"ဘယ်လောက်တောင် အံ့ဩဖို့ကောင်းလိုက်သလဲ" ဟု ကာရင်က ဆိုသည်။ "ဒါဟာ ကောင်းမွန်တဲ့ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ဖြစ်လာမှာပါ။ စင်ပေါ်ကနေ ဖယ်ပေးကြပါ! နေရာယူကြ!"
စောင်းတီးသူမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ တစ်ချက်အသက်ရှူချိန်လောက်အကြာတွင် သူမသည် စောင်းမပါတော့ဘဲ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်လျက် ပြန်လည်ပေါ်လာသည်။ သူမသည် ခေါင်းစွပ်ကို ဆွဲစွပ်ကာ မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်လိုက်ပြီး စင်နောက်ဘက်တွင် စုရုံးနေကြသော အဖွဲ့သားများထံသို့ သွားရောက်ပူးပေါင်းလိုက်သည်။ သူတို့အားလုံးမှာ အတူတူပင် ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး အဝတ်အစားများနှင့် ရုပ်သွင်ပြင်များမှာ ဝတ်ရုံများအောက်တွင် ပုန်းကွယ်နေကြသည်။
ကာရင်သည် စင်ပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး အဖွဲ့၏ရှေ့ဆုံးတွင် နေရာယူလိုက်သည်။ "ဘယ်သူက အဓိကဇာတ်ဆောင်နေရာက သရုပ်ဆောင်မလဲ" ဟု သူက မေးသည်။ သူသည် ပရိသတ်၏အဖြေကို နားထောင်ရန်အတွက် လက်ကို နားရွက်နားသို့ ပြဇာတ်ဆန်ဆန် ပို့လိုက်သည်။
"ကာရင်!" ဟု သူတို့က အချိန်ကိုက် အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။
"ဟုတ်တယ်၊ အဲဒါကို မမေ့ကြနဲ့ဦး" ဟု ကာရင်က ဆိုသည်။ "ဒီညမှာတော့ ငါဟာ တခြားကမ္ဘာတစ်ခုမှာ လမ်းပျောက်နေတဲ့ ကောင်လေး၊ ကျူးဖုန်း ဆိုတဲ့ ကောင်လေးနေရာကနေ သရုပ်ဆောင်သွားမှာပါ" သူသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ရုတ်တရက် သူကိုယ်တိုင်လည်း အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။
ကျူးဖုန်း သည် ရှေ့သို့ ကိုယ်ကိုကိုင်းလိုက်ပြီး သူ၏ မေးရိုးကြွက်သားများ တင်းမာသွားသည်။ "သူတို့ ဘာတွေလုပ်နေကြတာလဲ" ဟု သူက မေးသည်။
ဘောင် က ပြန်ဖြေသည်။ "သူတို့က မင်းရဲ့ဇာတ်လမ်းကို ပြောပြကြတော့မှာလေ" ဟု သူက စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောသည်။ "မင်း ရွေးချယ်ခံရတာ ကံကောင်းတယ်လို့ပဲ ပြောရမှာပဲ။ လူသစ်အများစုက ဒီကို အနည်းဆုံး တစ်ရာသီလောက် မရောက်မချင်း ဘယ်သူမှ ရွေးချယ်ခံရလေ့မရှိဘူး"
"သူတို့က ဘာတွေပြောရမလဲဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ်သိတာလဲ" ဟု ချန်ချန် က မေးလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ကျူးဖုန်း ၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ အရောင်ဖျော့သွားသည်။ "သူတို့က ငါတို့အကြောင်း ဘာမှမသိကြဘူးလေ"
"ဖျော်ဖြေပွဲမစခင် တိတ်တိတ်နေကြစမ်း! တို့တွေက ထိတွေ့မှုတစ်ခုတည်းနဲ့တင် သိသင့်သမျှ အကုန်သိပြီးသား" ဟု ကာရင်က စင်ပေါ်မှ ပြောသည်။ သူ၏အသံမှာ ပို၍ နက်ရှိုင်းပြီး ရင့်ကျက်နေသည်။ သူသည် ဝတ်ရုံကို ဆွဲချွတ်လိုက်သည်။ ဝတ်ရုံမှာ ကျီးကန်းအုပ်ကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ပရိသတ်များအပေါ်သို့ ပျံသန်းသွားသည်။ ငှက်များ ပျံသန်းသွားပြီးနောက် စင်မြင့်မှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
