**ခေါင်းစဉ် - မသေမျိုးတို့၏ ဘုရားသခင် – အခန်း ၂၂၁။ အချိန်၏ တေးသံ [ငါး]**
ဆီရက်စ် (Cerest) သည် ရစ်စလာရာ (Ristlara) နှင့် ရှီနန် (Shenan)တို့ ၎င်းတို့၏ မှော်ပညာကို အသုံးပြုနေသည်ကို ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အလင်းရောင်သည် သင်္ဘောခန်းကို ထွန်းလင်းစေခဲ့သည်။
ရစ်စလာရာသည် ဆာရာဂွီ (Saragui) ၏ လက်များကို ရွှေရောင်လက်ကိုင်ပါသော ဓားနှစ်စင်းဖြင့် သူ၏စားပွဲခုံတွင် ဖိနှိပ်ချုပ်နှောင်ထားသည်။ မှော်စွမ်းအားသည် ထိုဓားသွားများမှတဆင့် ထိုသူ၏ အသားအရေအတွင်းသို့ တွန်းထုတ်ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ ဖျော့တော့သော အပြာရောင်အလင်းတန်းသည် သူ၏လက်မောင်းများတစ်လျှောက် အကြောအသစ်များကို ဖန်တီးပေးရင်း အခြားအကြောများကို လမ်းဖယ်ပေးကာ ရောဂါထန်နေသကဲ့သို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။
ထိုသူ၏မျက်နှာသည် နာကျင်မှုကြောင့် တွန့်ကောက်သွားသည်။ သွေးနှင့် တံတွေးစီးကြောင်းတစ်ခုသည် သူ၏မေးစေ့မှတစ်ဆင့် စီးကျလာသည်။ သူ၏မျက်လုံးများသည် အမည်မသိ အဝေးတစ်နေရာကို စူးစိုက်ကြည့်နေ၏။ မှော်ပညာသည် သူ၏ အသက်စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူနေစဉ်အတွင်း သူသည် မိန်းမနှစ်ဦးစလုံးကို လုံးဝမကြည့်ပေ။
"ငါ နားမလည်ဘူး" ဟု ရှီနန်က ပြောသည်။ သူမ၏အသံမှာ ချစ်လှစွာသော ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ ဖျော်ဖြေမှုအပေါ် စိတ်ပျက်နေသော မိဘတစ်ဦးနှင့် တူနေသည်။ "ဒီဓားတွေနဲ့ ဘယ်တုန်းကမှ ဒီလိုပြဿနာမျိုး မရှိဖူးဘူး။"
"သူက စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာလွန်းလို့ပါ" ဟု ဆီရက်စ်က ပြောသော်လည်း ရစ်စလာရာက သူမ၏ ရွှေရောင်ဆံပင်မျှင်များကို စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ခါယမ်းလိုက်သည်။
"သူက သေမျိုးတစ်ယောက်ပဲ။ အခုလောက်ဆို ကျိုးပဲ့ပျက်စီးသွားသင့်တာပေါ့။"
သူမ၏စကားအဆုံးတွင် ဆာရာဂွီသည် သွေးများနှင့် သူ၏ကိုယ်ပိုင်လျှာ၏ အစအနတစ်ခုကို ထွေးထုတ်လိုက်သည်။ သူသည် စားပွဲခုံပေါ်တွင် မျက်နှာမူလျက် လဲကျသွားပြီး သူ၏ခေါင်းသည် တောက်ပနေသော ဓားသွားများကြားတွင် ရောက်ရှိသွားသည်။ ရစ်စလာရာသည် အမြန်ပင် လမ်းဖယ်လိုက်သည်။
"ဓားတွေကို နှုတ်လိုက်ပါ" ဟု ရှီနန်က သူမအား ပြောလိုက်သည်။ သူ၏အသားအရေမှ မှော်ပညာ ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ သူမသည် ထိုသူကို လှန်လိုက်ပြီး သူမ၏ခေါင်းကို သူ၏ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။ "သေသွားပြီ" ဟု သူမက ဆိုသည်။
