ကျူးဖုန်း ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ ခေါင်းပေါ်လာပြီး လက်ယပ်ပြလိုက်သည်။ ရေထဲတွင် အားကုန်လုမတတ် ရုန်းကန်လာခဲ့ရသော ချန်ချန် မှာ မောပန်းနွမ်းနယ်မှုဒဏ်ကို တစ်ဖန်ပြန်၍ ခံစားလိုက်ရသည်။ "ရောက်ပြီ" ဟု ကျူးဖုန်း က ဆိုသည်။
"ဘယ်ကိုလဲ" ဟု ချန်ချန် က မေးသည်။
"နည်းနည်းလောက် ထပ်သည်းခံပေးနိုင်ရင် ကျွန်တော်တို့ လုံခြုံတဲ့နေရာတစ်ခုကို သွားကြမယ်" ဟု ကျူးဖုန်း က ပြောသည်။ "ဒီနေရာကနေ တည့်တည့်အောက်ကို ကိုးပေလောက်ဆင်းသွားရင် ရုပ်တုတစ်ခုရှိတယ်။ သူတို့က အဲဒါကို 'မျက်မမြင်ရေသူမ' လို့ ခေါ်ကြတယ်။ အဲဒီရုပ်တုက သဲပြင်ပေါ်မှာ စိုက်ဝင်နေတာဆိုတော့ သူ့ရဲ့ ငါးကိုယ်ပိုင်းကို မြင်ရမှာမဟုတ်ဘူး။ သူက 'ရေခေါ်သူ' ဆိုတဲ့ သင်္ဘောနဲ့အတူ မြုပ်နေတာ"
"'ရေခေါ်သူ' ဟုတ်လား" ဟု ဆူလ် က မေးသည်။ "မင်းပြောတာက အဲဒီရေသူမက သင်္ဘောရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုလို့ ပြောတာလား။ ဒါကို မင်းဘယ်လိုသိတာလဲ။ မင်းက ဒီလောကသားမှ မဟုတ်တာ"
"အခုထိလည်း အဲဒီသင်္ဘောရဲ့ အစိတ်အပိုင်းပါပဲ" ဟု ကျူးဖုန်း က ပြန်ဖြေသည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်တော်က ဒီလောကသားတော့ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ ဒီအကြောင်း ပြောနေတာကို အရင်က ကြားလိုက်ရတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော် တစ်ခုခုကိုတော့ သဘောပေါက်လိုက်ပြီ။ သူက အခုဆို ပိုအရေးကြီးတဲ့ တာဝန်တစ်ခုကို ထမ်းဆောင်နေရတယ်။ သူက တံခါးတစ်ခုရဲ့ စောင့်ရှောက်သူဖြစ်နေတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ဖြတ်သွားရမယ့် လျှို့ဝှက်တံခါးပေါ့။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ သူ့ဆီကို သွားလည်ပတ်ကြရမှာပဲ" သူက နောက်ထပ် မေးခွန်းတွေ မထုတ်နိုင်စေရန် လက်ကိုမြှောက်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော် အောက်ဆင်းသွားရင် မင်းတို့က ကျွန်တော့်နောက်ကနေ နည်းနည်းအကွာမှာ လိုက်ခဲ့ပါ။ မြင်ရတဲ့အရာတွေကို ကြောက်မနေနဲ့၊ ဘယ်လောက်နက်နက် ဆင်းရဆင်းရ။ ကျွန်တော့်နောက်ကိုပဲ ဆက်လိုက်ခဲ့"
ချန်ချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ တွေဝေနေပုံကို ဖုံးကွယ်မရဖြစ်နေသည်။ ကျူးဖုန်း က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"ဒါက အရေးကြီးတယ်" ဟု သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကို ရည်ရွယ်၍ သူက ပြောသည်။ "နောက်ပြန်လှည့်လို့ မရဘူး။ တစ်ခါတည်း ဆင်းသွားမှ ရမယ်။ မဟုတ်ရင် ရေနစ်သေလိမ့်မယ်။ အဲဒီလိုပဲ သူတို့က မဆိုင်တဲ့သူတွေကို အဝင်မခံဘဲ တားဆီးထားတာ"
'အဲဒီမဆိုင်တဲ့သူတွေဆိုတာ ငါတို့ဖြစ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား' ဟု ချန်ချန် တွေးလိုက်မိသော်လည်း ပါးစပ်မှ ထုတ်မပြောခဲ့ပေ။
