ဒီတစ်ခါတော့ မဟုတ်တော့ဘူး။ သူမ ထပ်ပြီး အဖမ်းမခံနိုင်တော့ဘူး။ ချန်ချန် သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး သူမ၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် ကျယ်ပြောလှသော စာကြည့်တိုက်မျှော်စင်ကြီးထဲမှ သွေးပညာရပ်ဆိုင်ရာ ကျမ်းစာများနှင့် လက်ရေးမူများကို ရှာဖွေလိုက်သည်။ လေ။ အား။ သူမ၏ ဆရာဖြစ်သူက သူမအနေဖြင့် နောင်တစ်ချိန်တွင် တိုက်ခိုက်ခံရပါက မှော်ပညာရပ်များကို မည်သို့အသုံးပြုရမည်ကို ပြသပေးခဲ့ဖူးသည်။
တံခါးတစ်ချပ်ကို ပိတ်ဆို့ထားရန်အတွက်တော့ လုံလောက်ပါလိမ့်မည်။ မှော်ပညာရပ်များ သူမ၏ စိတ်အာရုံရှေ့တွင် ပွင့်ထွက်လာပြီး လွင့်ပျံသွားကြသည်။ သူမသည် အန္တရာယ်ကင်းသော၊ ထိခိုက်မှုမရှိစေမည့် ပညာရပ်များကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်သည်။ ထိုပညာရပ်အားလုံးကို ဖုန်တက်နေသည့် ထောင့်တစ်နေရာသို့ ပစ်ထားလိုက်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်း၍ အန္တရာယ်ရှိလှသော အနက်ရောင်စာအုပ်တစ်အုပ်ကို စိတ်ကူးကြည့်လိုက်သည်။ ဟုတ်ပြီ။ ၎င်းတို့မှာ သူမ အကြောက်ဆုံးသော ပညာရပ်များ ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ သူငယ်ချင်းများကို ကူညီပေးနိုင်မည့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းဖြစ်သည်။
ထိုအခါ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ရွှေရောင်ကျောရိုးပါရှိသည့် အနက်ရောင်ကျမ်းစာအုပ်တစ်အုပ် ပေါ်လာသည်။ စာလုံးများမှာ မှေးမှိန်နေသော မှင်များဖြင့် ရေးသားထားပြီး သူမ၏ စိတ်အာရုံက ထိုစာလုံးများအတွင်းရှိ သေစေနိုင်သော စွမ်းအားများမှ မိမိကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရန် ကြိုးပမ်းနေသည့်အလား ထင်ရသည်။ သူမသည် ၎င်းတို့ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်ယောင်လာနိုင်ရန် အတင်းအကျပ် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သူမ၏ နှလုံးသားမှာ ရင်ဘတ်ထဲတွင် မြန်ဆန်စွာ ခုန်ပေါက်နေသည်။ သူမသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ငြိမ်သက်စေရန် သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို တွေးတောပြီး တေးသွားနှင့်အညီ ရွတ်ဆိုလိုက်သော်လည်း သူမ၏ အသံမှာ တုန်ရီနေသည်။ သူမသည် ဘုန်းတော်ကြီးကျောင်းသားတစ်ယောက် မဟုတ်သောကြောင့် ဤတိုက်ပွဲတွင် သူမအတွက် ငြိမ်းချမ်းမှုဟူ၍ ရှိလာမည်မဟုတ်ပေ။
ထိုပညာရပ်များမှာ စွမ်းအင်ပေါက်ကွဲမှုတစ်ခုနှင့်အတူ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ချန်ချန် ၏ ဆံပင်များမှာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်မှ နောက်သို့ လွင့်စင်သွားသည်။ ပူနွေးသော လေပြင်းကြောင့် သူမ၏ မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။ သူမသည် လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ လေပြင်းများ တဟုန်ထိုး ထွက်ပေါ်လာပြီး တံခါးဆီသို့ လှည့်ပတ်ကာ ပိုက်ကွန်ပုံစံဖြင့် စုစည်းသွားသည်။ ထိုလေ၏ ပြင်းအားမှာ သစ်သားတံခါးကို ပွတ်တိုက်သွားပြီး တံခါးကို ဘောင်အတွင်းသို့ တင်းကျပ်စွာ ဖိကပ်သွားစေသည်။ တံခါးကို ထုရိုက်နေသည့်အသံများ ရပ်တန့်သွားသည်။