"မင်းရဲ့ဓားတွေက မင်းထင်သလောက် မထိရောက်ဘူးပဲ၊ ရှီနန်။" ဆီရက်စ်သည် သင်္ဘောကိုယ်ထည်ကို သူ၏လက်သီးဖြင့် ထုချလိုက်သည်။ အချိန်တွေ အလဟဿ အကုန်ပါပဲ၊ အားလုံးပါပဲ။ သူသည် ချန်ချန်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိရန် လွန်ခဲ့သည့်ရက်ကထက် ပိုမိုနီးစပ်လာခြင်း မရှိပေ။
"သူမက ဒီမှာ ရှိနေတာ သေချာပါတယ်။ လူအုပ်ရဲ့ တစ်ဝက်လောက်က သူမကို မြင်ခဲ့ကြတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက ဘယ်သူမှ သူမ ဘယ်ကိုသွားတယ်ဆိုတာ မသိကြဘူး" ဟု ရစ်စလာရာက လှောင်ပြောင်သဖြင့် ပြောသည်။
"သူတို့က ဆာရာဂွီကို ကြောက်ကြလို့ပါ" ဟု ရှီနန်က ပြောသည်။ သူမ၏လက်ချောင်းများသည် သေဆုံးသွားသောသူ၏ ပါးလွှာသောဆံပင်များကြားတွင် သွတ်သွင်းနေခဲ့သည်။ "သူက အဲလောက်ကြီး ကြောက်စရာမကောင်းပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မစ်ရှိုး (Mistshore) မှာ သူ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်သစ္စာစောင့်သိမှု ရှိကောင်းရှိမှာပေါ့။ ယုံနိုင်စရာမရှိတဲ့ အတွေးပဲ မဟုတ်လား။"
"သင်္ဘောတွေကို ရှာကြ" ဟု ဆီရက်စ်က ပြောသည်။ "ပုခက် (Cradle) ကို ဝိုင်းရံထားတဲ့ သင်္ဘောတွေက ဆာရာဂွီပိုင်တာ ဖြစ်ရမယ်။ အကယ်၍ သူမသာ ဒီမှာ ဆက်ရှိနေသေးရင် ငါတို့တွေ့ရလိမ့်မယ်။"
လော့ခ် (Locks) ညီအစ်မနှစ်ဦး အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ရစ်စလာရာသည် သူမ၏နှမဖြစ်သူကို ခေါင်းညိတ်ပြပြီး အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားခဲ့သည်။ ဆီရက်စ်သည် သူမ၏လူများကို စုရုံးခေါ်ဆောင်နေသံကို ကြားနေရသည်။
ဒက်ခ် (deck) ပေါ်တွင် အစောင့်များချထားသော်လည်း ဆာရာဂွီ၏နယ်မြေထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ရန် အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် လွယ်ကူခဲ့သည်။ ဆီရက်စ်က ဆာရာဂွီသည် သူ၏ကိုယ်ပိုင်အကာအကွယ်ကို ဂရုစိုက်ခြင်းထက် ပုခက်ကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် သူ၏အရင်းအမြစ်အများစုကို အသုံးပြုခဲ့လိမ့်မည်ဟု ယူဆခဲ့သည်။ ကြီးမားသော အမှားတစ်ခုပေတည်း။
ရှီနန်သည် ဆာရာဂွီ၏ စားပွဲခုံပေါ်တွင် ထိုင်နေခဲ့သည်။ သူမသည် သူမ၏လက်များကို ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ပိုက်ထားကာ သူရွံရှာသော မိဘတစ်ဦး၏ အမူအရာဖြင့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
"ကဲ ဘယ်လိုလဲ?" ဟု ဆီရက်စ်က တောင်းဆိုလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ပါးစပ်ထဲမှာ ရှိတာကို ပြောစမ်းပါ။ ငါ့မှာ အချိန်ဖြုန်းနေစရာ မရှိဘူး။"
"ဆီရက်စ်၊ ဒါကို ဘာလို့ လက်မလွှတ်လိုက်တာလဲ?" ဟု ရှီနန်က ပြောသည်။ "ငါတို့အားလုံး ပင်ပန်းလွန်းလို့ လဲကျတော့မတတ် ဖြစ်နေပြီ၊ ပြီးတော့ ဘယ်သူမှ သက်တောင့်သက်သာမရှိတဲ့ ဝတ်ချ် (Watch) ကင်းလှည့်သူတွေနဲ့ ပိုနီးကပ်လာခဲ့ပြီ။"
