“အမှန်အတိုင်းပြောရရင် အဲဒီမိန်းကလေးက သွေးအမာရွတ်တွေကြောင့် ပုပ်သိုးနေပြီ။ မင်းကတော့ တစ်နေ့နေ့မှာ သေရလိမ့်မယ်ဆိုတာကို သိလျက်နဲ့ပဲ အသက်ရှင်နေနိုင်ပေမဲ့ ချန်ချန်ကတော့ တကယ်ကို သေလုမျောပါး ဖြစ်နေပြီ။”
“ဘာပြောတယ်”
“မင်းအကြောင်းလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူမအကြောင်းလား”
“သူမအကြောင်းပေါ့”
“ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ မျက်ရည်တွေပဲ၊ မင်းကိုယ်တိုင် သူမကို မထိတွေ့ဖူးဘူးလား” ဆာရာဂွီက ကျူးဖုန်း၏ မျက်နှာအမူအရာကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ “သာ၍သာ မင်းထိတွေ့ဖူးမယ်ဆိုရင် သူမရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က ရေခဲတမျှ အေးစက်နေတာကို မင်းသေချာပေါက် သိမှာပဲ”
ကျူးဖုန်းသည် ကြောင်တစ်ကောင် သတိကြီးစွာဖြင့် တွန့်ဆုတ်နေသည့်ပုံစံမျိုးဖြင့် ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ ထိုင်ချလိုက်သည်။ “သူမ ဘာလို့ သေလုမျောပါး ဖြစ်နေရတာလဲ။ ရှင်းပြစမ်း”
“ငါက ခန့်မှန်းပြောဆိုနေတာပါ၊ ဒါပေမဲ့ ချန်ချန် သွေးကပ်ရောဂါနဲ့ ထိတွေ့မိပြီးနောက်ပိုင်း ရရှိလာတဲ့ စွမ်းရည်က သူမရဲ့ အနှစ်သာရကို ဖျက်ဆီးနေတယ်လို့ ငါထင်တယ်။ သူမရဲ့ ပညာရပ်တွေက အောင်မြင်တာထက် ပျက်စီးတာက ပိုများနေလိမ့်မယ်။ ငါပြောတာ မှန်တယ်မလား”
“မှန်တယ်” ကျူးဖုန်းက ပြန်ပြောသည်။
“ဒါဆိုရင် အဓိပ္ပာယ်ကတော့ သူမ မှော်ပညာတစ်ခုခုကို သုံးလိုက်တိုင်း သူမရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က သူ့ကိုယ်သူ ပြန်တိုက်ခိုက်နေတာပဲ။ သွေးအမာရွတ်က စည်းစနစ်ကျတဲ့ မှော်စွမ်းအားတွေကို တိုက်ခိုက်နေတာပေါ့။ သူမရဲ့ အမာရွတ်က တော်တော်လေး ပြင်းထန်တဲ့ စွမ်းရည်တစ်ခု ဖြစ်ရမယ်၊ ဒါမှမဟုတ်ရင် ဒီလောက်ထိ ရှုပ်ထွေးတဲ့ တုံ့ပြန်မှုမျိုး ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။ ချန်ချန် ဘာလုပ်နိုင်တာလဲဆိုတာ ပြောပြလို့ရမလား”
“အဲဒါက သူမဘာသာ ပြောရမယ့်ကိစ္စပဲ” ကျူးဖုန်း ထရပ်လိုက်သည်။ တင်းမာမှုများက သူ့သွေးကြောထဲတွင် တိုးဝှေ့နေသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က လက်စွပ်နဲ့ အသားကျအောင် ပြန်လည်ချိန်ညှိနေရတာဖြစ်မည်ဟု သူတွေးလိုက်မိသည်။ သူသည် လက်ကို မြှောက်ကြည့်လိုက်ပြီး “ဒီလက်စွပ်လိုမျိုး သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက စွမ်းအားတွေကို ငြိမ်သက်သွားအောင်၊ သွေးအမာရွတ်ကို အိပ်ပျော်သွားအောင် လုပ်ပေးနိုင်တဲ့ မှော်ပညာမျိုး ရှိသေးလား”
ဆာရာဂွီက ပြုံးလိုက်သည်။ “ဒါကြောင့်မို့လို့ ငါ မင်းကို သဘောကျတာ။ မင်းက အဲဒါကို ငါ့လိုပဲ အသက်ရှိတဲ့အရာတစ်ခုလို့ မြင်နေတာကိုး။ ဒီလက်စွပ်က မြို့ကို ပတ်လည်ဝိုင်းရံထားပြီး သစ်သားတွေ၊ ကျောက်တုံးတွေထဲအထိ စိမ့်ဝင်နေတယ်။ လူတွေကတော့ သူတို့ ဒီမှာ လုံခြုံတယ်လို့ ထင်နေကြပေမဲ့ နေ့တိုင်း သွေးကပ်ရောဂါရဲ့ အငွေ့အသက်ကို ရှူရှိုက်နေကြတာပဲ။ သူတို့ကတော့ မသိကြဘူးပေါ့။ ဒီလောကကြီး ဘယ်လောက်တောင် ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျနေလဲဆိုတာ မင်းနဲ့ငါပဲ သိကြတာ”
“မင်း ဆိပ်ကမ်းရဲ့ ပုပ်သိုးမှုတွေထဲမှာ အချိန်အကြာကြီး နေလွန်းနေပြီ” ကျူးဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။ “ပြီးတော့ မင်း ငါ့အချိန်တွေကို ဖြုန်းတီးနေတယ်။ မင်း ငါ့ကို မကူညီနိုင်ဘူးဆိုရင်တော့...”
