“ဟုတ်ကဲ့ပါခင်ဗျာ၊ လူတိုင်း ပြောနေကျစကားပါပဲ။” သူက ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောလိုက်ပြီး “ကဲ… မင်းတို့က ဘယ်ကလာခဲ့ကြတာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
“ကျွန်မတို့က ဝါးတားဝေးက မဟုတ်ပါဘူး။” ချန်ချန်က အမြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ကျွန်မတို့က ကာရာဗန်ယာဉ်တန်းနဲ့ လိုက်လာတာပါ။ ကျွန်မတို့ရွာက ပျက်စီးတော့မလို ဖြစ်နေပြီလေ။ လူတိုင်း ထွက်ခွာသွားကြတော့ ကျွန်မတို့လည်း ဒီကိုလာပြီး အစကနေ ပြန်စကြမယ်လို့ တွေးလိုက်တာပါပဲ။”
ဘောင်က ခေါင်းကို လေးလေးနက်နက် ညိတ်လိုက်သည်။ “အေးပါကွာ၊ ဒီမှာရှိတဲ့ ငါတို့ထဲက လူအတော်များများလည်း အဲဒီလိုပဲ ပြောကြတာပါပဲ။ အခုတော့လည်း ဒီမှာပေါ့။” ဟု ပြောရင်း သူက အဝတ်စုတ်တွေ ပတ်ထားသော လက်တွေကို ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။ “ဝါးတားဝေးဆိုတဲ့ မြို့ကြီးတဲ့လေ။ မြို့တစ်မြို့နဲ့လည်း ဘာမှမတူသလို၊ တစ်ချိန်က ကောင်းမွန်ခဲ့တဲ့ သင်္ဘောကြီးတစ်ခုရဲ့ ပုပ်သိုးနေတဲ့ ဝမ်းဗိုက်ထဲက အနံ့လိုမျိုးပဲ နံစော်နေတာ။ အော်… ကဗျာဆရာတွေရယ်၊ သူတို့ကတော့လည်း အလွန်အကျွံတွေ ချဲ့ကားပြီး စပ်ဆိုတတ်ကြတာပဲ!”
အနားမှာရှိတဲ့ သူတောင်းစားတွေဆီကနေ လက်ခုပ်သံအနည်းငယ်နဲ့ မယဉ်ကျေးတဲ့ လက်ဟန်အမူအရာတွေ ထွက်ပေါ်လာသည်။ “အဲဒါကို တကယ့်ဖျော်ဖြေသူတွေအတွက် ချန်ထားပါဦး!” ဟု ဘောင်က လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။ “အားလုံးပဲ ဝဝလင်လင် စားကြပါဦး။” ဟု ဆိုပြီး သူက သူ့ပန်းကန်ကို ရှာဖို့အတွက် ယိမ်းယိုင်ကာ ထွက်သွားတော့သည်။ “ငါတို့မှာ စားစရာရှိတယ်၊ ဝတ်စရာရှိတယ်၊ ကျေးဇူးတင်စရာပဲပေါ့။ ပြီးတော့ ဖျော်ဖြေရေးအဖွဲ့လည်း ရောက်လာတော့မှာ။ ဘုရင်တွေတောင် ဒီထက်ပိုပြီး ဘာများ လိုချင်ဦးမှာတဲ့လဲ။”
“ဖျော်ဖြေရေးအဖွဲ့လား” ချန်ချန်က မေးလိုက်သည်။ သို့သော် ဘောင်က ထွက်သွားနှင့်ပြီဖြစ်ပြီး ကျန်တဲ့သူတွေကလည်း သူတို့ဘာသာ စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြသည်။ သူတို့ ရောက်လာတုန်းက ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ခဏတာ အာရုံလွဲမှုက ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်ပြီး လူတွေက တစ်စုံတစ်ခုကို စောင့်မျှော်နေကြပုံရသည်။ သူတို့က သင်္ဘောဦးပိုင်းကို ခဏခဏ လှမ်းကြည့်နေကြသော်လည်း ချန်ချန်မှာမူ ပုပ်သိုးနေသော သေတ္တာပုံတွေမှလွဲပြီး ဘာမှမတွေ့ရပေ။ ကြွက်တွေကတော့ ပြားချပ်နေတဲ့ အခင်းပြားတွေကြားထဲမှာ တိုးဝှေ့ပြေးလွှားနေကြသည်။
