ရင်ထဲမှ တရစပ်တိုးဝင်လာသည့် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုလှိုင်းလုံးကြီးက သူမကို အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားစေသည်။ သူမသည် ကွေးညွတ်နေသည့် နံရံတစ်လျှောက် အောက်သို့လျှောကျသွားပြီး ကိုယ်ကိုလုံးကာ ကျုံ့ကျုံ့လေးထိုင်နေမိသည်။ မိမိ၏ ဝေဒနာကို အဖော်ဖြစ်သူများရှေ့တွင် အော်ဟစ်မငိုကြွေးမိစေရန် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ခေါင်းကိုဖိအုပ်ကာ တိတ်ဆိတ်နေနိုင်အောင် ကြိုးစားလိုက်သည်။
သူ့ဘက်မှ လှုပ်ရှားသံတစ်စုံတစ်ရာ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို သူမကြားလိုက်ရသော်လည်း ကျူးဖုန်းက ခပ်တိုတိုပင် တားမြစ်လိုက်သည်။ "ထားလိုက်ပါ ချန်ချန်။ ပြန်အိပ်တော့"
သူက တစ်စုံတစ်ရာ ရောက်လာခဲ့ရင် ဒါဟာ ငါ့အတွက် အဆုံးသတ်ပဲလို့ ထင်နေတာပဲ၊ ချန်ချန်က တွေးမိသည်။ ငါသာ အော်ဟစ်ငိုကြွေးလိုက်ရင် ရေအထက်ရော ရေအောက်မှာပါရှိသမျှ ကင်းစောင့်တွေကို ဆွဲခေါ်လာမိပြီး သူတို့က ငါတို့ကို သင်္ဘောပေါ်ကနေ ပစ်ချလိုက်ကြလိမ့်မယ်။ သူပြောတာ မှန်လောက်ပါတယ်။
မျက်ရည်ကို သုတ်လိုက်ပြီးနောက် ချန်ချန်သည် သေတ္တာကို ထပ်မံထုတ်ယူကာ စာအိတ်များကို ထုတ်လိုက်သည်။ သူမသည် ထိုစာများကို ဖတ်ရှုချင်နေမိသည်။ ချန်ဝေ၏ လက်ရေးမဟုတ်သော်လည်း ၎င်းတို့သည် သူမ၏ ဦးလေးကြီးနှင့် ဆက်သွယ်ပေးမည့် အနီးစပ်ဆုံး ချိတ်ဆက်မှုဖြစ်နေသည်။ သူမသည် ဖဲကြိုးကို ဖြည်လိုက်ပြီး သူမ၏နာမည်ကို ရေးသားထားသည့် ထိပ်ဆုံးစာရွက်ကို ဖြန့်လိုက်သည်။
မြေးမလေးရေ၊
အဘိုး ဒီနေ့တော့ စွန့်စားခန်းအသစ်တစ်ခုဆီ ထွက်ခွာတော့မယ်။ ဝူကျိက အဘိုးကို ခေါ်နေတယ်၊ သူမရဲ့ နူးညံ့တဲ့ တိုးတိုးလေးပြောသံကို အဘိုးမငြင်းနိုင်ခဲ့ဘူး။
မြေးမလေး... ချန်ချန်သည် ထိုစကားလုံးကို တိုးတိုးလေး ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။ ဤစာများသည် ချန်ဝေထံမှ ဖြစ်သည်။ သူမသည် အရေးတကြီး ရေးသားထားသည့် ထိုစာကို ဆက်ဖတ်လိုက်သည်။ စာထဲတွင် မှော်အမာရွတ်များ သို့မဟုတ် စွမ်းအားကြီးမားသည့် စွမ်းရည်များအကြောင်း မပါဝင်ဘဲ ခရီးသစ်တစ်ခုဆီ ထွက်ခွာတော့မည့် အသက်အရွယ်ကြီးရင့်နေပြီဖြစ်သော စွန့်စားသူတစ်ဦး၏ နှုတ်ဆက်စကားမျှသာ ဖြစ်နေသည်။
ချန်ဝေဟာ ငါ့ရဲ့ အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်းပဲ။
ဆီးရက်စ်၏ စကားလုံးများက သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ပြန်လည် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ သူမကို လိုက်လံအမဲလိုက်နေသည့် ထိုမိစ္ဆာနှင့် သူငယ်ချင်းဖြစ်ခဲ့သည့် လူကို သူမ တကယ်ပဲ သိကျွမ်းချင်ပါသေးသလား။ သူမသည် စာရွက်ကို ကိုင်ထားရင်း ငေးကြည့်နေမိသော်လည်း သူမ၏မျက်လုံးထဲတွင် ဆီးရက်စ်၏ အမာရွတ်ထင်နေသော မျက်နှာကိုသာ မြင်ယောင်နေမိသည်။ သူမသည် စာရွက်ကို ပြန်ခေါက်လိုက်ပြီး ကျန်သည့်စာများနှင့်အတူ ဘေးတွင် ချထားလိုက်သည်။ ထိုစာများသည် သူမကို တိတ်ဆိတ်စွာပင် ခေါ်ဆောင်နေသယောင် ရှိသော်လည်း သူမ၏ လက်မောင်းတို့မှာ လေးလံနေသလို ခံစားရသည်။ သူမ အာရုံစိုက်၍ မရတော့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ အလွန်တရာမှ ရရန်ခက်ခဲနေသည့် အိပ်စက်ခြင်းက သူမကို သိမ်းပိုက်သွားတော့သည်။
အဘိုး... အဘိုးကတော့ စွန့်စားခန်းတွေအကြောင်း ပြောနေတာပဲ။ ချန်ချန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ဒီစကားလုံးရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို ကျွန်မ သိပါတယ်။ တစ်သက်တာအတွက် လုံလောက်တဲ့ စွန့်စားခန်းတွေကို ကျွန်မ ကြုံတွေ့ပြီးနေပါပြီ။