လှေဦးပိုင်းမှာ ယခုအခါ သစ်တောငယ်လေးတစ်ခု ဖြစ်နေပြီး အစိမ်းရင့်ရောင် ဖန်ပင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ လှေကိုယ်ထည်ပေါ်တွင် တွယ်တက်နေသော ဝက်သစ်ချပင်၏ အမြစ်များကို ပွေ့ဖက်ထားသည့် ရေအိုင်ငယ်တစ်ခုမှာ ထိုမြင်ကွင်း၏ အဓိကနေရာတွင် ရှိနေသည်။
ချန်ချန် ၏ မျက်လုံးများမှာ ရုတ်တရက်ပေါ်လာသော ထို மாயအမြင်ကြောင့် ဝေဝါးသွားသည်။ ၎င်းမှာ အစစ်အမှန်မဟုတ်ကြောင်း သူမ သိသော်လည်း ရေအိုင်ရှိ ကျောက်တုံးများပေါ်တွင် ကပ်နေသော ရေညှိနံ့ကိုပင် ရနေသယောင် ခံစားလိုက်ရသည်။ မမြင်ရသောနေရာမှ စာကလေးတစ်ကောင်က ချွန်မြသော အသံဖြင့် တေးဆိုနေသည်။ တောရိုင်းမြက်ပင်များကြားတွင် လေတိုးသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
"သဘာဝမကျဘူး" ဟု ကျူးရို က ဆိုသည်။ သူမသည် အစိမ်းရောင်အနံ့ကိုပင် ရနေသယောင် နှာခေါင်းကို လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ "မှော်ပညာက အသက်ရှင်နေတဲ့အရာတွေကို ဒီလောက်အထိ အတုယူနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိဘူး။"
"အာ... ဒါပေမဲ့ သေခြင်းတရားကတော့ အသက်ရှင်ခြင်းကို အတုယူနိုင်ပါတယ်။ သေဆုံးသွားသူတွေက အမှတ်ရနေတတ်ကြတယ်လေ" ဟု ကာရင်၏ အသံမှာ ထိုတောအုပ်ငယ်၏ အလယ်ဗဟိုမှ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။ သို့သော် သူတို့သည် ကာရင်ကို မမြင်ရပေ။ သူ၏အသံမှာလည်း ထူးဆန်းနေဆဲပင်။
ဝတ်ရုံခြုံထားသော အရိပ်နှစ်ခုသည် တောအုပ်၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရေအိုင်ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ လက်ဖဝါးနှင့် ခြေဗလာတို့မှလွဲ၍ ကျန်သည့်အရာများကို မမြင်ရပေ။
"ငါ့သား ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ" ဟု ထိုအမျိုးသမီးက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်လေးတစ်ကောင်လို တောထဲမှာ ပြေးလွှားနေတဲ့ ငါ့ရဲ့ မိုက်မဲပြီး စိတ်ကူးယဉ်လွန်းတဲ့ သားလေး ဘယ်မှာလဲ။"
"သူက ပြေးရတာကို သဘောကျတယ်လေ" ဟု ထိုအမျိုးသားက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ "ထွက်ပြေးပြီး သူ့အမေကို စိတ်ပူအောင်လုပ်ရတာကို သူက ကြိုက်တာ။ ဘယ်လောက်တောင် ဆိုးဝါးတဲ့ ကောင်လေးလဲ၊ သူက ရွာလေးကို သူ့အတွက် မလုံလောက်ဘူးလို့ ထင်နေတာ။ သနားစရာကောင်းတဲ့ မိုက်မဲတဲ့ ကောင်လေး။"
"ဒါတွေက မဟုတ်ဘူး။ ငါ ဒါတွေကို ဘယ်တုန်းကမှ မမှတ်မိခဲ့ဘူး။ ဒါ ငါမဟုတ်ဘူး" ဟု ကျူးဖုန်း က ရောထွေးမှုများဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။ သို့သော် ဝတ်ရုံဝတ်အမျိုးသမီး၏ ငိုညည်းသံများကြားတွင် ချန်ချန် သာလျှင် သူ၏စကားကို ကြားလိုက်ရသည်။
"မင်း ဘယ်မှာလဲ ကျူးဖုန်း!" သူမ၏ သွယ်လျသော လက်မောင်းကို တောအုပ်ဆီသို့ ဆန့်တန်းလိုက်ရင်း ထိုအမျိုးသမီးသည် ဒူးထောက်ကျသွားသည်။ ထိုစဉ် စိမ်းလန်းသော ရေအိုင်အတွင်းမှ အပြာရောင်အလင်းတန်းများ ပန်းထွက်လာသည်။ ထိုအလင်းတန်းသည် ဖန်းပင်များနှင့် ဝတ်ရုံဝတ်ထားသူများကို တောက်ပစွာ ထင်ဟပ်စေသည်။ ထိုအမျိုးသမီးက "သူ ဒုက္ခရောက်တော့မယ်!" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။