“စာရာဂুইက သူတို့ကို အစားအသောက်နဲ့ ဖျော်ဖြေရေးတွေ ပေးပါ့မလား” ဇူရိုက ပြောသည်။ “သူက သူတို့ကို သတ်ပစ်ဖို့ပဲ စိတ်အားထက်သန်နေတဲ့သူ မဟုတ်လား။”
သူတို့က ကျူးဖုန်းကို လှမ်းကြည့်ကြသော်လည်း ထိုလူငယ်ကျင့်ကြံသူက ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။ “သူတို့က စိတ်အားထက်သန်နေပုံပဲ၊ ငါမျှော်လင့်ထားတာထက်တောင် ပိုနေသေးတယ်။ ဖြစ်နိုင်တာက သူတို့ထဲမှာ ဂီတပညာရှင် တစ်ယောက်ယောက် ပါနေတာ ဖြစ်မယ်။”
ဘောင်က ပန်းကန်တွေကို သိမ်းဖို့အတွက် ပြန်ရောက်လာသည်။ ချန်ချန်က သူ့ရဲ့ အဝတ်စုတ်ခြုံထည်ကို ဆွဲလိုက်သည်။ “သူတို့က ဖျော်ဖြေပွဲကြည့်ဖို့ စောင့်နေကြတာလား” ဟု သူမက ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး မေးလိုက်သည်။
သူက ပြုံးပြလိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်၊ ကောင်မလေးရေ။ ဝါးတားဝေးမှာ အကောင်းဆုံးပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါကို သိတာကတော့ ငါတို့ပဲ ရှိတယ်။ မင်းတို့လည်း ဒီမှာပဲ ထိုင်ပြီး ဘာတွေဖြစ်လာမလဲဆိုတာ ကြည့်လိုက်ဦး။” သူက ချန်ချန်ရဲ့ လက်မောင်းကို ပုတ်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်မှာ ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။
ကျီးကန်းတစ်ကောင်က သူတို့ခေါင်းပေါ်ကို ပျံသန်းလာပြီး သင်္ဘောထဲကို ဆင်းကာ သေတ္တာတစ်ခုပေါ်က ကြွက်တစ်ကောင်ကို ဆွဲယူသွားသည်။ ထိုငှက်မှာ ကြီးမားပြီး ပြောင်လက်နေကာ ဆီရည်စိုနေသလိုမျိုး အနက်ရောင်မျက်လုံးတွေက ကြွက်ကို သတ်နေချိန်မှာတောင် သူတောင်းစားတွေကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ချန်ချန် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားသည်။
သင်္ဘောအပြင်ဘက်မှာ နေထွက်နေပြီဖြစ်သော်လည်း ချန်ချန်နဲ့ လူအုပ်ကြီးအပေါ်မှာတော့ အရိပ်တစ်ခု ကျရောက်လာသည်။ သူမ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ ကျီးကန်းတွေက ပုံစံမကျဘဲ ပျံသန်းလာကြပြီး အုပ်စုလိုက် စုစည်းကာ တစ်ကောင်နဲ့တစ်ကောင် ထိုးဆိတ်ရင်း သင်္ဘောဝမ်းဗိုက်ထဲကို ငုပ်လျှိုးဝင်ရောက်လာကြသည်။