"လော့ခ်တွေကို ရဲစွမ်းသတ္တိမရှိသူတွေလို့ ငါ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ခဲ့ဖူးဘူး" ဟု ဆီရက်စ်က ပြောသည်။
အမျိုးသမီး အယ်လ်ဖ် (elf) သည် ဖျော့တော့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "အို ဆီရက်စ်၊ တစ်ခါတလေ မင်းက ဘယ်လောက်တောင် ငယ်ရွယ်သေးလဲ၊ ဘယ်တော့မှ ကိုယ်လိုချင်တာ မရလို့ စိတ်ကောက်နေတဲ့ ကလေးဆိုးလေးနဲ့ တူနေလဲဆိုတာကို ငါမေ့သွားတယ်။ အဲဒီလို လှောင်ပြောင်စကားတွေက ရစ်စလာရာကိုဖြစ်စေ၊ ငါ့ကိုဖြစ်စေ လုပ်ရပ်တစ်ခု လုပ်လာအောင် လှုံ့ဆော်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ မင်းထင်လို့လား။"
"မင်းတို့က အခုချိန်အထိ နာခံလာခဲ့တာပဲလေ။"
"ငါတို့ လုပ်ခဲ့တာပေါ့၊ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ အစပိုင်းမှာ အဲဒီလိုက်လံဖမ်းဆီးမှုက ငါတို့ကို ဖျော်ဖြေမှုပေးနိုင်လို့ပဲ။ ပြီးတော့ မင်းနဲ့ အဲဒီမိန်းကလေးနဲ့ ပူးပေါင်းခြင်းအားဖြင့် ရရှိမယ့် အမြတ်အစွန်းကိုလည်း ငါတို့ သဘောပေါက်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက မင်းရဲ့စိတ်ခံစားချက်တွေအတိုင်း လှုပ်ရှားနေတာပဲ၊ ဆီရက်စ်။ အဲဒါကြောင့် မင်း ဘယ်တော့မှ သင့်လျော်တဲ့ ကုန်သည်တစ်ယောက် ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ မင်းရဲ့ စိတ်ခံစားချက်က မင်းကို ဖော်ပြနေလို့ပဲ။ မင်း တစ်ခုခုကို အရမ်းလိုချင်နေပြီး အဲဒါက မင်းကို ပျက်စီးစေလောက်တဲ့အထိ ခြိမ်းခြောက်နေတယ်ဆိုတာ လူတွေက အမြဲတမ်း သိနိုင်တယ်။ အဲဒါကြောင့်ပဲ မင်းရဲ့ဖခင်က မင်းကို အသက်ဆက်ရှင်ခွင့်ပေးခဲ့ပေမယ့် မင်းရဲ့ မွေးရာပါ အခွင့်အရေးကို ငြင်းပယ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား၊ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အသက်ထက် အဲဒါကို ပိုတန်ဖိုးထားတယ်ဆိုတာ သူသိလို့လေ။"
သူမသည် သူ့ကို ဒေါသထွက်စေမည်ကို သိနေခဲ့သည်။ ဆီရက်စ်သည် သူမ၏မျက်လုံးများထဲတွင် ၎င်းကို မြင်နိုင်သည်။ သူသည် သူမ၏ ဆန္ဒကို လိုက်လျောပေးလိုက်သည်။ သူသည် စားပွဲခုံဆီသို့ လျှောက်သွားကာ သူမ၏ပါးကို လက်ခုံဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည်။ သူမသည် ဆာရာဂွီ၏ ရုပ်အလောင်းပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး သူမ၏ ဆံပင်များသည် ထိုသေဆုံးသူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲသွားခဲ့သည်။
