည်း အိပ်မပျော်ပါဘူး" ဖာမူက ပြောသည်။ သူ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုင်လိုက်သည်။ ဝမ်ဂျင်က သူ့ပခုံးကို ကိုင်ကာ ထိန်းပေးထားသည်။ "ပြဿနာကတော့ ကျွန်တော်တို့ ကလေးဘဝတုန်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ခံစားနေရတဲ့ ဒုက္ခတွေကိုပဲ အာရုံစိုက်မိနေတတ်တာပါပဲ"
"ကျွန်မ နားမလည်ဘူး" ချန်ချန်က ပြောသည်။ သူမမှာ ကလေးတစ်ယောက်လို ခံစားနေရပြီး အဲဒီခံစားချက်ကို မနှစ်သက်ပေ။ နယ်ဇွန်က သူမကို ဘယ်တော့မှ ဒီလိုမျိုး ခံစားရအောင် မလုပ်ခဲ့ဖူးပေ။
"မင်း ကြီးပြင်းလာတဲ့ လုံခြုံတဲ့ နေရာအကြောင်းပဲ မင်း သိနေတာလေ" ဖာမူက ပြောသည်။ "အဲဒါက ကောင်းတဲ့အရာပါ၊ ဒါပေမဲ့ သူတစ်ပါး ဘာလို့ ဒီလိုမျိုး လုပ်ကြရတာလဲဆိုတဲ့ အကြောင်းရင်းကို နားလည်ဖို့ သို့မဟုတ် ပညာဉာဏ်ရှိဖို့အတွက်တော့ အထောက်အကူ မဖြစ်စေဘူး"
"ဒါဆို ဆီရက်စ်က ကျွန်မကို ဘာလို့ လိုက်ရှာနေတာလဲဆိုတာ သိရအောင် ကျွန်မ စတင်ခဲ့တဲ့ နေရာကိုပဲ ပြန်သွားရမှာလား" ချန်ချန်က မေးသည်။ "ကျွန်မကို ကိုယ့်ရဲ့ ဦးကြီးကို သတ်ခဲ့တဲ့သူလို့ ထင်နေတဲ့သူတွေ၊ ကိုယ့်အမျိုးသားချင်းကို သတ်ခဲ့လို့ မုန်းတီးနေတဲ့သူတွေရဲ့ လက်ထဲကို ပြန်သွားရမှာလား"
"မဟုတ်ဘူး" ဒီတစ်ခါတော့ ကျူးဖုန်းက ဝင်ပြောသည်။ "မင်းကိုယ်တိုင် ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိဖို့အတွက် မင်းရဲ့ မာနနဲ့ ကြောက်ရိတ်တွေကို ဘေးဖယ်ထားရမယ်။ ကျွန်တော့်စကားကို ယုံပါ၊ အဲဒီလို လုပ်ဖို့ ဘယ်လောက်ခက်ခဲလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကင်းစောင့်တပ်က မင်းကို ကူညီပေးနိုင်တယ်"
"ဘယ်လိုမျိုးလဲ"
"မင်း သိပြီးသားပါ" သူက ချန်ချန်၏ မျက်လုံးကို တည့်တည့်ကြည့်သည်။ "မင်းရဲ့ ဦးကြီးသာဆိုရင် မင်းကို တိမ်းရှောင်နေတဲ့သူတစ်ယောက်လို အသက်ရှင်စေချင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီထက် ပိုတာက ကင်းစောင့်တပ်မှာ 'သွေးအမာရွတ်' (bloodscar) ရှိတဲ့သူတွေကို ကူညီပေးနိုင်တဲ့ စုန်းဆရာတွေ ရှိတယ်"
ချန်ချန်မှာ ဗိုက်ကို အဆောင့်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ "မဟုတ်ဘူး" သူမ အလိုအလျောက် ငြင်းလိုက်သည်။ "ကျွန်မမှာ သွေးကူးစက်ရောဂါ (bloodplague) လုံးဝ မရှိခဲ့ဖူးဘူး"
"သေချာလို့လား" ကျူးဖုန်းက သူမကို စူးစူးရဲရဲ ကြည့်လျက် မေးသည်။ ထိုအနီရောင် မျက်လုံးများ... သွေးအမာရွတ်ပါသော မျက်လုံးများ။
