စတင်ချိန်တွင် သူမ၏ရင်ဘတ်ကို ပတ်ရစ်ထားသော လက်တစ်ဖက်ကို သူမ သတိမထားမိခဲ့ပေ။ ပူလောင်မှုဒဏ်က အလွန်ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ သူမ အာရုံမစိုက်နိုင်ခဲ့ပါ။ ထိုလက်က သူမကို ဆောင့်ဆွဲ၍ ထူမလိုက်ရာ ချန်ချန်သည် မာကျောသော နံရံတစ်ခုနှင့် တိုက်မိသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုနံရံသည် ရွေ့လျားနေပြီး သူမကို ရေမျက်နှာပြင်ဆီသို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။ ချန်ချန်တစ်ယောက် ရေထဲသို့ ပြန်နစ်သွားတော့မလို ဖြစ်တိုင်း ထိုလက်မောင်းက သူမကို အနက်ရှိုင်းဆုံး ချောက်ကမ်းပါးထဲမှ ပြန်လည်ဆွဲတင်ပေးနေသည်။
သူမ ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ ပေါ်လာပြီး အသက်ရှူရန် ကြိုးစားလိုက်ရာ ရေညစ်ပတ်များ ပါသွားသဖြင့် အသက်ရှူကြပ်သွားသည်။ သူမ၏ ကြွက်သားများမှာ မီးလောင်နေသကဲ့သို့ နာကျင်နေသော်လည်း သူမ အသက်ရှင်နေဆဲဖြစ်သည်။
ကျူးဖုန်းသည် သူမ၏နောက်ကျောဘက်တွင် ရေထဲ၌ ခြေထောက်ဖြင့် ပုတ်ခတ်ကူးခတ်ရင်း သူမကို ညာဘက်လက်ဖြင့် ထိန်းထားသည်။ သူမ အားဖြင့် တိုက်မိထားသည့် နံရံမှာ သူ၏ ရင်ဘတ်ပင် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ လက်မောင်းပေါ်ရှိ အလင်းမှော်အတတ်မှာ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေဆဲဖြစ်ရာ ကျူးဖုန်း၏ ဖောင်ဘေးတွင် ဝိညာဉ်သရဲတစ္ဆေတစ်ကောင် ရူးသွပ်စွာ ပတ်ပျံနေသည်ကို သူမ မြင်နေရသည်။
“မင်း သူ့ကို ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ” ဟု သူက မေးမြန်းလိုက်သည်။ “သူ့ရဲ့ အာရုံခံစားမှုတွေ ဝေဝါးသွားပြီ။”
“ကျွန်မလည်း သေချာမသိဘူး။” ချန်ချန် ချောင်းဆိုးကာ ရေများကို ထွေးထုတ်လိုက်သည်။ “ကျွန်မတို့ ဒီနေရာကနေ အမြန်ထွက်သွားမှ ဖြစ်မယ်။”
ကျူးဖုန်း ခေါင်းခါလိုက်သည်ကို သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။ “လှေမပါဘဲနဲ့တော့ ဝေးဝေးမရောက်နိုင်ဘူး။ မင်းရဲ့ အတတ်ပညာတွေကို သုံးပြီး သူ့ကို မောင်းထုတ်လိုက်။” ဟု သူက ပြောသည်။
ဝိညာဉ်သရဲက ရေများပန်းထွက်လျက် လေထဲသို့ ပျံတက်သွားပြီးနောက် ရေကူးနေသည့် သူတို့နှစ်ဦးကို ပြန်လည်အာရုံစိုက်လာသည်။ နားကွဲမတတ် အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ထိုသတ္တဝါက သူတို့ဆီသို့ ထပ်မံ၍ ငုပ်ဆင်းတိုက်ခိုက်လာပြန်သည်။
ကျူးဖုန်းက သူမကို ရေအောက်သို့ ဆွဲချလိုက်သဖြင့် တိုက်ခိုက်မှုမှ အနိုင်နိုင် လွတ်မြောက်သွားသည်။ သူတို့ ရေပေါ်ပြန်တက်လာချိန်တွင် ဝိညာဉ်သရဲက နောက်တစ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်ရန် ပတ်ပျံနေပြီဖြစ်သည်။
“မင်းရဲ့ သွေးမှော်အတတ်ကို သုံးလိုက်။” ကျူးဖုန်းက သူမကို အမိန့်ပေးသည်။ “အစွမ်းထက်တဲ့ အတတ်မျိုးသုံး။ သူ မသတ်ခင်မှာ မင်း နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်လုပ်ဖို့ အချိန်မရှိတော့ဘူး။”
“ရှင် နားမလည်ဘူး။ ကျွန်မမှာ အစွမ်းမရှိတော့ဘူး။” ချန်ချန် သူ့ဆီမှ ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူက သူမကို ရင်ဘတ်နှင့် ဖိကပ်ထားသည်။
“မင်းရဲ့ လက်မောင်းက တောက်ပနေတာကို ကြည့်ရင် အစွမ်းရှိနေသေးတယ်ဆိုတာ သိသာနေတာပဲ။” ဟု သူက ပြောသည်။
“ဒါက သွေးထွက်နေလို့ပါ။ ကျွန်မကို လွှတ်ပေးပါ!”