“သွေးကပ်ရောဂါကို ထာဝရ တားဆီးပေးနိုင်တဲ့ မှော်ပညာဆိုတာ မရှိဘူး” ဆာရာဂွီက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။ “အဲဒီအကြောင်းကို မင်းလည်း ကောင်းကောင်းသိနေတာပဲ”
“သူမက အပြင်ပန်း မြင်ရတာထက် ပိုသန်မာတယ်” ကျူးဖုန်းက ပြောသည်။ သူသည် ဆာရာဂွီကို ကျောခိုင်းလိုက်ပြီး “မင်းထက်တောင် ပိုသန်မာသေးတယ်”
ဆာရာဂွီက ရယ်မောလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ သူမနေရာမှာ ငါ့ကို အစားထိုးခိုင်းရင်တောင် ငါ လဲလှယ်မှာမဟုတ်ဘူး။ ငါ့လူတွေက မင်းအတွက် အသွင်ပြောင်းဝတ်ရုံတွေကို ယူလာပေးလိမ့်မယ်။ မင်းတို့ နစ်မြုပ်နေသောကျွန်းကနေ ပြန်လာပြီး ငါ့အတွက် တိုက်ခိုက်ပေးဖို့ ဟေဗင်ဆီ ပြန်လာတဲ့အခါ အဲဒီဝတ်ရုံတွေနဲ့ ဆူရိုကိုပါ ခေါ်ခဲ့ပါ။ နောက်တစ်ခေါက် ပြိုင်ပွဲမလုပ်ခင် မင်းကို ဆယ်ရက် အချိန်ပေးမယ်။ ဆယ်ရက်ပဲ ကျူးဖုန်း။ မင်းက တခြားသူတွေထက် ငါ့ရဲ့ သည်းခံနိုင်စွမ်းကို စမ်းသပ်ပြီးမှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့သူပဲ။ ငါ့ကို နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေနဲ့တော့။”
ကျူးဖုန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ မေးစရာတစ်ခုက သူ့လျှာဖျားမှာ တဝဲလည်လည် ဖြစ်နေပေမဲ့ သူ မမေးခဲ့ပေ။ သူသည် လှေကားမှ တက်ကာ သင်္ဘောပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့သော်လည်း ထိုအတွေးက သူ့ကို ခြောက်လှန့်နေဆဲပင်။
သူမ ဘယ်လောက်အထိ အသက်ရှင်နိုင်မှာလဲ။ သူ သေချာသိရအောင် သူမလက်ဖဝါးက အရေပြားကို ကိုင်တွယ်ကြည့်မှ ဖြစ်မည်။ သူ သူမရဲ့ တခြားနေရာတွေကို ကိုင်တွယ်ပြီး ခံစားချက်တွေကို ရယူနိုင်ပေမဲ့ အဲဒါတွေက လက်ဖဝါးလောက်တော့ အားကောင်းမှာ မဟုတ်ပေ။
ဘာကြောင့် ဒီလောက်ထိ တိကျတဲ့ ကိုင်တွယ်မှုမျိုး လိုအပ်ရသလဲဆိုတာ သူ တစ်ခါမှ မသိခဲ့ပါ။ သူနေထိုင်ခဲ့တဲ့ လောကက ဗုဒ္ဓဘာသာဝင် ရဟန်းတော်များနှင့် ကျင့်စဉ်ကျင့်သူများက လက်သည် လူသားများကို ကမ္ဘာနှင့် အခိုင်မာဆုံး ချိတ်ဆက်ပေးထားသည့် ကြားခံအရာဟု ယုံကြည်ကြသည်။ စစ်သည်တစ်ယောက်၏ လက်သည် အသက်ကို နှုတ်ယူနိုင်သလို၊ သားဖွားဆရာမတစ်ယောက်၏ လက်သည် ကလေးငယ်တစ်ဦးကို လောကထဲသို့ ခေါ်ဆောင်လာပေးနိုင်သည်။ ချီစွမ်းအင်သည် လက်များမှတစ်ဆင့် ပေါ်လွင်လာသည်။ သူ အဲဒီအကြောင်းကို နောက်မှပဲ ဆက်စဉ်းစားတော့မည်။
