ချန်ချန် သည် သူမ အိပ်မက်မက်နေမှန်း သိနေသည်။ မြင်ကွင်းက ရင်းနှီးနေသည်။ သူမသည် ခြေဗလာဖြင့် စိမ်းလန်းသော မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေပြီး ကျယ်ပြောလှသော ကျောက်တောင်ကုန်းတစ်ခု၏ ဘေးဘက်သို့ တက်သွားနေသည်။ နေရောင်ခြည်တန်းများက သူမ၏ အဖြူရောင်ဝတ်ရုံပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်။ သူမ၏ ခြေဖဝါးတစ်ဝိုက်တွင် ရွှေရောင်နှင့် ခရမ်းရောင် တောပန်းများ ပွင့်လန်းနေကြသည်။ သူမသည် တောင်ကုန်းထိပ်တွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ကျောက်တိုင်ကြီးတစ်ခုက သူမရှေ့တွင် မတ်မတ်ကြီး ပေါ်လာသည်။ သူမဘက်သို့ လှည့်နေသည့် အဝိုင်းပုံစံတွင် အပေါက်တစ်ခုကို ဖောက်ထားပြီး ၎င်းသည် မှောင်မိုက်ကာ မျက်တောင်မခတ်သော မျက်လုံးတစ်လုံးကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ အနောက်ဘက်ခြမ်းမှာ ပြိုကျနေသဖြင့် ငှက်များ အဝင်အထွက်ပြုလုပ်ကာ အသိုက်ဆောက်ထားသော ကြီးမားသည့် အပေါက်ကြီး ဖြစ်နေသည်။ ငှက်တို့၏ အော်မြည်သံသည်သာ တောင်ကုန်းထိပ်တွင် ကြားနေရသည့် တစ်ခုတည်းသော အသံဖြစ်သည်။ သို့သော် ချန်ချန် သည် သူမတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ကြောင်း ခံစားနေရသည်။
တောင်ကုန်းပေါ်သို့ တိုင်ဆီသို့ ဦးတည်သွားနေသည့် အခြားရုပ်ပုံများ ရှိနေသည်။ သူမ၏ မျက်စိရှေ့တွင် အဝင်အထွက် ပြုလုပ်နေသော ဝါးတားတား အရိပ်များပင်။ သူမသည် ၎င်းတို့ကို မျက်လုံးဖြင့် ဖမ်းဆုပ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ၎င်းတို့မှာ သူမ၏ ပါးပြင်ကို တိုးဝှေ့သွားသည့် လေပြေထက် ပိုမိုခိုင်မာမှု မရှိကြချေ။ "ငါ သူတို့ကို လိုက်သွားမယ်" ဟု ချန်ချန် တွေးလိုက်သည်။ မြက်ခင်းပြင်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ ကြီးမားသော ကျောက်တိုင်၏ အပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားရခြင်းသည် လောကတွင် အသဘာဝကျဆုံး ဖြစ်ရပ်တစ်ခုလိုပင်။ သူမသည် သူမ၏ လက်များကို ထိုကျောက်တုံးများပေါ် တင်လိုက်သည်။ နေရောင်ကြောင့် နွေးထွေးနေပြီး အချိန်ကာလကြာမြင့်မှုကြောင့် အရောင်ဖျော့ကာ အက်ကြောင်းငယ် ထောင်ပေါင်းများစွာဖြင့် ကျစ်လျစ်နေသော ထိုကျောက်တုံးများသည် လျှို့ဝှက်ချက်များကို သိမ်းဆည်းထားသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကို ဤသို့ ပြောဖူးသည်။
"လောကကြီးရဲ့ ရှေးဟောင်းနေရာတိုင်းမှာ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိကြတယ်။ ဒီနေရာမှာ ဘယ်လိုလူမျိုးတွေ လမ်းလျှောက်ခဲ့ကြသလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ။ သူတောင်းစားတွေပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ဘုရင်တွေပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ အခုတော့ ဖုန်မှုန့်တွေကြားထဲမှာပဲ ရှိကြတော့ပြီး သူတို့ရဲ့ အမှတ်တရတွေကလည်း အနှစ်မဲ့နေကြပြီ။ မင်း ဒီမြေကြီးရဲ့ လေးနက်တဲ့ အရှင်သခင်တွေဘေးမှာ အိပ်စက်တဲ့အခါ၊ ဒီကျောက်တုံးတွေက မင်းသူတို့ကို ထိတွေ့ခဲ့တယ်ဆိုတာကို မှတ်မိနေဦးမလား။"