"ကျူးဖုန်း! သွားကြစို့! ကျွန်မ ဒါကို ကြာကြာ မထိန်းထားနိုင်ဘူး!" ချန်ချန် သည် လေပြင်းအသံထက် ကျော်လွန်အောင် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ချန်ချန် သည် ကျယ်လောင်သော အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် သေတ္တာပုံများထဲသို့ ပစ်ပေါက်ခံလိုက်ရသည့်အသံနှင့် ဆင်တူသည်။ သူမသည် မိတ်ဆွေဖြစ်စေ၊ ရန်သူဖြစ်စေ သေချာကြည့်ရန် အချိန်မရှိဘဲ အစီအရင်ကိုသာ အာရုံစိုက်ထားရသည်။ အသက်ရှူတိုင်း ရင်ဘတ်ထဲတွင် ပူလောင်နေသည်။ အရမ်းပူလွန်းတယ်ဟု သူမ တွေးမိသည်။ လေထုမှာ ထူထဲလာပြီး ချွေးများက သူမ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ စီးကျလာသည်။ ထိုသွေးပညာရပ်မှာ အားကောင်းလွန်းလှသည်။ အရင်ကအတိုင်းပင် ဖြစ်ပျက်နေသော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်မှာမူ ပို၍ပင် ဆိုးရွားလိမ့်မည်။ အပူချိန်များ တိုးမြင့်လာသည်ကို သူမ ခံစားနေရသည်။ ဂိုဒေါင်နံရံများပေါ်ရှိ ဆေးသုတ်ထားသော အလွှာများမှာ ပူလောင်ပြီး ပွက်ပွက်ဆူလာသည်။
ကောင်းကင်ဘုံရှင်တို့၊ ကျွန်မကို ဒီလိုမလုပ်ပါနဲ့။ နောက်တစ်ကြိမ်တော့ မဖြစ်ပါစေနဲ့။
ငါးနှစ်တာကာလသည် အကြေးခွံများကဲ့သို့ ကြွေကျသွားသည်။ သူမ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။ အတတ်ပညာ၏ အနှစ်သာရများမှာ လက်ထဲမှ လွတ်ထွက်သွားပြီး ကိုယ်ပိုင်အသိရှိသည့်အလား လှုပ်ရှားနေသည်။ ချန်ချန် သည် ၎င်းကို တားဆီးရန် စွမ်းအားမရှိတော့ပါ။ စတိုခန်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် အော်ဟစ်သံများကို သူမ ကြားနေရသည်။ လူအများအပြား အပြင်ဘက်သို့ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားနေကြသည်။
သစ်သားတံခါးမှာ ဘောင်အတွင်း၌ ကွေးညွတ်သွားသည်။ တံခါးတစ်ဖက်မှ ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချန်ချန် သည် လေပြင်းကို ထိန်းချုပ်ရန်၊ သေစေနိုင်သော လေပွေကြီးအတွင်း၌သာ ကန့်သတ်ထားရန် ရုန်းကန်နေရသည်။ မီးတောက်များ ပေါ်ပေါက်လာပြီး လေပွေ၏ အနားသတ်တစ်လျှောက် လွင့်ပျံသွားသည်။ ချန်ချန် သည် ထိုမီးတောက်များကို ငေးကြည့်နေရုံမှတစ်ပါး ဘာမျှမတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။ မီးတောက်တစ်ဒါဇင်ခန့်မှာ ဝိညာဉ်များကဲ့သို့ လေထဲတွင် လည်ပတ်နေကြသည်။ မီးတောက်တစ်ခုချင်းစီ ပေါ်လာတိုင်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အသားစများကို ဆွဲဖြဲလိုက်သကဲ့သို့ နာကျင်မှုများက သူမတစ်ကိုယ်လုံးကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။