ချန်ချန်က အလိုလိုပင် ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်သည်။ ငှက်တွေက သူမခေါင်းပေါ်ကနေ ပျံသန်းသွားပြီး ပုပ်သိုးနေတဲ့ သေတ္တာတွေပေါ်မှာ နားလိုက်ကြသည်။ လေထဲမှာ စူးရှတဲ့ အော်သံတွေ ပြည့်နှက်သွားပြီးနောက် သူတောင်းစားတွေကြားမှာတော့ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ဟတ်ဆולםအပါအဝင် မျက်နှာတိုင်းက ကျီးကန်းတွေကို အာရုံစိုက်ပြီး ငေးမောနေကြသည်။
“ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ” ချန်ချန်က ကျူးဖုန်းကို တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
“မင်းတို့ ပါးစပ်တွေကို ပိတ်ထားစမ်း၊ ကျေးဇူးကန်းတဲ့ လူအုပ်ကြီး!” ဟု အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာရာ ချန်ချန် လန့်သွားသည်။
ကျီးကန်းတစ်ကောင်ရဲ့ ခေါင်းက ဆန့်ထွက်လာပြီး အနက်ရောင် အမွေးတွေက အရေပြားအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ထိုငှက်က ပါးလျတဲ့ ခြေထောက်နှစ်ချောင်းပေါ်မှာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ခြေထောက်တွေက ရှည်ထွက်လာကာ အမွေးတွေလည်း ကျွတ်သွားသည်။ ထိုသတ္တဝါက ကိုယ်ခါလိုက်ရာ ရုတ်တရက် ငှက်မဟုတ်တော့ဘဲ ကောင်လေးတစ်ယောက် ဖြစ်လာသည်။ ကျီးကန်းရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာကနေ ပေါက်ဖွားလာတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်။ ထိုရုပ်ဆိုးတဲ့ သတ္တဝါက သေတ္တာတစ်ခုပေါ်ကို ခုန်တက်လိုက်ပြီး လူအုပ်ကြီးကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီည ငါတို့က ဖျော်ဖြေရမှာလား၊ မဖျော်ဖြေရဘူးလား” ဟု ကောင်လေးက မေးလိုက်သည်။ သူက အသက် ၁၁ နှစ်အရွယ်လောက် ရှိပုံရပြီး အညိုရောင်ဦးထုပ်အောက်မှာ ဆီပြန်နေတဲ့ အနက်ရောင် ဆံပင်တွေ ရှိသည်။ နားနောက်မှာ ကျီးကန်းအတောင်ပံတစ်ချောင်းကို ကလောင်တံလိုမျိုး ထိုးထားသည်။ သူ့မျက်လုံးတွေက အနားမရတဲ့ ပိုးကောင်တွေလိုမျိုး လှုပ်ရှားနေပြီး ဘယ်အရာပေါ်မှာမှ ငြိမ်ငြိမ်မနေဘူး။ “ငါ့ကို ဖြေစမ်း၊ ခွေးကောင်တွေ! ငါတို့က ဖျော်ဖြေသူတွေ ဟုတ်လား၊ မဟုတ်လား”
“ဟို!” ဟု သူတောင်းစားတွေဆီကနေ အော်သံတွေ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ခဏတာအတွက် ချန်ချန်တစ်ယောက် ဟေဗင် (Haven) ကို ပြန်ရောက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
“သူတို့က အသစ်ရောက်လာတဲ့သူတွေပါ၊ ဝမ်။ တကယ့် ‘ဒရွန်းကလောက်’ (Drawn Cloaks) တွေ မဟုတ်သေးဘူး။” ဟု ဘောင်က ပြောသည်။ “သူတို့ကို အခွင့်အရေး တစ်ခုလောက် ပေးလိုက်ပါ။”