ချန်ချန် သည် ထိုစကားလုံးများကို ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း အမှတ်ရနေသော်လည်း သူမ၏ ဘဝတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် မည်သူက ပြောခဲ့သလဲဆိုသည်ကို မမှတ်မိတော့ပေ။ ထိုအတွေးက စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသော်လည်း သူမ၏ အိပ်မက်စိတ်ထဲမှ နောက်သို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။ သူမသည် ယခုအခါ တိုင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီဖြစ်သည်။ ကျောက်တုံးများက သူမ၏ နောက်ကျောဘက်မှ နေရောင်ကို ဖုံးကွယ်ထားသည်။ တိုင်၏ သစ်သားကြမ်းခင်းများမှာ ပုပ်သိုးပျက်စီးသွားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ အတွင်းပိုင်းမှာ မြေပြင်မှ ကောင်းကင်အထိ ဟင်းလင်းပြင် ဖြစ်နေသည်။ နင်းခြေခံထားရသော မြက်ပင်များနှင့် လူငယ်တစ်ဦး၏ ရုပ်အလောင်း အကြွင်းအကျန်များက မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသည်။
ချန်ချန် သည် သူမ၏ ခေါင်းကို တတ်နိုင်သမျှ နောက်သို့ စောင်းလိုက်ပြီး မျက်နှာကျက်မှ အပေါက်တစ်ခုမှတစ်ဆင့် အနက်ရောင် ကျောက်တုံးများ ဝိုင်းရံထားသော အပြာရောင် ကောင်းကင်ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။ တိုင်မှာ မီးလောင်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ နံရံများပေါ်တွင် စွဲကပ်နေသော မီးခိုးစွန်းများကို သူမ မြင်နေရသည်။ ဤလူငယ်သည် ဤနေရာတွင် သေဆုံးခဲ့သည့် တစ်ဦးတည်းသောသူ ဖြစ်ပါသလား။ ဤအဖြစ်အပျက်က မည်သို့ ဖြစ်လာခဲ့သနည်း။
သူမ အခု ပင်ပန်းလာသည်။ ချန်ချန် သည် တိုင်၏ အလယ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ကောင်းကင်ကို ဆက်လက် ငေးကြည့်နေသည်။ အရိပ်များက သူမပတ်လည်တွင် ရွေ့လျားနေသော်လည်း သူမ မကြောက်ပေ။ သူတို့သာ ငြိမ်သက်သွားမည်ဆိုပါက သူတို့၏ အမည်များကို သူမ ခေါ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ခံစားရသည်။ တိုင်နှင့်ပတ်သက်၍လည်း ထို့အတူပင်။ ၎င်းမှာ အသက်ဝင်နေသော တည်ရှိမှုတစ်ခုဖြစ်ပြီး သူမသာ ၎င်း၏အမည်ကို သိပါက ၎င်း၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို သူမအတွက် ဖွင့်ဟပေးကာ သူမကို ကြိုဆိုလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။ အမည်မသိရသေးသောကြောင့် ၎င်းက သူမ၏ အိပ်မက်များအပေါ် မပြောင်းလဲနိုင်သော အရိပ်တစ်ခုကို သက်ရောက်စေကာ အရာအားလုံးကို လွှမ်းမိုးထားသည်။ "တစ်ခုခု ရှာတွေ့ပြီလား။"
ငြိမ်းချမ်းသော နေရာတွင် ဆူညံလွန်းလှသည့် အသံကြောင့် ချန်ချန် လန့်သွားသည်။ အရိပ်များက သူမဆီသို့ ပိုမိုနီးကပ်စွာ တိုးဝင်လာပြီး ချန်ချန် သည် သူတို့၏ အရေးတကြီး လိုလားမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်ပျက်နေသည်။ သူမပတ်လည်ရှိ ကျောက်တုံးများမှာ အရောင်ပြောင်းသွားပြီး မုန်တိုင်းတိမ်တိုက်များကဲ့သို့ တောက်ပသော လိမ္မော်ရောင်နှင့် အပြာရောင် ဖြစ်လာသည်။ တိုင်ခေါင်မိုးမှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်လာသော နေရောင်မှာ ပူလွန်းလှသည်။ သူမ၏ အရေပြားကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ အရိုးများမှ အရည်ပျော်ကျနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ အရှင်လတ်လတ် မီးလောင်နေသည်။