ရှီနန်သည် ထိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ ကွဲနေသောနှုတ်ခမ်းကို လက်ဖြင့် ထိလိုက်သည်။ သွေးများသည် သူမ၏လက်ပေါ်သို့ စီးကျလာသည်။ သူမ၏မျက်နှာသည် ရောင်ရမ်းလာပြီး အညိုစွဲသွားမည်ဖြစ်သော်လည်း သူမက သူ့ကို လက်သီးဖြင့်ထိုးမည့်အစား နှုတ်ခမ်းချင်း နမ်းခဲ့သကဲ့သို့ ပြုံးပြနေခဲ့သည်။
"နောက်ဆုံးတော့ အဲဒါကြောင့်ပဲ ငါတို့က မင်းကို ချစ်တာပေါ့၊ ဆီရက်စ်" ဟု သူမက ဆိုသည်။ "ငါလည်း တိုက်ရိုက်ပဲ ပြောပါရစေ - အကယ်၍ မင်းသာ ချန်ချန်ကို ဆက်လက်လိုက်လံဖမ်းဆီးနေမယ်ဆိုရင် ဝတ်ချ် (Watch) တွေ ဒါမှမဟုတ် ချန်ချန် စုဆောင်းထားတဲ့ မဟာမိတ်တွေရဲ့ လက်ချက်နဲ့ မင်း သေဆုံးရလိမ့်မယ်။ တစ်ခါတလေ ချန်ချန်ကိုယ်တိုင်ကပဲ မင်းရဲ့ ပျက်စီးရာ ပျက်စီးကြောင်း ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။" သူမသည် သူ၏ငြင်းခုံမှုကို တားဆီးရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ "မင်း သဘောကျသရွေ့ သူမကို ဆက်ပြီး လိုက်လံဖမ်းဆီးနိုင်ပါတယ်။ လူသားခွေးတွေထဲက ဘယ်လောက်များများ သေဆုံးသွားလဲဆိုတာကို ငါ ဂရုမစိုက်ပါဘူး - သူတို့ကို ထိန်းသိမ်းပြီး ငါ့ရဲ့ကောင်းချီးနဲ့ အသုံးပြုပါ - ဒါပေမဲ့ ငါကတော့ ငါ့ရဲ့နှမနဲ့ ငါတို့ရဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်း အကျိုးအမြတ်တွေကို ကာကွယ်သွားမှာပါ။"
"မင်း ငါ့ကို စွန့်ခွာသွားတော့မှာလား?" ဟု ဆီရက်စ်က ပြောလိုက်ပြီး သူ၏အသံမှာ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသော ကလေးငယ်တစ်ဦးနှင့် အလွန်တူနေကြောင်း သူ သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သို့သော် ဤကဲ့သို့သော အဆုံးသတ်မျိုးသည် အမြဲတမ်း ဖြစ်ပျက်နေကျပင်။ သူ့ဘဝထဲရှိ လူတိုင်းသည် သူ့ကို အလိုအပ်ဆုံးအချိန်များတွင် သူ့ကို စွန့်ခွာသွားခဲ့ကြသည် - သူ၏ဖခင်၊ ချန်ဝေ (Chang Wei)၊ ယခု လော့ခ်များ အပါအဝင် ပေတည်း။
"ငါ သူတို့အားလုံးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘယ်နေရာမှာ မှားယွင်းသွားခဲ့တာလဲ" ဟု သူ ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။
ရှီနန်သည် သူ၏ဒူးခေါင်းများကို ဆီရက်စ်၏ ပေါင်များနှင့် ထိမိသည်အထိ စားပွဲခုံစွန်းသို့ လျှောချလိုက်သည်။ သူမသည် သွေးစွန်းနေသော လက်တစ်ဖက်ကို သူ၏ပါးပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။ "မင်းမှာ အသိတရားဆိုတာ ဘာမှန်း အနည်းငယ်မျှ မရှိဘူး မဟုတ်လား? မင်းရဲ့လုပ်ရပ်တွေကနေ အကျိုးဆက်တွေဆီ ဘယ်လိုခြေရာခံရမလဲဆိုတာကို မသိဘူး မဟုတ်လား? မင်းရဲ့ဦးနှောက်က အဲဒီလို အလုပ်မလုပ်ဘူး။ အရမ်းစိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတယ်။ မင်း သူတို့အပေါ်၊ ချန်ဝေနဲ့ တခြားသူတွေအပေါ် ဘာလုပ်ခဲ့တယ်ဆိုတာ မင်း မသိဘူး မဟုတ်လား?"
