ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ မီးခိုးငွေ့များအုံ့ဆိုင်းနေသည့် မြက်မိုးအိမ်ကလေးတစ်ခုအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ အဘွားအိုတစ်ဦးမှာ မှောင်မည်းနေသော ပြတင်းပေါက်အောက်ရှိ ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည်။ ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်က သူမ၏ ချိုင့်ဝင်နေသော မျက်နှာသွင်ပြင်ကို ထင်ရှားစေသည်။ သူမသည် သေဆုံးနေပြီဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။
ကေရင်၏ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံခြုံထားသော အရိပ်များသည် ကုတင်ဘေးတွင် ရပ်နေကြပြီး တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောဆိုနေကြသည်။
"သူမမသေခင် တစ်ရက်အလိုက သူဟာ နိမိတ်ဖတ်သူကို ထိတွေ့ခဲ့တယ်လို့ ပြောကြတယ်။ သူ့လက်တွေက နီရဲပြီး အသားတွေ ပွန်းပဲ့နေတယ်၊ နှင်းကိုက်ခံထားရသလိုမျိုးပဲ။ နေရောင်ခြည်တောက်ပနေတဲ့ နေ့လယ်ခေါင်ကြီးမှာ နှင်းကိုက်ခံရတယ်တဲ့လေ!"
"ငါကတော့ သူပဲ ဒါကို လုပ်လိုက်တာလို့ ထင်တယ်" ဟု အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အသံက တိုးတိုးလေး ထွက်ပေါ်လာသည်။ "သေစေတတ်တဲ့ ကပ်ရောဂါဆိုးက သူ့လက်ချောင်းတွေကနေတစ်ဆင့် တွားသွားပြီး နိမိတ်ဖတ်သူကို သတ်ပစ်လိုက်တာ။ ငါတို့ထဲက ဘယ်သူမဆို နောက်တစ်ယောက် ဖြစ်သွားနိုင်တယ်။ သူ့ကို ဘယ်တော့မှ အထိမခံနဲ့။ သူ့လက်ထဲမှာ သေခြင်းတရားတွေ ကိန်းအောင်းနေတယ်!"
အနက်ရောင်ဝတ်ရုံများ အရည်ပျော်ကျသွားသကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မြင်ကွင်းမှာ ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။ နောက်ထပ် မြက်မိုးအိမ်တစ်ခု၊ ညစ်ပတ်နေသော မီးဖိုချောင်တစ်ခု၊ ထိုနေရာတွင် ကောင်လေးတစ်ယောက် မီးဖိုရှေ့၌ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။ သူ၏နောက်ကွယ်ရှိ ကုလားထိုင်တစ်ခုတွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ထိုင်နေသည်။ သူမ၏ ဆံပင်များမှာ မီးခိုးရောင်သမ်းနေပြီး အရိုးထုတ်ထုတ် လက်မောင်းများ ရှိသည်။ သူမသည် သစ်မြစ်သစ်ရွက်များကို ဘုတ်ပြားပေါ်တွင် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လျင်မြန်စွာ လှီးဖြတ်နေသည်။ အသက်ရှူတိုင်းလိုလိုတွင် သူမသည် ကောင်လေးကို မော့ကြည့်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ အရိပ်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။
"ဒီနေ့ မင်း ဘယ်သွားကစားတာလဲ" သူမ၏အသံမှာ တင်းမာနေသည်။ "အိမ်အမြင်အာရုံကနေ မထွက်သွားဖို့ ငါပြောထားတယ်လေ။"
"အမေ့အမြင်အာရုံကနေ မထွက်သွားဖို့ ပြောတာ မဟုတ်လား" ဟု ကောင်လေးက သူမကို မကြည့်ဘဲ ပြန်ပြောသည်။
ဘုတ်ပြားမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။ အမျိုးသမီးက ကောင်လေး၏ ခါးပတ်မှ ဆွဲကိုင်၍ အတင်းထူမလိုက်သည်။ "မင်းအမေကို ပြန်မပြောနဲ့လို့ ငါပြောထားတယ် မဟုတ်လား၊ ကြားလား။ တခြားသူတွေကို မင်းထိတွေ့မိတာကို သူတို့သာ သိသွားရင်..."