ချန်ချန် သည် အမှောင်ထုနှင့် သူမပတ်လည်တွင် ရွေ့လျားနေသော အရိပ်များကြားတွင် နိုးထလာသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူမသည် စစ်မှန်သော ထိတ်လန့်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ မည်သည့်နေရာတွင် ရှိနေသည်ကို သူမ သိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ပါးစပ်တွင် ပိတ်ထားသော အဝတ်စမှာ အနံ့ဆိုးနေပြီး အသံများက သူမပတ်လည်တွင် လွင့်ပျံနေသည်။
တစ်စုံတစ်ယောက်က အမှောင်ထုထဲတွင် ရှိနေသည်။ ထိုသူ ပြောသည်ကို သူမ ကြားလိုက်ရသည်။ "တံခါးပိတ်ချိန်ကို စောင့်ကြမယ်။ သူ နိုးနေရင် ခေါ်လာခဲ့။ သူ့လက်ကို ဂရုစိုက်ကြဦး။"
ချန်ချန် သည် ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ ဒဏ်ရာရထားသော လက်မောင်းတွင် သန့်ရှင်းသော ပတ်တီးကို တင်းကျပ်စွာ စည်းနှောင်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ နာကျင်နေသည့် နေရာတွင် အုံ့ပိုးပိုး နာကျင်မှု တစ်ခုသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ကြမ်းတမ်းသော လက်နှစ်စုံက သူမ၏ ပခုံးများကို ဆွဲကိုင်ကာ မတ်တပ်ရပ်စေသည်။ ဆံပင်အမည်းရောင်နှင့် လူက သူမ၏ ညာဘက်တွင် ရပ်နေသည်။ သူမကို ဖမ်းဆီးထားသူများက သူမကို စတုဂံပုံစံ အခန်းကြီးတစ်ခု၏ အလယ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ ချန်ချန် သည် သူမ၏ အိပ်မက်ထဲတွင် လုပ်ခဲ့သလိုပင် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သစ်သားတန်းများက သူမခေါင်းပေါ်တွင် ထောင့်ဖြတ် တည်ရှိနေသည်။ သွပ်ပြားများက နံရံ၏ အစိတ်အပိုင်းအချို့ကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ သစ်သားသေတ္တာများက အဆောက်အအုံတစ်ခုလုံးကို စီတန်းထားပြီး အချို့မှာ မျက်နှာကျက်အထိ မြင့်နေသည်။
"ဂိုဒေါင်တစ်ခုပဲ" ဟု ချန်ချန် တွေးလိုက်သည်။ ကြမ်းပြင်မှာ သိသိသာသာ စောင်းနေသည်ကို သူမ ခံစားရသည်။ ဂိုဒေါင်ကို တည်ဆောက်ထားသည့် မြေပြင်မှာ နှစ်များစွာအတွင်း ရွေ့လျားသွားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သူတို့သည် Mistshore ရှိ ဆိပ်ကမ်းအနီးတွင် ရှိနေရန် အခွင့်အလမ်း များသည်။ အခန်း၏ အလယ်တွင် မိန်းမသား အယ်လ်ဖ်နှစ်ဦး စကားပြောနေကြသည်။ သူမကို ခေါ်ဆောင်လာသော လူနှစ်ဦးက သူမကို သူတို့ရှေ့ရှိ သေတ္တာတစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်ခိုင်းသည်။ ဆံပင်အမည်းရောင်နှင့် လူက သူမ၏ ပါးစပ်ပိတ်ထားသော အဝတ်စကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။