“ငါပြောတာကို နားထောင်။” သူက သူမ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို သူမ၏ မျက်နှာရှေ့သို့ မြှောက်ပေးလိုက်သည်။ ဘုရင် လာဂါမာ ပေးထားသော ငွေလက်စွပ်ကို ချန်ချန် သတိရလိုက်သည်။ ထိုလက်စွပ်သည် သူမ၏ လက်ချောင်းတွင် ရှိနေသော်လည်း အလင်းရောင်မှာ မှိန်ဖျော့နေသည်။ “ဒီလက်စွပ် ထိတွေ့တဲ့အရာမှန်သမျှဟာ မှော်စွမ်းအင်တွေအပါအဝင် ပိုမိုအားကောင်းလာတတ်တယ်။ သူက မင်းရဲ့ အရေပြားကို ထိတွေ့နေသရွေ့ မင်းရဲ့ အဆောင်လက်ဖွဲ့ အတတ်ပညာတွေက အလုပ်လုပ်မှာပဲ။”
ချန်ချန် သည် သူမ၏လက်ဝါးကို ဆုပ်လိုက်ရာ လက်စွပ်မှ လျှပ်စစ်ဓာတ်ကဲ့သို့ တဆတ်ဆတ်တုန်ခါနေမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် သူမ၏မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ထပ်မံရှာဖွေလိုက်သည်။ မီးလျှံအဆောင်အတတ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်သော်လည်း အခြားတစ်ခု ကျန်ရှိနေသေးသည်။
“ကျွန်မ ဒါကို သုံးလိုက်ရင် သတိမေ့သွားဖို့ပဲ များတယ်။” ဟု ချန်ချန် က ပြောသည်။ သူမသည် အသံကို တည်ငြိမ်နေစေရန် အပြင်းအထန် ကြိုးစားလိုက်ရသည်။
ကျူးဖုန်း က သူမကို ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ဖက်တွယ်ထားလိုက်သည်။ “မင်း ရေနစ်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ မင်း ငါ့ကို အခကြေးငွေ မပေးရသေးဘူးလေ။ ငါ မင်းကို ဆက်ထိန်းထားပေးမယ်၊ မင်းရဲ့ အဆောင်အတတ်ကိုသာ သုံးလိုက်!”