သူမ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ထိုအမျိုးသားသည် ပရိသတ်ကို ရည်ရွယ်၍ ပြဇာတ်ဆန်ဆန် တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
"ဒါပေမဲ့ အဲဒီကောင်လေးက သူ ဘာလို့ ဒုက္ခရောက်ရတာလဲဆိုတဲ့ အကြောင်းရင်းကိုရော သိရဲ့လား။ သူ့ရဲ့ ကံကြမ္မာ အဟောတွေကိုရော သိရဲ့လား။ အတိုင်းအတာမဲ့တဲ့ ကမ္ဘာတွေထဲမှာ ဘာတွေ ပုန်းကွယ်နေလဲဆိုတာ သူ့အမေက သူ့ကို ဘာလို့ သတိမပေးခဲ့တာလဲ။ သနားစရာကောင်းတဲ့ အမေ၊ သနားစရာကောင်းတဲ့ မသိနားမလည်တဲ့ သား။"
အပြာရောင်အလင်းတန်းများ မှိန်ဖျော့သွားပြီး ထိုအမျိုးသားလည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူ၏ ဝတ်ရုံနေရာတွင် ကောင်လေးတစ်ယောက် ရေအိုင်ဘေး၌ ထိုင်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူသည် ပရိသတ်ကို ကျောပေးထားသည်။ သူသည် တံတောင်ဆစ်ဖြင့် မှီကာ ပျင်းရိစွာဖြင့် ရေထဲသို့ ငါးမျှားချိတ်ကို ပစ်ချလိုက်သည်။ တစ်နေရာရာမှ ငှက်တစ်ကောင် အော်မြည်လိုက်သဖြင့် ထိုကောင်လေးသည် ခေါင်းကိုလှည့်ကာ ပရိသတ်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
ချန်ချန် သည် သူမဘေးရှိ ကျူးဖုန်း အံ့ဩမှုကြောင့် တောင့်တင်းသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် သူ့လက်မောင်းကို ကိုင်တွယ်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သူသည် စင်မြင့်နှင့် ပိုနီးကပ်သည့်နေရာသို့ ရွှေ့သွားသည်။ ချန်ချန် သည် ထိုကောင်လေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေသူမှာ ကာရင်မဟုတ်ဘဲ အသက်ပိုကြီးသော ကောင်လေးတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း သူမ နားလည်သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူ၏မျက်နှာတွင် ကာရင်ကဲ့သို့ စနောက်တတ်သော အရိပ်အယောင်မျိုး မရှိဘဲ အလွန်အမင်း တည်ကြည်နေသည်။ သူ၏ပါးစပ်မှာ အတွေးများဖြင့် ရှုံ့တွနေသည်။
သူ၏ ဆံပင်များမှာ အနက်ရောင်ဖြစ်ပြီး တောရိုင်းမြက်များနှင့် ဆူးချုံများ ကပ်ညှိနေသည်။ သို့သော် သူ၏မျက်လုံးများ... ၎င်းတို့မှာ သာမန်အညိုရောင်သာ ဖြစ်သော်လည်း အလွန်ပင် ရင်းနှီးနေသည်။
ချန်ချန် သည် ကျူးဖုန်း နှင့် ထိုကောင်လေးဆီသို့ အလှည့်ကျ ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် နှစ်ကာလများစွာ တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးသွားပုံကို ပုံဖော်ကြည့်လိုက်မိသည်။ မေးရိုးများ ပို၍ ထင်ရှားလာခြင်း၊ အရပ်အမောင်းနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကြွက်သားများ တိုးပွားလာကာ လူပျိုပေါက်ဘဝသို့ ရောက်ရှိသွားပုံများပင်။ ကျူးဖုန်း မှာ ဆယ့်တစ်နှစ်အရွယ်ခန့် ရှိနေပြီး ထိုကောင်လေးမှာ ငါးနှစ် သို့မဟုတ် ခြောက်နှစ်အရွယ်သာ ရှိသေးသော်လည်း ချန်ချန် ကတော့ ထိုအချက်ကို မြင်နေရသည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ မျက်လုံးမှလွဲလျှင် တခြားအရာများ၌ များစွာ ကွာခြားမှု မရှိပေ။