ချန်ချန် ဒူးထောက်ကျသွားရာ လေပွေကြီး ပေါက်ကွဲသွားသည်။ လွတ်မြောက်သွားသော မီးတောက်များမှာ အရပ်မျက်နှာအသီးသီးသို့ ပြေးထွက်သွားကြသည်။ သေစေနိုင်သော မီးမြှားများမှာ သေတ္တာများထဲသို့ စိုက်ဝင်သွားသလို သံနံရံများကို ရိုက်ခတ်ကာ ပြန်ကန်ထွက်သွားသည်။ ဂိုဒေါင်ထဲရှိ လူတိုင်းမှာ ပစ်မှတ်ဖြစ်သွားလိမ့်မည်ဟု ချန်ချန် ရူးသွပ်စွာ တွေးမိသည်။ သူမ အစီအရင်ကို ရပ်တန့်၍ မရတော့ပေ။ အစီအရင် အထိန်းအကွပ်မဲ့သွားသည်နှင့် မှော်ပညာမှာ မည်သို့မျှ မှတ်မိနိုင်စွမ်းမရှိတော့သော အခြေအနေသို့ ရောက်သွားသည်။ ယခု သူမတွင် ၎င်းကို ထိန်းချုပ်နိုင်မည့် နည်းလမ်း မရှိတော့ပါ။
မီးခိုးငွေ့များနှင့် နာကျင်မှုများကြားမှ ချန်ချန် သည် သူမနောက်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက် ရှိနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသိသလောက်ဆိုလျှင် ၎င်းမှာ Cerest သို့မဟုတ် သူ့လူများထဲမှ တစ်ယောက်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူမကျောကို ဓားဖြင့်ထိုးရန် ရောက်လာခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ သူမသည် ထိုသူမှာ ကျူးဖုန်း ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။ ထိုကောင်လေးမှာ သူမ၏ နောက်တွင် ဝပ်တွားနေသည်။
"လမ်းလျှောက်နိုင်လား" လေပြင်းအသံများကြားတွင် သူ အော်ပြောလိုက်ရသည်။
ချန်ချန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ အနည်းငယ်လှုပ်ရှားလိုက်ရုံဖြင့်ပင် သူမ၏ အမြင်အာရုံများ ဝေဝါးသွားသည်။
"သူတို့ ဘယ်ရောက်သွားလဲ" ချန်ချန် မေးလိုက်သည်။ မီးခိုးများကြောင့် သူမ သူတို့ကို မမြင်ရပေ။ သေတ္တာများ မီးလောင်နေပြီး မီးတောက်များမှာ ဂိုဒေါင်၏ ထောင့်တိုင်းသို့ ကူးစက်နေသည်။ မကြာမီပင် ငါးနှစ်လွန်ခဲ့သည့် အချိန်ကကဲ့သို့ပင် မျက်နှာကြက်များ ပြိုကျလာတော့မည်ဖြစ်သည်။
"ကျန်တဲ့လူတွေက မင်းရဲ့ စွမ်းအားကို ကြောက်ပြီး ထွက်ပြေးသွားကြပြီ"
ချန်ချန် ထံသို့ စိတ်သက်သာရာရမှုများ လှိုင်းလုံးကဲ့သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ငြိမ်းချမ်းမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဒါဟာ တရားမျှတမှုပဲဟု သူမ တွေးမိသည်။ ငါ ဒီနေရာမှာပဲ သေဆုံးပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ ထပ်မထိခိုက်စေတော့ဘူး။
"သွားတော့" ချန်ချန် က ပြောသည်။ "ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားလိုက်"
စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခုသည် ချန်ချန် ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်လျှောက် တုန်ခါသွားသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော အစီအရင်စွမ်းအားများ ပြင်ပသို့ ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်ကို သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။ တံခါးနှင့် နံရံအပိုင်းအစများမှာ ပြိုကျသွားသော်လည်း ချန်ချန် သည် သတ္တုများ ကြိတ်နယ်သံကို မကြားလိုက်ရပေ။ ပေါက်ကွဲမှု၏ ပြင်းအားကြောင့် သူမ နားများ အူသွားခဲ့သည်။
"တော်တော် အဆင်ပြေတာပဲ" ကျူးဖုန်း ပြောသည်။ သူ အော်ပြောနေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူ့အသံမှာ အလွန်ဝေးကွာသော နေရာမှ လာသကဲ့သို့ပင်။ သူသည် သူမ၏ ချိုင်းအောက်တွင် လက်နှစ်ဖက်ကို ထည့်၍ မတ်တပ်ရပ်အောင် ဆွဲထူလိုက်သည်။ "မင်း ငါတို့အတွက် တံခါးတစ်ခု ဖန်တီးပေးလိုက်တာပဲ"
"မင်းတို့ ဒါကို မလုပ်သင့်ခဲ့ဘူး" ချန်ချန် ပြောသည်။ သူမ မတ်တပ်ရပ်ရင်း ယိုင်နဲ့သွားသည်။ မျက်နှာကြက်မှ တန်းတစ်ချောင်း ပြုတ်ကျလာပြီး မီးလျှံများဖြင့် မြေပြင်အထိ ဆွဲဖြတ်သွားသည်။
"ငါတို့ ပြေးမှဖြစ်မယ်" ကျူးဖုန်း ပြောသည်။ သူ သူမ၏ လက်ကို ဆွဲပြီး သူ့နောက်သို့ အတင်းဆွဲခေါ်လိုက်သည်။ "မင်းလက်တွေကို ငါ့လည်ပင်းမှာ ချိတ်ထား။ အခုပဲလုပ်!"
ချန်ချန် သူမလက်များကို သူ့ပတ်လည်တွင် ချိတ်တွယ်လိုက်သည်။ ကျူးဖုန်း သူမကို ကျောပိုးလိုက်ပြီး နံရံပေါက်ဆီသို့ အပြေးသွားသည်။ ချန်ချန် သူမ လေထဲတွင် ပျံသန်းနေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ မျက်နှာကြက်တန်းများ သူမတို့အနီးတွင် ဆက်တိုက် ပြုတ်ကျလာသော်လည်း ကျူးဖုန်း သည် မှော်ဆန်စွာပင် လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားသည်။ မီးနှင့် မီးခိုးများမှာ နေရာတိုင်းတွင် ရှိနေသော်လည်း သူ ဆက်ပြေးနေသည်။
ရုတ်တရက်ပင် သူတို့ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်သွားသည်။ အေးမြသော လေသည် ချန်ချန် ၏ မျက်နှာကို တိုက်ခတ်သွားသည်။ နေ့ခင်းအချိန်ပင် ဖြစ်သည်။
ကောက်ကွေးနေသော အပေါက်မှ သူတို့ကို ဂိုဒေါင်နောက်ဘက်ရှိ ဆိပ်ခံတံတားငယ်တစ်ခုပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ တံတား၏ အစိတ်အပိုင်းအချို့မှာ အဆောက်အအုံနှင့်အတူ မီးလောင်နေသော်လည်း ကျူးဖုန်း သည် ၎င်းတို့၏ ကိုယ်အလေးချိန်ကို ထမ်းနိုင်မနိုင် စောင့်ကြည့်မနေတော့ပေ။ သူသည် ကျဉ်းမြောင်းသော ပလက်ဖောင်းအတိုင်း အဆုံးထိ ပြေးသွားပြီး ရေထဲသို့ ခုန်ချလိုက်သည်။
ရေထဲသို့ ပြုတ်ကျသည့်ဒဏ်ကြောင့် ချန်ချန် သည် ကျူးဖုန်း ၏ ကျောပေါ်မှ လွတ်ထွက်သွားသော်လည်း သူသည် သူမဘေးတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ အေးစက်သော ရေကြောင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အင်္ဂါများ ပြန်လည်လှုပ်ရှားလာသည်။ ကျူးဖုန်း ၏ အကူအညီဖြင့် သူမ ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ တက်လာသည်။