ကျူးဖုန်း သည် မှောင်မိုက်နေသော သင်္ဘောအောက်ပိုင်းတွင် သတိဝီရိယရှိစွာဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ သူ၏အထက်ရှိ မှုန်မှိုင်းသော နေရောင်ခြည်စက်ဝိုင်းလေးသည် သံမဏိရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် မိုးသည် ပြင်းထန်စွာ ရွာချလာတော့သည်။ သင်္ဘောအောက်ပိုင်းရှိ လေထုမှာ အေးစက်လာပြီး လှေကားခြေရင်းတွင် ရေအိုင်ငယ်လေးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ကောင်းကင်ပြင် မှောင်ရီလာကာ သင်္ဘောတံခါးပိတ်ခေါင်းလောင်းသံ မြည်လုနီးပါးအချိန်အထိ မိုးသည် တိတ်ဆဲခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ ရာသီဥတု အပြောင်းအလဲများကြားတွင် သူ၏အဖော်များမှာ အိပ်ပျော်နေကြပြီး အသားကုန်သည်ကြီးမှာမူ တစ်ချက်တစ်ချက် ဟောက်ရင်း အသက်ရှူသံများ လေးလံနေသည်။
ချန်ချန် သည် သူမ၏ဘေးတစ်ဖက်သို့ စောင်းအိပ်နေရင်း အိပ်မက်ဆိုးများကြောင့် တစ်ခါတစ်ရံ တုန်ယင်နေသည်။ ထိုသို့သော သေးငယ်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျိုးသာ မရှိခဲ့ပါက ကျူးဖုန်း အနေဖြင့် သူမကို အသက်မဲ့နေသူတစ်ဦးဟုပင် ထင်မှတ်မိလောက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကြောင့် မျက်ကွင်းများ ညိုမည်းနေသည်။
မြီးရီးယားရှိ မြေအောက်လူပုမြို့တော်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည့်အချိန်မှစ၍ သူမ တစ်ခါမျှ အနားမယူခဲ့ရပေ။ သူမကို ကြည့်ရင်း ကျူးဖုန်း သည် လေးစားစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်မိသည်။ သူမသည် မိမိအတွက် လုပ်ပေးနိုင်သည်ထက် ပိုမိုလုပ်ဆောင်ပေးခဲ့ပြီးပြီ။ ယခုအချိန်အထိလည်း ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ပေးနေဆဲပင်။
ပြီးခဲ့သည့်ညက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အခက်အခဲများမတိုင်မီကဆိုလျှင် သူမသည် ဖန်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသကဲ့သို့ နူးညံ့သိမ်မွေ့ကာ လှပနေခဲ့မည်မှာ အမှန်ပင်။ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများက သူမအပေါ် အမှတ်အသားများ ထားရစ်ခဲ့သည်မှာ သေချာသော်လည်း သူမအသုံးပြုသည့် မတည်ငြိမ်သော မှော်စွမ်းအင်များက သူမအား စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိခိုက်မှုများထက် ပိုမိုကုန်ခမ်းစေခဲ့သည်။ သူမသည် ထိုမှော်ပညာကို အသုံးပြုတိုင်း မိမိကိုယ်တိုင်အတွက်ရော ပတ်ဝန်းကျင်ရှိသူများအတွက်ပါ အန္တရာယ်ရှိနေတတ်သည်။ သို့သော်လည်း အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ရန် မျှော်လင့်ချက်ရှိပါက သူမတွင် အခြားရွေးချယ်စရာ ဘာများရှိသေးသနည်း။
***
အိပ်မက်က သူမကို ထပ်မံဆွဲခေါ်သွားပြန်သည်။
သူမသည် ပြိုကျပျက်စီးနေသော တာဝါတိုင်အလယ်တွင် ရပ်နေပြီး မျက်နှာကျက်ရှိ အပေါက်မှတစ်ဆင့် လောင်ကျွမ်းနေသော နေရောင်ခြည်ကို မော့ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ အရေပြားများ စူးခနဲဖြစ်သွားပြီး လက်မောင်းရှိ အမွေးအမှင်များပင် ထောင်မတ်လာသည်။ သူမ ဤနေရာကို မနှစ်မြို့ပေ။ သူမသတိမထားမိသည့်အခါမျိုးတွင် အရိပ်များက လှုပ်ရှားနေတတ်သည်။ တစ်ရာစုကျော်က ဤနေရာတွင် လမ်းလျှောက်ခဲ့ပြီး သေဆုံးသွားခဲ့ကြသူတို့၏ ခြေသံများနှင့် ကြောက်လန့်ဖွယ် တိုးတိုးရေရွတ်သံများက သူမ၏ အတွေးများကိုပင် မကြားနိုင်အောင် ဖုံးလွှမ်းထားသည်။ သူမသည် နံရံရှိ အပေါက်ကို ရှာဖွေရင်း ပတ်ပတ်လည် လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း တစ်စုံတစ်ခုက သူမကို တားဆီးနေသည်။
