အစောင့်များက ပေါ်တယ်ကို ဖွင့်ပေးလိုက်ရာ ကျူးဖုန်း က ချန်ချန် ကို အထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။
ချန်ချန် မှာမူ အံ့အားသင့်လွန်းသဖြင့် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရသည်။
သူမအနေဖြင့် နောက်ထပ်ကျဉ်းမြောင်းလှသော သင်္ဘောခန်းတစ်ခုအတွင်းသို့ ရောက်ရှိမည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုမူ ပင်လယ်ရေအောက်တွင် ဖောက်လုပ်ထားသည့် လိုဏ်ခေါင်းတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ လိုဏ်ခေါင်းမှာ သူတို့ခေါင်းပေါ် ၈ ပေခန့်အထိ မြင့်မားပြီး မှော်ဒိုင်းကာတစ်ခုဖြင့် ခိုင်ခံ့စွာ ကာကွယ်ထားသည်။ ရေစက်များမှာ ဒိုင်းကာပေါ်မှတစ်ဆင့် အဆက်မပြတ် စိမ့်ထွက်ကျနေပြီး လေထဲတွင် ဆားငန်ရည်နံ့များ ပျံ့လွင့်နေသည်။
"ဒီရေတွေကို အချိန်အပိုင်းအခြားနဲ့ စုပ်ထုတ်ပေးရတာပါ၊ မဟုတ်ရင် လိုဏ်ခေါင်းထဲ ရေဝင်လာလိမ့်မယ်" ဟု ဒုတိယအစောင့်က ပြောသည်။
"ကြည့်ရတာ ခိုင်ခံ့ပုံမပေါ်ပါလား" ဟု ကျူးဖုန်း က ဆိုသည်။
"တကယ်လည်း မခိုင်ခံ့ပါဘူး" ချန်ချန် က ဒိုင်းကာ၏ တုန်ခါနေသည့်နေရာများကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ ရေအောက်တွင် လမ်းလျှောက်နေရသည့် ခံစားချက်က သူမကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေသဖြင့် ခြေဖဝါးအောက်ကို မကြည့်မိအောင် ရှောင်နေရသည်။ "ဒီဒိုင်းကာက သွေးကပ်ရောဂါ မဖြစ်ခင်ကတည်းက ရှိနေတာလား" ဟု သူမက မေးသည်။
"ဟုတ်ပါတယ်" ဟု အစောင့်က ပြန်ဖြေသည်။ "မှော်အတတ်တွေက ထိန်းထားပေးတာပါ။ Haven ကို လာတဲ့သူအများစုက WaterWay ကနေတစ်ဆင့် ရေပေါ်က လမ်းလျှောက်လာကြတာပါ။ Cradle ကို ဝင်လာတာကို လူသိမခံနိုင်တဲ့ ကံကောင်းသူတွေလောက်ပဲ ဒီလမ်းကို သုံးကြတာပေါ့"
"ဘယ်သူတွေလဲ" ဟု ချန်ချန် က မေးလိုက်သည်။
အစောင့်က ပခုံးတွန့်ပြလိုက်သည်။ "ဖြစ်နိုင်တာကတော့ လူငယ်မျိုးနွယ်စုဝင်တစ်ယောက်ယောက်ပေါ့။ သူက ပျော်ပါးချင်ပေမဲ့ WaterWay မှာ သူ့မျက်နှာကို ဘယ်သူမှ မသိစေချင်ဘူးလေ။ ရေကူးရတာကို အရေးမစိုက်တဲ့သူဆိုရင် ဒီလမ်းကပဲ လာကြတာပေါ့"
လိုဏ်ခေါင်းမှာ တဖြည်းဖြည်းချင်း အပေါ်သို့ မြင့်တက်သွားပြီး အဆုံးတွင် နောက်ထပ် ရေနံရံတစ်ခုကို တွေ့ရသည်။
ကျူးဖုန်း က ထိုအပေါက်ဝမှတစ်ဆင့် အရင်ဆုံး ထွက်သွားသည်။ ချန်ချန် ကလည်း နောက်ကနေ လိုက်ပါသွားသည်။
ရေနံရံနောက်ဘက်တွင် သူတို့သည် နောက်ထပ်သင်္ဘောတစ်စင်း၏ ဝမ်းဗိုက်ပိုင်းအတွင်း ရောက်ရှိနေကြောင်း ချန်ချန် သိလိုက်ရသည်။ သင်္ဘောကိုယ်ထည်ကို အကြိမ်ကြိမ် အားဖြည့်ထားသည်။ ရေနံရံကို ကျော်လွန်ပြီးနောက်တွင် မြင်သာသော မှော်ဒိုင်းကာမျိုး မရှိတော့ပေ။ အပေါ်ထပ် သင်္ဘောကုန်းပတ်ဆီသို့ တက်သွားသည့် လှေကားတစ်ခုရှိနေပြီး ချန်ချန် သည် အပေါ်ဘက်မှ မှိန်ဖျော့ဖျော့ နေရောင်ခြည်စက်ဝိုင်းကို မြင်နေရသည်။ လှေကားမှတစ်ဆင့် တိုးဝင်လာသော လေပြေမှာ အေးမြပြီး မိုးရွာထားသည့်အနံ့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရနေသည်။ သူမသည် အပေါက်ဝထက်ကျော်လွန်၍ ဘာကိုမှ မမြင်နိုင်သော်လည်း လူသံတိုးတိုးများကိုမူ ကြားနေရသည်။
သူမ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ရေနံရံ၏ သူတို့ဘက်ခြမ်းတွင် ရပ်နေသည့် အစောင့်နှစ်ဦးကို ပထမဆုံးအကြိမ် သတိပြုမိလိုက်သည်။ ချန်ချန် ထက် သိပ်မကြီးလှသော လူငယ်အစောင့်တစ်ဦးမှာ ကျူးဖုန်း ထံသို့ စကားပြောရန် ရှေ့သို့ တိုးလာခဲ့သည်။