"ကျွန်တော် အဲဒီအမျိုးသမီးကို မသတ်ခဲ့ဘူး!" သူသည် သူမ၏လက်ကို ဖယ်ရှားရန် လက်လှမ်းလိုက်သော်လည်း သူ မထိမိခင်မှာပင် သူမက လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။
"အမေလည်း အတူတူပဲ။ ကျွန်တော့်ကို သေခြင်းတရားနဲ့ ထိတွေ့နေသူလို့ ထင်နေတာပေါ့" ဟု သူက အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"သားရယ်၊ အဲဒီလို မဟုတ်ပါဘူး၊ အမေက..."
"သူမက သေခါနီးနေတာပါ" ကောင်လေး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။ "ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူမ သေရမှာပဲ။ ကျွန်တော် ခံစားမိတယ်။ သူ အရမ်းအေးစက်နေတာ။" သူသည် သူ့လက်များကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ လက်များမှာ ယခုတိုင် ဖောရောင်နေဆဲပင်။ "သူမက အဲဒီလို အေးစက်နေတာကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အသက်ရှင်နိုင်မှာလဲ။"
သူ့ပခုံးများ တုန်ယင်နေသည်။ မိခင်ဖြစ်သူက သူ့ကို လှည့်လိုက်ပြီး ခါးကို ဖက်ထားလိုက်သည်။ သူမသည် ကောင်လေး၏ နောက်ကွယ်တွင် ရပ်လျက် တဖြည်းဖြည်းချင်း ယိမ်းနွဲ့ပေးနေသည်။ ကောင်လေးမှာ ဆက်လက်၍ ရှိုက်ငိုနေသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် မိခင်ဖြစ်သူ၏ ပွေ့ဖက်မှုကြောင့် ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။
သို့သော် ထိုလက်များသည် ကောင်လေး၏ အသားအရေကို မထိမိစေရန် အလွန်သတိထားနေသည်။ ချန်ချန် သည် သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ကိန်းအောင်းနေသော ကြောက်ရွံ့မှု၊ ကောင်လေးထံမှ ဖုံးကွယ်ထားရန် ကြိုးစားနေသည့် ထိုကြောက်ရွံ့မှုကို မြင်တွေ့နေရသည်။
မြက်မိုးအိမ်ကလေး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကောင်လေးနှင့် မိခင်ဖြစ်သူလည်း အတူပါသွားကြသည်။ သူတို့နေရာတွင် ကာရင်သည် ဆွေးမြေ့နေသော သေတ္တာတစ်လုံးပေါ်တွင် ပြန်လည်ပေါ်လာသည်။ သူသည် ကြွက်တစ်ကောင်ကို ပေါင်ပေါ်တွင် သက်သောင့်သက်သာ ပွေ့ချီထားသည်။ ကျန်ရှိနေသော အဖွဲ့သားများမှာ မရှိကြတော့ပေ။
"ကောင်းလိုက်တဲ့ သရုပ်ဆောင်မှုပဲ!" သူတောင်းစားများက မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကြပြီး ဟေဗင်အရပ်ရှိ ပရိသတ်များနည်းတူ စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် လက်ခုပ်တီးကာ တဟေးဟေး အော်ဟစ်နေကြသည်။ ချန်ချန် မှာ ထိုင်လျက်ပင် ထိုமாயဖန်တီးမှုသည် မည်မျှမြန်ဆန်စွာ ပေါ်လာပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသလဲဆိုသည်ကို အံ့အားသင့်နေမိသည်။ ကလေးတစ်ယောက်၏ ဘဝသည် မည်မျှမြန်ဆန်စွာ ပြောင်းလဲသွားနိုင်ပါသနည်း။
ကာရင်သည် သေတ္တာပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ပြီး ကြွက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ သူသည် ချန်ချန် ၏ ရှေ့တည့်တည့်သို့ လျှောက်သွားပြီး ရပ်လိုက်သည်။
"ဒီပြဇာတ်လေးကို သဘောကျရဲ့လား၊ ဟန်ဆောင်သူမလေး" ဟု သူက မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လျက် မေးလိုက်သည်။