ငါက ကလေးတစ်ယောက်ပဲ၊ ချန်ချန် က တွေးလိုက်သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းများမှာ ပုံမှန်အတိုင်း မလှုပ်ရှားနိုင်ပေ။ သူမ ခြေချော်လဲကျသွားပြီး ကျောက်တုံးများပေါ်တွင် ဒူးပွန်းသွားသည်။
သူမ ငိုကြွေးမိသည်။ ဒူးများက နာကျင်နေပြီး နေရောင်က သူမ၏ လည်ပင်းကို ပူလောင်စေသည်။ တာဝါတိုင်ထဲတွင် အလွန်ပူအိုက်နေသည်။ ဘာကြောင့်များ တစ်ယောက်ယောက်က လာခေါ်ပြီး ဒီနေရာကနေ ခေါ်မသွားကြတာလဲ။
"ချန်ချန်၊" ဟု အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အသံထွက်ပေါ်လာသည်။ သူမ ထိုအသံကို မမှတ်မိသော်လည်း အလွန်အရေးတကြီး ပြောဆိုလိုက်သဖြင့် သူမ လှည့်ကြည့်မိသည်။ ချန်ချန် သည် ထပ်မံထရပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက် အလဲထိုးခံလိုက်ရသည်။
"သူ့ကို အပြင်ထုတ်လိုက်!"
အရိပ်များက သူမကို အော်ဟစ်နေကြသည်။ အလွန်ပူလောင်လွန်းလှသည်။ ချန်ချန် မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး မီးတောက်များဖြင့် ရဲရဲတောက်သွားတော့သည်။
***
ချန်ချန် သည် ချွေးများစိုရွှဲလျက် တုန်ရီစွာ နိုးထလာသည်။ သူမ၏ အတွင်းခံအင်္ကျီမှာ ချွေးများဖြင့် စိုစွတ်နေသည်။ သူမသည် ခေါင်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မြှုပ်ထားကာ အိပ်မက်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ကြောက်ရွံ့မှုများ လျော့ပါးသွားရန် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
ပြီးခဲ့သည့်ညက ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော ထိတ်လန့်မှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုများကြောင့် သူမသည် အိပ်မက်ဆိုးကိုပင် မေ့လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။ တည်းခိုခန်း မီးလောင်ပြီးနောက်ပိုင်းတွင် သူမသည် အိပ်မက်ထဲ၌ သေဆုံးသွားသူများ၏ မျက်နှာကို မြင်ရမည်ကို အလွန်ကြောက်ရွံ့ခဲ့သည်။ သို့သော် သူမသည် တာဝါတိုင်အကြောင်းကိုသာ အမြဲမက်နေခဲ့သည်။ ၎င်းသည် သူမအတွက် ဖန်တီးထားသော တာဝါတိုင်၏ ပုံစံတစ်မျိုး ဖြစ်နေသည်။ သူမ၏ ဦးလေးကြီးဆိုင်မှ ထွက်ခွာလာချိန်တွင် ထိုအရာကို ချန်ထားခဲ့ပြီဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း တာဝါတိုင်က သူမနောက်သို့ ဂိုဒေါင်အထိ၊ ယခုသင်္ဘောပေါ်အထိ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။
ချန်ချန် သည် အသက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ရုပ်ပုံများကို ဖယ်ရှားပစ်လိုက်သည်။ သူမ၏ နှလုံးခုန်သံမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်လာပြီးနောက် နောက်တစ်နေ့အတွက် လိုအပ်မည့် မှော်စွမ်းအားများကို စုစည်းရန် တရားထိုင်ရင်း အချိန်အနည်းငယ် ကုန်ဆုံးလိုက်သည်။ စာလုံးပေါင်းများမှာ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ရှိပြီးသားဖြစ်သဖြင့် အလွတ်ကျက်ရန် မလိုသော်လည်း စွမ်းအားအတွက်မူ အာရုံစိုက်မှု လိုအပ်သည်။
ပြီးဆုံးသွားသည့်အခါ သူမသည် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး မှောင်မိုက်နေသော ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဖြည်းဖြည်းချင်းပင် သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို မှတ်မိသွားသည်။ ဤသင်္ဘောအောက်ပိုင်းသည် သူတို့အတွက် တစ်နေ့တာ ခိုလှုံရာနေရာ ဖြစ်သည်။
သူမသည် ခေါင်းကို ဖုံးအုပ်ကာ ရက်အတော်ကြာ အိပ်ပျော်သွားချင်မိသည်။ အေးစက်မှုနှင့် ဗိုက်ထဲမှ အလွတ်ကြီး ဖြစ်နေသည့် ခံစားချက်တို့ကြောင့် သူမ ထိုင်လိုက်ရသည်။ ဆားငန်ရေထဲတွင် အကြိမ်ကြိမ် စိမ်ထားရသဖြင့် သူမ၏ ဆံပင်များမှာ ကျစ်လျစ်နေပြီး ရှုပ်ထွေးနေသည်။ ထို့ပြင် အနံ့အသက်ကလည်း... ချန်ချန် ညည်းညူလိုက်သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထိုအနံ့များ ထွက်ပေါ်နေသည်။ သူမ နိုးလာသည်ကို မြင်သောအခါ ကျူးဖုန်း သည် သူမဘေးတွင် လာထိုင်သည်။ အသားကုန်သည်ကြီးမှာ သူမကဲ့သို့ပင် ပေရေနေပြီး အနံ့အသက်လည်း ဆိုးရွားနေသည်။