ကောင်လေးက ချန်ချန်တို့အုပ်စုကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်လိုက်ပြီး သူတို့တစ်ယောက်ချင်းစီအပေါ် အကြည့်တွေ ရောက်သွားသည်။ “သူတို့က အတုအယောင်တွေပဲ။” ဟု သူက ပြောလိုက်သည်။
ကျူးဖုန်းက မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူက အဲဒီအချိန်အထိ ကောင်လေးနဲ့ မျက်လုံးချင်းဆုံအောင် ရှောင်နေခဲ့တာ ဖြစ်သည်။ ကြောက်လို့ မဟုတ်ဘဲ၊ သိပ်ပြီး သတိမထားမိလို့ ဖြစ်သည်။ “ကျွန်တော်တို့က ဒီမှာရှိတဲ့ လူတွေလိုပဲ ခိုလှုံဖို့ နေရာရှာနေတာပါ။” ဟု သူက ပြောသည်။ “မင်းတို့ကော ဘယ်လိုလဲ။ မင်းတို့အကြောင်း ဘာပြောချင်သေးလဲ။”
ကောင်လေးက လက်တွေကို ဆန့်တန်းရင်း သေတ္တာတစ်လုံးကနေ နောက်တစ်လုံးကို ခုန်ကူးလိုက်သည်။ “ကြားကြလား သူငယ်ချင်းတို့၊ သူက ငါတို့ ဘယ်သူတွေလဲဆိုတာ သိချင်နေတယ်တဲ့။”
ကျီးကန်းတွေက အတောင်ပံတွေကို ရိုက်ခတ်လိုက်ရာ လေထဲမှာ အမွေးတွေ ပြည့်နှက်သွားသည်။ အနက်ရောင်အရိပ်တွေ ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့အခါ ကျီးကန်းတွေရှိခဲ့တဲ့ နေရာမှာ အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီး တစ်ဒါဇင်လောက် ရပ်နေကြသည်။
ချန်ချန် အံ့အားသင့်ပြီး အသက်ရှူမှားသွားသည်။ သေတ္တာတွေက ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သင်္ဘောဦးပိုင်းကနေ ဘေးဘက်အထိ ကျယ်ပြန့်တဲ့ တစ်ပေမြင့်တဲ့ စင်မြင့်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ကောင်လေးက တစ်ဖက်ကနေ တစ်ဖက်ကို ကခုန်သွားလာပြီး သူ့ခါးမှာချိတ်ထားတဲ့ အိတ်ထဲကနေ မီးတုတ်တွေကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူက စင်မြင့်ရဲ့ အစွန်းတွေမှာရှိတဲ့ မီးခုံတွေမှာ မီးတုတ်တွေကို တပ်ဆင်လိုက်သည်။ မီးတောက်တွေရဲ့ တောက်ပမှုက မှောင်မိုက်နေတဲ့ သင်္ဘောဝမ်းဗိုက်ကို လင်းထိန်သွားစေသည်။ နေရောင်ခြည်အားလုံးကို သင်္ဘောထဲကနေ စုပ်ယူသွားပြီး အပူမရှိဘဲ အလင်းရောင်ပဲပေးတဲ့ မီးတုတ်တွေနဲ့ အစားထိုးလိုက်သလိုမျိုး ဖြစ်သွားသည်။
“သူတို့က တကယ့်လူတွေ မဟုတ်နိုင်ဘူး။” ချန်ချန်က ကျူးဖုန်းကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ “ဒါက မှော်ပညာ။ အိပ်မက်တွေနဲ့ စိတ်ကူးယဉ် အလိမ်အညာတွေပဲ။”
“ဒီလောက် လူအုပ်ကြီးအတွက်နဲ့တင် ပြောင်းလဲနိုင်ပြီး အပြန်အလှန် တုံ့ပြန်နိုင်တဲ့ ရှုပ်ထွေးတဲ့ မှော်ပညာကို သုံးနေတာလား” ကျူးဖုန်းက ပြောသည်။ “ဘယ်သူကမှ ဒီလောက်အထိ အပင်ပန်းခံမှာ မဟုတ်ဘူး။”
“ဒါဆို သူတို့က ဘာတွေလဲ” ချန်ချန်က မေးသည်။