ချန်ချန် က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မင်း သူ့ဆီက ခွင့်ပြုချက် တောင်းသင့်တာ။ ဒါ မမှန်ကန်ဘူး။"
"အို... ငါ တောင်းခဲ့တာပေါ့။ သူက တောအုပ်ထဲမှာ လမ်းပျောက်နေတဲ့ ကောင်လေးအကြောင်း ပုံပြင်ကို ကြားချင်နေတာလေ။ မင်း ကျေးဇူးတင်သင့်တယ်။ သူက မင်းကို ကိုယ်တိုင်ပြောပြမှာ မဟုတ်ဘူး။"
"ဒါပေမဲ့ မင်းမှာ အခွင့်အရေး မရှိဘူး။"
"အင်း... ဒါဆိုရင်လည်း မင်းကို အနူးအညွတ် တောင်းပန်ပါတယ်" ဟု ကောင်လေးက ပြောသည်။ သူသည် အနည်းငယ်မျှပင် နောင်တရဟန် မရှိချေ။ "မင်းတို့နှစ်ယောက်ကြားက ခြားနားချက်ကို ညီမျှသွားအောင် မင်းအကြောင်းကိုပဲ သူ့ကို ပြောပြရမလား။"
"ငါ့သူငယ်ချင်းတွေဆီမှာ ငါဖုံးကွယ်ထားတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ဆိုတာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး" ဟု ချန်ချန် က ဆိုသည်။ "မင်းကို ငါ မကြောက်ဘူး။"
ကာရင်သည် ကိုယ်ကို ကိုင်းလိုက်သည်။ "မင်း ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကော ဘယ်လိုလဲ" ဟု သူက သူမတစ်ယောက်တည်း ကြားနိုင်ရုံမျှဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မင်း အဲဒီလျှို့ဝှက်ချက်အားလုံးကို ဝှက်ထားတဲ့ မျှော်စင်ကြီးကကော ဘယ်လိုလဲ။"
ချန်ချန် တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ "လျှို့ဝှက်ချက် ရှိတာ ငါတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး" ဟု သူမက တုန်ယင်စွာဖြင့် ပြန်ပြောသည်။ "မင်းက တကယ့်ကောင်လေးတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား။ မင်းတို့က လူ့ဇာတိကို အတုယူထားတဲ့ ဝိညာဉ်တွေပဲ။"
"ဟုတ်တာပေါ့၊ ငါတို့က အဲဒီလိုမျိုးပဲလေ" ဟု ကာရင်က တစ်စုံတစ်ရာကို စော်ကားခံလိုက်ရသည့်အလား နှာခေါင်းရှုံ့လျက် ပြောသည်။ "ဒါပေမဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ ငါမှတ်မိတယ်၊ သူတို့လည်း မှတ်မိကြတယ်" ဟု သူက သူတောင်းစားများကို ခေါင်းညိတ်ပြရင်း ဆိုသည်။ "အကောင်းဆုံး လိမ်ညာတတ်သူတွေက ကလေးတွေပဲ၊ ပြီးတော့ အကောင်းဆုံး ပုံပြင်ပြောပြတတ်သူတွေကလည်း လိမ်ညာတတ်သူတွေပဲဆိုတာ လူတိုင်းသိတာပဲ။ ငါ့ရဲ့ အတတ်ပညာအတွက် ငါက အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်နေတာပေါ့။"
"ဒါဆိုရင် အဲဒီအရာအားလုံးက" ဟု ချန်ချန် က စိတ်ကူးယဉ် တောအုပ်လေးရှိခဲ့သည့် နေရာကို လက်ညှိုးညွှန်လျက် ပြောလိုက်သည်၊ "ဒါ အလိမ်အညာတစ်ခုပေါ့နော်။"
"အာရုံခံစားမှုအတွက်တော့ ဟုတ်တာပေါ့" ဟု ကာရင်က ဆိုသည်။ "ပုံပြင်ရဲ့ အကြောင်းရင်းကိုတော့ သူ့ကိုပဲ မေးကြည့်လိုက်ပါ။"
ချန်ချန် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ချိန်တွင် ရုတ်တရက် ငှက်ကျီးကန်းတစ်ကောင်သည် သူမ၏ ဒူးပေါ်တွင် လာရောက်နားနေသည်။ ထိုငှက်သည် ကျယ်လောင်စွာ တစ်ချက်အော်ပြီး ပျံသန်းသွားသည်။ ချန်ချန် သည် ထိုငှက်ကို သင်္ဘောပျက်ကြီး၏ ဟိုဘက်သို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူတောင်းစားအုပ်စုမှာလည်း ပြန့်ကျဲသွားကြပြီး တစ်ယောက်တစ်နေရာစီတွင် အိပ်စက်ရန် သို့မဟုတ် စကားပြောရန် သင်္ဘော၏ အစိတ်အပိုင်းများဆီသို့ သွားရောက်ကြသည်။