ထိုကောင်လေးမှာ ကျူးဖုန်း ပင် ဖြစ်သည်။
ချန်ချန် သည် အရွယ်ငယ်သေးသော ကျူးဖုန်း ခါးအထိ အင်္ကျီချွတ်ကာ ရေအိုင်ထဲသို့ ဆင်းသွားသည်ကို ကြည့်နေသည်။ သူသည် ရေညှိစိမ်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသော ရေထဲသို့ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ အရောင်တောက်ပသော ဖားစိမ်းတစ်ကောင်ကို ဖမ်းမိသွားသည်။ သူသည် ထိုဖားကို ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ရေထဲတွင် ကူးခတ်သွားသည်ကို ငေးကြည့်နေသည်။
အနက်ရောင်စွမ်းအင်များ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ကောင်လေးမှာ ဦးစွာ သတိမထားမိပေ။ သူသည် ရေပြင်အပေါ်တွင် စက်ဝိုင်းပုံစံ လည်ပတ်ပျံသန်းနေသော ပုစဉ်းရင်ကွဲကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေမိသည်။ ပုစဉ်းရင်ကွဲ၏ အတောင်ပံများက အနက်ရောင်စွမ်းအင်၏ အစွန်းဘက်သို့ ထိမိသွားသည်။ ရုတ်တရက် အလင်းရောင်တစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီးနောက် မှော်စွမ်းအင်၏ ပြင်းထန်မှုကြောင့် ပုစဉ်းရင်ကွဲမှာ အငွေ့ပျံ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ဆူပွက်နေသော အနက်ရောင်စွမ်းအင်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကောင်လေးမှာ ရှောင်ထွက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မရပေ။ ကောင်လေးသည် အနက်ရောင်စွမ်းအင်ရှိရာသို့ လက်ကို ဆန့်တန်းလျက် လျှောက်သွားသည်။
"မလုပ်နဲ့" ဟု ချန်ချန် က အော်ပြောသည်။ "အဲဒါကို မထိနဲ့၊ မင်း အသက်သေလိမ့်မယ်!" ဘောင် နှင့် တခြားသူများက သူမကို ထူးဆန်းစွာ ကြည့်နေကြသော်လည်း သူမ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူမသည် အရွယ်ရောက်ပြီးသူ ကျူးဖုန်း ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်တင်းနေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူသည် ထိုမြင်ကွင်းကို အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ကြည့်နေသည်။ သူသည် ဤဘဝမျိုးကို တစ်ခါမျှ မဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
ကောင်လေးသည် ရေပိုနက်သည့်နေရာသို့ တိုးဝင်သွားသည်။ အမှောင်ထုက သူ့ကို လွှမ်းခြုံလိုက်ပြီး ခြေထောက်မှသည် ရင်ဘတ်အထိ စီးဆင်းသွားရာ သူသည် တောက်ပလွန်းသော အလင်းရောင်ကြောင့် မျက်လုံးများကို တင်းတင်းစေ့ထားလိုက်ရသည်။ ထိတ်လန့်သွားသော ကောင်လေးသည် နောက်ပြန်ဆုတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဟန်ချက်ပျက်ကာ ရေထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး ခေါင်းပါ မြုပ်သွားသည်။
တောင်းရမ်းစားသောက်သူများမှာ အသက်ရှူမှားသွားကြသည်။ ဟတ်ဆולם (Hatsolm) က "သူတော့ ဆုံးရှုံးသွားပြီ။ ကပ်ရောဂါက သူ့စိတ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိမ့်မယ်" ဟု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။