ထိုသူသည် သူမကို မျက်နှာချင်းဆိုင်လိုက်ပြီး ဝတ်ရုံဦးထုပ်မှာ သူ၏ မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားသည်။ သူသည် လူသားများနှင့် အကွာအဝေးကို ထိန်းထားပုံရသည်။ သူသည် သူ၏ အမာရွတ်များကို လူသားများ၏ တုံ့ပြန်မှုအတွက် ကြောက်ရွံ့နေသလား။ ထိုအတွေးက ချန်ချန် ၏ စိတ်ထဲသို့ ရောက်လာပြီး လူသတ်သမား အယ်လ်ဖ်တစ်ဦးက အခြားသူများက သူ့ကို မည်သို့ မြင်သည်ကို အဘယ်ကြောင့် ဂရုစိုက်နေရသနည်းဟု သူမ တွေးမိသည်။ သူသည် လူတစ်ယောက်ကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
"အပြင်မှာ စောင့်နေကြ၊" ဟု သူက ပြောသည်။ "Greyas၊ မင်းကတော့ ဒီမှာပဲနေ၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ စကားပြောနိုင်အောင် နည်းနည်း နောက်ဆုတ်ပေးထား။"
လူများကို ထွက်သွားစေပြီးနောက် Cerest သည် သူ၏ အာရုံစူးစိုက်မှုကို ချန်ချန် ဆီသို့သာ ပေးလိုက်သည်။ "နောက်တစ်ခါ ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့" ဟု သူက တိုးညင်းစွာ ပြောသည်။ သူ Shenan ဟု ခေါ်လိုက်သည့် အမျိုးသမီး အယ်လ်ဖ်က မီးအိမ်တစ်ခုကို အနီးသို့ ယူဆောင်လာပြီး Cerest ထံ ပေးလိုက်သည်။ အယ်လ်ဖ်က လှုပ်ခတ်နေသော မီးတောက်ကို သူမ၏ မျက်နှာနှင့် နီးကပ်စွာ ကိုင်ထားသဖြင့် သူ သူမကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်သည်။
"မင်း ဘာလိုချင်တာလဲ" ဟု ချန်ချန် မေးလိုက်သည်။
သူမ ထင်မှတ်မထားသည်မှာ အယ်လ်ဖ်က သူမရှေ့တွင် ဒူးတစ်ဖက်ထောက်ချလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာကို မော့ကြည့်နေခြင်းဖြစ်သည်။ သူမ ထင်သည်မှာ သူသည် ခြိမ်းခြောက်မှု မရှိကြောင်း ပြသလိုပုံရသော်လည်း ချန်ချန် သည် သူ၏ ကြိုးပမ်းမှုကို နှစ်သိမ့်မှုထက် ပိုမို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသည်ဟု ခံစားရသည်။ သူသည် သူ၏ အမာရွတ်မရှိသော မျက်နှာဘက်ကို ပိုမို ထင်ရှားစေရန် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို စောင်းထားသည်။
"ငါ လိုချင်တာက" ဟု Cerest က ပြောသည်။ "မင်းရဲ့ ငယ်ဘဝအကြောင်း ဘယ်လောက် မှတ်မိသလဲဆိုတာကို ငါ့ကို ပြောပြဖို့ပဲ။"
ထိုမေးခွန်းမှာ လက်ရှိအခြေအနေနှင့် လုံးဝ မသက်ဆိုင်ဘဲ ထူးဆန်းလွန်းလှသဖြင့် ချန်ချန် ချက်ချင်း မဖြေနိုင်ခဲ့ပေ။ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာကို အကဲခတ်နေသော Cerest က သူမ၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ပုန်ကန်မှုဟု ယူဆလိုက်ပုံရသည်။ သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
"ချန်ချန်" ဟု သူက ပြောရင်း ဆံပင်အမည်းရောင်နှင့် လူ Greyas ဟု သူခေါ်လိုက်သူကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။ "မင်း ငါ့ကို မယုံမှန်း ငါသိတယ်။ ဒါက ဖြစ်သင့်တဲ့ကိစ္စပဲ။ မင်း ငါ့ကို ဘယ်သူလဲဆိုတာ မမှတ်မိဘူးလေ။" သူ ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ငါ မင်းကို သိတာ ကြာလှပြီ။ ဘုရားတွေရေ၊ မင်းကို နာမည်ပေးခဲ့တာ ငါပဲ။ မင်း မွေးတဲ့ညကိုတောင် ငါ မှတ်မိနေသေးတယ်။"