"ငါတို့အားလုံး အနားယူသင့်ပြီ" ဟု ဇူရိုက ပြောသည်။ သူမသည် ဆူလ် နှင့်အတူ သူတောင်းစားများ မကြားနိုင်သည့် ဘေးတစ်နေရာတွင် ရပ်နေသည်။
"မင်းတို့နှစ်ယောက် သွားအိပ်လိုက်ကြ" ဟု ချန်ချန် က ပြောသည်။ "ကျူးဖုန်း နဲ့ ငါ စောင့်ကြည့်နေလိုက်မယ်။ နှစ်နာရီလောက်ကြာရင် ငါ လာနှိုးပေးမယ်။"
"ဘာလို့ မင်းတို့ပဲ ဖြစ်ရမှာလဲ" ဟု ဇူရိုက မေးသည်။ "မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး ပင်ပန်းနေကြပြီလေ။"
"ပင်ပန်းတာပေါ့" ဟု ချန်ချန် က ပြောသည်။ သူမသည် သေတ္တာများနှင့် ကြွက်များကို ငေးကြည့်နေသော ကျူးဖုန်း ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောခဲ့ပေ။ "ဒါပေမဲ့ ငါတို့နှစ်ယောက်လုံး အိပ်ပျော်ကြမှာ မဟုတ်ဘူး။"
ချန်ချန် သည် မှောင်စပျိုးချိန်တွင် အိပ်မပျော်ဘဲ လဲလျောင်းနေသည်။ သူမသည် သင်္ဘောကိုယ်ထည်၏ ဘောင်အတွင်းမှ မြင်နေရသော ကြယ်ကလေးများကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ ဒီညတွင် လွင့်မျောနေသော ကျောက်ဆောင်များ မရှိပေ။ သူမသည် များသောအားဖြင့် ထိုကဲ့သို့ အိပ်မပျော်သည့်ညမျိုးတွင် သူမ၏ အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်မှသာ ထိုကျောက်ဆောင်များကို မြင်တွေ့ရတတ်သည်။ ၎င်းတို့မှာ မကြာခဏဆိုသလို ခရမ်းရောင်အလင်းတန်းများဖြင့် လင်းလက်နေတတ်ပြီး အောက်ခြေတွင် တစ်စုံတစ်ရာသော ပုံဆောင်ခဲကျောက်တုံးများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားတတ်သည်။
ထိုလွင့်မျောနေသော အမှုန်အမွှားလေးများသည် မည်သည့်နေရာမှ ရောက်လာသနည်းဟု သူမ ဘယ်သောအခါကမျှ တွေးတောမိခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ ၎င်းတို့သည် ဝေးကွာလှသော ကမ္ဘာကြီး၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုအဖြစ် ကြာရှည်စွာ တည်ရှိနေခဲ့သဖြင့် ဝါတားဝေး၏ အမြင်အာရုံထဲမှ ထွက်ခွာသွားသောအခါ မည်သို့ဖြစ်သွားသနည်းဆိုသည်ကို သူမ မေးခွန်းထုတ်ခဲ့ခြင်း မရှိခဲ့ပါ။
သူမ၏ အိပ်မက်များသည် မည်သည့်အဓိပ္ပာယ်ရှိသနည်းဟု ဆီရက်စ်နှင့် ကာရင်၏ တိုးတိုးတိတ်တိတ် လှောင်ပြောင်သံများ မကြားရမီအချိန်ထိ သူမ ဘယ်သောအခါကမျှ မေးခွန်းထုတ်ခဲ့ခြင်း မရှိသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ ယခုအခါတွင်မူ ထူးဆန်းသော ကျောက်ဆောင်ကြီးများနှင့် သူမ၏ အိပ်မက်ထဲမှ ပြိုကျနေသော မျှော်စင်ကြီးအကြောင်းကို သူမ တွေးတောနေမိသည်။ သူမ ဘယ်သောအခါကမျှ မရောက်ဖူးသော နေရာတစ်ခုအကြောင်းကို ဘာကြောင့် အိပ်မက်မက်နေရသနည်း။ ဝေးကွာလှသော အရပ်ဒေသမှ အယ်လ်ဖ်တစ်ဦးသည် သူမကို စွမ်းအားတစ်ခုကဲ့သို့ ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်ဖြင့် ဘာကြောင့် လိုက်လံရှာဖွေနေရသနည်း။
"မင်း ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ။"
ကျူးဖုန်း ဖြစ်သည်။ သူသည် မှောင်မိုက်နေသော နေရာတွင် သူမနှင့် အနည်းငယ်အကွာ၌ ထိုင်နေသည်။ ကာရင်၏ ထူးဆန်းသော ပြဇာတ်ပြီးဆုံးသွားသည့်အချိန်မှစ၍ သူပြောလိုက်သည့် ပထမဆုံး စကားလုံးများပင် ဖြစ်သည်။