"ဆာရာဂီ က သူ့ရဲ့ နှုတ်ခွန်းဆက်စကားကို ပါးလိုက်ပါတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်မှာ သတင်းစကားတစ်ခု ပါလာတယ်။ အကယ်၍ သင်တို့က သူ့ရဲ့ အကာအကွယ်ကို လိုချင်တယ်ဆိုရင်တော့ အဖိုးအခအနေနဲ့ သင်တို့ထဲက တစ်ယောက်က Haven မှာ တိုက်ခိုက်ပေးရမယ်။ Haven မှာ တိုက်ပေးမယ်လို့ သူ့ကို ပြန်ပြောလိုက်ရမလား"
"ဟုတ်တယ်" ဟု ကျူးဖုန်း က ပြောသည်။
"မဟုတ်ဘူး၊ သူ မတိုက်ဘူး" ဟု ချန်ချန် က ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ကျူးဖုန်း၊ ဒါ ဘာတွေလဲ။ ကျွန်မတို့က တိုက်ခိုက်ဖို့ လာတာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မတို့ကို ဘေးကင်းတဲ့ နေရာတစ်ခုကို ခေါ်သွားပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့တာလေ"
"ဘေးကင်းမှုဆိုတာ အဖိုးအခပေးရတယ် ချန်ချန်" ဟု ကျူးဖုန်း က ဆိုသည်။ "ဒါက မင်းသိထားတဲ့အတိုင်းပဲ။ တိုက်ခိုက်ခြင်းဆိုတာ ဆာရာဂီရဲ့ လုပ်ငန်းပဲ။ ဒါကြောင့် ဒီမှာ ဆက်နေချင်တယ်ဆိုရင် ဒါပဲ လုပ်ရမှာပေါ့။ မင်းရဲ့ သခင်ကို ပြောလိုက်ပါ၊ ကျွန်တော် သဘောတူတယ်လို့" သူက အစောင့်ကို ကြည့်ကာ ဆက်ပြောသည်။ "သူ့ရဲ့ ချန်ပီယံ ဒီညမှာ ရှုံးနိမ့်သွားလိမ့်မယ်လို့ ပြောလိုက်"
"စကားလုံးတွေကတော့ ရဲရင့်သားပဲ" ဟု အစောင့်က ပြောသည်။ သူ့မျက်နှာတွင် မရည်ရွယ်ဘဲ ပြုံးမိသွားသည်။ "ချန်ဂါ က ဒီဆယ်ရက်အတွင်းမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းနေတာဗျ"
"ချန်ဂါ ဟုတ်လား" ဟု ဆူလ် က ပြောလိုက်သည်။ သူ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "ချန်ပီယံနာမည်က ချန်ဂါ တဲ့လား"
"သေခြင်းတရားရဲ့ ခေါင်းလောင်းသံလို့ ခေါ်ကြတာပေါ့" ဟု အစောင့်က ပြန်ပြောသည်။ "အဲဒီ သနားစရာကောင်းတဲ့ ကောင် တန်ရှီကို ရေကန်ထဲ ကန်ချလိုက်ကတည်းက သူ့ကို အဲဒီလို နာမည်ပြောင်ပေးလိုက်တာ။ သူက အဲဒီနာမည်ကို မုန်းပေမဲ့ လူတိုင်းကတော့ နာမည်ပြောင်ကောင်းကောင်း တစ်ခုကို သဘောကျကြတာပဲလေ"
"ကျွန်မတို့ နားဖို့ လိုအပ်တယ်" ဟု ကျူးဖုန်း က ပြောသည်။
"ဆာရာဂီ ပြောတာကတော့ အကယ်၍ သင်တို့ တိုက်ခိုက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးပြီဆိုရင် ဒီနေ့အတွက်တော့ ဒီမှာ ဘေးကင်းစွာ နေနိုင်ပါတယ်တဲ့" ဟု အစောင့်က ဆိုသည်။ "တိုက်ပွဲကတော့ ဒီည၊ တံခါးပိတ်ပြီးမှ စမှာပါ"
"သူ့ကို ကျွန်မတို့ရဲ့ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောပေးလိုက်ပါ" ဟု ကျူးဖုန်း က ပြောသည်။ အစောင့်က ခေါင်းညိတ်ပြီး လှေကားအတိုင်း တက်သွားသည်။ သူ့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ကလည်း နောက်က လိုက်သွားပြီး သူတို့ကို သင်္ဘောခန်းထဲတွင် တစ်ဦးတည်း ထားခဲ့ကြသည်။ ထိုနေရာတွင် မှိုနံ့နှင့် ဆိပ်ကမ်း၏ ပုံမှန်အနံ့ဆိုးများ ပျံ့လွင့်နေသည်။ ချန်ချန် သည် ထိုအနံ့ကို စတင်ကျင့်သားရလာသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူမ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ သူမကိုယ်တိုင်လည်း ထိုအနံ့တွေ စွဲကပ်နေ၍ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူမ တွေးမိသည်။
"မင်း ဒီကို အရင်က မရောက်ဖူးဘူးမလား။ ဒါဆိုရင် ဒီနေရာအကြောင်းကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲဒီလောက် သိနေရတာလဲ" သင်္ဘောခန်းနောက်ဘက် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် နေရာယူလိုက်ကြပြီးနောက် ချန်ချန် က ကျူးဖုန်း ကို မေးလိုက်သည်။