ချန်ချန် သည် သူ့ဆီသို့ ထိုးဝင်လိုက်သည်။ Shenan က သူမ၏ လည်ပင်းကို ဆွဲကိုင်ကာ နောက်သို့ တွန်းလိုက်သော်လည်း ချန်ချန် ၏ လုပ်ဆောင်ချက်မှာ လိုချင်သော ရလဒ်ကို ရရှိလိုက်သည်။ Cerest စကားပြောခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး လုံခြုံသော အကွာအဝေးသို့ နောက်ဆုတ်သွားသည်။ သူ သူမကို စိတ်ထိခိုက်ဖွယ် စူးစမ်းမှုဖြင့် ကြည့်နေသည်။
"ဘာလို့ ဒီလို ပြုမူနေရတာလဲ" ဟု သူ မေးသည်။ "ငါ မင်းကို မနာကျင်စေခဲ့သလို၊ နာကျင်စေဖို့လည်း မရည်ရွယ်ဘူး။"
"မင်း Brant ကို သတ်လိုက်တာ" ဟု ချန်ချန် ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ လည်ချောင်းမှာ ပူစပ်နေသည်။ "မင်းရဲ့ လိမ်ညာမှုတွေက ဘယ်လောက်ပဲ ချိုသာနေပါစေ၊ အဲဒါကို ပြောင်းလဲနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"
"ငါ လိမ်မပြောဘူး" ဟု Cerest က ပြောသည်။ "Brant က မင်းကို ဂရုစိုက်တယ်။ သူက လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ။ ငါ သိပါတယ်။" ချန်ချန် က သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသောအခါ သူက ဆက်ပြောသည်။ "ဒါပေမဲ့ မင်း Brant မှာလည်း လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိတယ်ဆိုတာ တွေ့လိမ့်မယ်လို့ ငါထင်တယ်၊ အထူးသဖြင့် မင်းနဲ့ ပတ်သက်လာရင်ပေါ့။ သူ မင်းကို ကာကွယ်ဖို့ လုပ်ဆောင်ခဲ့တာကို ငါ ယုံကြည်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလိုလုပ်ရင်းနဲ့ပဲ သူ သူ့အသက်ကို တိုစေခဲ့တာပဲ။"
"သခင်။" Greyas သည် နောက်တစ်ဖန် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ပိုငယ်သော ရုပ်ပုံတစ်ခုကို ဆွဲခေါ်လာသည်။ ချန်ချန် သည် သူမ၏ အကြည့်ကို ထိုရုပ်ပုံမှ ခွာလိုက်ပြီး Fannie ၏ ခေါင်းနှစ်ဖက်ကို လက်ဖြင့် ကိုင်ထားလိုက်သည်။ Fannie တုန်လှုပ်သွားသော်လည်း သူသည် သူမ၏ ဦးခေါင်းခွံကို ဖိအား မပေးခဲ့ပေ။ သူ ဖိအားပေးရန်လည်း မလိုပေ။ Fannie သည် သူ၏ ကြီးမားသော လက်များဖြင့် ဘာလုပ်နိုင်သလဲဆိုသည့် ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားသည်။ သူမသည် ချန်ချန် ကဲ့သို့ပင် ပါးစပ်ပိတ်ထားခြင်း ခံထားရသည်။ ညစ်ပေနေသော အဝတ်စအောက်တွင် သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်နေသည်။ သူမသည် ချန်ချန် ကို အကူအညီတောင်းသလို ငေးကြည့်နေသည်။
"ငါတို့ မင်းကို ဖမ်းတဲ့အချိန်မှာပဲ သူ့ကိုလည်း ဖမ်းခဲ့တာ။" သူသည် Greyas ကို Fannie ကို အလင်းရောင်အောက် ခေါ်လာရန် အချက်ပြသည်။ သူသည် Fannie ကို တွန်းလိုက်ရာ သူမသည် ခြေဗလာဖြင့် ယိုင်နဲ့နဲ့ ဖြစ်သွားပြီး အလင်းရောင် အဝိုင်းငယ်လေးထဲသို့ ရောက်သွားသည်။
"Shenan၊" ဟု ထိုသူက ပြောရာ အမျိုးသမီး အယ်လ်ဖ်က ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး Fannie ၏ နောက်တွင် Greyas နေရာကို အစားဝင်ယူလိုက်သည်။ သူမသည် ထိုအမျိုးသမီး၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ ချန်ချန် ၏ အရေပြားကို ထူပူသွားစေသည့် နှစ်သိမ့်စကားများကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