ချန်ချန် သည် သူ၏ အရိပ်ကို သေချာမြင်နိုင်စေရန် ကိုယ်ကို ရွှေ့လိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ အမာရွတ်တွေ ရပြီးနောက်ပိုင်းမှာ ရွာထဲမှာ ဘယ်လောက်ကြာကြာ နေခဲ့တာလဲ။"
"မင်းတွေးနေတာ အဲဒါမဟုတ်ဘူး။"
"ငါ ချန်ဝေရဲ့ စာတွေကို ဖတ်သင့်တယ်လို့ တွေးနေတာ။ အဲဒီစာတွေကို စစ်ဆေးကြည့်ဖို့ အချိန်တွေ အများကြီးရှိပေမဲ့ ငါ မဖတ်ဖြစ်သေးဘူး။"
ကျူးဖုန်း သည် ခေါင်းကို လှည့်လိုက်သည်။ သူမသည် သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် နီရဲနေသော အစင်းကြောင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။ "အဲဒါက ငါ မမှတ်မိတော့တဲ့ ဘဝတစ်ခုပါပဲ။"
"ဒါက သေချာပေါက် ဖြစ်နိုင်တဲ့ အရာတစ်ခုလား" ဟု ချန်ချန် က မေးသည်။
"လူတစ်ယောက်က အရာအားလုံးကို အကုန်မှတ်မိနေဖို့ဆိုတာလည်း မဖြစ်နိုင်ပါဘူး" ဟု ကျူးဖုန်း က ဆိုသည်။
"မင်း ပြောချင်တာ ဘာလဲ" ဟု ချန်ချန် က မေးလိုက်သည်။
"သူက သူတောင်းစား အားလုံးကို ထိတွေ့ခဲ့တယ်။ သေလွန်သူတွေကို တားဆီးနိုင်တဲ့ အကာအကွယ်မျိုး သိပ်မရှိဘူး။ ပြီးတော့ လူသားတွေရဲ့ စိတ်ကလည်း ဖျားနာမှု ဒါမှမဟုတ် အားနည်းမှုတွေကြောင့် ပျက်စီးလွယ်လွန်းတယ်။"
"အဲဒါသာ အမှန်ဆိုရင် သူက ငါတို့ရဲ့ ပုံပြင်တွေကို ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ" ဟု ချန်ချန် က မေးသည်။ "ငါတို့က ဖျားမနေပါဘူး။"
ကျူးဖုန်း သည် သူမကို စကားမပြောဘဲ ကြာရှည်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ၏ အကြည့်များမှာ သူမကို ပူလောင်စေသကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသည်။ ၎င်းက သူမကို ကြောက်ရွံ့သွားစေသည်။
"ဘာဖြစ်တာလဲ" ဟု သူမက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "ဘာတွေ မှားနေလို့လဲ။"
သူသည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒီကောင်လေးက ငါတို့ကို မြင်နိုင်တာ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်မယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါတို့ရဲ့ ပုံပြင်တွေကို ပြောပြစေချင်တဲ့ ဆန္ဒက ငါတို့ရဲ့ အတွင်းစိတ်ထဲမှာ ရှိနေလို့ပဲ ဖြစ်မယ်။"
"ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ စာတွေကတော့ မဖွင့်ရသေးတဲ့အတိုင်း ရှိနေတုန်းပဲ။"
"ဒါဆိုရင်လည်း ဖွင့်ဖတ်လိုက်ပါ" ဟု ကျူးဖုန်း က ပြောသည်။ သူ၏ အသံမှာ ကြမ်းတမ်းနေပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်။ "ဒီနေရာကတောင် မင်းကို ထာဝရ ဖုံးကွယ်ထားပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"
ဒါပေမဲ့ ငါ ကြောက်တယ်။ "ဒီအရာတွေအားလုံး ဘယ်လိုအဆုံးသတ်မလဲဆိုတာ မင်း သိနေပြီးသားလား" ဟု ချန်ချန် က မေးသည်။ "ဒီစွန့်စားခန်းကြောင့် ငါ သေရမှာလား။"