"ဘယ်လိုနေသေးလဲ" ဟု သူက တုံ့ဆိုင်းစွာ မေးလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ အနက်ရောင်ဆံပင်များအောက်တွင် ဖြူဖျော့နေသည်။
"အစားအစာပဲ" ချန်ချန် က ပြောသည်။ သူမ ဆံပင်ကို လက်ဖြင့် သပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း လက်ချောင်းများမှာ ဆံပင်တွင် ငြိနေသည်။ သူမသည် စိတ်တိုတိုဖြင့် ကျိန်ဆဲရင်း လက်ကို အားနဲ့ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ "အစားအစာပဲ" ဟု သူမ ထပ်ပြောလိုက်ပြီး ဆူလ် အတွက် ပြုံးပြလိုက်သည်။ "အရင်ဆုံးတော့ ထောပတ်တွေနဲ့ နယ်ထားတဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေပါတဲ့ သိုးသားဟင်းရည် ပူပူလေးပေါ့။ ပြီးရင် ပေါင်မုန့်ပေါ်မှာ အရည်ပျော်နေတဲ့ ဒိန်ခဲလေးတွေ။ အဓိက ဟင်းလျာအတွက်ကတော့..." သူမသည် အလေးအနက် စဉ်းစားနေဟန်ဖြင့် မျက်နှာကို ရှုံ့လိုက်သည်။ "ငါးပါတဲ့ အရာမှန်သမျှ လုံးဝမလိုချင်ဘူး။" သူမသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး "ဒါပဲ ငါ့အမှာစာပဲ။ သွားတော့။"
ကျူးဖုန်း ၏ အသံဩဇာရှိသော ရယ်မောသံမှာ သင်္ဘောအောက်ပိုင်းတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ "အာ... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ချန်ချန်။ မင်းရဲ့ ရွှင်လန်းတက်ကြွတဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားကို ထာဝရ ဆုံးရှုံးသွားပြီလို့ စိုးရိမ်နေခဲ့တာ။" သူက သူမကို စိတ်မကောင်းဟန်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "အစားအစာနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ ရေဘူးတွေကတော့ ကောင်းပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ စားနပ်ရိက္ခာတွေကတော့ ရေစိုကုန်ပြီ။ စားလို့ရမယ် မထင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ နိုးလာတော့ ငါ့ဘေးမှာ ဒါကို တွေ့လိုက်ရတယ်။"
သူမကို အပေါ်ယံ ကြွပ်ရွနေသော ပေါင်မုန့်တစ်လုံး ပေးလိုက်သည်။ ချန်ချန် သည် ပေါင်မုန့်ကို တစ်စချင်း ဆွဲဖြဲလိုက်ပြီး အဆိုးဆုံးကို မျှော်လင့်ထားရင်း ကိုက်စားလိုက်သည်။ အံ့သြစရာကောင်းစွာပင် ပေါင်မုန့်မှာ အရသာရှိပြီး အတွင်းသားမှာလည်း နူးညံ့နေသည်။ သူမသည် အနည်းငယ် ထပ်စားလိုက်ပြီး ရေဘူးမှ ရေကို တစ်ငုံသောက်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ ချက်ချင်းပင် သက်သာရာရသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ" ဟု သူမက မေးလိုက်သည်။ သူခိုး... မဟုတ်ဘူး၊ ဘုန်းကြီးလို့ သူမကိုယ်သူမ ပြန်သတိပေးလိုက်သည်... ထိုသူမှာ သင်္ဘောအောက်ပိုင်းတွင် မရှိသည်ကို ယခုမှ သတိထားမိလိုက်သည်။
"မသိဘူး" ကျူးဖုန်း က ပြောသည်။ "ဒါပေမဲ့ အပေါ်မှာ လှုပ်ရှားသံတွေ အများကြီး ကြားနေရတယ်။ တိုက်ပွဲဝင်ဖို့ နီးကပ်နေပြီနဲ့ တူတယ်။"
ချန်ချန် သည် အပေါ်မှ တဒုန်းဒုန်းမြည်နေသော ခြေသံများကို နားထောင်နေသည်။ ကျူးဖုန်း ပြောတာ မှန်နေသည်။ အသံများမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဆူညံသံကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲလာသည်။ သူမသည် တိုက်ပွဲအတွက် လူမည်မျှ ရှိနေမည်ကို တွေးတောနေမိသည်။ သူမ၏ စိုးရိမ်စိတ်များမှာ အရင်အတိုင်း ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။
