"ဒါက မတော်တဆ ဖြစ်ခဲ့တာပါ" ဟု ကျူးဖုန်း က ဆိုသည်။
"ကျွန်တော် နောက်တစ်ခါ ဘယ်တော့မှ မှော်ပညာကို မသုံးတော့ဘူးလို့ ကတိပြုခဲ့တုန်းက အဲဒီကတိကို ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ ချိုးဖောက်မိခဲ့တယ်။ အန္တရာယ်များတဲ့ မန္တန်တွေကိုတော့ အကုန်လုံး သော့ခတ်ပိတ်ပင်ထားခဲ့တာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သေးငယ်တဲ့ မန္တန်လေးတွေကအစ ကျွန်တော့်ကို နာကျင်စေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် အဲဒီမန္တန်တွေကို အနီးကပ်ထားပြီး ခဏခဏ ရွတ်ဆိုနေမိတယ်။ အဲဒါမှပဲ ကျွန်တော် မေ့ပျောက်နိုင်မှာမို့လို့ပါ"
"ကျွန်မတို့လို လူတွေအတွက်တော့ မေ့ပျောက်ဖို့ဆိုတာ ဒီလောက် မလွယ်ကူလှပါဘူး" ဟု ကျူးဖုန်း က ပြောသည်။ "အဆိုးဆုံးနဲ့ အကောင်းဆုံး အမှတ်တရတွေကတော့ ကိုယ့်ဆီမှာပဲ ကျန်ရစ်နေမှာပါ။ ဘယ်လောက်ပဲ နာကျင်ရပါစေ၊ လူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကြုံတွေ့ခံစားရမယ့်အရာတွေ ရှိနေတာပါပဲ"
"လူတစ်ယောက်ရဲ့ အသားအရေကို ထိတွေ့လိုက်တဲ့အခါ၊ သူ ဘယ်အချိန်မှာ သေဆုံးမယ်ဆိုတာကို သိလိုက်ရတဲ့အခါမျိုးမှာ အဲဒီလို စကားလုံးတွေက သင့်ကို အကူအညီ ပေးနိုင်လို့လား" ဟု ချန်ချန် က မေးလိုက်သည်။
"မပေးနိုင်ပါဘူး" ဟု ကျူးဖုန်း က ပြန်ဖြေသည်။ "ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် အဲဒီစကားတွေကို ပြောနေမိတုန်းပါပဲ။ အဲဒါက ကျွန်တော် လုပ်နိုင်သမျှအရာ အားလုံးပါပဲ"
သူသည် သူမဘက်မှ မျက်နှာလွှဲလိုက်ပြီး ဦးထုပ်ကို ဆွဲချကာ မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်လိုက်သည်။ ချန်ချန် သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ထပ်ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် စကားကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။
သူမသည် အိတ်ထဲမှ စာများကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး စာအုပ်ကို ပေါင်ပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်သည်။ ပထမဆုံး စာကို သူမ ဖတ်ပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူမသည် စာကို သေချာစွာ ခေါက်ပြီး ဘေးသို့ ချထားလိုက်သည်။
ဒုတိယမြောက် စာတွင်မူ စာရွက်အစွန်းများ၌ မြေကြီးများ ပေကျံနေသည်။ ချန်ချန် သည် ထိုအစွန်းများကို လက်ချောင်းဖြင့် တို့ထိကြည့်လိုက်သည်။ ဤစာသည် ဝါးတားဝေး (WaterWay) အပြင်ဘက်မှ ရောက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် သူမ၏ ဘကြီးတော်၏ အိမ်သို့ ရောက်ရှိလာစေရန် မည်မျှပင် ခက်ခဲကြမ်းတမ်းသော ခရီးကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရမည်ကို သူမ တွေးတောနေမိသည်။