"ငါ့မှာ အဲဒီလို ခံစားနိုင်စွမ်းမျိုး မရှိဘူး" ဟု ကျူးဖုန်း က ပြောသည်။ သူသည် သူမကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ချန်ချန် သည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ရာကို တွေးတောနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ စကားပြောသောအခါ တုံ့ဆိုင်းနေသည်။ "မင်းရဲ့ အသက်အတွက် ကြောက်နေတယ်ဆိုရင် ဘာလို့ အခုပဲ မရပ်တန့်လိုက်တာလဲ။ မင်းကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ဝပ်ချ်ဆီ အပ်လိုက်ရင် မင်း နောက်ထပ် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ အတတ်ပညာတွေကို သုံးစရာ မလိုတော့ဘူး။ မင်းကို သူတို့ ဘယ်လို အားနည်းသွားစေသလဲဆိုတာ ငါ မြင်နိုင်တယ်" ဟု သူမ စကားစပြောချိန်တွင် သူက ဆိုသည်။ "မင်းကို ဒီလောက်တောင် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုတွေ ဖြစ်စေတဲ့ မှော်ပညာကို ဘာလို့ ဆက်ပြီး တွယ်ကပ်နေရတာလဲ။"
ချန်ချန် သည် ကြာရှည်စွာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ သူမသည် သူ့ကို မည်သို့ဖြေရမည်ကို အတိအကျ သိသော်လည်း ပထမဦးဆုံးတွင်မူ မပြောနိုင်ခဲ့ပေ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူမ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဝန်ခံခဲ့ဖူးခြင်း မရှိသေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် ထိုသို့ ဝန်ခံရသည်မှာ ထူးဆန်းနေသည်။
"ငါ ပထမဆုံးအကြိမ် မှော်ပညာကို သုံးတုန်းက အရမ်းကို ဝေဒနာ ပြင်းထန်ခဲ့တယ်" ဟု ချန်ချန် က ပြောသည်။ "ငါ့ခေါင်းတွေ ကိုက်ခဲတယ်၊ ဗိုက်ထဲက အူတွေ အကုန်လုံး ဆွဲထုတ်ခံလိုက်ရသလို ခံစားရတယ်။ အဲဒါ ပြီးဆုံးသွားတဲ့အခါ ငါ့ဆရာက စိတ်မပူဖို့၊ အဲဒီဝေဒနာတွေက အမြဲတမ်း ဒီလောက်ထိ ဒုက္ခပေးနေမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်။ သူ မှားနေတယ်ဆိုတာကို အဲဒီအချိန်ကတည်းက ငါ သိခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူး။ ငါ မှော်ပညာကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု သုံးခဲ့တယ်၊ သူသင်ပေးတဲ့ မှော်အတတ်တိုင်းကို ငါ သင်ယူခဲ့တယ်။"
"ဘာကြောင့်လဲ" ဟု ကျူးဖုန်း က မေးသည်။ "ဘာကြောင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဲဒီလောက်ထိ ဝေဒနာတွေ ခံစားအောင် လုပ်နေရတာလဲ။"
"ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒီအရာက ငါ့ကို မေ့လျော့သွားစေလို့ပဲ" ဟု ချန်ချန် က ပြောသည်။ "ငါ မှော်ပညာကို ခေါ်ယူလိုက်တဲ့ အဲဒီအသက်ရှူသံလေးမှာ ဝေဒနာတွေက ငါ့ကို အရာအားလုံး မေ့လျော့သွားစေတယ်။ ဘာတစ်ခုမှ မမေ့နိုင်တဲ့ ငါ့အတွက်တော့ ဒါဟာ အံ့ဖွယ်တစ်ခုပဲ။ ငါ မြှုပ်နှံလို့ မရတဲ့ အမှတ်တရတွေ အားလုံးက မှော်ပညာတွေက ငါ့ကို ဝါးမြိုသွားတဲ့အချိန်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။ သူတို့ရဲ့ ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုးတွေ မရှိတော့ဘူး။ အဲဒီအချိန်တိုလေးမှာ ငါ လွတ်လပ်ခွင့် ရခဲ့တယ်။ မှော်ပညာကို စွန့်လွှတ်ရမလား။ မီးလောင်ကျွမ်းမှု ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ အချိန်အထိတော့ ငါ အဲဒီလိုမျိုး တစ်ခါမှ မတွေးဖူးခဲ့ဘူး။ လူတွေကို ငါ သတ်ခဲ့ပြီးတဲ့ နောက်ပိုင်းမှာတောင်..."