ဆီရက်စ်သည် မျက်နှာပေါ်ရှိ သွေးများကို သုတ်ရင်း ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ သူ၏ဒူးများ တုန်ယင်နေသော်လည်း အဘယ်ကြောင့်ဖြစ်မှန်း သူ မသိပေ။ ရှီနန်ပြောတာ မှန်နေသလား။ အယ်လ်ဖ်နှင့် လူသားကို ကွဲပြားစေသော ကွာခြားချက်များအပြင် အခြားသူများနှင့် မတူဘဲ အလုပ်လုပ်သော သူ၏ဦးနှောက်တွင် တစ်စုံတစ်ရာ ရှိနေသလား။ သူသည် ဤအကြောင်းကို တစ်ခါမျှ မတွေးဖူးခဲ့ပေ။ သူသည် လူသားများအလယ်တွင် အယ်လ်ဖ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ထူးဆန်းသူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သူ အမြဲတမ်း သာမန်အတိုင်း ယူဆခဲ့သည်။ သို့သော် သူမပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ့ကို တုံ့ဆိုင်းသွားစေခဲ့သည်။ "ချန်ချန်က မတူဘူး" ဟု သူက ပြောသည်။ "ငါတို့ အစကနေ ပြန်စလို့ရပါတယ်။"
ရှီနန်သည် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ "မင်းက သူမရဲ့ ဘိုးဘေးဦးလေးကို သတ်ခဲ့တာလေ။"
"ဝမ်ဖူ (Wang Fu) က သူမရဲ့သွေးသား မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ဆီရက်စ်က ပြောသည်။ အဘယ်ကြောင့် သူတို့ နားမလည်ကြတာလဲ။ "သူက သူမကို မိသားစုနဲ့ပတ်သက်ပြီး လိမ်ညာခဲ့တာ။ သူမမှာ သူ့အပေါ် သစ္စာစောင့်သိရမယ့် တာဝန်မရှိပါဘူး။"
"သူမက မင်း ဘယ်တော့မှ ချစ်နိုင်မှာမဟုတ်တဲ့အတိုင်း သူ့ကို ချစ်တယ်, ဆီရက်စ်။ သူမက ချန်ဝေ လုပ်ခဲ့သလိုမျိုး အတိအကျ လုပ်လိမ့်မယ်။ သူမက မင်းကို ခုခံလိမ့်မယ်၊ မဟုတ်ရင် ထွက်ပြေးလိမ့်မယ်။ အဲဒါက အမှန်တရားပဲ။"
"မင်း မှားနေပြီ" ဟု ဆီရက်စ်က ပြောသည်။ "ငါ သူမကို ဆွဲဆောင်နိုင်ပါတယ်။ အဲဒါက ငါ့အမှားမဟုတ်ဘူးဆိုတာ သူမကို ငါမြင်အောင် လုပ်ပေးနိုင်ပါတယ်။"
သူမသည် သူ၏မျက်နှာကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုကာ ထိုနေရာရှိ ခိုင်မာသောသန္နိဋ္ဌာန်ကို ဖတ်ရှုပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူမသည် ခြေဖျားထောက်ကာ သူ၏နဖူးကို၊ သူ၏အမာရွတ်ကို၊ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏နှုတ်ခမ်းကို နမ်းလိုက်သည်။ သူမ ပြီးဆုံးသွားသောအခါ သူ သူမ၏ တိုးတိုးပြောသ ድံကို ကြားနိုင်စေရန် သူမ၏နှုတ်ခမ်းများကို သူ၏ကောင်းမွန်သော နားရွက်ပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။