"မင်းနောက်ကနေ လိုက်ခဲ့မယ်" ဟု သူမက ဆိုသည်။ သူမသည် ကျူးဖုန်း ကို တစ်ကြိမ် ယုံကြည်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ဖူးပြီး ယခုလည်း ထိုကောင်လေးကို ယုံကြည်နေပုံရသည်။ သူသည် သူမကို မီးထဲမှ ကယ်တင်ခဲ့ပြီး သူ့အသက်ကိုပင် ပဓာနမထားခဲ့ပေ။ ထိုကိစ္စအတွက်ဆိုလျှင် သူမကိုယ်တိုင်လည်း သူ့ကို အရင်က ကယ်ခဲ့ဖူးသည်ပင်။
သူတို့ ရေငုပ်ချလိုက်ကြသည်။ ဤနေရာရှိ ရေသည် ပို၍မှောင်မိုက်နေပြီး မှင်ရည်ကဲ့သို့ အနက်ရောင်လက်တံများဖြင့် သူတို့ကို ဝါးမျိုလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ အောက်ခြေသို့ ရောက်သောအခါ ချန်ချန် က နောက်တွင် ကျန်နေခဲ့သည်။ ချန်ချန် သည် မျက်နှာပေါ်သို့ ကျလာသော ဆံပင်များကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး ရှေ့တွင် ကျူးဖုန်း ဘာလုပ်နေသလဲဆိုသည်ကို အသည်းအသန် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ လည်ပင်းကို ဆန့်ထုတ်၍ ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမသည် ထိုရုပ်တုကို မြင်လိုက်ရသည်။
သစ်သားရေသူမရုပ်တုသည် ရေမှော်ပင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အစိမ်းရောင် အမျှင်တန်းများသည် သူမနောက်တွင် အသက်ဝင်နေသကဲ့သို့ လွင့်မျောနေသည်။ ခါးအထိ သဲများထဲတွင် မြုပ်နေသော ရေသူမသည် သူမ၏ မျက်လုံးကန်းနေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ရေမျက်နှာပြင်ကို မော့ကြည့်နေသည်။
ကျူးဖုန်း က သူ၏ လက်မနှစ်ချောင်းဖြင့် ရုပ်တု၏ မျက်လုံးနေရာကို ဖိနှိပ်လိုက်သည်။ သစ်သားမျက်လုံးလုံးများမှာ ဦးခေါင်းခွံအတွင်းသို့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကျူးဖုန်း သည် ရုပ်တုနှင့် ဝေးရာသို့ ရေကူး၍ နောက်ပြန်ဆုတ်လိုက်သည်။
ရေသူမ၏ မျက်လုံးများထဲမှ အလင်းတန်းများ ပွင့်ထွက်လာသည်။ ထိုအလင်းများသည် သစ်သားမျက်လုံးပေါက်များမှတစ်ဆင့် သူမ၏ တောင့်တင်းနေသော မျက်နှာပေါ်သို့ မျက်ရည်များအလား စီးကျလာသည်။ ဆွေးမြည့်နေသော သစ်သားသည် ရွှေရောင်လင်းလက်လာပြီး မယုံနိုင်စရာကောင်းလောက်အောင်ပင် အသက်ဝင်လာသည်။
ရေသူမ၏ အသားအရေမှာ အဖြူရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူမ၏ ဆံပင်များမှာ ရေထဲတွင် လှုပ်ရှားကာ အညိုရောင်မှ အပြာရောင်နှင့် အစိမ်းရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူမသည် သူမ၏ ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် ကန့်လန့်ဖြတ်ထားသော လက်များကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်တွင် သုံးခွချွန်ကို ကိုင်စွဲကာ အခြားလက်တစ်ဖက်တွင် တောက်ပနေသော အစိမ်းရောင် ဘောလုံးတစ်လုံးကို ကိုင်ထားသည်။ သူမသည် သူတို့ကို ကြည့်ရှုရန် ခေါင်းကို ထူးဆန်းသော ထောင့်တစ်ခုသို့ စောင်းလိုက်သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အသက်ဝင်နေသော်လည်း မျက်လုံးများမှာမူ အလွတ်သဘောသာ ရှိနေသေးသည်။