ချန်ချန် သည် သူ၏အသံ၊ ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေသော ရေနှင့် ဝိညာဉ်သရဲ၏ အော်ဟစ်သံတို့ကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။ ထိုသတ္တဝါက ရေပြင်နားသို့ ထပ်မံ၍ ပျံဝဲလာသည်ကို သူမ စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ သူမ၏ မျက်စိရှေ့တည့်တည့်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် သူမ စကားလုံးအချို့ကို ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူမ၏ မျက်လုံးနောက်ဘက်တွင် ပူလောင်သော နာကျင်မှုတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ၎င်းမှာ ချန်ချန် ရှေးဦးပိုင်း သင်ခန်းစာများတွင် အနည်းငယ်သာ မှတ်မိထားသော ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သူမအနေဖြင့် ဤမျှ ပြင်းထန်သော မှော်အတတ်များကို သုံးခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဤကဲ့သို့သော တုန်ခါမှုကို ခံနိုင်ရည်မရှိတော့ပေ။
သတိလစ်မေ့မြောခြင်းကို တိုက်ထုတ်ရင်း ချန်ချန် သည် သူမ၏ လွတ်နေသော လက်တစ်ဖက်ကို ခေါင်းပေါ်သို့ မြှောက်လိုက်သည်။ မှော်စွမ်းအင်၏ တုန်ခါမှုမှာ ထပ်မံပေါ်ထွက်လာပြီး အားကောင်း၍ တည်ငြိမ်နေသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ အဆောင်အတတ်သည် အလုပ်ဖြစ်တော့မည်။
လေထဲတွင် အဖြူရောင် အငွေ့တန်းတစ်ခုသည် စာရွက်တစ်ရွက်ကဲ့သို့ ဖြန့်ကားသွားသည်။ ထို့နောက် ၎င်းသည် ရုတ်တရက် ကျုံ့ဝင်သွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လှံတစ်ချောင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ရေပြင်ကို ဖြတ်သန်း၍ ရေခဲစိုင်များ ပျံ့လွင့်လျက် ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။
မှော်လှံသည် ဝိညာဉ်သရဲ၏ မျက်လုံးမပါသော ခေါင်းကို ထိုးဖောက်သွားသည်။ နတ်ဆိုးဆန်သော အော်ဟစ်သံများ လေထုထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ရေခဲများ အရပ်မျက်နှာအသီးသီးသို့ လွင့်စင်သွားသည်။ မှော်စွမ်းအင်၏ အားကြောင့် ထိုသတ္တဝါမှာ ဆယ်ပေခန့်အထိ နောက်သို့ လွင့်စင်သွားပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အလင်းရောင်မှာ တဖျတ်ဖျတ်လင်းကာ ငြိမ်းသွားတော့သည်။ ဝိညာဉ်သရဲမှာ သူ့အလိုလို ကျုံ့ဝင်သွားပြီး ရေပြင်တွင် လှိုင်းထခြင်းမရှိဘဲ ရေထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ ချန်ချန် နှင့် ကျူးဖုန်း တို့၏ အသက်ရှူသံမှလွဲ၍ အခြားမည်သည့်အသံမျှ မကြားရပေ။ ချန်ချန် သည် ထိုအေးစက်သော မှော်အတတ်ကြောင့် ပေါ်ထွက်လာသည့် သူမ၏ အသက်ရှူငွေ့ကို မြင်နေရသည်။ ထိုသတ္တဝါရှိခဲ့သည့်နေရာအထိ ရေပြင်ပေါ်တွင် ရေခဲလွှာပါးပါးလေးတစ်ခု ဖြောင့်တန်းစွာ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ သူမသည် ရေခဲစိုင်များ ဆေးသားကွာကျသကဲ့သို့ ကွာကျသွားသည်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။
“ဒါ… မဖြစ်နိုင်ဘူး။” ချန်ချန် က ပြောသည်။ သူမ၏ ခေါင်းမှာ မူးဝေနေသည်။ “ဒီလောက်အထိ အားကောင်းပြီး ဒီလောက်အထိ ကြီးမားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။”