"လူတွေက အကာအကွယ် လိုအပ်တဲ့အခါ ဒီကို လာကြတယ်ဆိုတာကိုပဲ ကြားဖူးတာပါ" ဟု ကျူးဖုန်း က ပြောသည်။ "သူတို့ အလွန်အမင်း အရေးတကြီး ဖြစ်လာတဲ့အခါမျိုးပေါ့။ ဒီနေ့အတွက်တော့ ကျွန်တော်တို့ ဘေးကင်းပါတယ်၊ အိပ်ကြရအောင်" သူက ချန်ချန် ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒီညမှာ အဆင်မပြေတာတွေ ဖြစ်လာရင် မင်းရဲ့ မှော်စွမ်းအားတွေ လိုအပ်လိမ့်မယ်။ ဆီရက်စ် က ကျွန်တော်တို့ကို ဒီအထိ လိုက်ရှာနိုင်မယ်လို့ မထင်ပေမဲ့ ကျွန်တော်တော့ အဆင်သင့် ဖြစ်နေချင်တယ်"
"ရှင် တစ်ညလို့ ပြောခဲ့တာ၊ ပြီးတော့မှ ရှင်ကူညီပေးတဲ့အတွက် အဖိုးအခကို ပြန်ညှိနှိုင်းကြမယ်လို့ ပြောခဲ့တာလေ" ဟု ချန်ချန် က ဆိုသည်။ "ဒီ ကမ်မီယို လက်ဝတ်ရတနာက ရှင်လုပ်ပေးသမျှအတွက် လုံလောက်မှာ မဟုတ်ဘူး"
ကျူးဖုန်း ရယ်မောလိုက်သည်။ "အဲဒါကတော့ အရှင်မ၊ ကျွန်တော် ကြားဖူးသမျှထဲမှာ အလွန်အမင်း လျှော့ပြောလိုက်တဲ့ စကားပဲ"
ချန်ချန် စိတ်တိုသွားသည်။ "ရှင် ကျွန်မကို အပြစ်တင်စရာ မလိုပါဘူး။ တရားမျှတစွာ ပြောရရင်တော့ ကျွန်မက အသက်မဲ့တဲ့ သတ္တဝါတွေရဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုကို ခံရမယ်၊ လူတစ်ဒါဇင်ရဲ့ ချုံခိုတိုက်ခိုက်မှုကို ခံရမယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့ ဘဝအကြောင်းကို ကျွန်မထက် ပိုသိနေတဲ့ ရူးသွပ်နေတဲ့ အယ်လ်ဖ် တစ်ယောက်ရဲ့ စစ်ဆေးမေးမြန်းမှုကို ခံရမယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။ အဲဒါက ကျွန်မရဲ့ မှတ်မိနိုင်စွမ်းကို ထည့်တွက်ရင် အလွန်တရာ စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းပါတယ်။ ပြီးတော့ ရှင်က ကျွန်မကို ရေအောက်ဆွဲခေါ်သွားတယ်၊ တစ်ဝက်လောက် ရေနစ်အောင် လုပ်တယ်၊ ပြီးတော့ ဘယ်ရောက်သွားလဲ။ ရေလမ်းကြောင်း (WaterWay) ထဲ ပြန်ရောက်သွားပြီး ဘုရားသခင်ပဲ သိတဲ့ ဘယ်လိုလူမျိုးတွေနဲ့မှ မသိတဲ့ကြားထဲမှာ အိပ်ဖို့ နွေးထွေးတဲ့ နေရာလေးတစ်ခုပဲ အဖတ်တင်တော့တယ်" သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "တွေးကြည့်တော့လည်း အခြေအနေအရဆိုရင် အဲလောက်ကြီးလည်း မဆိုးပါဘူး"
"ဟဲဟဲ" ဟု ကျူးဖုန်း ရယ်မောလိုက်သည်။
"ကျွန်မ အန္တရာယ်နဲ့ ချက်ချင်း ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါမျိုးမှာပဲ ဖြစ်တာပါ" ဟု ချန်ချန် က ပြောသည်။ "အဲဒါက ကျွန်မကို တည်ငြိမ်စေတယ်"
ကျူးဖုန်း က သူမကို ယဉ်ကျေးစွာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ သူ့ရဲ့ အရင်က သဘောထားနဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ အလွန်ကို ရယ်စရာကောင်းတဲ့ အပြုအမူတစ်ခုပင်။
ဟုတ်ပါတယ်၊ သူမ ဝန်ခံလိုက်သည်။ သူက သူတို့ကို အခု စွန့်ပစ်သွားတော့မှာပါ၊ ချန်ချန် စိတ်ချနေသည်။ ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ သူမက သူ့ကို အမှန်တရားကို ပြောပြခဲ့သည်။ သူမသည် အခြားတစ်ဖက်ထောင့်တွင် အိပ်ပျော်နေပြီး ဟောက်သံတိုးတိုး ထွက်နေသည့် ဆူလ် ကို ကြားလိုက်ရသည်။ ဘုရားသခင်၊ သူမသာ သူ့ကို ဘေးကင်းအောင် ထားနိုင်ပါစေ။ သူသာ သူမကိုလည်း ကံကြမ္မာအတိုင်း စွန့်ပစ်သွားမယ်ဆိုရင် သူမ ဘာမဆို ပေးဆပ်လိုက်မှာပါ။
ကျူးဖုန်း သည် သူမကို အသက်ရှူနှုန်း တစ်ချက်စာလောက် ကြည့်နေသည်။ ချန်ချန် သည် သူ ဘာတွေ တွေးနေမှန်း ခန့်မှန်း၍ မရပေ။ ထိုကောင်လေးတွင် သူမ တိုင်းတာနိုင်သည့် မျက်နှာအမူအရာမျိုး မရှိပေ။ သူက လုံးဝ အေးစက်နေသူတော့ မဟုတ်ပါ။ တကယ်တော့ သူက သက်ဝင်လှုပ်ရှားသူပါ။ ပိုပြီး မှန်တာကတော့ သူက တစ်ကိုယ်တည်းသမား ဖြစ်နေတာပါ။ သူ့မျက်လုံးတွေက သူ့ခံစားချက်တွေကို ဖုံးကွယ်ထားသည်။ လော်ရာ မှာကတည်းက သူမ သိခဲ့ရတဲ့ ကလေးငယ်ကို သူမ ပြန်သတိရလိုက်သည်။