"ချစ်ရသူလေး၊ မင်းအတွက် ကံကောင်းခြင်းတွေ ပေးသلاပါတယ်။ ပြီးတော့ မင်း ညီအစ်မတွေဆီ ရောက်သွားတဲ့အခါ မင်းအတွက် ငါ ဝမ်းနည်းပူဆွေးပေးပါမယ်။"
ဆီရက်စ် မတုံ့ပြန်ခဲ့ပေ။ သူသည် တောင့်တင်းစွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူမကို သူမဆန္ဒအတိုင်း ထားခဲ့လိုက်သည်။ သူမ ထွက်သွားသောအခါ သူသည် ဆာရာဂွီ၏ စားပွဲခုံတွင် ဆက်လက်ရပ်နေပြီး ထိုသေဆုံးနေသောသူကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ရစ်စလာရာ၏ လူများသည် ဒက်ခ် (deck) ပေါ်တွင် သူ့ကို စောင့်နေကြလိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်း သူ သိသည်။ သူ့အား ထိုကဲ့သို့သော အရင်းအမြစ်များကို ချန်ထားပေးခြင်းသည် ရက်ရောသည်ထက် ပိုသော်လည်း သူသည် ယခုအချိန်တွင် ရက်ရောသည်ဟု မခံစားရပေ။
သူ၏ခေါင်းသည် ကိုက်ခဲနေပြီး သူ၏ဦးနှောက်သည် ရှီနန်၏စကားများ၏ သက်ရောက်မှုများကြောင့် အော်ဟစ်နေခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူမသာ မှန်နေခဲ့ရင်ော။ အကယ်၍ ချန်ဝေကဲ့သို့ပင် ချန်ချန်ကလည်း သူ့ကို ငြင်းပယ်ခဲ့မည်ဆိုရင်ော။
ဆီရက်စ်သည် ရှီနန်၏စိုးရိမ်မှုများတွင် အကြောင်းပြချက် ရှိနိုင်သည်ကို ဝန်ခံခဲ့သည်။ ချန်ချန်၏မှော်ပညာနှင့် သူနောက်က လိုက်စေခဲ့သော အမဲလိုက်သူအရေအတွက် အလွန်များပြားခြင်းတို့ကြောင့် သူတို့သည် အာရုံစိုက်မှု အလွန်အမင်း ခံနေကြရသည်။ ဖြစ်နိုင်ချေရှိသည်မှာ မတူညီသော မဟာဗျူဟာတစ်ခုအတွက် အချိန်ကျရောက်လာပြီ ဖြစ်ပေမည်။
သူ လှေကားထစ်ကို တက်သွားသောအခါ ရစ်စလာရာ၏ လူများသည် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ "ငါတို့ လမ်းခွဲကြတော့မယ်" ဟု ဆီရက်စ်က ပြောသည်။ "မိန်းကလေးကို ပထမဆုံးတွေ့ရှိပြီး ဝေဘုန်း ကုတ် (Whalebone Court) မှာ ငါ့ဆီကို ပြန်လာမယ့်လူကို မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူမှ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသေးတဲ့ ရွှေပြားတွေနဲ့ ပေးချေပါမယ်။ ကြည့်ပါ၊ နားထောင်ပါ၊ ဒါပေမဲ့ သူမကို မချဉ်းကပ်ပါနဲ့။ နေ့ဘက်မှာ သူမ အသုံးပြုနေတဲ့ မည်သည့်ပုန်းအောင်းရာကိုမဆို သူမနောက်ကို လိုက်သွားပါ။ သူမ ဘယ်နေရာမှာ မြေမြှုပ်ပုန်းအောင်းနေလဲဆိုတာ ငါတို့သိသွားတာနဲ့ သူမကို ဖမ်းမိလိမ့်မယ်။ နားလည်ကြရဲ့လား?"