ကွဲအက်လွယ်နေသော ဖယောင်းတံဆိပ်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်ပြီးနောက် ချန်ချန် သည် စာရွက်များကို ဖြန့်လိုက်သည်။
“ချစ်မြတ်နိုးရတဲ့ မြေးမလေးရေ၊ ငါ ဒီနယ်မြေတွေကို ဖြတ်သန်းသွားလာနေတဲ့အချိန်မှာ မင်းလည်း ငါနဲ့အတူ ရှိနေခဲ့ရင် ကောင်းမှာပဲလို့ ဆုတောင်းမိတယ်။ ဒီတိုင်းပြည်ကို မင်း သဘောကျမှာ အသေအချာပါပဲ။ နေရောင်ခြည်က ထွက်ပေါ်လာနေပြီး လေထုကလည်း ကြည်လင်လန်းဆန်းနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ မီးပုံရဲ့ နောက်ဆုံးကျန်ရစ်တဲ့ အပူငွေ့လေးတွေက ငါ့ကို နွေးထွေးစေဆဲပဲ။ ငါ သေချာနားစွင့်ကြည့်မယ်ဆိုရင် အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ အသံတွေကို ကြားနေရသလိုပဲ။ ဘရန့် (Brant) သာဆိုရင် ငါ့ကို စိတ်ကူးယဉ်လွန်းတယ်လို့ ပြောလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာက ဒီလမ်းမတွေပေါ်မှာ လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြသူတွေရဲ့ အသံတွေကို ငါ ကြားနေရသလိုပဲ။ အဲဒီသတ္တိရှိတဲ့ တစ္ဆေတွေသာ ငါ့မီးပုံနားမှာ ခဏတာ ရပ်နားခွင့်ရခဲ့မယ်ဆိုရင် သူတို့ ဘယ်လိုဇာတ်လမ်းမျိုးတွေကိုများ ပြောပြကြမလဲ။ သူတို့ရဲ့ စွန့်စားခန်းတွေက အန္တရာယ်များတဲ့ ရဲတိုက်တွေကို တိုက်ခိုက်သိမ်းပိုက်တဲ့အကြောင်း ဖြစ်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် မြေဩဇာကောင်းတဲ့ လယ်ယာတွေကို ထွန်ယက်တဲ့အကြောင်း ဖြစ်မလား။ သူတို့က နဂါးတွေကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြမလား၊ ဒါမှမဟုတ် သမီးလေးတွေကို ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့ကြမလား။ ငါ မီးပုံဘေးမှာ ထိုင်ပြီး မင်းအကြောင်း တွေးတောနေတဲ့အချိန်မှာ ဒီအရာတွေအားလုံးကို ငါ တွေးမိနေပါတယ်။”
ချန်ချန် သည် စာရွက်ကို လက်ထဲတွင် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။ ဤစာနှင့် နောက်တွင်ပါလာသော စာအနည်းငယ်သည် သူမ တစ်ခါမျှ မကြားဖူးသော မြို့များ သို့မဟုတ် နယ်မြေများမှ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ စာများကို ဖတ်ရှုနေစဉ်အတွင်း လေးနှစ်တာ ကာလသည် ခေါင်းလောင်းသံလေး တစ်ချက်မြည်လိုက်သကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ သူမ၏ ဘိုးဘေးအကြောင်း သူမ ကောက်ချက်ချနိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ သူမအပေါ် ထားရှိသည့် မေတ္တာတရားမှလွဲလျှင် သူသည် တစ်နေရာတည်းတွင် ငြိမ်ငြိမ်နေတတ်သူ မဟုတ်ကြောင်းပင်။ သူသည် ဘယ်တော့မှ ခရီးသွားခြင်းကို မရပ်နားခဲ့ပေ။
***
ချစ်မြတ်နိုးရတဲ့ မြေးမလေးရေ၊