ကျူးဖုန်း သည် Cradle တွင် တိုက်ခိုက်ခြင်းဖြင့် သူတို့အတွက် အကာအကွယ်ကို ရယူပေးရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။ သို့သော် သူတို့ မည်မျှအထိ အမှန်တကယ် လုံခြုံစွာ နေနိုင်မည်နည်း။ ချန်ချန် သည် ကျူးဖုန်း ၏ အဆက်အသွယ်ကို တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးသော်လည်း ထိုလူကို သူမ မယုံကြည်ပေ။ ဆီးရက်စ်ကသာ သူ့ကို ငွေများများ ပေးမည်ဆိုလျှင် ချန်ချန် သည် သူတို့အား ချက်ချင်းပင် သစ္စာဖောက်လိမ့်မည်ဟု သူမ ခံစားနေရသည်။
"ဖုန်း" ဟု သူမ ခေါ်လိုက်သည်။
ကျူးဖုန်း သည် ပါးစပ်ထဲတွင် ပေါင်မုန့်များ ပြည့်နေလျက်နှင့် သူမကို စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုမြင်ကွင်းက ချန်ချန် ကို ပြုံးမိစေသလို တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမ၏ ရင်ကိုလည်း နာကျင်စေသည်။
"မင်း ဒီည အောင်မြင်သွားရင် ငါတို့အတွက် အကာအကွယ် ဖြစ်လာမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမှာလည်း အန္တရာယ်တွေ ရှိနေဦးမှာပဲ။"
"အာ... ချန်ချန်၊ အဲဒီအကြောင်းတွေ ထပ်မပြောပါနဲ့တော့" ဆူလ် သည် ပါးစပ်မှ အမှုန်အမွှားများကို ဒေါသတကြီး သုတ်လိုက်သည်။ "အဲဒီမှာ ဘာအန္တရာယ်ပဲ ရှိရှိ အရေးမကြီးပါဘူး... မင်းက ငါ့ကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်စေတယ်လို့ ထင်နေတာ မဟုတ်ရင်ပေါ့။" သူသည် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည်။ "တိုက်ပွဲဝင်တဲ့နေရာမှာ ငါ သိပ်မတော်ဘူးဆိုတာ ငါ သိပါတယ်။"
"ဖုန်း၊ ငါ ဆိုလိုတာက..."
"ငါ သိပါတယ်!" သူ၏ မျက်နှာမှာ ညှိုးနွမ်းသွားသည်။ သူ ငိုတော့မည့်အတိုင်းပင်။ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသော စိတ်အခြေအနေကြောင့် ချန်ချန် အံ့အားသင့်သွားသည်။ "ငါတို့အတွက်နဲ့ မင်း ထိခိုက်မှာကို မင်း စိုးရိမ်နေတာ ငါ သိတယ်။ မင်းနဲ့အတူ တွဲနေပြီး မင်းကို စိုးရိမ်အောင် လုပ်နေတာက မတရားဘူး။ ဒါက တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ရာ ရောက်ပါတယ်။"
"တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်တယ် ဟုတ်လား" ချန်ချန် က မယုံနိုင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းက ငါ့အတွက် အသက်ကို အကြိမ်ကြိမ် စွန့်စားခဲ့တာလေ။ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ပြီး တိုက်ပွဲမှာ ဘာမှမလုပ်တတ်တဲ့သူက ငါပါ။ မင်းသာမရှိရင် ငါ လမ်းပျောက်နေမှာ။" ချန်ချန် သည် သူမကိုယ်တိုင်လည်း ငိုချင်စိတ်ကို မနည်းထိန်းထားရသည်။
"ဒါပေမဲ့ ဒါက မင်းအတွက် မဟုတ်ဘူး" ကျူးဖုန်း က အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ခေါင်းကို လက်နှစ်ဖက်ကြားတွင် မြှုပ်ထားလိုက်သည်။
ချန်ထားခဲ့ပြီဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း တာဝါတိုင်က သူမနောက်သို့ ဂိုဒေါင်အထိ၊ ယခုသင်္ဘောပေါ်အထိ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။
ချန်ချန် သည် အသက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ရုပ်ပုံများကို ဖယ်ရှားပစ်လိုက်သည်။ သူမ၏ နှလုံးခုန်သံမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်လာပြီးနောက် နောက်တစ်နေ့အတွက် လိုအပ်မည့် မှော်စွမ်းအားများကို စုစည်းရန် တရားထိုင်ရင်း အချိန်အနည်းငယ် ကုန်ဆုံးလိုက်သည်။ စာလုံးပေါင်းများမှာ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ရှိပြီးသားဖြစ်သဖြင့် အလွတ်ကျက်ရန် မလိုသော်လည်း စွမ်းအားအတွက်မူ အာရုံစိုက်မှု လိုအပ်သည်။