ဘောင်က ဖြေလိုက်သည်။ “တစ္ဆေတွေလေ။” ဟု သူက ဆိုသည်။
အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က စင်မြင့်အလယ်ကို လျှောက်သွားပြီး သူ့ကျောပေါ်က လု (lute) တူရိယာကို ထုတ်လိုက်သည်။ သူက စင်မြင့်ပေါ်ကို လှိမ့်ဝင်လာတဲ့ ကစားသမားနှစ်ယောက်အတွက် သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို တီးခတ်ပေးလိုက်သည်။ သူတို့က အရောင်စုံ ဘောလုံးတွေကို လေထဲကို ပစ်မြှောက်လိုက်ပြီး ခြေထောက်ပေါ် မရောက်ခင်မှာပဲ ပြန်ဖမ်းလိုက်သည်။ ဟတ်ဆולםက ရယ်မောပြီး လက်ခုပ်တီးသည်။ သူတောင်းစားတွေကတော့ အလွန်အမင်း နှစ်ခြိုက်နေကြသည်။
“သူတို့က ထူးထူးဆန်းဆန်း ဖျော်ဖြေရေးအဖွဲ့ပဲ။” ချန်ချန်က ပြောသည်။ “သူတို့က ပြဇာတ်ရုံမှာပဲ သရဲခြောက်သင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား။”
“အဲဒါကပဲ သူတို့ရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုပဲလေ။” ဟု ဘောင်က ပြောသည်။ သူက စင်မြင့်ပေါ်ကသူတွေ မကြားအောင် ချန်ချန်နားကို တိုးကပ်လာသည်။ “သူတို့ ဘယ်တော့မှ မပြောခဲ့ပေမဲ့၊ ဒီအဖွဲ့တစ်ခုလုံး သင်္ဘောပျက်ပြီး သေသွားကြတာလို့ ငါထင်တယ်။ သူတို့က ဒီသင်္ဘောနဲ့ပဲ တွယ်ကပ်နေကြတာ ဖြစ်မယ်၊ ဒါကြောင့် အနီးအနားမှာ ရှိတဲ့ ပရိသတ်တွေကို ရှာနေကြတာ။ ငါတို့ မရောက်ခင်တုန်းက သူတို့က ကျီးကန်းတွေအတွက် ဖျော်ဖြေခဲ့တယ်လို့ ပြောကြတယ်။ ငါတို့ ရောက်လာတော့ သူတို့က ကျီးကန်းပုံစံဖမ်းပြီး ငါတို့အတွက် ဖျော်ဖြေပေးတာလေ။ ဒါက သိပ်ချစ်ဖို့ကောင်းတဲ့ အရာမဟုတ်ဘူးလား။”
“သူတို့က ပင်လယ်သရဲတွေထက်တော့ ပိုဖော်ရွေပုံရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့က အန္တရာယ်ရှိလား” ချန်ချန်က မေးလိုက်သည်။
“သူတို့ကို အာရုံစိုက်နေသရွေ့နဲ့ ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားသရွေ့တော့ အန္တရာယ် မရှိပါဘူး။” ဟု ဘောင်က သတိပေးသလို ပြောသည်။ “သူတို့က အနှောင့်အယှက်ပေးတာကို မကြိုက်ဘူး။”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ” ချန်ချန်က စကားဆက်မပြောတော့ဘဲ ငြိမ်နေလိုက်သည်။ သူမက သင်္ဘောကိုယ်ထည်ကို မှီထိုင်ရင်း လူအုပ်ထဲမှာ ပျံသန်းနေတဲ့ ကာရင်ဆိုတဲ့ ကောင်လေးကို ကြည့်နေသည်။ သူက တစ်နေရာမှာ ဝတ်ရုံကို ပြင်ပေးလိုက်၊ တစ်နေရာမှာ စကားပြောနေတဲ့သူတွေကို တိတ်ခိုင်းလိုက် လုပ်နေပြီး သူ့ကို သားလေးလို့ ခေါ်တဲ့ အဘွားအိုတစ်ယောက်ကို စနောက်နေသည်။ သူက လူတိုင်းကို ထိတွေ့ရတာကို သိပ်သဘောကျတဲ့ပုံပဲ။ သူတို့က ကောင်လေးရဲ့ ထိတွေ့မှုကို ခံစားရသလားတော့ မသိပေမဲ့၊ သူ့အနား ရောက်လာတဲ့အခါ လူတိုင်းရဲ့ မျက်နှာတွေက ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကြသည်။