“ငါတို့သွားတဲ့နေရာတိုင်းမှာ နာမည်တွေရှိတယ်” ဟု ချန်ချန်က ပြောသည်။ “ရေလမ်းကြောင်း၊ မီးဖို၊ ဝေလငါးဂူ၊ အခုတော့ နစ်မြုပ်နေသောကျွန်းတဲ့” သူမသည် သင်္ဘောအပျက်အစီးပုံကြီးကို ငေးကြည့်နေသည်။ ဤသင်္ဘောမှာ ပုံစံပြောင်းလဲထားပြီး အတွင်းပိုင်းကို ခုတ်ထစ်ကာ သင်္ဘောအောက်ခြေတွင် မြင့်မားသော နံရံများပါသည့် အခန်းတစ်ခန်းအဖြစ် ဖန်တီးထားသည်။
“ဒီမှာ လှေကားရှိတယ်” ဆူရိုက မြှင့်ထားသော ဆိပ်ကမ်းမှ တိုတောင်းသည့် တံတားပေါ်သို့ တက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် သင်္ဘောအတွင်းဘက်တွင် ကပ်ထားသည့် တုန်ခါနေသော လှေကားတစ်စင်းကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ အဲဒီလှေကားက သင်္ဘောဝမ်းဗိုက်ထဲသို့ ဆင်းသွားပြီး အမြင်အာရုံထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ “အဲဒါက ငါတို့ဆင်းရမယ့် လမ်းပဲ”
“ငါတို့က ရေလမ်းကြောင်းရဲ့ အစွန်ဆုံးမှာ ရောက်နေတာတောင် သူတို့က ဒီမှာရှိတာ အကုန်လုံးကို နာမည်ပေးဖို့ အချိန်ရနေသေးတယ်” ချန်ချန်က ဆက်ပြောနေသည်။ “စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာပဲ၊ တကယ့်ကိုပဲ” သူမသည် လှေကားကို ခပ်မြန်မြန် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ “သဘာဝမကျဘူး”
ကျူးဖုန်းက လိပ်ထားသည့် အဝတ်ထုပ်တစ်ထုပ်ကို ချန်ချန်ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ “ဝတ်လိုက်” သူက ပြောသည်။ “ကာကွယ်မှု ရသွားပြီဆိုရင် မင်း ပိုနေသာထိုင်သာ ရှိသွားလိမ့်မယ်။ မှော်ပညာကြောင့် အနံ့ဆိုးတွေတောင် လျော့သွားလိမ့်မယ်လို့ ဆာရာဂွီက ပြောတယ်”
“သူ့မှာ ဒါတွေ ဘာလို့ ရှိနေရတာလဲ” ချန်ချန်က သူမအထုပ်ကို ယူပြီး ဖြန့်လိုက်ရင်း ပြောသည်။ အလွှာလိုက်ချုပ်ထားသည့် အဝတ်စုတ်အင်္ကျီလေးသာ ဖြစ်ပြီး မှော်ပညာပါသည်ဟု ဆိုရလောက်အောင်ပင် လေတိုက်ရုံနဲ့တင် လွင့်သွားမည့်ပုံပေါက်နေသည်။
“သူ ငါ့ကို တစ်ခါမှ မပြောပြဖူးပေမဲ့ သူ ဒါတွေကို သူလျှိုလုပ်ဖို့ သုံးတယ်လို့ ငါထင်တယ်” ဆူရိုက ပြောသည်။ “သူ့လူတွေကို သူတောင်းစားပုံစံ ဖန်တီးပေးပြီး ဟေဗင်မြို့ထဲ လျှောက်သွားခိုင်းတယ်။ လူတွေကလည်း သူတို့ကို ဂရုမစိုက်ကြဘူး။ သူတို့က သူတို့ကို ကြားနိုင်တဲ့နား၊ မြင်ရတာကို ပြောပြနိုင်တဲ့ လျှာနဲ့ တကယ့်လူသားတွေလို့ မမြင်ကြဘူးလေ”