ပြီးဆုံးသွားသည့်အခါ သူမသည် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး မှောင်မိုက်နေသော ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဖြည်းဖြည်းချင်းပင် သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို မှတ်မိသွားသည်။ ဤသင်္ဘောအောက်ပိုင်းသည် သူတို့အတွက် တစ်နေ့တာ ခိုလှုံရာနေရာ ဖြစ်သည်။
သူမသည် ခေါင်းကို ဖုံးအုပ်ကာ ရက်အတော်ကြာ အိပ်ပျော်သွားချင်မိသည်။ အေးစက်မှုနှင့် ဗိုက်ထဲမှ အလွတ်ကြီး ဖြစ်နေသည့် ခံစားချက်တို့ကြောင့် သူမ ထိုင်လိုက်ရသည်။ ဆားငန်ရေထဲတွင် အကြိမ်ကြိမ် စိမ်ထားရသဖြင့် သူမ၏ ဆံပင်များမှာ ကျစ်လျစ်နေပြီး ရှုပ်ထွေးနေသည်။ ထို့ပြင် အနံ့အသက်ကလည်း... ချန်ချန် ညည်းညူလိုက်သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထိုအနံ့များ ထွက်ပေါ်နေသည်။ သူမ နိုးလာသည်ကို မြင်သောအခါ ကျူးဖုန်း သည် သူမဘေးတွင် လာထိုင်သည်။ အသားကုန်သည်ကြီးမှာ သူမကဲ့သို့ပင် ပေရေနေပြီး အနံ့အသက်လည်း ဆိုးရွားနေသည်။
"ဘယ်လိုနေသေးလဲ" ဟု သူက တုံ့ဆိုင်းစွာ မေးလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ အနက်ရောင်ဆံပင်များအောက်တွင် ဖြူဖျော့နေသည်။
"အစားအစာပဲ" ချန်ချန် က ပြောသည်။ သူမ ဆံပင်ကို လက်ဖြင့် သပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း လက်ချောင်းများမှာ ဆံပင်တွင် ငြိနေသည်။ သူမသည် စိတ်တိုတိုဖြင့် ကျိန်ဆဲရင်း လက်ကို အားနဲ့ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ "အစားအစာပဲ" ဟု သူမ ထပ်ပြောလိုက်ပြီး ဆူလ် အတွက် ပြုံးပြလိုက်သည်။ "အရင်ဆုံးတော့ ထောပတ်တွေနဲ့ နယ်ထားတဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေပါတဲ့ သိုးသားဟင်းရည် ပူပူလေးပေါ့။ ပြီးရင် ပေါင်မုန့်ပေါ်မှာ အရည်ပျော်နေတဲ့ ဒိန်ခဲလေးတွေ။ အဓိက ဟင်းလျာအတွက်ကတော့..." သူမသည် အလေးအနက် စဉ်းစားနေဟန်ဖြင့် မျက်နှာကို ရှုံ့လိုက်သည်။ "ငါးပါတဲ့ အရာမှန်သမျှ လုံးဝမလိုချင်ဘူး။" သူမသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး "ဒါပဲ ငါ့အမှာစာပဲ။ သွားတော့။"
ကျူးဖုန်း ၏ အသံဩဇာရှိသော ရယ်မောသံမှာ သင်္ဘောအောက်ပိုင်းတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ "အာ... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ချန်ချန်။ မင်းရဲ့ ရွှင်လန်းတက်ကြွတဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားကို ထာဝရ ဆုံးရှုံးသွားပြီလို့ စိုးရိမ်နေခဲ့တာ။" သူက သူမကို စိတ်မကောင်းဟန်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "အစားအစာနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ ရေဘူးတွေကတော့ ကောင်းပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ စားနပ်ရိက္ခာတွေကတော့ ရေစိုကုန်ပြီ။ စားလို့ရမယ် မထင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ နိုးလာတော့ ငါ့ဘေးမှာ ဒါကို တွေ့လိုက်ရတယ်။"
သူမကို အပေါ်ယံ ကြွပ်ရွနေသော ပေါင်မုန့်တစ်လုံး ပေးလိုက်သည်။ ချန်ချန် သည် ပေါင်မုန့်ကို တစ်စချင်း ဆွဲဖြဲလိုက်ပြီး အဆိုးဆုံးကို မျှော်လင့်ထားရင်း ကိုက်စားလိုက်သည်။ အံ့သြစရာကောင်းစွာပင် ပေါင်မုန့်မှာ အရသာရှိပြီး အတွင်းသားမှာလည်း နူးညံ့နေသည်။ သူမသည် အနည်းငယ် ထပ်စားလိုက်ပြီး ရေဘူးမှ ရေကို တစ်ငုံသောက်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ ချက်ချင်းပင် သက်သာရာရသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ" ဟု သူမက မေးလိုက်သည်။ သူခိုး... မဟုတ်ဘူး၊ ဘုန်းကြီးလို့ သူမကိုယ်သူမ ပြန်သတိပေးလိုက်သည်... ထိုသူမှာ သင်္ဘောအောက်ပိုင်းတွင် မရှိသည်ကို ယခုမှ သတိထားမိလိုက်သည်။
"မသိဘူး" ကျူးဖုန်း က ပြောသည်။ "ဒါပေမဲ့ အပေါ်မှာ လှုပ်ရှားသံတွေ အများကြီး ကြားနေရတယ်။ တိုက်ပွဲဝင်ဖို့ နီးကပ်နေပြီနဲ့ တူတယ်။"