ဒီနေ့ ငါ လပ်စ်ကန် (Luskan) မြို့ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြည့်ရှုခဲ့ရတယ်။ ဒီလို ယုတ်မာမှုတွေနဲ့ အကြမ်းဖက်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ နေရာမျိုးကို မင်း ဘယ်တော့မှ မရောက်ပါစေနဲ့လို့ ငါ ဆုတောင်းပါတယ်။ ဒီမှာက သူခိုးဂိုဏ်းတွေနဲ့ လမ်းဘေးလူမိုက်တွေရဲ့ ဥပဒေကလွဲလို့ တခြားဥပဒေ မရှိဘူး။ သူတို့က တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အမြဲတမ်း စစ်ဖြစ်နေကြပြီး ခိုလှုံရာရှာနေတဲ့ တစ်ကိုယ်တော် ခရီးသည်တစ်ယောက်ကိုတောင် ဂရုမစိုက်ကြဘူး။
ငါ အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး စိန့်ကျွန်း (Saint Island) ဘက်ကို ကြည့်လိုက်တော့ မှော်ပညာဆိုင်ရာ အဆောက်အအုံကြီးဖြစ်တဲ့ ဟော့စ်တာဝါ (Host Tower of the Arcane) ရဲ့ အပျက်အစီးတွေကို တွေ့ခဲ့ရတယ်။ ဒေသခံတွေက ဒါကို ကျိန်စာသင့်တဲ့နေရာလို့ ပြောကြတယ်၊ ငါလည်း အဲဒီစကားကို လက်ခံမိပါတယ်။ ငြိမ်းချမ်းခြင်းမရှိတဲ့ သေဆုံးသူတွေက အဲဒီကျွန်းပေါ်မှာ လျှောက်သွားနေကြပြီး ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားတွေကို စောင့်ကြပ်နေကြတယ်။ ငါ ငယ်စဉ်ကဆိုရင် ဒီလို မေ့ပျောက်ခံထားရတဲ့ ခံတပ်မျိုးမှာ ရှိနေနိုင်တဲ့ ရတနာတွေရဲ့ စိန်ခေါ်မှုကို တောင့်တမိမှာ အသေအချာပဲ။ ကျိုးပဲ့နေတဲ့ ကျောက်တုံးတွေအောက်မှာ မှော်စွမ်းအားတွေ လည်ပတ်နေတာကို ငါ မြင်နေရတယ်။ အရင်က ဒီနေရာကို အုပ်စိုးခဲ့တဲ့ စွမ်းအားကြီးတဲ့ မှော်ဆရာတွေရဲ့ အရိုးစုတွေကြားထဲမှာ အဲဒီစွမ်းအားတွေက တရွေ့ရွေ့ လွင့်ပျံနေတယ်။ အဲဒီရတနာတွေက အခုထိ ငါ့ကို ဆွဲဆောင်နေတုန်းပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ ခွန်အားတွေကတော့ အဲဒီကျွန်းကို ရောက်အောင် သွားနိုင်လောက်အောင် မရှိတော့ပါဘူး။ အဲဒီကျွန်းက ဝါးတားဒီး (Waterdeep) မြို့လောက်တောင် ဝေးကွာနေသလိုပဲ။ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒီညမှာတော့ ငါ နွေးထွေးတဲ့ စောင်တစ်ထည်နဲ့ သန့်ရှင်းတဲ့ အစားအစာကိုပဲ တောင့်တမိတယ်။ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်လာတာနဲ့အမျှ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဦးစားပေးတွေ ဘယ်လောက်တောင် ပြောင်းလဲသွားသလဲဆိုတာ ထူးဆန်းလှပါတယ်။
ချန်ချန် စာဖတ်ခြင်းကို ရပ်လိုက်သည်။ ဟတ်ဆולם (Hatsolm) သည် သူမ၏ ခြေထောက်ကို တိုက်မိလျက် ဘေးသို့ စောင်းလှိမ့်သွားသည်။ သူသည် ရင်ဘတ်ထဲမှ နက်ရှိုင်းစွာ တစ်ချက် ချောင်းဆိုးလိုက်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ဆိုးပြန်သည်။ ချောင်းဆိုးခြင်းက သူ့ကို ဖိစီးလာသဖြင့် သူသည် ကိုယ်ခန္ဓာကို ခွေထားလိုက်ပြီး ချောင်းဆိုးသံများနှင့်အတူ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ခါနေသည်။ ချန်ချန် သည် သူ့ပခုံးပေါ်သို့ စောင်ကို ဆွဲခြုံပေးလိုက်သည်။ သူသည် မျက်လုံးကို ဖွင့်ကာ သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်မ ရေ သွားယူပေးမယ်” ဟု သူမ ဆိုလိုက်သည်။