'သူမက တကယ် အသက်ဝင်နေတာ မဟုတ်ဘူး' ဟု ချန်ချန် တွေးလိုက်သည်။ 'သူမက တစ်မျိုးမျိုးနဲ့ တည်ဆောက်ထားတဲ့အရာပဲ။ စောင့်ရှောက်သူလို့ ကျူးဖုန်း ပြောခဲ့တာပဲ'
"Haven လို့ ခေါ်တဲ့ ဒီနေရာကို ကြိုဆိုပါတယ်" ဟု ရေသူမက ပြောသည်။ ထိုစကားသံများသည် ရေထဲတွင် မှော်စွမ်းအားဖြင့် ပျံ့နှံ့သွားပြီး ချန်ချန် ၏ နားထဲသို့ ရှင်းလင်းစွာ ရောက်ရှိလာသည်။ "ဝင်ရောက်လိုသူများ ရှေ့သို့ တိုးလာခဲ့ပါ။ သို့သော် Sanugai ၏ နက်ရှိုင်းရာအရပ်တွင် မည်သူ့ကိုမျှ အန္တရာယ်မပြုပါနှင့်။ သို့မဟုတ်ပါက ပربာ (amber) အရောင်ရှိသူ၏ ပွေ့ဖက်မှုအောက်တွင် နှေးကွေးစွာ သေဆုံးရလိမ့်မည်"
ထိုလျှို့ဝှက်ချက်ဆန်သော စကားများအပြီးတွင် ရေသူမသည် သူမ၏ လက်များကို မြှောက်ကာ သုံးခွချွန်ကို ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် ကန့်လန့်ဖြတ်ထားလိုက်သည်။ ဘောလုံးမှာ အစိမ်းရောင်ဖြင့် တောက်ပသွားပြီး သုံးခွချွန်ကလည်း တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် လင်းလက်လာသည်။ သူမသည် ထိုလက်နက်ကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် သူမ၏ ခါးအောက်ပိုင်းကို ဖုံးအုပ်ထားသော သဲပြင်ထဲသို့ စိုက်ချလိုက်သည်။
သူတို့အောက်တွင် မြေကြီး တုန်ခါသွားသကဲ့သို့ အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ အံ့အားသင့်နေသော ချန်ချန် သည် သဲများ လှုပ်ရှားနေသည်ကို ကြည့်နေမိသည်။ ရေသူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် ဘေးနှစ်ဖက်မှ သဲများမှာ ကွဲထွက်သွားသည်။ မှော်စွမ်းအားဖြင့် ထိန်းချုပ်ထားသော သဲနှင့် ရေမုန်တိုင်းသည် ရေသူမတစ်ဝိုက်တွင် လည်ပတ်နေပြီး သူမ၏ တောက်ပသော ငွေရောင်အမြီးကို ပေါ်လွင်စေသည်။ ရေယက်အမြီးအောက်တွင် မှောင်မိုက်သော နေရာတစ်ခု ပွင့်ဟလာသည်။
မှော်အလင်းလုံးများဖြင့် ထွန်းလင်းနေသော ထိုကျဉ်းမြောင်းသည့် လမ်းကြောင်းသည် ရှေးဟောင်းသင်္ဘောတစ်စင်း၏ ကိုယ်ထည်အတွင်းသို့ ဦးတည်နေသည်။ အသက်ဝင်နေသော ရုပ်တုပတ်လည်ရှိ သစ်သားများမှာ ဆွေးမြည့်နေပြီး ပင်လယ်ခရုခွံများ ကပ်နေသော်လည်း တစ်နည်းနည်းဖြင့် မပြိုကွဲဘဲ တည်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
ကျူးဖုန်း သည် ထိုလမ်းကြောင်းဆီသို့ ရေကူးသွားလိုက်သည်။ ချန်ချန် လည်း အမြန်ပင် လိုက်သွားသည်။ ချန်ချန် သည် အသက်ရှူရကျပ်လာပြီး မှောင်မိုက်သော လှိုဏ်ခေါင်းထဲတွင် ရေကူးနေရင်း ကျူးဖုန်း ပြောခဲ့သော 'နောက်ပြန်လှည့်လို့ မရဘူး' ဆိုသည့် စကား၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သွားသည်။
သူတို့နောက်တွင် သဲများမှာ လှည့်ပတ်နေပြီး ဝင်ပေါက်ကို ပိတ်ဆို့လိုက်ပြီဖြစ်သည်။ ရေသူမသည်လည်း သူမ၏ အေးခဲနေသော အနေအထားသို့ ပြန်ရောက်သွားပြီး သူမ၏ ကန်းနေသော မျက်လုံးများမှာ အမြီးအောက်တွင် ဘာတွေရှိနေသည်ကို ဘာမျှ အရိပ်အယောင်မပြတော့ပေ။ သူတို့နောက်တွင် ထွက်ပေါက် မရှိတော့ပါ။ ရှေ့ဆက်တိုးခြင်း သို့မဟုတ် သေခြင်းသာ ရှိတော့သည်။