ကျူးဖုန်း သည် သူမရဲ့ အိတ်ထဲသို့ လက်နှိုက်ပြီး ရွှေရောင်သေတ္တာကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ အမွေးအတောင် ဒီဇိုင်းများက အပေါ်မှ မှိန်ဖျော့ဖျော့ အလင်းရောင်ကို ဖမ်းယူပြီး တောက်ပနေသည်။
"မင်း အဲဒါကို ငါ့ကို ပေးနိုင်တယ်" ဟု သူက ပြောသည်။ "စာတွေကိုတော့ သိမ်းထားလိုက်"
ချန်ချန် စဉ်းစားလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့ သူငယ်ချင်းရဲ့ အကာအကွယ်ကရော" ဟု သူမ မေးသည်။
ကျူးဖုန်း ၏ မျက်လုံးများ တင်းမာသွားသည်။ "ဆာရာဂီ က ကျွန်မတို့ သူငယ်ချင်း မဟုတ်ဘူး။ Haven မှာ တိုက်ခိုက်မှသာ သူက ကူညီပေးမှာ။ အစောင့် ပြောတာ ကြားတယ်မလား။ သူ့ရဲ့ ချန်ပီယံက ဆယ်ရက်အတွင်း အနိုင်ရနေတာ၊ သူ့ရဲ့ ပရိသတ်တွေကလည်း သွေးသစ်လောင်းဖို့ စိတ်လှုပ်ရှားနေကြမှာပဲ။ သူတို့က ဘဲလ်စ် ကို ဘယ်လောက်ပဲ သဘောကျပါစေ၊ အနိုင်အရှုံး အလှည့်အပြောင်းကိုတော့ ပိုပြီး သဘောကျကြတာပေါ့"
"ဒါဆိုရင် ရှင်က သူ့ချန်ပီယံကို အနိုင်ယူလိုက်ရင် သူ့လုပ်ငန်းအတွက် ကူညီပေးရာ ရောက်မှာပေါ့" ဟု ချန်ချန် က ပြောသည်။ သူမ အခြေအနေကို နားလည်စ ပြုလာသည်။ "ရှင်က သူ့ဆီက အကာအကွယ်ကို ဝယ်ယူတာ မဟုတ်ဘဲ အနိုင်ယူရမှာပေါ့"
"ဟုတ်တယ်။ အကယ်၍ ကျွန်တော် အနိုင်ရခဲ့ရင် ဆာရာဂီ နဲ့ ညှိနှိုင်းပြီး ကျွန်တော်တို့အားလုံးကို ရက်အနည်းငယ်လောက်အထိ ဖွက်ထားပေးဖို့ ပြောလို့ရတယ်"
"ဒါဆိုရင် ကျွန်မတို့ သဘောတူလိုက်ကြတာပေါ့" ချန်ချန် ယုံကြည်နိုင်အောင် ကြိုးစားနေသည်။ "ရှင် ကျွန်မတို့နဲ့ အတူ နေပေးမှာပေါ့"
သူက မျက်လုံးကို သေတ္တာပေါ်မှာပဲ ထားထားသည်။ "ကျွန်တော် မင်းတို့နဲ့ အတူ နေပေးမယ်။ တခြား ဘယ်ကို သွားရမှာလဲ"
"ရှင်ကို အထူးပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု ချန်ချန် က ပြောသည်။
ကျူးဖုန်း သည် သေတ္တာကို သူမ၏ အိတ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။ "အခုလောလောဆယ်တော့ ဖွက်ထားလိုက်ဦး။ ပြီးတော့လည်း ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ သဘောတူညီချက် တစ်ခု ရထားတာပဲ၊ ကျွန်တော် အဲဒီအတိုင်း လိုက်နာမှာပါ"
ထိုသို့ ပြောပြီးနောက်တွင် သူသည် တစ်ဖန်ပြန်၍ ခပ်ခွာခွာ နေပြန်သည်။ ထိုခဏတာ အသက်ရှူနှုန်း အနည်းငယ်အတွင်းမှာတော့ သူသည် သာမန်လူတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ယခုမူ သူသည် ကောက်ရိုးလူရုပ်ကြီး ဖြစ်နေပြန်ပြီ—မျက်နှာအမူအရာ မရှိ၊ ခေါင်းဆောင်းကိုလည်း ဘယ်နှစ်ကြိမ်ပဲ ဆိပ်ကမ်းထဲ ရေနစ်နစ် မလွှတ်တမ်း ကိုင်ထားတတ်သည်။
ချန်ချန် သည် သင်္ဘောကိုယ်ထည်ကို မှီလိုက်သည်။ ချက်ချင်း စိုးရိမ်စရာ ကိစ္စများ ငြိမ်သက်သွားသဖြင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်လည်း ပြေလျော့သွားသည်။ သူမကို လှုပ်ရှားနေစေခဲ့သည့် ကြောက်ရွံ့မှုစွမ်းအင်များ တဖြည်းဖြည်း လျော့ကျသွားပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အပေါ် သက်ရောက်နေသည့် ရိုင်းစိုင်းသော မှော်စွမ်းအား၏ အကျိုးဆက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူမ ဘဝတွင် အပင်ပန်းဆုံး ဖြစ်ခဲ့ရသည်ဟု ဆိုခြင်းမှာ သူမအတွင်း၌ ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို လျှော့ပြောခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သူမသည် ရောဂါရှည်ကြီးတစ်ခုမှ ပြန်ကောင်းလာသည့် ကလေးတစ်ယောက်လို၊ သို့မဟုတ် ရောဂါတစ်ခုထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားတော့မည့်သူလို ခံစားနေရသည်။