“မလိုပါဘူး” သူသည် ပါးစပ်မှ သွေးများကို သုတ်လိုက်သည်။ “ပြီးသွားပါပြီ” သူသည် စောင်ကို ခေါင်းပေါ်အထိ ဆွဲခြုံလိုက်ပြီး သူမနှင့် မျက်နှာလွှဲကာ ပြန်လှဲအိပ်လိုက်သည်။
ချန်ချန် သည် လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော စာကို ကြည့်လိုက်သည်။ ကျန်ဝေ (Chang Wei) သည် ကမ္ဘာလောကကြီးမှ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ရင်း ခိုလှုံရာရှာရန် ဝါးတားဝေး (WaterWay) သို့ ရောက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ကေးလင်း (Kaelin) နှင့် သူ၏ တစ္ဆေအဖွဲ့သားများမှတစ်ဆင့် တစ်နည်းအားဖြင့် သူ ခိုလှုံရာကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။
ကျန်ဝေ သည် သူ အိုမင်းနေပြီဟု ပြောခဲ့သည်။ ဤစာ၏ လေသံသည် သူ အရင်က ပေးပို့ခဲ့သော စာများထက် များစွာ ကွဲပြားနေသည်။ သူသည် တခြားသူများကဲ့သို့ ဖျားနာနေခြင်း မဟုတ်ပေမည်၊ သို့သော် လပ်စ်ကန်မြို့တွင် ခရီးသွားရန်အတွက်မူ သူသည် သင့်တော်သည့် အခြေအနေတွင် ရှိမနေပေ။ သူမ၏ ဘကြီးတော်သည် ထိုမြို့သည် မြို့တစ်မြို့ မဟုတ်ဘဲ စိတ်ပျက်အားငယ်သူများသာ ခိုလှုံကြသည့် ငရဲခန်းတစ်ခုသာ ဖြစ်ကြောင်း အမြဲပြောလေ့ရှိသည်။
သူမ စာများကို ပြန်ဖတ်သည်။ စာများသည် လပ်စ်ကန်မြို့တွင် တစ်နှစ်တာလုံး ဆက်လက်ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်ရှိ တူညီသော နေရာမှပင် ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျန်ဝေ သည် စွန့်ပစ်ထားသော သွပ်ပြားများနှင့် သစ်သားများကို အသုံးပြု၍ ပျက်စီးနေသော အရက်ဆိုင်ဟောင်းတစ်ခု၏ အပျက်အစီးများထဲတွင် ခိုလှုံရာတစ်ခု ဆောက်လုပ်ထားခဲ့သည်။ သူမ ဖတ်လေလေ၊ သူမ၏ ဘိုးဘေး၏ စွန့်စားခန်းသည် ဤငရဲခန်းကဲ့သို့သော မြို့ပြင်သို့ ရောက်ရှိနိုင်တော့မည် မဟုတ်ကြောင်း ပို၍ သံသယဝင်လာလေလေ ဖြစ်သည်။
စာပုံ၏ အောက်ခြေတွင် ချန်ချန် သည် အထူးထူထဲသော စာအုပ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တံဆိပ်မှာ ကွဲအက်နေပြီး ဖယောင်းသည် ခေါက်ထားသော စာရွက်ကို မထိန်းထားနိုင်တော့ပေ။ ဒါက အတ္ထုပ္ပတ္တိတစ်ခုလား။ ဒါမှမဟုတ် သေခါနီး ဆန္ဒပြုချက်တစ်ခုလား။ ၎င်းသည် နောက်ဆုံးစာ ဖြစ်သည်။ ချန်ချန် သည် စာရွက်များကို ဖြန့်လိုက်စဉ် သူမ၏ လက်ချောင်းများ တုန်ရီနေသည်။
***
ချစ်မြတ်နိုးရတဲ့ မြေးမလေးရေ၊