“ဒါဆို သူ သူလျှိုလုပ်ပြီးတဲ့အခါ အစောင့်တွေက သူ့ကို ဖမ်းပြီး ဒီကျွန်းပေါ် ပစ်ချလိုက်တာပေါ့၊ ပြဇာတ်တစ်ခုလိုပဲ” ချန်ချန်က ခေါင်းခါရင်း ပြောသည်။ “လူတိုင်းက တစ်ခုခုအတွက် အသုံးဝင်ကြတာပဲ။ သူ စီမံထားတဲ့ လုပ်ငန်းက သိပ်သပ်ရပ်လွန်းတယ်။ သူ့ကို တစ်ယောက်ယောက်က မသတ်ပစ်တာ ကံဆိုးတာပဲ” သူမသည် ဆူရို၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်ကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။
“သူက ငါတို့ကို ခိုလှုံခွင့် ပေးထားတာပဲ” ကျူးဖုန်းက ထိုစကားဝိုင်းကို ဖြတ်တောက်ရန် ကြိုးစားရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် အင်္ကျီကို ဝတ်လိုက်သောအခါ မှော်စွမ်းအားများ စီးဆင်းလာပြီး နွေးထွေးသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ “ငါတို့ပုံစံက ဘယ်လိုလဲ၊ အရင်ထက် ပိုဆိုးသွားလား”
ချန်ချန်၏ မျက်နှာမှာ စိမ်းဖန့်သွားသည်။ သူမ အန်တော့မလိုပင်။ “အဲဒီလိုပဲ ပြောရမှာပဲ ဖုန်း။ ငါသာဆိုရင်တော့ မှန်ရှာကြည့်နေတော့မှာ မဟုတ်ဘူး”
“မင်းကတော့ တကယ့်ကို အားပေးတတ်သူပဲ” ကျူးဖုန်းက ပြောသည်။ “လာ၊ ကိုယ့်ပုံစံကို ကိုယ်ပြန်ကြည့်ရအောင်”
ကျူးဖုန်းနှင့် ဆူရိုတို့လည်း အင်္ကျီများကို ဝတ်ဆင်လိုက်ကြသည်။ မှော်စွမ်းအားများ စတင်သက်ရောက်သွားသည်ကို ချန်ချန် ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။
“ထိရောက်သားပဲ” ဟုသာ သူမ တွေးမိသည်။
ဆူရိုနှင့် ဆူလ်တို့၏ မျက်နှာများတွင် ပြည်တည်နာများ ပေါက်လာသည်။ ဖောင်းကားနေသော အရေပြားများမှ အဝါရောင်အရည်များ စိမ့်ထွက်လာသည်။ ဆူလ်၏ ဆံပင်အနီရောင်များမှာ မွဲခြောက်သွားပြီး သူ့အရေပြားမှာလည်း အလွန်အမင်း နွမ်းနယ်နေသည့်အရောင် ဖြစ်သွားသည်။ ကျူးဖုန်းကလည်း မပိုပါ။ သူ့မျက်လုံးနီများမှာ မျက်ခုံးအောက်သို့ ချိုင့်ဝင်သွားပြီး ပါးချိုင့်နေသော မျက်နှာမှာ အရိုးစုနှင့်တူသွားသည်။ ချန်ချန်သည် သူ့အရေပြားအောက်မှ ကောက်ကွေးနေသည့် အပြာရောင် သွေးကြောများကို မြင်နေရသည်။