“ဒါ လက်စွပ်ကြောင့်ပါ။” ဟု ကျူးဖုန်း က ပြောသည်။
“အင်း… ဟုတ်ပြီ။” ချန်ချန် သည် သတိလစ်မေ့မြောခြင်းကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် ထိုအခြေအနေကို လိုလိုလားလားပင် ကြိုဆိုနေသည်။ “ကောင်းသားပဲ မဟုတ်လား။”
“မင်းက မင်းနာမည်နဲ့ လိုက်ဖက်သားပဲ။” ဟု သူက ပြောရင်း သူမကို သင်္ဘောကုန်းပတ်ပေါ် တင်ပေးလိုက်ရာ ညည်းတွားသံထွက်လာသည်။ ရေခဲများ အရည်ပျော်သွားသော်လည်း သူသည် လေထဲတွင် အေးစက်သော အငွေ့အသက်ကို ဆက်လက်ခံစားနေရဆဲဖြစ်ပြီး ထိုအအေးဓာတ်မှာ ဝိညာဉ်သရဲနှင့် မသက်ဆိုင်သည့် အအေးဓာတ်မျိုးဖြစ်သည်။
ကျူးဖုန်း သည် ချန်ချန် အသက်ရှင်နေသေးကြောင်း အတည်ပြုရန် သူမ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် လက်တင်လိုက်သည်။ သူမသည် အနားယူခြင်း၏ အိပ်စက်ခြင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းစွာ အသက်ရှူနေသည်။ သူမ၏ အလင်းမှော်အတတ်မှာ တဖျတ်ဖျတ်လင်းပြီး ငြိမ်းသွားသဖြင့် သူသည် လမ်းရှာရန် လမင်း၏အလင်းရောင်ကိုသာ အားကိုးရတော့သည်။
မှော်အတတ်သည် အသုံးပြုသူ၏ ခွန်အားကို အလွန်အမင်း စုပ်ယူကြောင်း သူသိသော်လည်း အေးစက်သော လှံလက်နက်က ချန်ချန် ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဤမျှအထိ ဒဏ်ရာရစေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ သူမ နာကျင်မှုကြောင့် တုန်ရီနေသည်ကို သူ ခံစားမိသည်။ ဤလောကတွင် အဘယ်ကြောင့် ကျင့်စဉ်များ အလုပ်မလုပ်ရသနည်းဆိုသည်ကို သူ နားမလည်နိုင်ပေ။ အကယ်၍သာ အလုပ်လုပ်မည်ဆိုပါက သူတို့အတွက် ပို၍ လွယ်ကူသွားမည်ဖြစ်သည်။ သူ ကမ်းခြေသို့ အမြန်ပြန်သွားရမည်။ ထို့နောက် ချန်ချန် ကို ဂရုစိုက်ရန် လုံခြုံသောနေရာတစ်ခု ရှာရလိမ့်မည်။ သူသည် အိပ်ပျော်နေသော သွေးမျိုးနွယ် မိန်းကလေးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ သူတို့က စွန့်စားသူများ မဟုတ်ပါလား။ သူမသည် သူ့ကို ကူညီရန် စဉ်းစားမနေဘဲ သဘောတူခဲ့သည်။ သူမက သန်မာသောသူပင်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် သွေးရောင်ပြန်လည် သန်းလာနေပြီဖြစ်သည်။
“ဒီဘက်ကို။” ဟု သူပြောပြီး ပြေးထွက်သွားသည်။
ချန်ချန် သည် သူတို့နောက်မှ အမြန်လိုက်လာသည်။ ယခုအခါ သူမသည် သဲပြင်ပေါ်တွင် ပြေးလွှားနေသော ခြေသံများကို ကြားနေရပြီး ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် သူတို့နှင့် ပို၍ နီးကပ်လာနေသည်။
သူတို့သည် ကိုယ်ထည်နှစ်ခြမ်းကွဲနေသော သင်္ဘောပျက်တစ်စင်းကို ပတ်ပြေးလိုက်သည်။ ကျိုးပဲ့နေသော သစ်သားများကြားမှ သင်္ဘောအတွင်းပိုင်းသို့ မှောင်မည်းနေသော အပေါက်ကြီးတစ်ခု ပွင့်နေသည်။ ချန်ချန် က ကျူးဖုန်း သူတို့ကို အတွင်းထဲတွင် ပုန်းခိုင်းနေသည်ဟု ထင်လိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက် ကျူးဖုန်း သည် ရပ်တန့်သွားပြီး ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ သူသည် သူမကို နောက်သို့ တွန်းပို့လိုက်ပြီး တိုက်ခိုက်ရန် အနေအထား ပြင်လိုက်သည်။ သူသည် ကိုယ်ပိုင်ဓားများကို မသုံးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