ချန်ချန် ကမူ ထိုသို့မဟုတ်ကြောင်း သိထားသည်။ သူမသည် သူမ၏ စကတ်စကို လက်ဖြင့် တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လျက် စောင့်ကြည့်နေသည်။
ကောင်လေး၏ ခေါင်းမှာ ရေပြင်ပေါ်သို့ ပေါက်ထွက်လာပြီး သူသည် အော်ဟစ်ကာ မျက်နှာကို လက်ဖြင့် အုပ်ထားရင်း ကမ်းစပ်သို့ ရောက်ရန် ရုန်းကန်နေသည်။ သူသည် ကမ်းပေါ်သို့ တက်လာပြီးနောက် ကျူပင်များကြားတွင် လဲကျသွားသည်။ သူ၏ အထက်တွင် ကျူပင်အညိုရောင်ထိပ်ဖျားများမှာ တုန်ရီနေကြသည်။
အနက်ရောင်စွမ်းအင်မှာ ပြင်းထန်စွာ လည်ပတ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ချန်ချန် သည် ရေအိုင်မျက်နှာပြင်တွင် ပွက်ပွက်ဆူနေသည်ကို မြင်နေရသည်။ ရေပေါ်ပင်များနှင့် ရေညှိများမှာ ညှိုးနွမ်းသွားပြီး အနက်ရောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ ၎င်းတို့၏ အနှစ်သာရများမှာ ဝိညာဉ်ကပ်ရောဂါ (Soul-plague) ကြောင့် စုပ်ယူခံလိုက်ရသည်။ မကြာမီတွင် ရေပြင်မှာလည်း ကမ်းစပ်မှ ဆုတ်ခွာသွားပြီး ရွှံ့စေးမြေသားများ ကြမ်းတမ်းစွာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ကောင်လေးသည် ကျောပေါ်သို့ လူးလှိမ့်လိုက်ပြီး ရေအိုင်ရှိခဲ့သည့် နေရာမှ ချိုင့်ခွက်ကြီးကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေသည်။ သွေးစက်များမှာ သူ့ပါးပြင်တစ်လျှောက် စီးကျနေသည်။ သူသည် မတည်ငြိမ်စွာဖြင့် ထရပ်လိုက်ပြီး ရေအိုင်ကင်းစင်သွားသော ချိုင့်ခွက်ကြီးကို ကျောခိုင်းကာ အစိမ်းရောင်တောအုပ်ငယ်ထဲသို့ အသိစိတ်မရှိတော့သလို ပြေးဝင်သွားသည်။
သူသည် ယိုင်နဲ့နဲ့ဖြင့် လမ်းလျှောက်ရင်း ဝက်သစ်ချပင်နှင့် တိုက်မိသွားသည်။ "ကြွပ်" ဟူသော ပြင်းထန်ပြီး စိတ်ပျက်စရာကောင်းသည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကောင်လေးသည် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ့လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ယိုင်နဲ့နဲ့ဖြင့် ဆက်ပြေးသွားသည်။ ကောင်လေးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တောအုပ်ငယ်မှာလည်း အစိမ်းရောင်မှ အညိုရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် သင်္ဘောကိုယ်ထည်ပေါ်မှ ရွာငယ်လေးတစ်ရွာ၏ ပုံစံငယ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ အမြင့်ဆုံးအဆောက်အအုံများမှာ ဘယ်ဘက်နှင့် ညာဘက်ခြမ်းတွင် ရှိနေကြသည်။ အနီးအနားရှိ အဆောက်အအုံများမှာမူ ထိုအဆောက်အအုံများထက် ပိုငယ်သဖြင့် ရွာကြီးမှာ ရှည်လျားသော လိုဏ်ခေါင်းတစ်ခုထဲသို့ တိုးဝင်သွားသယောင် ထင်ရသည်။
အဘွားအိုတစ်ယောက်သည် ရွာအလယ်ရှိ ဖုန်ထူသောလမ်းပေါ်တွင် ယိုင်နဲ့နဲ့ လမ်းလျှောက်လာပြီး ပြတင်းပေါက်မပါသော မြက်မိုးအိမ်တစ်လုံးရှေ့သို့ ရောက်လာသည်။ အိမ်တံခါးဝတွင် ဆူလ် ကဲ့သို့ စိတ်ဓာတ်ကျနေဟန်ရှိသော ကောင်လေးတစ်ယောက် ထိုင်နေပြီး ခြေရင်းရှိ ကျောက်ခဲများကို ကစားနေသည်။ သူ့ဘယ်ဘက်မျက်လုံးကို ညစ်ပတ်နေသော ပိတ်စဖြင့် စည်းနှောင်ထားပြီး ကျန်မျက်လုံးတစ်ဖက်မှာလည်း နီရဲကာ ရောင်ရမ်းနေသည်။ လေတိုက်ခတ်လိုက်တိုင်း သူသည် မျက်လုံးများကို ခပ်သွက်သွက် မှိတ်ချည်ဖွင့်ချည် လုပ်နေသည်။