အချိန်တန်ပါပြီ။ မင်းလည်း အမှန်တရားကို သိဖို့အတွက် အသက်အရွယ် ရောက်နေပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ မင်း အသက်အရွယ်မရောက်သေးရင်တောင် ဒီဇာတ်လမ်းကို ပြောပြဖို့ ငါ့မှာ အချိန်မရှိတော့ဘူး။ ဒီလိုမျိုး ဘယ်တော့မှ မဖြစ်ပါစေနဲ့လို့ ငါ ဆုတောင်းပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဆီရက်စ် (Cerest) က မင်းကို လိုက်ရှာလာရင် မင်း အဆင်သင့် ဖြစ်နေရမယ်။ ကျူးဖုန်း သည် ကျန်ချန် စာဖတ်နေသည်ကို ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ အာရုံစူးစိုက်မှုတစ်ခုလုံးမှာ စာမျက်နှာပေါ်ရှိ စာသားများအပေါ်တွင်သာ ရှိနေသည်။ သူသည် တိတ်တဆိတ် ထလိုက်ပြီး အရိပ်များထဲသို့ လျှောဝင်ကာ လှေကားမှ တက်သွားသည်။ သင်္ဘောဆိပ်သို့ ရောက်သောအခါ သူသည် နောက်ကနေ လိုက်လာသူ ရှိမရှိ သိရအောင် အောက်သို့ ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ပခုံးပေါ်မှ စိတ်ကူးယဉ် အသွင်ပြောင်းဝတ်ရုံကို ချွတ်လိုက်ပြီး အရိပ်များကြားမှတစ်ဆင့် သူ့ပုံစံအတိုင်း ရွေ့လျားသွားသည်။
သူသည် သူတောင်းစားများ မကြားနိုင်လောက်သည့် နေရာသို့ ဘေးကင်းစွာ ရောက်ရှိသွားသောအခါ အိတ်ထဲမှ ဆာဗာ (sava) အန်စာတုံးကို ထုတ်ယူပြီး လက်ချောင်းများကြားတွင် ပွတ်တိုက်၍ နွေးသွားစေသည်။ သူသည် ဆက်သွယ်မှုကို ချက်ချင်းပင် ခံစားလိုက်ရသည်။
“ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ၊ မော်လက်သ် (Morleth)?”
တောလ်မန်တယ် (Tallmantle) ၏ အသံ ဖြစ်သည်။ “တက်စ်လီနာ (Tesleena) ဘယ်ရောက်နေလဲ” ဟု သူ မေးသည်။ “သူ ငါ့ကို ဒီလောက်နဲ့ပဲ ငြီးငွေ့သွားတာလား?”
“သူမ ဝါးတားဝေး (WaterWay) အောက်လမ်းတွေမှာ ချန်ချန် ကို လိုက်ရှာနေတယ်” ဟု အုပ်ထိန်းသူ (Warden) က ပြောသည်။ “မင်းရဲ့ နှောင့်နှေးကြန့်ကြာမှုတွေကြောင့် တက်စ်လီနာ တစ်စုံတစ်ရာ ထိခိုက်နစ်နာခဲ့ရင် ဝါးတားဝေး ရဲ့ ဘယ်လို အညစ်အကြေးတွေကမှ မင်းကို ငါ့ဆီကနေ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိထားပါ” အုပ်ထိန်းသူ၏ အသံသည် ယဉ်ကျေးပြီး စကားပြောနေသည့် ပုံစံမျိုးပင် ဖြစ်သည်။
“မင်းရဲ့ မှော်ဆရာမလေး ဘေးကင်းမှာပါ” ဟု ကျူးဖုန်း က ပြောသည်။ “ချန်ချန် ကတော့ တခြားကိစ္စတစ်ခုပါ”
“ဘာဖြစ်တာလဲ?”
ကျူးဖုန်း သည် ဇာတ်လမ်းကို မပြောပြမီ ခဏတာ တွန့်ဆုတ်နေသည်။ သူသည် ဘာကိုမျှ ချန်မထားဘဲ အားလုံးကို ပြောပြလိုက်သည်။ ဟေဗင် (Haven) တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော တိုက်ပွဲ၊ ချန်ချန် ၏ စာများ၊ သူမ၏ ထူးခြားသော မှတ်ဉာဏ်များနှင့် သူမ၏ မန္တန်များ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်ခဲ့ရသည့် အဖြစ်အပျက်များအားလုံးကို ပြောပြသည်။ ချန်ချန် ၏ ထူးခြားသော အရည်အချင်းများအကြောင်း ဆာရာဂွီ (Saragui) ပြောပြခဲ့သမျှကိုလည်း အသေးစိတ် ရှင်းပြလိုက်သည်။ သူ ပြောပြီးသွားသောအခါ ရှည်လျားသည့် တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
“သေချာရဲ့လား?” ဟု အုပ်ထိန်းသူ က မေးသည်။ “သူမ သေတော့မှာ သေချာရဲ့လား?”