“ဘယ်သူမှ ငါတို့ကို မှတ်မိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး” ချန်ချန်က ပြောသည်။ တကယ်လည်း သူမ ပိုပြီး စိတ်အေးသွားသည်။ ဆီးရက်စ်၏ အကြည့်များသည် ဤကဲ့သို့သော သတ္တဝါမျိုးများအပေါ်တွင် ခဏတာမျှပင် ရပ်တန့်နေလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ “နေ့ခင်းဘက်မှာတောင် ငါတို့ လုံခြုံသွားပြီ”
“အခုတော့ အဆင်ပြေသွားပြီလို့ ထင်တယ်”
“ဒီလောက်တောင် ကောင်းကောင်း အသွင်ပြောင်းနိုင်မှတော့ ဘာလို့ ဒီမှာပဲ နေနေရမှာလဲ” ချန်ချန်က ပြောသည်။ “ငါတို့ ရေလမ်းကြောင်းမှာ စိတ်ကြိုက် လျှောက်သွားလို့ ရနေပြီလေ”
“မရဘူး” ကျူးဖုန်းက ပြောသည်။ “သူတို့က ဒီလို အသွင်ပြောင်းထားတာတွေကို မှော်နည်းလမ်းနဲ့ စတင်ရှာဖွေတော့မှာ။ အဲဒီလို မလုပ်ရသေးရင်တောင်မှပေါ့။ ငါကတော့ နေ့ခင်းဘက်မှာ ဒီအင်္ကျီတွေရဲ့ အစွမ်းကို စမ်းသပ်မကြည့်ချင်ဘူး။ ညဘက်ဆိုရင်တော့ တစ်မျိုးပေါ့။ ပြီးတော့ ငါတို့လည်း အိပ်ချိန် လိုသေးတယ်၊ အတတ်နိုင်ဆုံး လုံခြုံတဲ့နေရာမှာပဲ နေချင်တယ်”
ပြီးတော့ ငါလည်း အဘိုးရဲ့ စာတွေကို ဖတ်လို့ရတော့မယ်၊ ချန်ချန်က တွေးလိုက်သည်။ မိုးလင်းခါနီးပြီ။ ချန်ဝေနှင့် ဆီးရက်စ်တို့၏ ဆက်ဆံရေးအကြောင်းကို သိနိုင်မည့် အရိပ်အမြွက်တစ်ခုခုကို ရှာဖွေဖို့ သူမတွင် ညအထိသာ အချိန်ရှိသည်။ ဒီအသိပညာက သူမကို အဲဒီအယ်လ်ဖ်ကို အနိုင်ယူဖို့ အထောက်အကူပြုမလား မသိပေမဲ့ သူမ အမှန်တရားကို သိရမည်။ ချန်ဝေက ဆီးရက်စ်ရဲ့ သူငယ်ချင်း ဟုတ်မဟုတ်ကို သူမ သိရမည်။ “မိုးလင်းတော့မယ်” သူမသည် လှေကားတိုင်များကို ကိုင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ “ဒီကိစ္စကို အမြန်ဆုံး အဆုံးသတ်ကြရအောင်”
သူမ လှေကားမှ ဆင်းသွားသည်။ သူမအောက်တွင် အရိပ်များ လှုပ်ရှားနေသည်၊ သေးငယ်သော နေရာလေးတွင် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် တိုးဝှေ့နေကြသည့် အညိုရောင် ခပ်ထူထူ ပုံရိပ်များ ဖြစ်သည်။ အောက်ကို ဆင်းသွားလေလေ၊ လူတွေ၏ စကားသံများကို ပိုပြီး ကြားရလေလေ ဖြစ်သည်။
“အကုန်လုံး တစ်ဖက်မှာပဲ စုနေကြတာ၊ စင်ပေါ်မှာ လူမများအောင် နေတတ်ပါစေဦး ဘောင်၊ ဒီအရူးအိုကြီးရ”
“ဒီတစ်ခါတော့ ငါ တေးဂီတသံကို ကြားချင်တယ်လေ။ ငါ ဆယ်ပေလောက် နောက်ဆုတ်ပေးထားတာပါ။ မင်းနေရာကိုပဲ မင်းဂရုစိုက်ပါ၊ မင်းထိုင်နေတဲ့နေရာက မင်းအာရုံစိုက်ဖို့ လုံလောက်အောင် ကျယ်ပါတယ်”
“ငါက ဝတာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒီကောင်မ!”