"သေချာတာပေါ့!" ချန်ချန် နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်မက တောင်ဘက်ရပ်ကွက်မှာ ကြီးပြင်းလာတာ! ဝါတာဝေးက ကူးစက်ရောဂါကနေ ကင်းလွတ်တယ်"
"ကင်းလွတ်တယ် ဟုတ်လား" ဖာမူက နူးညံ့စွာ ပြောသည်။ "ဝါတာဝေးဆိုတာ ကူးစက်ရောဂါကြောင့် အမာရွတ်ဖြစ်နေသူတွေအတွက် ခိုလှုံရာပဲ။ သူတို့ကို ဝေဇင် (Weizin) လိုမျိုး နေရာတွေမှာ ပစ်ထားပြီး နှိမ်ချကြပေမဲ့ ရောဂါကတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပါပဲ"
"မဟုတ်ဘူး!" ချန်ချန် သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ပွေ့ဖက်ထားလိုက်သည်။ သူမ လက်မောင်းပေါ်ရှိ အနာများက ထင်ရှားနေသည်။ စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ်ကောင်းလှသဖြင့် သူမ ဝတ်ရုံကို ဆွဲချွတ်ကာ အဝတ်စုတ်များနှင့် ပုပ်သိုးနေသော အသားအရေများကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ သူမ၏ အသားအရေမှာ ပုံမှန်အတိုင်းဖြစ်နေသည်ကို မြင်ချင်သည်။
"မင်း ဝတ်ရုံကို ပြန်ဝတ်လိုက်!" ကျူးဖုန်းက အဝတ်စကို ဆွဲယူကာ သူမကို ဖုံးအုပ်ပေးလိုက်သည်။ "မင်း ကူးစက်ခံရလိမ့်မယ်"
"ကျွန်မမှာ ရောဂါလည်း မရှိဘူး၊ စုန်းပညာအမာရွတ်လည်း မရှိဘူး။ ကျွန်မက... ကျွန်မက..."
"ကျွန်တော့်လိုမျိုး မဟုတ်ဘူးပေါ့ ဟုတ်လား" ကျူးဖုန်းက မေးသည်။
သူမ နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်မ ပြောချင်တာ အဲဒါမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ရှင်သိပါတယ်။ ကျွန်မစကားတွေကို လိမ်မပြောပါနဲ့"
ဝမ်ဂျင်က သူမလက်မောင်းကို ကိုင်လိုက်သည်။ ချန်ချန် နောက်ဆုတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူက တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ "ကျွန်တော် မင်းဘက်မှာ ရှိတယ်ဆိုတာ သိတယ်မဟုတ်လား။ မင်းမှာ တခြားသူတွေနဲ့ မတူတဲ့ စွမ်းရည်တွေ ရှိနေတာနဲ့တင် မင်းက ဝါတာဝေးသား မဟုတ်တော့ဘူးလို့ မဆိုလိုပါဘူး။ မင်းမှာ အကာအကွယ်ရပိုင်ခွင့် ရှိတယ်။ မင်း မကြောက်သင့်ဘူး"
"ဘာလို့ မကြောက်ရမှာလဲ" ချန်ချန် အသက်ရှူရ ခက်ခဲလာသည်။ "ကျွန်မရဲ့ စွမ်းရည်တွေက ဘာတွေဖြစ်စေလဲ ကြည့်လိုက်ပါဦး" သူမ၏ စုန်းပညာက ပျက်စီးခြင်းမှလွဲ၍ ဘာမှ မပေးခဲ့သလို သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ကလည်း အဲဒီအဖြစ်အပျက်အားလုံးကို မေ့မပျောက်စေဘဲ အမြဲတမ်း ပြတ်သားစွာ မှတ်မိနေစေသည်။ အတွေ့အကြုံတိုင်းကို သူမစိတ်ထဲတွင် အေးခဲထားသကဲ့သို့ အပြည့်အစုံ သိမ်းဆည်းထားသည်။