“ကျွန်တော် သူမကို မထိခဲ့ပါဘူး” ဟု ကျူးဖုန်း က ပြောသည်။ “ထိလည်း မထိပါဘူး၊ ဒါကြောင့် မေးခွန်းထုတ်ပြီး အချိန်မဖြုန်းပါနဲ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မျက်စိနဲ့ မြင်တွေ့နေရတဲ့ အထောက်အထားတွေ ရှိနေပါတယ်။ သူမ အကူအညီ လိုအပ်နေတယ်။ တက်စ်လီနာ များ…”
“မင်း သူမကို ခေါ်လာပေးဖို့ ဆန္ဒရှိနေတာလား?”
ကျူးဖုန်း သည် အန်စာတုံးကို လက်ထဲတွင် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်သာ ခေါ်လာရင် မင်းတို့ သူမကို ကုသပေးနိုင်မလား?”
“တက်စ်လီနာ နဲ့ ကျွန်တော် တတ်နိုင်သမျှ အရာအားလုံး လုပ်ပေးပါ့မယ်။ မင်း ဘယ်ရောက်နေလဲ ပြောပြ၊ မင်းကို လာခေါ်ဖို့ ကင်းလှည့်တပ်ဖွဲ့ကို လွှတ်ပေးမယ်”
သူမ ငါ့ကို ခွင့်မလွှတ်တော့ဘူး၊ ကျူးဖုန်း တွေးမိသည်။ ဒါပေမဲ့ သူမ အသက်ရှင်နေရလိမ့်မယ်။
“အခုထိတော့ မဟုတ်သေးဘူး” ဟု ကျူးဖုန်း က ပြောသည်။ “ဒါက သူမရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက် ဖြစ်ရမယ်”
“ကျူးဖုန်း…”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ အုပ်ထိန်းသူ။ ကျွန်တော် အဆက်အသွယ် လုပ်ပါ့မယ်။ တက်စ်လီနာ ကိုလည်း နှုတ်ဆက်ပေးလိုက်ပါဦး” သူသည် ဆက်သွယ်မှုကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။
အဆုံးသတ်တွင် ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ အကယ်၍ သူသာ ကင်းလှည့်တပ်ဖွဲ့ကို သူတို့ကို ဖမ်းဆီးခွင့်ပေးလိုက်လျှင် အုပ်ထိန်းသူသည် သူ့အပေါ် သနားစိတ်ရှိပြီး သူ၏ အစစ်အမှန် ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာကို ချန်ချန် နှင့် တခြားသူများအား မဖွင့်ဟပြမိအောင် တားဆီးပေးလိမ့်မည်ဟု သူ မျှော်လင့်မိသည်။
“ဒါဆိုရင်တော့ အမြဲလိုလိုပဲ လူမိုက်လမ်းစဉ်ပေါ့” သူ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ မကြာခင်မှာပဲ သူသည် ကင်းလှည့်တပ်ဖွဲ့၏ အရိပ်အောက်တွင် လုံးဝ ပုန်းကွယ်နေတော့မည်။ သူတို့၏ ပျော်ရွှင်မှုအတွက် အသုံးချခံရမည့် ယဉ်ပါးနေသော ခွေးတစ်ကောင်လိုမျိုးပေါ့။ ဒါမှမဟုတ် သူသည် အဲဒီနေရာမှာ ရောက်နှင့်နေပြီး သူကိုယ်တိုင်က မသိလိုက်တာလား။ အကယ်၍သာ ထိုသို့ ဖြစ်ခဲ့လျှင် သေခါနီး မိန်းမတစ်ယောက်၏ ထင်မြင်ချက်က သူ့အတွက် ဘာများ ထူးခြားတော့မှာလဲ။
တာဗင် (Tarvin) သည် သူ၏ ကံကြမ္မာကို မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။ ကျူးဖုန်း သည် ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်ကြောင့် သူတောင်းစား သင်္ဘော၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ရသည်။