သူမ မှော်အတတ်တစ်ခု သုံးလိုက်တိုင်း သူမ၏ စွမ်းအင်များမှာ ပို၍ နှေးကွေးစွာ ပြန်လည် ရရှိလာသည်။ သူမ၏ ဆရာနှင့်အတူ သင်ယူခဲ့ရသည့် အပင်ပန်းဆုံး သင်ခန်းစာများတွင်ပင် ထိုကဲ့သို့သော ပင်ပန်းမှုကို မခံစားခဲ့ဖူးပေ။ အကယ်၍ သူမသာ မှော်အတတ်တွေကို ထပ်သုံးရမည်ဆိုပါက ဘာတွေ ဖြစ်လာမလဲ။
ကျူးဖုန်း ပြောတာ မှန်သည်။ သူမ အင်အားများ ပြန်လည်ရရှိရန်အတွက် အိပ်စက်ရန် လိုအပ်သည်။ သူမ မျက်လုံးများ ပူစပ်နေသော်လည်း အိပ်မပျော်နိုင်ပေ။ စိုးရိမ်စရာ မေးခွန်းများက သူမစိတ်ထဲတွင် လွင့်ပျံနေသည်။ ဆီရက်စ်၊ ကျူးဖုန်း၊ စာများ၊ သူမ၏ မိသားစု။ ဘယ်အရာက သူမကို အရှုပ်ထွေးဆုံး ဖြစ်စေသလဲဆိုတာ သူမ မဆုံးဖြတ်နိုင်ပေ။ စိတ်ပြောင်းသွားစေရန်အတွက် အလွယ်ဆုံး တစ်ခုကို ရွေးလိုက်သည်။
"ရှင် သူ့ကို ထိလိုက်တဲ့အခါ အစောင့်က ဘာလို့ နောက်ကို တွန့်သွားတာလဲ" ဟု သူမက ကျူးဖုန်း ကို မေးလိုက်သည်။ ထိုလူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဖြစ်ပေါ်သွားသည့် ထိတ်လန့်သွားသော၊ အေးခဲသွားသော အမူအရာကို သူမ အမှတ်ရနေသည်။
"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော့်လက်တွေက အေးစက်နေလို့လေ" ဟု ကျူးဖုန်း က ပြောသည်။ သူ ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။
"မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါက ရှင် သူ့အကြောင်း ပြောခဲ့တဲ့ စကားလေ"
"ငါ ပြောမိလို့လား" ကျူးဖုန်း သည် ခေါင်းကို နောက်သို့ မှီချလိုက်ပြီး မျက်လုံးများ မှိတ်လိုက်သည်။ "မင်းမှာ မှတ်ဉာဏ်က အလွန်ကောင်းတာပဲ"
"ကျွန်မမှာ မှတ်ဉာဏ်က အလွန်ကောင်းတယ်" ဟု ချန်ချန် က ပြောသည်။
ဘယ်သူမှ ငါ့ကို အဲဒီလို မပြောဖူးဘူး၊ ဟု ချန်ချန် တွေးလိုက်သည်။ ထိုအချက်မှာ အလွန်ရိုးရှင်းပြီး အဓိပ္ပာယ်မဲ့လောက်အောင် မှန်ကန်နေသဖြင့်၊ သူမ လူတွေကို ပြောပြဖို့ ကြိုးစားခဲ့သမျှ အရာအားလုံးရဲ့ ပဲ့တင်သံတစ်ခုလို ဖြစ်နေသဖြင့် သူမ ရယ်မောမိတော့သည်။ အစပိုင်းတွင် အသံထွက်၍ ရယ်မိပြီး၊ ထို့နောက်တွင်တော့ မျက်ရည်များ ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာသည်အထိ တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်သည်။
"ဟဲဟဲ" ဟု ကျူးဖုန်း ရယ်မောလိုက်သည်။
"ကျွန်မ အန္တရာယ်နဲ့ ချက်ချင်း ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါမျိုးမှာပဲ ဖြစ်တာပါ" ဟု ချန်ချန် က ပြောသည်။ "အဲဒါက ကျွန်မကို တည်ငြိမ်စေတယ်"
ကျူးဖုန်း က သူမကို ယဉ်ကျေးစွာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ သူ့ရဲ့ အရင်က သဘောထားနဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ အလွန်ကို ရယ်စရာကောင်းတဲ့ အပြုအမူတစ်ခုပင်။
ဟုတ်ပါတယ်၊ သူမ ဝန်ခံလိုက်သည်။ သူက သူတို့ကို အခု စွန့်ပစ်သွားတော့မှာပါ၊ ချန်ချန် စိတ်ချနေသည်။ ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ သူမက သူ့ကို အမှန်တရားကို ပြောပြခဲ့သည်။ သူမသည် အခြားတစ်ဖက်ထောင့်တွင် အိပ်ပျော်နေပြီး ဟောက်သံတိုးတိုး ထွက်နေသည့် ဆူလ် ကို ကြားလိုက်ရသည်။ ဘုရားသခင်၊ သူမသာ သူ့ကို ဘေးကင်းအောင် ထားနိုင်ပါစေ။ သူသာ သူမကိုလည်း ကံကြမ္မာအတိုင်း စွန့်ပစ်သွားမယ်ဆိုရင် သူမ ဘာမဆို ပေးဆပ်လိုက်မှာပါ။
ကျူးဖုန်း သည် သူမကို အသက်ရှူနှုန်း တစ်ချက်စာလောက် ကြည့်နေသည်။ ချန်ချန် သည် သူ ဘာတွေ တွေးနေမှန်း ခန့်မှန်း၍ မရပေ။ ထိုကောင်လေးတွင် သူမ တိုင်းတာနိုင်သည့် မျက်နှာအမူအရာမျိုး မရှိပေ။ သူက လုံးဝ အေးစက်နေသူတော့ မဟုတ်ပါ။ တကယ်တော့ သူက သက်ဝင်လှုပ်ရှားသူပါ။ ပိုပြီး မှန်တာကတော့ သူက တစ်ကိုယ်တည်းသမား ဖြစ်နေတာပါ။ သူ့မျက်လုံးတွေက သူ့ခံစားချက်တွေကို ဖုံးကွယ်ထားသည်။ လော်ရာ မှာကတည်းက သူမ သိခဲ့ရတဲ့ ကလေးငယ်ကို သူမ ပြန်သတိရလိုက်သည်။