ကစားသမားတွေက အရိုအသေပေးပြီး စင်ပေါ်ကနေ ပြေးဆင်းသွားကြရာ သူတို့အနောက်မှာ မီးပန်းတွေလိုမျိုး ပေါက်ကွဲသွားတဲ့ ဘောလုံးတွေ ကျန်ခဲ့သည်။ ချန်ချန်ရဲ့ မျက်လုံးထဲက အလင်းရောင်တွေ ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့အခါ လုတီးသူက ပြန်ရောက်လာပြီး သီချင်းကို ဝမ်းနည်းစရာ အသံမျိုးအဖြစ် ပြောင်းလိုက်သည်။ ထိုသီချင်းကို မှတ်မိဖို့အတွက် ချန်ချန် တစ်ခဏလောက် အချိန်ယူလိုက်ရသည်။
နေဝင်ဆည်းဆာ နောက်ဆုံးအလင်းတန်းက တောင်တန်းပေါ်မှာ ရွှေရောင်လွှမ်းနေတယ်။ မှောင်မိုက်ခြင်းအတွက် ကျွန်မကို မျက်လုံးတစ်စုံပေးပါ၊ အိမ်ကို ခေါ်သွားပါ၊ အိမ်ကို ခေါ်သွားပေးပါ။
ချန်ချန်ရဲ့ ရင်ထဲမှာ တုန်လှုပ်သွားသည်။ ဒါက သူမ ချန်ဆုန်အတွက် အမြဲသီဆိုနေကျ သီချင်းပဲ။ စင်ပေါ်က အမျိုးသမီးက လုကို တီးခတ်ရင်း သူမကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ဘာဖြစ်တာလဲ” ကျူးဖုန်းက မေးသည်။ သူက သူမကို ထိဖို့ လက်ဆန့်လိုက်ပေမဲ့ ရပ်တန့်သွားသည်။
“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး” ချန်ချန်က ပြောသည်။ “ကျွန်မ အေးနေလို့ပါ။” သူမက လက်နှစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်မှာ ပွေ့ဖက်ထားလိုက်သည်။
ကျူးဖုန်းက သူမကို စူးစိုက်ကြည့်နေဆဲပင်။ ချန်ချန်က ရှေ့ကိုပဲ ကြည့်နေသော်လည်း ထိုအမျိုးသမီးရဲ့ မျက်နှာကိုတော့ မကြည့်ရဲပေ။ သီချင်းက သူမကို နာကျင်စေသည်။ သူမက လုတီးသူရဲ့ ခြေထောက်ကိုပဲ ငေးကြည့်ရင်း စိတ်ကို လွှတ်ထားလိုက်သည်။ သူမ ပခုံးပေါ်မှာ အလေးချိန်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ကျူးဖုန်းက သူမကို သူ့ဘေးကို ဆွဲကပ်လိုက်သည်။ အဝတ်ခြုံထည်အောက်က သူ့လက်မောင်းက သူမပခုံးပေါ်မှာ တင်ထားသည်။ သူကတော့ ရှေ့ကိုပဲ တည့်တည့်ကြည့်နေသည်။
“ကျူးဖုန်း” သူမက ပြုံးဖို့ ကြိုးစားရင်း ပြောလိုက်သည်။ “ရှင်ရဲ့ လက်က ကျွန်မပခုံးပေါ်ကို သံသယဖြစ်စရာ ကောင်းလောက်အောင် တင်ထားတာပဲနော်။”
“ဟုတ်လို့လား” သူက သူမကို မကြည့်ဘဲ ပြောသည်။ “မင်းရဲ့ သိက္ခာတွေက ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ စိတ်ရှုပ်နေတာလား။”
“အရမ်းပဲ။ ကျွန်မ အံ့အားသင့်ပြီး သေတော့မယ် ထင်တယ်။”