"ငါတို့ ဆိပ်ကမ်းထဲမှာပဲ နေမယ်" အသက်ရှူမှန်သွားသောအခါ ကျူးဖုန်း က ပြောသည်။ "ရေအောက်မှာ တတ်နိုင်သလောက် ရေကူးပါ" ဟု သူ သူမကို မှာကြားသည်။ "သူတို့ ငါတို့ အသက်ရှင်မရှင် စောင့်ကြည့်နေလိမ့်မယ်။ ငါတို့ ပုန်းစရာနေရာ ရှာရမယ်"
သူ ရေထဲသို့ ငုပ်ဆင်းသွားသည်။ ချန်ချန် သည် သူ့ဘေးတွင် လက်တစ်ဖက်ကို ထား၍ နောက်မှ လိုက်သွားသည်။ ရေနောက်များကြားတွင် သူ့ကို မပျောက်ဆုံးစေရန် ဖြစ်သည်။ သူမ သိသလောက်ဆိုလျှင် သူတို့ ကမ်းခြေဘက်သို့ ဦးတည်သွားနေကြသည်။
သူတို့သည် ဆိပ်ခံတံတားမှ ပေသုံးဆယ်ခန့်အကွာတွင်ရှိသော ချုံပုတ်ထူထဲသည့် နေရာတွင် ရေပေါ်သို့ ပြန်တက်လာကြသည်။ ဆူလ် သည် ပေါင်းပင်များကြားတွင် စောင့်နေသည်။
"မင်းတို့ ဆိပ်ခံတံတားပေါ်က ပြုတ်ကျသွားတာ ငါမြင်တယ်" သူ ပြောသည်။ "Fannie လွတ်သွားပြီ။ ငါမြင်သလောက်တော့ ဘယ်သူမှ စောင့်ကြည့်မနေဘူး"
ရေထဲမှ ထွက်လာချိန်တွင် ချန်ချန် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေသည်။ သူမ အနီးသို့ ရောက်လာသောအခါ ဆူလ် သူမကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်ပြီး ချန်ချန် အသက်ရှူမဝသည်အထိ တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားလိုက်သည်။
"ငါ အဆင်ပြေပါတယ်" ချန်ချန် အားနည်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ သူမ သူ့ကျောကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။
"ဟိုမှာတုန်းက ငါတော့ လန့်သွားတာပဲ" အသားကုန်သည်က ကြမ်းတမ်းစွာ ပြောသည်။ သူ သူမကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး သူ့ခါးစည်းအင်္ကျီဖြင့် မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်သည်။ ကျူးဖုန်း သည် အနည်းငယ် အလှမ်းကွာသော နေရာတွင် ရပ်၍ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စောင့်ကြည့်နေသည်။ ဂိုဒေါင်မှာ ဆက်လက်ပြိုကျနေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူတို့မှာ ပျက်စီးမှုများမှ လွတ်မြောက်သွားပြီဖြစ်သည်။
"ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားကြစို့" ကျူးဖုန်း နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်သည်။ သူတို့၏ အဖြေကို စောင့်မနေဘဲ ကမ်းစပ်အတိုင်း ဝပ်တွား၍ ထွက်သွားသည်။
"ငါတို့ ဘယ်ကို သွားမှာလဲ" ဆူလ် မေးသည်။
"ပစ္စည်းတွေကို ဆက်ရှာရမယ်" ကျူးဖုန်း က ပြောရင်း ချန်ချန် ၏ လက်ကိုတွဲ၍ တစ်ပိုင်းတစ်စ ထူမကာ ခေါ်သွားသည်။ "သူမ အနားယူဖို့ လိုတယ်"
"ရေထဲကို ပြန်ဆင်းမယ်" ကျူးဖုန်း ပြောသည်။ သူ ခါးအထိ ရေထဲသို့ လမ်းလျှောက်ဝင်သွားသည်။ "သူမခေါင်းကို ရေပေါ်မှာပဲ ထားထားပါ။ သူမ အဆင်ပြေသွားမှာပါ"