တစ်ခုမှလွဲ၍ပေါ့။
"ကျွန်မ ညတိုင်း အိပ်မက်တစ်ခုတည်းပဲ မက်တယ်" သူမ တုန်လှုပ်စွာ ပြောသည်။ ဝမ်ဂျင်က သူမလက်မောင်းကို ဖိညှစ်ပေးသည်။ "ကျွန်မက မျှော်စင်တစ်ခုပေါ်မှာ၊ မျက်နှာကို မမြင်ရတဲ့ လူတွေနဲ့ ဝန်းရံခံထားရတယ်။ အဲဒီမှာ တောက်ပတဲ့ အလင်းရောင်တစ်ခုရှိတယ်၊ လောင်ကျွမ်းနေတဲ့ အလင်းရောင်ပေါ့၊ ကျွန်မ ကြောက်နေတယ်။ ဝါတာဝေးမှာ အဲဒီလို မျှော်စင်မျိုး မရှိဘူး။ ကျွန်မ လိုက်ရှာကြည့်ပြီးပြီ"
"မင်း မြို့ပြင်ကို ထွက်သွားဖူးရင် ဘာလို့ မမှတ်မိတာလဲ" ကျူးဖုန်းက မေးသည်။
"မသိဘူး" ချန်ချန်က ပြောသည်။ "စိတ်ထဲမှာ အရာအားလုံးကို စနစ်တကျ မှတ်တမ်းတင်ထားပြီး ဘယ်တော့မှ မေ့ဖျောက်လို့မရတဲ့ စာကြည့်တိုက်ကြီးတစ်ခု ရှိနေရတာ ဘယ်လိုခံစားရလဲ ရှင်တို့ မသိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ စာကြည့်တိုက်နံရံမှာ အက်ကြောင်းကြီးတစ်ခု ရှိနေတယ်၊ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အပေါက်ကြီးတစ်ခုပေါ့။ အဲဒီအကြောင်းကို သိရဖို့ဆိုရင် ဘာမဆိုပေးပြီး လုပ်ရဲပါတယ်"
"ကင်းစောင့်တပ်က သူမအတွက် ဘာလုပ်ပေးနိုင်မှာလဲ" ဇူရိုက ဝင်ပြောသည်။ "သူမမှာ အမာရွတ်ရှိရင်လည်း ရှိမှာပေါ့။ ဒါက အဲဒီ အဲလ်ဖ်ကောင်ကိစ္စအတွက် ဘာမှ အထောက်အကူ မဖြစ်ဘူး"
"ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ အပိုင်းအစတွေ အများကြီးပဲ" ချန်ချန်က ပြောသည်။ "အိပ်မက်ရဲ့ ကျန်တဲ့အပိုင်းတွေ၊ ချန်ဝေနဲ့ သူ့ရဲ့ သွေးအမာရွတ်တွေ... အဲဒါတွေကို ဆီရက်စ် လိုချင်နေတာ။ ဇူရိုပြောတာ မှန်တယ်။ ကင်းစောင့်တပ်က ဒီကိစ္စတွေမှာ ကျွန်မကို ကူညီပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"
"ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ကောင်းတွေက စုန်းပညာကူးစက်ရောဂါကြောင့် ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို လက်ခံလိုက်ရင်တော့ အဲဒါက စတင်ဖို့ နေရာတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်" ကျူးဖုန်းက ပြောသည်။ "ဝါတာဝေးက ကူးစက်ရောဂါကို တားဆီးရာမှာ တခြားမြို့တွေထက် ပိုကောင်းအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်။ အကြောင်းရင်းတစ်ခု ရှိလို့ပေါ့။ ဖာအန်း (Faern) တစ်ခွင်မှာ ကူးစက်ရောဂါရဲ့ အကျိုးဆက်တွေကို ဒီလောက် ကောင်းကောင်း နားလည်တဲ့သူမျိုး တခြားဘယ်နေရာမှာမှ ရှာမတွေ့နိုင်ဘူး"