"ချောင်းဆိုးလိုက်၊ ချန်။ ဟုတ်တယ်၊ အဲဒီလိုပဲ" ကျူးဖုန်း က သူမ၏ ကျောကို ပုတ်ပေးလိုက်ရာ ချန်ချန် မျိုချမိခဲ့သည်ဟု ထင်ရသော ဆိပ်ကမ်းမှ ရေညစ်ပတ်များထက် ပိုမိုများပြားသော ရေများ ပြန်အန်ထွက်လာသည်။
သူမသည် 'ရေခေါ်သူ' သင်္ဘော၏ အောက်ဆုံးထပ် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။ ကျူးဖုန်း သည် သူမ၏ ဘေးနှစ်ဖက်တွင် ရပ်နေသည်။ သူတို့အနောက်တွင် ရေနံရံတစ်ခုသည် ကြမ်းပြင်မှ မျက်နှာကျက်အထိ ထူးဆန်းစွာ ဆန့်တန်းနေပြီး မှော်စွမ်းအားဖြင့် ဖန်တီးထားသော မမြင်ရသည့် အကာအရံတစ်ခုက ရေများ အခန်းထဲသို့ မဝင်လာအောင် တားဆီးထားသည်။ သို့သော် ထိုအကာအရံမှာ မတည်ငြိမ်ဘဲ ရေပန်းများက ရံဖန်ရံခါတွင် အခန်းထဲသို့ ဖြန်းပက်နေသည်။
သူတို့ရှေ့တွင် လက်နက်အပြည့်အစုံ ဝတ်ဆင်ထားသော စောင့်ရှောက်သူ သုံးဦးက ဓားများကို ဆွဲထုတ်ကာ သူတို့၏ လည်ပင်းတည့်တည့်သို့ ချိန်ရွယ်ထားကြသည်။ ချန်ချန် အန်နေချိန်တွင် သူမကို ချိန်ထားသော ဓားမှာ မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေသည်။ ချန်ချန် သည် ဖြစ်ပျက်နေသော အခြေအနေအရ တတ်နိုင်သမျှ နောင်တရနေသည့်ပုံစံ ဖမ်းထားလိုက်သည်။
"ငါတို့ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ" ဟု သူမက စကားပြန်ပြောနိုင်ချိန်တွင် မေးလိုက်သည်။
"ကျွန်တော်ပြောခဲ့သလိုပဲ၊ ဒါက နောက်ဖေးပေါက်လို့ ထင်တယ်" ဟု ကျူးဖုန်း က ရှင်းပြသည်။ "ကျွန်တော် သိထားသလောက်ဆိုရင် သူတို့က ဒီမှာ လက်နက်တွေကို စစ်ဆေးလိမ့်မယ်" သူပြောသည့်အတိုင်းပင် စောင့်ရှောက်သူများက သူတို့ကို ရှာဖွေရန် ရှေ့သို့ တိုးလာကြသည်။ ကျူးဖုန်း ထံတွင် နေရာလပ်အိတ် မှလွဲ၍ ဘာမျှမရှိသဖြင့် သူတို့ ဘာမျှ မယူလိုက်ကြပေ။ ချန်ချန် သည် သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အရိပ်အယောင်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသော်လည်း ဘာမျှ မပြောခဲ့ပေ။
ချန်ချန် သည် သူမ၏ ကျောပိုးအိတ်ကို အတိုက်အခံမလုပ်ဘဲ ချွတ်ပေးလိုက်သည်။ စောင့်ရှောက်သူတစ်ဦး၏ မျက်လုံးမှာ အိတ်အောက်ခြေတွင် မြုပ်နေသော ရွှေရောင်သေတ္တာပေါ်တွင် ရပ်တန့်နေသည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရသည်။
"အဲဒီထဲမှာ ဘာရှိလဲ" ဟု သူက မေးသည်။
"အမွေအနှစ်ပါ" ဟု ချန်ချန် က ပြောသည်။ "ကျွန်မ မိသားစုထဲက နောက်ဆုံးလက်ကျန်က ပေးခဲ့တာ"
"ဖွင့်ပြလိုက်" ဟု စောင့်ရှောက်သူက ပြောသည်။
ချန်ချန် သည် ကျူးဖုန်း ကို မသေချာစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ ဘာတွေးနေလဲဆိုတာ သူ သိသည်။ ချန်ဝေ၏ ဆိုင်ကြမ်းပြင်အောက်တွင် မြုပ်ထားသော ထိုလျှို့ဝှက်သေတ္တာကို သူမ မဖွင့်ရသေးပေ။ အထဲတွင် ဘာတွေရှိနေမလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိနိုင်မလဲ။