“သူတို့ ငါတို့ကို ဝိုင်းပတ်နေကြတာ!” သူမသည် ကျူးဖုန်း ထံသို့ အော်ပြောလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် လူတစ်စုက သူတို့ဆီသို့ ခုန်အုပ်လာကြသည်။ လူနှစ်ဦးသည် သင်္ဘောဘေးမှ ခုန်ချလာပြီး ကျူးဖုန်း နှင့် ချန်ချန် တို့၏ ဘေးတစ်ဖက်စီတွင် ကျရောက်လာသည်။ တစ်ယောက်မှာ ပြောင်းဖူးရောင် ဆံပင်များရှိပြီး အခြားတစ်ယောက်မှာ အရပ်ပု၍ ကိုယ်လုံးတောင့်သည်။ ကျူးဖုန်း သည် သူတို့၏ ဓားဖျားများကို ရှောင်ရှားရန် သဲပြင်ပေါ်တွင် လျှောတိုက်သွားသည်။ သူသည် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး ခြေထောက်ဖြင့် အားကုန်လွှဲကန်လိုက်ရာ လူနှစ်ဦး၏ ခြေမျက်စိများကို မိသွားသည်။ သူ အားပြင်းပြင်းနှင့် ကန်လိုက်သဖြင့် ချန်ချန် သည် သူ၏ခြေထောက်ရိုးများ ကျိုးသွားမည်ဟု ထင်လိုက်သည်။ သို့သော် မကျိုးသွားဘဲ ထိုလူနှစ်ဦးမှာ ယိုင်နဲ့ကာ လဲကျသွားသည်။
“ငါတို့နောက်မှာ!” ချန်ချန် သည် သူမ၏ လှံရှည်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ သူမသည် နောက်ဘက်မှ လာနေသော လူနှစ်ဦးကို အပြေးသွားတိုက်လိုက်သည်။ သူတို့ လက်နက်မထုတ်နိုင်ခင်မှာပင် သူမသည် ပထမလူ၏ လက်မောင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဓားချက်ဖြင့် လှီးဖြတ်လိုက်သည်။ ထိုလူသည် လက်မောင်းနှင့် စုတ်ပြဲနေသော အင်္ကျီကို ဆုပ်ကိုင်လျက် နောက်သို့ ဆုတ်သွားသည်။
သူ့အဖော်ဖြစ်သူက အောက်ဘက်မှ ဝင်တိုက်လာပြီး ချန်ချန် ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်လိုက်သည်။ သူသည် ဖုန်များပေကျံနေသော ခရီးသွားအဝတ်အစားနှင့် ဦးထုပ်ပါသော အင်္ကျီဟောင်းကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူသည် ချန်ချန်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို တားဆီးရန် ဓားကြီးကို မြှောက်လိုက်သည်။ သူမသည် စစ်သည်တစ်ယောက် မဟုတ်မှန်း ချန်ချန် သိသည်။ သို့သော် သူမတွင် ကျွမ်းကျင်မှု နည်းပါးသော်လည်း အလွန်ပြင်းထန်သော စိတ်ဓာတ်ဖြင့် ဖြည့်ဆည်းထားသည်။ သူမသည် လှံကို တစ်ပတ်လှည့်လိုက်ပြီး သွေးများစွန်းထင်းနေသော လက်နက်ကို လက်ထဲတွင် ကခုန်စေသည်။ သူမသည် ဓားကိုင်ထားသော ထိုလူကို ကြည့်၍ ပြုံးလိုက်ရာ မီးပုံအလင်းရောင်အောက်တွင် သူမ၏ မျက်လုံးဖြူများမှာ ပို၍ ထင်ရှားနေသည်။
“လာခဲ့လေ။” ဟု သူမ အော်ပြောလိုက်ပြီး မြေပြင်ကို ဆောင့်နင်းကာ သူမ၏ ပြိုင်ဘက်နှစ်ဦးကြားတွင် ဘယ်ညာ လှည့်စားတိုက်ခိုက်နေသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် အရွယ်အစားကို အသုံးပြု၍ လူများကို ကြောက်ရွံ့စေပြီး ခုခံကာကွယ်သည့် အနေအထားတွင်သာ ရှိနေစေသည်။
သူမ၏ အပေါင်းအပါများကြားတွင် ပိတ်မိနေသော ချန်ချန် သည် သင်္ဘောမှ သစ်သားပြားတစ်ခုကို ဆွဲခွာလိုက်ပြီး အပေါ်သို့ မထနိုင်ခင်တွင် ထိုအရပ်ပုသော လူကို ရိုက်ချလိုက်သည်။ သစ်သားပြားသည် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ထိမှန်သွားပြီး ထွက်နေသော သံချောင်းတစ်ခုမှာ သူ၏ အရေပြားကို စုတ်ပြဲသွားစေသည်။ ထိုလူသည် နာကျင်မှုနှင့် ဒေါသကြောင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“မင်းတို့ အခုချက်ချင်း ထွက်သွားတာ ကောင်းမယ်။” ချန်ချန် က ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ ပြောင်းဖူးရောင် ဆံပင်ရှိသူက သူ၏ဓားကို ပုဆိန်ကဲ့သို့ အားကုန်ခုတ်ချလိုက်သည်။ ချန်ချန် က ရှောင်လိုက်သဖြင့် ဓားမှာ သဲပြင်ထဲသို့ စိုက်ဝင်သွားသည်။ သူမသည် လိမ့်ထွက်သွားပြီး ထိုလူ၏ ခြေထောက်ကြားနားသို့ ရောက်သွားသည်။ သူမသည် လက်သီးဖြင့် အားကုန်ထိုးလိုက်ရာ တိုက်ခိုက်သူ၏ နံရိုးအောက်ပိုင်းကို ထိမှန်သွားသည်။ ဤထိုးချက်သည် ထိုလူကို အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေနိုင်ဟု ချန်ချန် ထင်လိုက်သည်။ ထိုလူမှာ သူမထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုကြီးမားပြီး သူ၏ အင်္ကျီပါးပါးအောက်တွင် သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားသည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရသည်။
သူမ အံ့အားသင့်စွာပင် ထိုလူမှာ အသက်ရှူမှားသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကွေးညွှတ်သွားသည်။ သူ၏ဓားမှာ ပြုတ်ကျသွားပြီး ကျူးဖုန်း ကို ထိုလူ၏ ကာကွယ်မှုကြားမှ ဝင်ရောက်လာစေသည်။ သူသည် ထိုလူ၏ လည်ပင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်တွယ်လိုက်ရာ ထိုလူမှာ ချက်ချင်းပင် အသိစိတ်လွတ်သွားတော့သည်။ ရုတ်တရက် ဖြစ်ပွားသော တိုက်ပွဲကြောင့် ချန်ချန် ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် အေးစက်သော ခံစားချက်တစ်ခု ရိုက်ခတ်သွားသည်။
“သတိထား၊ ချန်ချန်”
ချန်ချန် လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ကျူးဖုန်း ၏ လက်နက်မှာ သူ၏လက်ထဲမှ လွင့်စင်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ အသားသတ်သမားသည် သူ၏လက်မောင်းကို ရင်ဘတ်တွင် ဖိကိုင်လျက် နောက်သို့ လဲကျသွားသည်။ လက်ချောင်းများကြားမှ သွေးများ စီးကျလာသည်။
ကြောက်လန့်သွားသော ချန်ချန် သည် သစ်သားပြားကို ပစ်ချလိုက်ပြီး သူ့ထံသို့ ပြေးသွားရန် ပြင်လိုက်သည်။
သူမ၏ နောက်ဘက်တွင် လူတစ်ယောက် ရောက်နေသည်ကို သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် ထိုအရပ်ပုသော လူကို မေ့သွားခဲ့သည်။ သူမသည် လှည့်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သဲပြင်ကြောင့် နှေးကွေးသွားသည်။ လက်ကြီးတစ်စုံက ချန်ချန် ၏ ခါးကို ဆွဲဖက်လိုက်ပြီး သင်္ဘောကိုယ်ထည်နှင့် တိုက်မိအောင် ဘေးသို့ ဆောင့်တွန်းလိုက်သည်။
ချန်ချန် သည် အသက်ရှူသံများ ရပ်တန့်သွားသည်အထိ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ ဦးခေါင်းမှာ ထွက်နေသော သစ်သားပြားနှင့် တိုက်မိသွားသည်။ သူမ၏ အမြင်အာရုံထဲတွင် ကြယ်များ လွင့်ပျံလာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ သူမသည် မှော်အတတ်ကို သုံးရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူမ၏ စိတ်မှာ အလုပ်မလုပ်တော့ပေ။ သူမသည် တိုက်ခိုက်သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။ ထိုလူသည် သူမကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆွဲချလိုက်ပြီး ခါးပတ်တွင် ချိတ်ထားသော ကြိုးတစ်စကို ရှာဖွေရင်း သူမ၏ လက်များကို ရှေ့တွင် ချည်နှောင်လိုက်သည်။