ချန်ချန် သည် အပေါ်မှ တဒုန်းဒုန်းမြည်နေသော ခြေသံများကို နားထောင်နေသည်။ ကျူးဖုန်း ပြောတာ မှန်နေသည်။ အသံများမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဆူညံသံကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲလာသည်။ သူမသည် တိုက်ပွဲအတွက် လူမည်မျှ ရှိနေမည်ကို တွေးတောနေမိသည်။ သူမ၏ စိုးရိမ်စိတ်များမှာ အရင်အတိုင်း ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။
ကျူးဖုန်း သည် Cradle တွင် တိုက်ခိုက်ခြင်းဖြင့် သူတို့အတွက် အကာအကွယ်ကို ရယူပေးရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။ သို့သော် သူတို့ မည်မျှအထိ အမှန်တကယ် လုံခြုံစွာ နေနိုင်မည်နည်း။ ချန်ချန် သည် ကျူးဖုန်း ၏ အဆက်အသွယ်ကို တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးသော်လည်း ထိုလူကို သူမ မယုံကြည်ပေ။ ဆီးရက်စ်ကသာ သူ့ကို ငွေများများ ပေးမည်ဆိုလျှင် ချန်ချန် သည် သူတို့အား ချက်ချင်းပင် သစ္စာဖောက်လိမ့်မည်ဟု သူမ ခံစားနေရသည်။
"ဖုန်း" ဟု သူမ ခေါ်လိုက်သည်။
ကျူးဖုန်း သည် ပါးစပ်ထဲတွင် ပေါင်မုန့်များ ပြည့်နေလျက်နှင့် သူမကို စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုမြင်ကွင်းက ချန်ချန် ကို ပြုံးမိစေသလို တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမ၏ ရင်ကိုလည်း နာကျင်စေသည်။
"မင်း ဒီည အောင်မြင်သွားရင် ငါတို့အတွက် အကာအကွယ် ဖြစ်လာမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမှာလည်း အန္တရာယ်တွေ ရှိနေဦးမှာပဲ။"
"အာ... ချန်ချန်၊ အဲဒီအကြောင်းတွေ ထပ်မပြောပါနဲ့တော့" ဆူလ် သည် ပါးစပ်မှ အမှုန်အမွှားများကို ဒေါသတကြီး သုတ်လိုက်သည်။ "အဲဒီမှာ ဘာအန္တရာယ်ပဲ ရှိရှိ အရေးမကြီးပါဘူး... မင်းက ငါ့ကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်စေတယ်လို့ ထင်နေတာ မဟုတ်ရင်ပေါ့။" သူသည် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည်။ "တိုက်ပွဲဝင်တဲ့နေရာမှာ ငါ သိပ်မတော်ဘူးဆိုတာ ငါ သိပါတယ်။"
"ဖုန်း၊ ငါ ဆိုလိုတာက..."
"ငါ သိပါတယ်!" သူ၏ မျက်နှာမှာ ညှိုးနွမ်းသွားသည်။ သူ ငိုတော့မည့်အတိုင်းပင်။ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသော စိတ်အခြေအနေကြောင့် ချန်ချန် အံ့အားသင့်သွားသည်။ "ငါတို့အတွက်နဲ့ မင်း ထိခိုက်မှာကို မင်း စိုးရိမ်နေတာ ငါ သိတယ်။ မင်းနဲ့အတူ တွဲနေပြီး မင်းကို စိုးရိမ်အောင် လုပ်နေတာက မတရားဘူး။ ဒါက တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ရာ ရောက်ပါတယ်။"
"တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်တယ် ဟုတ်လား" ချန်ချန် က မယုံနိုင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းက ငါ့အတွက် အသက်ကို အကြိမ်ကြိမ် စွန့်စားခဲ့တာလေ။ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ပြီး တိုက်ပွဲမှာ ဘာမှမလုပ်တတ်တဲ့သူက ငါပါ။ မင်းသာမရှိရင် ငါ လမ်းပျောက်နေမှာ။" ချန်ချန် သည် သူမကိုယ်တိုင်လည်း ငိုချင်စိတ်ကို မနည်းထိန်းထားရသည်။
"ဒါပေမဲ့ ဒါက မင်းအတွက် မဟုတ်ဘူး" ကျူးဖုန်း က အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ခေါင်းကို လက်နှစ်ဖက်ကြားတွင် မြှုပ်ထားလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် ဘာအတွက်လဲ” ချန်ချန်က မေးလိုက်သည်။ သူမသည် သူ၏ပခုံးကို ဆွဲလှည့်လိုက်ပြီး သူမကို ကြည့်လာအောင် လုပ်လိုက်သည်။ “မင်း ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ ငါတို့က အခုချိန်မှာ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်ပဲ အားကိုးနေရတာလေ။ မင်းရဲ့ အသက်ရှင်သန်မှုက ငါ့အတွက် အရေးကြီးသလို ငါ့ရဲ့ အသက်ရှင်သန်မှုကလည်း မင်းအတွက် အရေးကြီးတယ်။ ဒါက အပြန်အလှန်ပဲ။”