"Sarugai ရဲ့ စည်းမျဉ်းအရ သူ့ဧည့်ဝတ်ပြုမှုအောက်မှာ ရှိနေတဲ့သူတွေရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ဘယ်သူမှ မယူရဘူး" ဟု စောင့်ရှောက်သူတစ်ဦးက ပြောသည်။ ချန်ချန် သည် ထိုစကားမှာ သူမအတွက် ပြောခြင်းလော သို့မဟုတ် သူတို့ကိုယ်သူတို့ ပြောခြင်းလောဟု တွေးတောနေမိသည်။
ထိုလူက အခြားစောင့်ရှောက်သူတစ်ဦးကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး သင်္ဘောကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ တံတွေးထွေးလိုက်သည်။ "စည်းမျဉ်းတွေကို မင်းထက် ငါ ပိုသိတယ်၊ ပါးစပ်ပိတ်ထား" သူက ချန်ချန် ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဖွင့်ပြခိုင်းနေတယ်လေ၊ မိန်းကလေး"
ချန်ချန် သည် သေတ္တာကို ထုတ်ယူကာ သူမ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ သူမသည် အဖုံးကို ဖွင့်ရန် နေရာကို ရှာလိုက်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာပင် သေတ္တာမှာ သော့ခတ်မထားပေ။ အဖုံးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ အတွင်းတွင် အနီရောင် ကတ္တီပါစများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်ကို မြင်ရသည်။ သို့သော် ရေထဲတွင် စိမ်ထားရသဖြင့် စိုစွတ်နေသည်။ အထဲတွင် အနက်ရောင် ဖဲကြိုးဖြင့် စည်းနှောင်ထားသော စာရွက်စာတမ်း အစုအဝေးတစ်ခု ရှိနေသည်။ စာရွက်များနှင့် ဖဲကြိုးမှာမူ မှော်စွမ်းအားကြောင့် ထင်ရှားစွာပင် ခြောက်သွေ့၍ ကောင်းမွန်နေဆဲဖြစ်သည်။ အပေါ်ဆုံးစာရွက်တွင် "ချန်ချန်" ဟု အနက်ရောင်မှင်ဖြင့် ရေးသားထားသည်။
"ဒါတွေက စာတွေပဲ" ဟု သူမက ဆိုသည်။ သူမသည် သူမ၏ နာမည်ကို စမ်းကိုင်ကြည့်လိုက်ရာ စိတ်ပျက်သွားသည့် ခံစားချက်ကို ရလိုက်သည်။ ချန်ဝေ၏ စကားလုံးများကို ဤစာရွက်များပေါ်တွင် တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု သူမ မျှော်လင့်ထားခဲ့သော်လည်း သူမ၏ နာမည်ကို ရေးသားထားသော ထူထဲသည့် အနက်ရောင် စာလုံးများကို သူမ မမှတ်မိပေ။
"အမွေအနှစ်တဲ့လေ" ဟု စောင့်ရှောက်သူက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ သူ့အပေါင်းအပါများကလည်း ရယ်မောကြသည်။
ချန်ချန် သည် စာများကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ဒေါသကို မပေါက်ကွဲအောင် ထိန်းထားလိုက်သည်။ ဤလူများကို ရန်စခြင်းမှာ မိုက်မဲသည့် လုပ်ရပ်သာ ဖြစ်လိမ့်မည်။
ကျူးဖုန်း သည် အနီးဆုံး စောင့်ရှောက်သူ၏ လက်မောင်းပေါ်တွင် လက်တင်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် အခြားစောင့်ရှောက်သူနှစ်ဦးက ဓားများကို မြှောက်လိုက်ကြသည်။
"နောက်ဆုတ်လိုက်" ဟု အကြီးဆုံးသူက သတိပေးသည်။
"တောင်းပန်ပါတယ်" ဟု ကျူးဖုန်း က ဆိုသည်။ သူက အေးဆေးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး လက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်သည်။ "ခင်ဗျားတို့ရဲ့ သူငယ်ချင်း အရေပြားက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အေးစက်နေတာလဲလို့ သတိထားမိသွားလို့ပါ"