"မင်းရဲ့ ငယ်ဘဝအကြောင်း ဘာမှတ်မိသေးလဲ၊ ချန်ချန်" ထိုသူက မေးခွန်းကို နှေးကွေးစွာ ထပ်မေးလိုက်ပြီး Fannie နှင့် ချန်ချန် ကြားတွင် အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ကြည့်လိုက်သည်။
"ငါက မိဘမဲ့တစ်ယောက်ပါ" ဟု ချန်ချန် ပြောသည်။ သူမသည် Fannie ၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ တိတ်တဆိတ် စိတ်ချစေရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ "ငါ့မိဘတွေက ငါ နှစ်နှစ်သားလောက်မှာပဲ သေဆုံးခဲ့တာ။ ငါ့ရဲ့ ဘိုးဘိုးအရင်း Brant ကပဲ ငါ့ကို ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တာ။"
"မင်းရဲ့ ဘိုးဘိုးအရင်း။" Cerest က ပြောသည်။ "မင်းရဲ့ အဖိုး ချန်ချန် အကြောင်းကော ဘယ်လိုလဲ။"
"ငါ့အဖိုးက သေဆုံးသွားပြီ။ ငါ့မှာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်တဲ့ မိသားစု တခြားမရှိတော့ဘူး" ဟု ချန်ချန် ပြောသည်။ "ဘာလို့ ဒီမေးခွန်းတွေကို မေးနေတာလဲ။ မင်း ငါ့ကို လက်စားချေချင်ရင် ဒီအမျိုးသမီးကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး မင်းရဲ့ အလိုဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းလိုက်ပါ။ ငါ့အသက်ထက် ပိုပြီး မင်းကို ဘာပေးနိုင်ဦးမှာလဲ။"
ထိုသူ၏ မျက်မှောင်မှာ စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် တွန့်ချိုးသွားသည်။ "လက်စားချေတာလား။" သူက ရယ်မောချင်စိတ် ပေါက်နေသည့်အသံဖြင့် ပြောသည်။ "ငါ့ရဲ့ ချစ်လှစွာသော မိန်းကလေး၊ လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး။ မင်းနဲ့ ငါ့မှာ ဘာရန်ငြိုးမှ မရှိပါဘူး။ အဲဒီလို အတွေးမျိုး ဘယ်က ရလာတာလဲ။"
"ငါ" ချန်ချန် သည် မျက်နှာလွှဲလိုက်သည်။ သူမ၏ စိတ်မှာ လျင်မြန်စွာ တွေးတောနေသည်။ သူသည် သူမကို လိုချင်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူမ တစ်လျှောက်လုံး မှားယွင်းနေခဲ့သည်။ သူသည် မီးလောင်ရာတွင် ရှိမနေခဲ့ပေ။
သက်သာရာရမှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုတို့သည် ချန်ချန် ၏ စိတ်ခံစားချက်များကို လွှမ်းမိုးရန် အပြိုင်အဆိုင် ဖြစ်နေသည်။ သူမသည် အယ်လ်ဖ်ကို မနာကျင်စေခဲ့ပေ။ သို့သော် လက်စားချေရန် မဟုတ်ပါက သူသည် အဘယ်ကြောင့် Brant ကို သတ်ခဲ့သနည်း။ အဘယ်ကြောင့် သူမကို ဤမျှ တစိုက်မတ်မတ် လိုက်လံ ရှာဖွေခဲ့သနည်း။
"Shenan၊" ဟု ထိုသူက တိုးညင်းစွာ ပြောသည်။
Fannie ၏ အသံတိတ် အော်ဟစ်သံကြောင့် ချန်ချန် သည် လက်ရှိအချိန်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသည်။ သူမသည် ထိတ်လန့်စွာဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်ရာ အမျိုးသမီး အယ်လ်ဖ်က Fannie ၏ ဆံပင်ကို ဆွဲကိုင်ကာ ခေါင်းကို နောက်သို့ ဆွဲထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် Fannie ၏ လည်ပင်းပေါ်တွင် တောက်ပသော ခنجာဓားကို တင်ထားသည်။ ဓားသွား ဖိထားသည့်နေရာတွင် သွေးများ စိမ့်ထွက်လာသည်။ ခنجာဓားမှာ အလွန်ထက်သန်သဖြင့် တစ်ချက်သာ လွဲချော်ပါက Shenan သည် ထိုအမျိုးသမီး၏ လည်ချောင်းကို ဖြတ်တောက်သွားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။