သူတို့ ခေါင်းညိတ်ပြကြသည်။ ဆီရက်စ်သည် သူတို့ကို လွှတ်လိုက်သည်။ သူသည် လူသူကင်းမဲ့နေသော ပုခက်ကို ပတ်ဝန်းကျင်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ရှီနန်ကိုဖြစ်စေ၊ ရစ်စလာရာကိုဖြစ်စေ သူတွေ့လိမ့်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူ သိသည်။ အကယ်၍ ရှီနန်ပြောတာသာ မှန်နေခဲ့ရင် ချန်ချန် သူ့ကို စွန့်ခွာမသွားအောင် သူ တားဆီးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ရွေးချယ်စရာများ ရှိသေးသည် - စိတ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး လူတစ်ဦး၏ဆန္ဒကို လိုက်လျောညီထွေဖြစ်စေသော မှော်ပညာများ ရှိနေသေးသည်။ ထိုကဲ့သို့သော အနုပညာပစ္စည်းများနှင့်ပတ်သက်လာလျှင် သူက ကျွမ်းကျင်သူမဟုတ်ပေဘူးလား။
ဒီတစ်ခါတော့ အားလုံး အဆင်ပြေသွားမှာပါ။ ရှီနန် မှားနေတာပါ။ သူ့မှာ အားလုံးကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ပါတယ်။
ချန်ချန်သည် စာမျက်နှာကို လှန်လိုက်သော်လည်း ရေးသားထားခြင်း မရှိတော့ပေ။ စာလွှာသည် ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။
"မဟုတ်ဘူး" ဟု သူမက အသက်ရှူနှုန်း မြန်ဆန်စွာဖြင့် ပြောသည်။ "ဒါနဲ့ပဲ အဆုံးသတ်လို့ မရဘူး။" စာမျက်နှာတစ်ခုခု အစဉ်လိုက် မမှန်ဖြစ်သွားပြီဟု တွေးကာ သူမသည် စာမျက်နှာတစ်ခုချင်းစီကို ပြန်သွားကြည့်ခဲ့သည်။ အခြားစာမျက်နှာတစ်ခုကို မတွေ့ရသောအခါ သူမသည် စာလွှာအားလုံးကို ရှာဖွေစစ်ဆေးခဲ့သည်။ စိုးရိမ်ပူပန်မှုက သူမကို လက်စွမ်းမပြနိုင်အောင် ဖြစ်စေခဲ့သည်။ သူမ၏အမြင်အာရုံများ ဝေဝါးလာပြီး စာမျက်နှာများသည် အဝါရောင်မြူခိုးများထဲတွင် ဝေဝါးသွားကာ သူမ၏လက်ထဲမှ လွတ်ထွက်သွားခဲ့သည်။ ကမ္ဘာကြီးသည် လှည့်ပတ်နေသလို ခံစားရသည်။
လက်ခံရန် များလွန်းလှသည်။ ချန်ဝေက သူမ၏ အဘိုးမဟုတ်ပေ။ ဘရန် (Brant) လည်း သူမ၏သွေးသား မဟုတ်ပေ။ သူမသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အမြဲတမ်း တစ်ယောက်တည်း ရှိနေခဲ့သည်၊ သူမ မသိခဲ့ရုံသာ ဖြစ်သည်။ အားလုံးက ဆီရက်စ်ကြောင့် ဖြစ်သည်။
"ဘယ်လိုလုပ်ပြီး..." ဟု သူမ၏အသံမှာ စူးရှစွာဖြင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖြစ်နိုင်ရတာလဲ။ အို အထက်က နတ်ဘုရားတို့၊ ငါ့ကို ပြောပြကြပါဦး!"
"ချန်ချန်။"
သူမသည် လန့်ဖြنتသွားခဲ့သော်လည်း စူလ် (Sull) သာ ဖြစ်နေသည်။ သူသည် အိပ်စက်ရခြင်း လုံးဝမရှိသေးပုံရသည်။ သူ၏မျက်လုံးအောက်တွင် နီရဲနေသော အိတ်ကြီးများ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ?" ဟု သူက မေးသည်။
ဇူရူအို (Zu Ruo) လည်း ထိုင်နေခဲ့သည်။ သူမသည် လက်သီးဖြင့် သူမ၏မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ "ဘာတွေ ဒီလောက် ဆူညံနေတာလဲ?" ဟု သူမက မေးသည်။
"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး" ဟု ချန်ချန်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။