“အေးတာကြောင့် သေရတာထက်တော့ ပိုကောင်းမှာပါ။ ဒီသီချင်းက မင်းကို ဘာလို့ စိတ်ရှုပ်စေတာလဲ။”
“ချန်ဝေဆိုတဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဦးလေးက ဒီသီချင်းကို သိပ်ကြိုက်တာ။” ချန်ချန်က ပြောသည်။ သူမက စကားလုံးတွေကို စိတ်ထဲမှာ ခံစားလိုက်သည်။ လုတီးသူရဲ့ အသံက သူမကို ဆူးတွေပါတဲ့ စောင်နွေးနွေးတစ်ထည်လိုမျိုး ဖုံးအုပ်ထားသလို ခံစားရစေသည်။
“ဒါက ဝမ်းနည်းစရာ သီချင်းပဲ။” ကျူးဖုန်းက ပြောသည်။ “သူက တောထဲမှာ လမ်းပျောက်နေတာ။ သူ အိမ်ပြန်လမ်းကို ရှာတွေ့ပါ့မလား။”
“သီချင်းထဲမှာတော့ မပါဘူး။” ချန်ချန်က ပြောသည်။ “ရှင်က ဘယ်လိုထင်လဲ။”
“ငါကတော့ ကဗျာဆရာတစ်ယောက်ဆိုရင် သူဆိုလိုချင်တာကို တည့်တည့်ပြောသင့်တယ်လို့ ထင်တယ်။ မဟုတ်ရင် ဖျော်ဖြေပွဲရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ။”
“ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ” ဟု ကာရင်က သူတို့အနောက်ကနေ အံ့ဩသလို အော်ပြောလိုက်သည်။ လုတီးသူရဲ့ သီချင်းက ရပ်တန့်သွားသည်။
ချန်ချန် အသက်ကို ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။ ကာရင်ရဲ့ လက်က သူမပခုံးပေါ်ကို ရောက်လာသည်။ အဲဒါက ရေခဲလို အေးစက်ပြီး သူမရဲ့ အရေပြားထဲကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသလိုမျိုး ထူးဆန်းနေသည်။ ကျူးဖုန်းရဲ့ မျက်နှာမှာ အရောင်အသွေးတွေ ပျောက်ကွယ်သွားတာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ကောင်လေးက သူတို့အနောက်မှာ ရှိနေမှန်း သူ လုံးဝ မသိလိုက်ဘူးဆိုတာ သူမ သိလိုက်သည်။
ကာရင်က ကျူးဖုန်း လန့်မသွားခင်မှာပဲ သူ့ကျောကို ပုတ်လိုက်သည်။ “ရည်ရွယ်ချက်တဲ့၊ သူက သိချင်နေတာ။ သူက တောထဲမှာ လမ်းပျောက်သွားတဲ့ ကောင်လေးအကြောင်း အစအဆုံး သိချင်နေတာပဲ။” ကာရင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက တောက်ပနေသည်။ “ဒါပေမဲ့ အားလုံး ပြီးသွားတဲ့အခါ သူက အဲဒီအကြောင်းကို ပြောပြခိုင်းချင်ပါ့မလား။”
သူက ကျူးဖုန်းကို မျှော်လင့်ချက်အပြည့်နဲ့ ကြည့်နေသည်။ ကျူးဖုန်းက ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။ “မင်းရဲ့ ဇာတ်လမ်းကို ပြောပြပါ။ မင်းတို့က ကဗျာဆရာတွေပဲ၊ ငါ့အတွက်တော့ ဘာမှ မထူးခြားပါဘူး။”
“တကယ်လား၊ ဒါဆိုရင် ငါ့ကို ခွင့်ပြုချက်ပေးလိုက်ပြီပေါ့နော်။” ကာရင်က ကိုယ်ကို ကိုင်းညွှတ်လိုက်ရာ သူ့မျက်နှာက ကျူးဖုန်းရဲ့ မျက်နှာနဲ့ နီးကပ်သွားတော့သည်။