ကျူးဖုန်းသည် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏မျက်လုံးများတွင် နာကျင်မှုနှင့်အတူ မရေမရာသော ခံစားချက်များ ရောထွေးနေသည်။ “မင်းက ငါ့ရဲ့ အသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တာ။ အဲဒီအချိန်ကတည်းက ငါ့ရဲ့ အသက်က မင်းအတွက်ပဲ။ ငါလုပ်သမျှ အရာအားလုံးက မင်းကို အန္တရာယ်ကနေ ကင်းဝေးစေဖို့အတွက်ပဲ။ ဒါပေမဲ့... အခုတော့ ငါ မင်းကို ကာကွယ်ပေးနိုင်ဖို့ အစွမ်းအစ မရှိတော့ဘူးလို့ ခံစားနေရတယ်။”
“မင်းက အစွမ်းအစ မရှိတာ မဟုတ်ဘူး၊ ဖုန်း” ချန်ချန်က ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။ “မင်းက ငါ့ကို ကာကွယ်ပေးနေတာပဲ။ အခု ဒီသင်္ဘောပေါ်မှာ အသက်ရှင်နေနိုင်တာက မင်းကြောင့်ပဲ။ မင်းရဲ့ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းက ငါ့အတွက်တော့ အားကိုးရာတစ်ခုပဲ။”
သူမ၏ စကားများက ကျူးဖုန်းကို အနည်းငယ် ငြိမ်သက်သွားစေသည်။ သူသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် ချန်ချန်၏ လက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖယ်လိုက်သည်။ “ငါ ကြိုးစားပါ့မယ်။ ဒီည တိုက်ပွဲမှာ ငါ အကောင်းဆုံး ဖြစ်အောင် လုပ်မယ်။ မင်းကို ဘယ်သူမှ ထိခိုက်ခွင့် မပေးဘူး။”
ထိုအချိန်တွင် သင်္ဘောအပေါ်ထပ်မှ ဆူညံသံများမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။ သတ္တုချင်း ထိခိုက်သံများ၊ အော်ဟစ်သံများဖြင့် သင်္ဘောတစ်ခုလုံး တုန်ခါနေသယောင် ရှိသည်။ ချန်ချန်သည် အပေါ်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မှော်စွမ်းအားများကို အသင့်အနေအထား ဖြစ်စေရန် စိတ်ထဲတွင် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
“စတင်တော့မယ်နဲ့ တူတယ်” ကျူးဖုန်းက မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။ သူသည် ပေရေနေသော အင်္ကျီကို ခါယမ်းလိုက်ပြီးနောက် ချန်ချန်ကို လက်ကမ်းပေးလိုက်သည်။
ချန်ချန်သည် ထိုလက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။ သူမ၏ ခြေထောက်များမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသော်လည်း စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရမူ သူမ အသင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ အကယ်၍ တိုက်ပွဲက ရှောင်လွှဲ၍ မရတော့ဘူးဆိုပါက သူမသည် နောက်မဆုတ်တော့ပေ။
“သွားကြရအောင်” ချန်ချန်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ယောက်သည် သင်္ဘောအောက်ပိုင်း၏ မှောင်မိုက်သော ထောင့်မှ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ အပေါ်ထပ်သို့ တက်လှေကားဆီသို့ ချဉ်းကပ်သွားစဉ်တွင် ချန်ချန်သည် သူမ၏ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားလိုက်သည်။ သူမသည် အနာဂတ်အတွက် ကြိုတင်တွေးပူမနေတော့ဘဲ လက်ရှိဖြစ်ပျက်နေသည့် အခြေအနေကိုသာ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။
တိုက်ပွဲ၏ ရလဒ်မှာ မည်သို့ပင် ဖြစ်စေကာမူ သူမသည် ကျူးဖုန်းနှင့်အတူ ရှိနေမည်ဖြစ်သည်။ ဤခရီးတွင် သူတို့နှစ်ဦးသည် အမှောင်ထုကို ကျော်ဖြတ်ပြီး လွတ်မြောက်ရာလမ်းကို ရှာဖွေရမည်ဖြစ်သည်။ သင်္ဘော၏ အပေါ်ဘက်မှ အလင်းရောင်များက တဖြည်းဖြည်းချင်း တိုးဝင်လာပြီး တိုက်ပွဲ၏ အသံများမှာ ပိုမိုနီးကပ်လာသည်။ ချန်ချန်သည် သူမ၏ မှော်ပညာကို အသက်သွင်းလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတိုက်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။