သူသည် ထိုလူကို အနိုင်ယူရန် ကြံစည်သော်လည်း ကျူးဖုန်း က ဆာဗာ အန်စာတုံးထဲသို့ စကားပြောလိုက်သည့်အခါတွင်မူ ထိုအကြံကို လက်လျှော့လိုက်သည်။ တာဗင် သည် အုပ်ထိန်းသူ၏ အသံကို မှတ်မိလိုက်သော်လည်း စကားဝိုင်း၏ အနှစ်သာရကိုမူ အနည်းငယ်သာ ကြားလိုက်ရသည်။
ကျူးဖုန်းသာ ဒီနေရာမှာ ရှိနေရင် ချန်ချန် တီးယန်း (ချန်ချန် Tearn) လည်း အနီးအနားမှာ ရှိနေရမည်။ တာဗင် သည် သင်္ဘောအတွင်းသို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သော်လည်း အဝတ်စုတ်များ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ခန္ဓာကိုယ်များမှလွဲ၍ ဘာကိုမျှ မမြင်ရပေ။
သူမသည် ဖျားနာသူများကြားထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေခြင်း ဖြစ်ဖို့ များသည်။ ဒါက တစ်ဖက်သတ် ဆန်းကြယ်တဲ့ ဉာဏ်ကောင်းမှုတစ်ခုပဲ။ ထိုမိန်းမပျိုလေး အမှန်တကယ်ပင် အသည်းအသန် ဖြစ်နေရမည်။
ငရဲခန်းကိုးခုအထိ ရှာဖွေရမည့်တိုင် သူမကို လိုက်ရှာရန် အောက်သို့ ဆင်းသွားမည့် အစီအစဉ် တာဗင်မှာ လုံးဝ မရှိပေ။ သူသည် တရားရုံးသို့ ပြန်သွားပြီး တခြားသူများကို သတိပေးနိုင်သည်။ သူတို့သည် အင်အားအလုံးအရင်းဖြင့် လာရောက်ပြီး သူတောင်းစားများကို အမြစ်ပြတ် ရှင်းလင်းပစ်လိမ့်မည်၊ သို့သော် ထိုအချိန်အတွင်း ချန်ချန် သည် သူမ၏ ပုန်းခိုရာနေရာမှ ပို၍ ဘေးကင်းသည့်နေရာသို့ ရွှေ့ပြောင်းသွားနိုင်သည်။ အကယ်၍သာ သူမ အဲဒီလို လုပ်လိုက်လျှင် သူမကို ဖမ်းဆီးရမည့် အခွင့်အရေးကို သူ ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မည်။
တာဗင် သည် အရိပ်များထဲသို့ နိမ့်ကျသွားပြီး သေတ္တာများနောက်တွင် ပြန်လည် ပုန်းအောင်းနေလိုက်သည်။ အနံ့အသက်နှင့် ယင်ကောင်များ၏ အသံကို ထောက်ရှုကြည့်လျှင် ၎င်းတို့မှာ စွန့်ပစ်ထားသော အစားအသောက် သေတ္တာများ ဖြစ်သည်။ အခုလောလောဆယ်တော့ သူ စောင့်ဆိုင်းနေရမည်။
သူသည် ကျူးဖုန်း လက်သီးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ပြီး အန်စာတုံးကို အိတ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်ကို ကြည့်နေသည်။ သူသည် ဒေါသထွက်နေပုံရသည်။ အုပ်ထိန်းသူ ပြောလိုက်သော စကားကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပါသလား။ သူသည် သူ၏ ရိုင်းစိုင်းပြီး သေးငယ်သော အရုပ်လေးကို ဆုံးရှုံးတော့မည့်အတွက် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေတာလား။
ဆက်ပြီးတော့ စိတ်ကောက်နေလိုက်စမ်းပါ၊ ခွေးကောင်။ အုပ်ထိန်းသူက မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံးကို ရသွားလိမ့်မယ်။ တာဗင် သည် ထိုအကြံအစည်ကို တွေးပြီး ပြုံးလိုက်သည်။