ဇူရိုက လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါဆို မင်းက သူမကို အဲဒီကို သွားခိုင်းပြီး ကူညီပေးနိုင်မယ့်သူတွေကို လိုက်ရှာခိုင်းမလို့ပေါ့၊ ဟုတ်လား"
"နောက်ထပ် ရွေးချယ်စရာက ဆီရက်စ်ကို တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်ဖို့ပဲ" ဝမ်ဂျင်က ပြောသည်။
"သူက ချန်ချန်ကိုတော့ ဘာမှ မလုပ်လောက်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ကိုတော့ အသက်ချမ်းသာပေးမှာ မဟုတ်ဘူး" ကျူးဖုန်းက ပြောသည်။ သူ ချန်ချန်ကို ကြည့်ကာ "မင်း ဝမ်ဂျင်ရဲ့ အသက်ကို စွန့်စားစေချင်တာလား။ အဲဒီ အဲလ်ဖ်ကောင်က မင်းရဲ့ ဦးကြီးကို လုပ်ခဲ့သလိုမျိုး ဝမ်ဂျင်ကို ဓားနဲ့ ထိုးတာကို မင်း မြင်ချင်တာလား"
"သူမကို အဲဒီလို မပြောနဲ့" ဝမ်ဂျင်က ဒေါသတကြီး ပြောသည်။ "ငါ့ကိုယ်ငါ ကာကွယ်နိုင်ပါတယ်။ အဲဒါအတွက် မှော်လက်စွပ်လည်း မလိုဘူး"
ကျူးဖုန်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မင်းက လူမိုက်ပဲ။ မင်းက သူမကို ကာကွယ်ချင်တယ်လို့ ပြောနေတာလား။ မင်းရဲ့ အပြစ်ရှိစိတ်က မင်းရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မှားယွင်းစေတယ်။ အဲဒါက မင်းကို သူမအတွက် အသုံးမဝင်တဲ့သူ ဖြစ်စေတယ်"
ဝမ်ဂျင် မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။ သူ့လက်က ချန်ချန်၏ လက်မောင်းမှ လွတ်ကျသွားသည်။
ချန်ချန် ကျူးဖုန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူက တစ်စိမ်းတစ်ယောက်လိုပင်၊ သူ့မျက်လုံးများက တောက်ပနေပြီး ဖျားနာနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ "ရှင် ဘာဖြစ်နေတာလဲ" သူမ မေးလိုက်သည်။ "ရှင် ဘယ်တော့မှ မသွားမယ့် နေရာက ကင်းစောင့်တပ်ပဲ။ ရှင်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့ကိုပဲ အမြဲ ဦးစားပေးတဲ့သူလေ" သူမ မျက်လုံးကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်သည်။ "ကျွန်မကို သူတို့လက်ထဲ အပ်ဖို့က ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အရေးကြီးနေရတာလဲ"
"ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက ခိုင်းတဲ့အတိုင်း လုပ်ရမယ်ဆိုတာကို နောက်ဆုံးတော့ နားလည်သွားလို့ပေါ့"
အသံက အပေါ်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် မြားတစ်ချောင်းသည် ချန်ချန်၏ ခေါင်းအထက် တစ်ပေအကွာတွင် လှေကိုယ်ထည်ကို ထိမှန်သွားသည်။