သူတို့ လက်တင်လိုက်သော စောင့်ရှောက်သူမှာ မျက်နှာပျက်သွားသည်။ ကျူးဖုန်း ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ရှိသော ကဲ့ရဲ့သည့် အရိပ်အယောင်ကို ဖတ်မိသွားသောအခါ သူသည် ကောင်လေးကို ဓားဖြင့် ထိုးတော့မည့်အလား ဓားကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
"သွားတော့" ဟု သူက သွားကို ကြိတ်၍ ပြောသည်။ "ဒါပေမဲ့ ငါသာဆိုရင် မင်းတို့ကို နံရံထဲကနေ ခေါင်းကို ထိုးသွင်းပြီး ပင်လယ်ရေကိုပဲ အသက်ရှူခိုင်းထားမှာ"
ချန်ချန် သည် သေတ္တာကို အမြန်ပိတ်လိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ သူမသည် ထိုစာများထဲတွင် ဘာတွေရေးထားသလဲဆိုတာကို ဖတ်ချင်သော်လည်း ဤနေရာမှာတော့ မဖြစ်နိုင်ပေ။ လေထုထဲတွင် တင်းမာမှုများမှာ ပို၍ ထူထပ်လာသည်။ ကျူးဖုန်း သည် စောင့်ရှောက်သူများကို ဘာကြောင့် ရန်စလိုက်သည်ကို သူမ နားမလည်နိုင်ပေ။ သူတို့သည် ယခုအချိန်တွင် သူ့ကို လူသတ်သမားကို ကြည့်သကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။
"လမ်းကို သိတယ်မဟုတ်လား" ဟု စောင့်ရှောက်သူက ကျူးဖုန်း ကို မုန်းတီးသည့် မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ရင်း ပြောသည်။ "သူက မင်းတို့ကို စောင့်နေတယ်"
"ခင်ဗျားတို့ ဒီ Sarugai ဆိုတဲ့ လူကို သိလား" ဟု စောင့်ရှောက်သူများကို ကျော်လွန်လာပြီးနောက် ချန်ချန် က မေးသည်။ "သူက ခင်ဗျားတို့ကို ဒီလူတွေထက် ပိုသဘောကျလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"
"ကျွန်တော် ကြားထားတာတော့ Sarugai က 'ရေခေါ်သူ' သင်္ဘောရဲ့ ခေါင်းဆောင်ပဲ" ဟု ကျူးဖုန်း က ပြောသည်။ "နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ်လောက် ကြေးစားသင်္ဘောအဖြစ်နဲ့ သွားလာခဲ့တာ။ သူ့သင်္ဘော နစ်မြုပ်သွားတဲ့အခါမှာတော့ သူက ရှေးဟောင်းကုန်ပစ္စည်းတွေကနေ ရထားတဲ့ မှော်ပစ္စည်းတွေနဲ့ သင်္ဘောကို ချိတ်ဆက်ထားလိုက်တာကြောင့် သင်္ဘောက မပြိုကွဲဘဲ ကျန်နေခဲ့တယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ ဒီဆိပ်ကမ်းဆီကို ရောက်လာပြီး ရေဒဏ်၊ အချိန်ဒဏ်တွေကို ခံနိုင်ရည်ရှိတဲ့ သင်္ဘောအဖြစ် ဒီမှာပဲ တည်ရှိနေတာ"
"'ရေခေါ်သူ' ရဲ့ အခုလုပ်ငန်းက ဘာလဲ" ဟု ချန်ချန် က မေးသည်။
"သင်္ဘောမရှိတော့တဲ့အခါ Sarugai က တခြားအလုပ်တစ်ခုကို ပြောင်းလုပ်ရတော့တာပေါ့" ဟု ကျူးဖုန်း က နံရံကို လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်ရင်း ပြောသည်။
"Haven ဟုတ်လား" ဟု ရေသူမ၏ စကားကို ပြန်ပြောလိုက်ရင်း ချန်ချန် က မေးသည်။ "ကြေးစားစစ်သည်တစ်ယောက်အတွက်တော့ အန္တရာယ်ကင်းလွန်းနေသလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာက အဲဒီလောက်တော့ မရိုးရှင်းဘူးဆိုတာ ငါတို့ သိပါတယ်"