ကျူးဖုန်း သည် သူမရဲ့ အိတ်ထဲသို့ လက်နှိုက်ပြီး ရွှေရောင်သေတ္တာကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ အမွေးအတောင် ဒီဇိုင်းများက အပေါ်မှ မှိန်ဖျော့ဖျော့ အလင်းရောင်ကို ဖမ်းယူပြီး တောက်ပနေသည်။
"မင်း အဲဒါကို ငါ့ကို ပေးနိုင်တယ်" ဟု သူက ပြောသည်။ "စာတွေကိုတော့ သိမ်းထားလိုက်"
ချန်ချန် စဉ်းစားလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့ သူငယ်ချင်းရဲ့ အကာအကွယ်ကရော" ဟု သူမ မေးသည်။
ကျူးဖုန်း ၏ မျက်လုံးများ တင်းမာသွားသည်။ "ဆာရာဂီ က ကျွန်မတို့ သူငယ်ချင်း မဟုတ်ဘူး။ Haven မှာ တိုက်ခိုက်မှသာ သူက ကူညီပေးမှာ။ အစောင့် ပြောတာ ကြားတယ်မလား။ သူ့ရဲ့ ချန်ပီယံက ဆယ်ရက်အတွင်း အနိုင်ရနေတာ၊ သူ့ရဲ့ ပရိသတ်တွေကလည်း သွေးသစ်လောင်းဖို့ စိတ်လှုပ်ရှားနေကြမှာပဲ။ သူတို့က ဘဲလ်စ် ကို ဘယ်လောက်ပဲ သဘောကျပါစေ၊ အနိုင်အရှုံး အလှည့်အပြောင်းကိုတော့ ပိုပြီး သဘောကျကြတာပေါ့"
"ဒါဆိုရင် ရှင်က သူ့ချန်ပီယံကို အနိုင်ယူလိုက်ရင် သူ့လုပ်ငန်းအတွက် ကူညီပေးရာ ရောက်မှာပေါ့" ဟု ချန်ချန် က ပြောသည်။ သူမ အခြေအနေကို နားလည်စ ပြုလာသည်။ "ရှင်က သူ့ဆီက အကာအကွယ်ကို ဝယ်ယူတာ မဟုတ်ဘဲ အနိုင်ယူရမှာပေါ့"
"ဟုတ်တယ်။ အကယ်၍ ကျွန်တော် အနိုင်ရခဲ့ရင် ဆာရာဂီ နဲ့ ညှိနှိုင်းပြီး ကျွန်တော်တို့အားလုံးကို ရက်အနည်းငယ်လောက်အထိ ဖွက်ထားပေးဖို့ ပြောလို့ရတယ်"
"ဒါဆိုရင် ကျွန်မတို့ သဘောတူလိုက်ကြတာပေါ့" ချန်ချန် ယုံကြည်နိုင်အောင် ကြိုးစားနေသည်။ "ရှင် ကျွန်မတို့နဲ့ အတူ နေပေးမှာပေါ့"
သူက မျက်လုံးကို သေတ္တာပေါ်မှာပဲ ထားထားသည်။ "ကျွန်တော် မင်းတို့နဲ့ အတူ နေပေးမယ်။ တခြား ဘယ်ကို သွားရမှာလဲ"
"ရှင်ကို အထူးပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု ချန်ချန် က ပြောသည်။
ကျူးဖုန်း သည် သေတ္တာကို သူမ၏ အိတ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။ "အခုလောလောဆယ်တော့ ဖွက်ထားလိုက်ဦး။ ပြီးတော့လည်း ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ သဘောတူညီချက် တစ်ခု ရထားတာပဲ၊ ကျွန်တော် အဲဒီအတိုင်း လိုက်နာမှာပါ"
ထိုသို့ ပြောပြီးနောက်တွင် သူသည် တစ်ဖန်ပြန်၍ ခပ်ခွာခွာ နေပြန်သည်။ ထိုခဏတာ အသက်ရှူနှုန်း အနည်းငယ်အတွင်းမှာတော့ သူသည် သာမန်လူတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ယခုမူ သူသည် ကောက်ရိုးလူရုပ်ကြီး ဖြစ်နေပြန်ပြီ—မျက်နှာအမူအရာ မရှိ၊ ခေါင်းဆောင်းကိုလည်း ဘယ်နှစ်ကြိမ်ပဲ ဆိပ်ကမ်းထဲ ရေနစ်နစ် မလွှတ်တမ်း ကိုင်ထားတတ်သည်။
ချန်ချန် သည် သင်္ဘောကိုယ်ထည်ကို မှီလိုက်သည်။ ချက်ချင်း စိုးရိမ်စရာ ကိစ္စများ ငြိမ်သက်သွားသဖြင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်လည်း ပြေလျော့သွားသည်။ သူမကို လှုပ်ရှားနေစေခဲ့သည့် ကြောက်ရွံ့မှုစွမ်းအင်များ တဖြည်းဖြည်း လျော့ကျသွားပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အပေါ် သက်ရောက်နေသည့် ရိုင်းစိုင်းသော မှော်စွမ်းအား၏ အကျိုးဆက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူမ ဘဝတွင် အပင်ပန်းဆုံး ဖြစ်ခဲ့ရသည်ဟု ဆိုခြင်းမှာ သူမအတွင်း၌ ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို လျှော့ပြောခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သူမသည် ရောဂါရှည်ကြီးတစ်ခုမှ ပြန်ကောင်းလာသည့် ကလေးတစ်ယောက်လို၊ သို့မဟုတ် ရောဂါတစ်ခုထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားတော့မည့်သူလို ခံစားနေရသည်။