သူတို့ လှေကားအောက်ခြေသို့ ရောက်သွားသည့်အခါ စကားသံများ တိတ်ဆည်သွားသည်။ ချန်ချန်သည် သင်္ဘောဝမ်းဗိုက်၏ အစွန်ဆုံးဘက်တွင် နေရာလုနေကြသည့် အဝတ်စုတ်ခြုံထားသော လူဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို မြင်လိုက်ရသည်။ ချန်ချန်၏ ခြေထောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ရောက်သွားသည့်အခါ သူတို့အားလုံး လုပ်လက်စအလုပ်များကို ရပ်လိုက်ကြသည်။
တင်းမာသော တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ချန်ချန်သည် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး အမာရွတ်များပါသည့် လက်ကို မြှောက်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ “တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်” သူမက ပြောသည်။
“တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်” ကျောကုန်းနေသည့် လူတစ်ယောက်က သူမလက်ကို လာကိုင်သည်။
အရိုးစုတစ်ကောင်ကို နှုတ်ဆက်လိုက်ရသလိုပင်။ သူ့လက်ချောင်းများတွင် အသားမရှိတော့ပေ။ လက်မောင်းများနှင့် ဖော်ထားသည့် ခြေထောက်များတွင် တကယ့် ပြည်တည်နာများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ချန်ချန်သည် တံတွေးကို ခက်ခက်ခဲခဲ မျိုချလိုက်ပြီး လက်ကို ပြန်မရုပ်မိအောင် ထိန်းထားလိုက်သည်။
“မင်း အနားယူဖို့ လိုအပ်နေပုံပဲ၊ မိတ်ဆွေ” ထိုလူက စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောသည်။ “ငါက ဘောင်ပါ၊ အခုတော့ တခြားနာမည်တွေကို မင်းကို မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး၊ ငါ့နာမည်ကိုပဲ မှတ်ထားလိုက်ပါ။ ငါတို့အားလုံးကို စုခေါ်ရင် ‘အဝတ်စုတ်ခြုံထားသူများ’ လို့ ခေါ်တယ်၊ ကြားရတာ လှပပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သလို မဟုတ်လား။ ဒီနာမည်ကို ငါကိုယ်တိုင် ပေးထားတာ။ လာ၊ ဒီမှာ ထိုင်။ ငါတို့မှာ စားစရာနဲ့ သောက်စရာ နည်းနည်းပါးပါး ရှိသေးတယ်”
ချန်ချန်သည် တခြားသူများဆီသို့ အခေါ်ခံလိုက်သည်။ လက်များက သူမ၏ ကျောကို ပုတ်ပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ နေရာတစ်ခုသို့ ပို့ဆောင်ပေးသည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ရေခွက်တစ်ခွက်ကို သူမလက်ထဲ ထည့်ပေးပြီး ရှေ့တွင်လည်း အမည်မသိ အရာတစ်ခုပါသည့် ပန်းကန်လုံးတစ်လုံး ရောက်လာသည်။ ကျူးဖုန်းနှင့် ဆူရိုတို့လည်း အလားတူပင် ဆက်ဆံခံရသည်။
ချန်ချန်သည် အစားအစာကို နမ်းကြည့်ပြီး ဆူရိုကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ ပါးစပ်ထဲတွင် တံတွေးများ စီးကျနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း အသားက သူမကို အဆိပ်သင့်စေမလားဆိုတာ သေချာစေချင်သည်။ ဆူရိုက ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြသည်။ ချန်ချန်သည် စွပ်ပြုတ်နှင့်တူသည့် အရာကို လက်ဖြင့် ခပ်ယူစားလိုက်သည်။
သူမသည် အမျှင်များသော အသားနှင့် မာကျောနေသည့် အာလူးများကို အရသာခံမိသည်၊ ပန်းကန်လုံးအောက်ခြေတွင် စုနေသည့် အဆီများကလည်း လျှံနေသည်။ ဘုရင့်စားပွဲတော်တော့ မဟုတ်သော်လည်း ရက်အတော်ကြာ အစာမဝင်ထားသည့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွက်တော့ လုံလောက်သော အာဟာရ ဖြစ်ပြီး ဗိုက်ထဲတွင် လှုပ်ရှားနေသည့် ဝေဒနာများကို သက်သာစေသည်။ သူမ အလွန်အမင်း ဗိုက်ဆာနေသဖြင့် အစာကို ပါးစပ်ထဲ ထည့်သည့်အခါ လက်များပင် တုန်ရီနေသည်။ သူမသည် ဘောင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ကျေးဇူးတင်လွန်းသဖြင့် မျက်ရည်များ ဝဲလာကာ စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။