ရေမှာ ပို၍ အေးစက်လာသည်။ ချန်ချန် ၏ သွားများ တုန်ခါနေသော်လည်း သူမသည် ကျူးဖုန်း နှင့်အတူ ဆိပ်ကမ်းထဲသို့ ရေကူးသွားသည်။ သူတို့ ဆိပ်ခံတံတားမှ လွတ်မြောက်သွားပြီး ပွင့်လင်းသော ရေပြင်ထဲသို့ ရောက်သွားကြသည်။ ကောင်းကင်မှာ မီးခိုးရောင်နှင့် တိမ်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ အဝေးတွင် အပြာရင့်ရောင် တိမ်တိုက်များက မိုးရွာတော့မည့် အရိပ်အယောင် ပြသနေသော်လည်း နေ့ခင်းမှာ တောက်ပနေဆဲဖြစ်သည်။ ချန်ချန် မိမိကိုယ်ကိုယ် အလွန်အကာအကွယ်မဲ့နေသလို ခံစားရသည်။ မည်သည့်အချိန်မဆို ကမ်းခြေမှ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာမည်ကို သူမ စိုးရိမ်နေသည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့" ကျူးဖုန်း က သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်၍ ပြောသည်။ "ငါတို့ ရေအောက်ကို ဆင်းသွားမှာ" သူ သူမ၏ တုန်ရီနေသော သွားများနှင့် ယိုယွင်းနေသော အခြေအနေကို ကြည့်လိုက်သည်။ "သူမ နှေးသွားရင် မင်း သူ့ကို ဆွဲခေါ်သွားရလိမ့်မယ်"
"ငါ လုပ်နိုင်ပါတယ်" ချန်ချန် ပြောလိုက်သော်လည်း စကားလုံးများမှာ ဝါးတားတား ဖြစ်နေသည်။
"ငါတို့ အပျက်အစီးတွေဆီ မရောက်မချင်း ရေအောက်မှာပဲ နေမယ်" ကျူးဖုန်း က Mistshore ၏ ပင်မကိုယ်ထည်ဖြစ်သော ရေပေါ်တွင် ပေါ်နေသည့် အပျက်အစီးပုံကြီးကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ပြောသည်။ "ငါတို့ ဆိပ်ခံတံတားတွေနဲ့ လမ်းလျှောက်လမ်းတွေအောက်ကနေ ရေကူးသွားနိုင်မယ်။ အဆင်သင့်ပဲလား"
ချန်ချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူတို့ ရေငုပ်သွားကြသည်။ ဆူလ် သည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူမကို ပွေ့ဖက်ထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကျူးဖုန်း နှင့် နီးကပ်စွာ ရေကူးသွားသည်။
သူတို့သည် အချိန်အတော်ကြာအောင် ရေကူးသွားကြသည်။ အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက် ချန်ချန် သည် ကျူးဖုန်း ၏ ဆုပ်ကိုင်မှုအောက်တွင် ရေပေါ်သို့ ပေါလောပေါ်နေပြီး အသက်ရှူမှန်အောင်သာ အာရုံစိုက်နေသည်။ သူမ ထပ်မံသည်းမခံနိုင်တော့ဟု ခံစားရချိန်တွင် ကျူးဖုန်း သည် အလင်းရောင်ရှိရာသို့ ဦးတည်၍ ရေပေါ်သို့ တက်လာသည်။ သူတို့သည် သစ်သားလမ်းလျှောက်လမ်းတစ်ခုအောက်သို့ ရောက်လာကြသည်။ ဆွေးမြေ့နေသော သစ်သားပြားများအောက်တွင် သူတို့၏ ခေါင်းများအတွက် နေရာမှာ အနည်းငယ်သာ ရှိသော်လည်း တိုင်များကို ရိုက်ခတ်နေသည့် လှိုင်းသံများက သူတို့၏ မောဟိုက်နေသော အသက်ရှူသံများကို ဖုံးကွယ်ပေးထားသည်။
ချန်ချန် သည် သူမတို့ခေါင်းပေါ်မှ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည့် ခြေသံများကို ကြားနေရသည်။ "မင်းတို့ ငါတို့ကို ဘယ်ကို ခေါ်သွားမှာလဲ" သူမ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
ကျူးဖုန်း သည် သူ့နှုတ်ခမ်းကို လက်ညှိုးဖြင့် ကာပြလိုက်သည်။ သူသည် ရေမျက်နှာပြင်အောက်သို့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူမကို ရေထဲတွင် ပေါလောပေါ်နေရစ်စေခဲ့သည်။