ထိုလေပြင်းကပင် အဘွားအို၏ ပခုံးပေါ်ရှိ ပဝါကို လွင့်ထွက်သွားစေသည်။ အစိမ်းရောင် အဝတ်စုတ်လေးသည် ဖုန်မှုန့်များကြား လိမ့်ပါသွားပြီး ကောင်လေး၏ ညစ်ပတ်နေသော ခြေထောက်များတွင် ရစ်ပတ်မိသွားသည်။
ကောင်လေးသည် စိတ်တိုသည့်အမူအရာဖြင့် ပဝါကို ဆွဲဖယ်လိုက်ပြီး ရွာလမ်းမပေါ်သို့ ပစ်ပေါက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း အဘွားအိုကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်နေကြပြီး ကောင်လေး၏လက်ထဲတွင် ပဝါစကို ကိုင်ထားလျက် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေကြသည်။ အဘွားအိုသည် ဖြည်းညင်းစွာ လမ်းလျှောက်လာပြီး ကောင်လေးရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။ သူမက လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သောအခါ ကောင်လေးသည် ပဝါကို သူမလက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်ပြီး နောက်သို့ ဆုတ်ခွာရန် ကြိုးစားသော်လည်း အဘွားအိုက သူ့လက်ကို သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
"မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်အတွက် ငါ တောင်းပန်ပါတယ် ကောင်လေး" ဟု သူမက ဆိုသည်။ "မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်က မင်းကို စွန့်ခွာတော့မှာပါ။ မကြာခင်မှာပဲ ငါတို့နှစ်ယောက်လုံး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကူညီပေးကြရလိမ့်မယ်"
"ကျွန်တော် သေမှာမဟုတ်ဘူး" ဟု ကောင်လေးက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်ကို ဘယ်သူ့အကူအညီမှ မလိုဘူး! လွှတ်ပေးစမ်း... အဘွားလက်တွေက နာတယ်" ကောင်လေးသည် လက်ကို ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အဘွားအိုက ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
"ကြောက်နေတာက ဖြစ်တတ်တဲ့ကိစ္စပါ" ဟု သူမက ပြောသည်။ "ကြောက်နေတာ အဆန်းမဟုတ်ပါဘူး"
"အဘွား လက်တွေက အေးစက်နေတာပဲ" ဟု ကောင်လေးက ငိုရှိုက်ကာ ပြောသည်။ အဘွားအို၏ ဆုပ်ကိုင်မှုအောက်တွင် သူ့လက်မှာ ပြာနှမ်းသွားသည်။ "အဘွားလက်တွေက အရမ်းအေးလွန်းတယ်။ ကျွန်တော့်ဆီကနေ ဖယ်သွားစမ်း!"
သူသည် အဘွားအိုကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ သူမသည် ကောင်လေးလက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး မာကျောသော မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။ သူမ၏ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံကြောင့် အနီးအနားရှိ အိမ်များမှ လူအချို့ ပြေးထွက်လာကြသည်။ ကောင်လေးသည် "အမေ!" ဟု အော်ဟစ်ရင်း အိမ်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။
အဘွားအို၏ ပဝါသည် လေထဲတွင် လွင့်ပါသွားသည်။ ချန်ချန် ၏ မျက်လုံးများသည် ထိုအစိမ်းရောင် အဝတ်စကို ဆက်လက်ကြည့်ရှုနေစဉ်မှာပင် မြင်ကွင်းမှာ ထပ်မံပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။