သူမ မှော်အတတ်တစ်ခု သုံးလိုက်တိုင်း သူမ၏ စွမ်းအင်များမှာ ပို၍ နှေးကွေးစွာ ပြန်လည် ရရှိလာသည်။ သူမ၏ ဆရာနှင့်အတူ သင်ယူခဲ့ရသည့် အပင်ပန်းဆုံး သင်ခန်းစာများတွင်ပင် ထိုကဲ့သို့သော ပင်ပန်းမှုကို မခံစားခဲ့ဖူးပေ။ အကယ်၍ သူမသာ မှော်အတတ်တွေကို ထပ်သုံးရမည်ဆိုပါက ဘာတွေ ဖြစ်လာမလဲ။
ကျူးဖုန်း ပြောတာ မှန်သည်။ သူမ အင်အားများ ပြန်လည်ရရှိရန်အတွက် အိပ်စက်ရန် လိုအပ်သည်။ သူမ မျက်လုံးများ ပူစပ်နေသော်လည်း အိပ်မပျော်နိုင်ပေ။ စိုးရိမ်စရာ မေးခွန်းများက သူမစိတ်ထဲတွင် လွင့်ပျံနေသည်။ ဆီရက်စ်၊ ကျူးဖုန်း၊ စာများ၊ သူမ၏ မိသားစု။ ဘယ်အရာက သူမကို အရှုပ်ထွေးဆုံး ဖြစ်စေသလဲဆိုတာ သူမ မဆုံးဖြတ်နိုင်ပေ။ စိတ်ပြောင်းသွားစေရန်အတွက် အလွယ်ဆုံး တစ်ခုကို ရွေးလိုက်သည်။
"ရှင် သူ့ကို ထိလိုက်တဲ့အခါ အစောင့်က ဘာလို့ နောက်ကို တွန့်သွားတာလဲ" ဟု သူမက ကျူးဖုန်း ကို မေးလိုက်သည်။ ထိုလူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဖြစ်ပေါ်သွားသည့် ထိတ်လန့်သွားသော၊ အေးခဲသွားသော အမူအရာကို သူမ အမှတ်ရနေသည်။
"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော့်လက်တွေက အေးစက်နေလို့လေ" ဟု ကျူးဖုန်း က ပြောသည်။ သူ ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။
"မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါက ရှင် သူ့အကြောင်း ပြောခဲ့တဲ့ စကားလေ"
"ငါ ပြောမိလို့လား" ကျူးဖုန်း သည် ခေါင်းကို နောက်သို့ မှီချလိုက်ပြီး မျက်လုံးများ မှိတ်လိုက်သည်။ "မင်းမှာ မှတ်ဉာဏ်က အလွန်ကောင်းတာပဲ"
"ကျွန်မမှာ မှတ်ဉာဏ်က အလွန်ကောင်းတယ်" ဟု ချန်ချန် က ပြောသည်။
ဘယ်သူမှ ငါ့ကို အဲဒီလို မပြောဖူးဘူး၊ ဟု ချန်ချန် တွေးလိုက်သည်။ ထိုအချက်မှာ အလွန်ရိုးရှင်းပြီး အဓိပ္ပာယ်မဲ့လောက်အောင် မှန်ကန်နေသဖြင့်၊ သူမ လူတွေကို ပြောပြဖို့ ကြိုးစားခဲ့သမျှ အရာအားလုံးရဲ့ ပဲ့တင်သံတစ်ခုလို ဖြစ်နေသဖြင့် သူမ ရယ်မောမိတော့သည်။ အစပိုင်းတွင် အသံထွက်၍ ရယ်မိပြီး၊ ထို့နောက်တွင်တော့ မျက်ရည်များ ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာသည်အထိ တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်သည်။
ကျူးဖုန်းသည် သူမ၏ ရယ်မောသံကို နားထောင်နေရင်း မျက်လုံးတစ်ချက် ပွင့်လာသည်။ သူသည် စကားမပြောဘဲ သူမအား စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ့မျက်လုံးများမှာ နက်ရှိုင်းပြီး အဓိပ္ပာယ်ဖော်ရခက်ကာ ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေသည့် ရေကန်ကြီးတစ်ခုနှင့် တူနေသည်။
"မင်း ရူးသွားတာလား" ဟု သူက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
"ဖြစ်နိုင်ပါတယ်" ဟု ချန်ချန်က မျက်ရည်များကို သုတ်ရင်း ပြန်ဖြေသည်။ သူမ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေဆဲပင်။ "ဒါပေမဲ့ ဒီလောက် အခြေအနေဆိုးနေတဲ့အချိန်မှာ ရူးသွပ်သွားတာက အကောင်းဆုံးပဲ မဟုတ်လား"
ကျူးဖုန်းသည် ခေါင်းကို ပြန်ငုံ့လိုက်ပြီး တစ်ဖန် ပြန်၍ တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။ သူသည် အချိန်အတော်ကြာအောင် ဘာမှမပြောဘဲ နေခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် သင်္ဘော၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး လှိုင်းလုံးများက သင်္ဘောကိုယ်ထည်ကို ရိုက်ခတ်နေသည်။ ဆူလ်၏ ဟောက်သံမှာလည်း ပိုမိုကျယ်လောင်လာသည်။
"မင်း အိပ်သင့်ပြီ" ဟု ကျူးဖုန်းက ရုတ်တရက် ဆိုလိုက်သည်။
ချန်ချန်သည် သူ့ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် မေးခွန်းများစွာ ရှိနေသော်လည်း အားအင်ကုန်ခမ်းနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် အားလုံးကို မြိုသိပ်လိုက်သည်။ သူမသည် သင်္ဘော၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ခွေခေါက်အိပ်စက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများ ပိတ်သွားသည့်အခါ ကျူးဖုန်း၏ ပုံရိပ်မှာ မှေးမှိန်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် အမှောင်ထုထဲသို့ လွင့်ပါးသွားတော့သည်။
ထိုညတွင် သူမသည် အိပ်မက် မက်သည်။ ထူးဆန်းသော အိပ်မက်များ၊ မှော်စွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်နေသည့် အိပ်မက်များ။ ကျူးဖုန်း၏ အေးစက်သော လက်များက သူမကို ကာကွယ်ပေးနေသယောင် ခံစားလိုက်ရသည်။ နိုးထလာသည့်အခါတွင်တော့ သူမသည် အေးစက်သော လေကို ရှူရှိုက်မိလိုက်သည်။
ကျူးဖုန်းသည် သူမ၏ ဘေးတွင် မရှိတော့ပေ။ သူသည် သင်္ဘောဦးပိုင်းတွင် တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေပြီး အဝေးကို ငေးကြည့်နေသည်။ သူ့၏ ကျောပြင်မှာ အထီးကျန်ဆန်ပြီး လျှို့ဝှက်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
ချန်ချန်သည် ထိုင်နေရာမှ ထလိုက်သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် နာကျင်မှုများ လျော့ပါးသွားသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်တော့ မရှင်းလင်းသော ခံစားချက်များ ကျန်ရစ်နေသေးသည်။ သူမသည် ကျူးဖုန်းဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားလိုက်သည်။
"ကျွန်မတို့ ဘယ်လောက်လောက် ထပ်သွားရဦးမလဲ" ဟု သူမက မေးလိုက်သည်။
ကျူးဖုန်းသည် သူမကို လှည့်မကြည့်ဘဲ "မင်း နိုးလာပြီပေါ့" ဟုသာ ပြန်ပြောသည်။ "နောက်ထပ် နှစ်ရက်လောက်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ဦးတည်ရာကို ရောက်လိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင်တော့ အရာအားလုံးက ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်"
သူ့စကားသံတွင် သတိပေးချက်တစ်ခု ပါဝင်နေသည်ကို ချန်ချန် ရိပ်မိလိုက်သည်။ အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်။ သူမသည် ထိုအပြောင်းအလဲကို ရင်ဆိုင်ရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေပါ့မလား။ သူမသည် ကျူးဖုန်း၏ ဘေးတွင် ရပ်လိုက်ပြီး အဝေးရှိ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
"ကျွန်မ အဆင်သင့် ဖြစ်နေမှာပါ" ဟု သူမက ခိုင်မာသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ကျူးဖုန်းသည် သူမကို တစ်ချက် ငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုတစ်ချက်မှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုနူးညံ့နေသယောင် ရှိသည်။ သူသည် ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ရှေ့ကိုသာ ဆက်ကြည့်နေသည်။ သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် တိတ်ဆိတ်မှုမှာ ထူးဆန်းစွာပင် အဆင်ပြေနေသည်။
လေပြေများ တိုက်ခတ်နေပြီး သင်္ဘောသည် အမှောင်ထုထဲတွင် ရှေ့ဆက်၍ ရွေ့လျားနေသည်။ ကံကြမ္မာ၏ လမ်းကြောင်းမှာ မရေရာသော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးမှာမူ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မှီခိုရင်း ရှေ့ဆက်နေကြဆဲပင်။