သူတို့နှစ်ယောက်သည် မျက်နှာချင်းဆိုင် နီးကပ်စွာဖြင့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ကျူးဖုန်း ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ချီးကျူးသံယောင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။ သူစကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူ့မျက်နှာပေါ်သို့ ထူးဆန်းသော မှော်အလင်းရောင်တစ်ခု ရုတ်တရက် ထိုးကျလာသည်။
ချန်ချန် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ထိုအလင်းရောင်မှာ လှေနှင့် ဖောင်ကြားရှိ ရေပြင်မှ လာနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ ဒုတိယမြောက် ရုပ်ပွားတစ်ခုက ရေပြင်မှနေ၍ တောက်ပလာပြီး ယခင်ကထက် ပိုမိုရှင်းလင်းကာ လူ့မျက်နှာပုံစံမျိုးကို ပုံဖျက်ထားသည့် ပုံသဏ္ဍာန်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
"သတိထား!" ဟု ကျူးဖုန်း က အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူသည် သူမကို ဆွဲတင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း နောက်ကျသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ရေဝိညာဉ်သည် ရေပန်းနှင့်အတူ အလင်းတန်းများကြားမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအရှိန်ကြောင့် သေးငယ်သော လှေငယ်လေးများမှာ လေထဲသို့ လွင့်စင်သွားကြသည်။ သူမ၏ ညာဘက်လက်မောင်းတွင် ဖိအားနှင့်အတူ ပူလောင်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသော်လည်း ချန်ချန် သည် ထိုဒုက္ခကို အာရုံမစိုက်နိုင်တော့ပေ။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် မြေပြင်ပေါ်မှ လွတ်ထွက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ လေထဲတွင် လွင့်နေပြီး ကမ္ဘာကြီးသည် ယိမ်းယိုင်သွားကာ နောက်ဆုံးတွင် ပုပ်စော်နံသော ရေပြင်က သူမ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ဖုံးအုပ်သွားပြီး အေးစက်မှုမှလွဲ၍ ကျန်သည့်အာရုံအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
ချန်ချန် သည် သူမ၏ ဝတ်ရုံကြီးကို ဝတ်ဆင်ထားလျက်နှင့် ရေထဲတွင် ခြေထောက်များကို အသည်းအသန် ကန်ကျောက်ကာ ရေမျက်နှာပြင်သို့ ပြန်တက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သူမ ရေပေါ်သို့ ရောက်လာပြီး လေကို အငမ်းမရ ရှူသွင်းလိုက်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အေးစက်သော အမှောင်ထုမှလွဲ၍ ဘာမျှမရှိတော့ပေ။ ကျူးဖုန်း ၏ မီးအိမ်မှာလည်း ငြိမ်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ချန်ချန် သည် သူမ၏ လက်ကို ရေပေါ်သို့ မြှောက်ကာ မှော်စကားလုံးများကို ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူမသိထားသည့် မှော်အားနည်းမှုကြောင့် ရေကူးရန်ပင် မစွမ်းသာတော့မည်ကို စိုးရိမ်နေမိသည်။
သူမ၏ လက်မှ အလင်းရောင်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး လက်မောင်းတစ်ခုလုံးမှာ မီးတိုင်တစ်ခုအလား တောက်ပလာသည်။ ရုတ်တရက် သူမ၏ ဗိုက်ထဲတွင် မူးဝေလာသည်။ ဆိပ်ကမ်း၏ ပုပ်စော်နံသော အနံ့နှင့် ရေလှိုင်းများ၏ ရွေ့လျားမှုက သူမကို ပို၍ပင် မူးဝေစေသည်။ ချန်ချန် သည် ခေါင်းကို လှည့်၍ အန်ချလိုက်ပြီး ရေနှင့် အညစ်အကြေးများကို ထွေးထုတ်လိုက်သည်။ လည်ချောင်းထဲတွင် ပူလောင်နေသော်လည်း သူမကိုယ်သူမ အတင်းအကျပ် ထိန်းချုပ်လိုက်ရသည်။
မှော်အလင်းရောင်ကြောင့် သူမ၏ တံတောင်ဆစ်မှ လက်ဖျံအလယ်ထိ ရှည်လျားသော ဒဏ်ရာကြီးကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဒဏ်ရာထဲတွင် သစ်စများပင် စိုက်ဝင်နေသည်။
ကျူးဖုန်း သည် မှောက်လျက်သား ဖြစ်နေသော ဖောင်ဆီသို့ ရေကူးသွားသည်။ သူသည် ဖောင်ပေါ်သို့ တက်လိုက်ပြီး ခါးပတ်မှ ဓားတစ်ချောင်းကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ထိုဓားမှာ သံချေးတက်နေသော ပါးလွှာသည့်ဓားဖြစ်ပြီး လက်နက်မဟုတ်ဘဲ ငါးခွဲသည့်ဓားသာ ဖြစ်သည်။ ချန်ချန် သည် ကျူးဖုန်း က ထိုကြေးနီဓားကို ရေဝိညာဉ်ရှေ့တွင် ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ဝှေ့ယမ်းနေသည်ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေမိသည်။ ထိုရေဝိညာဉ်မှာ မိုးတိမ်များကြားမှ ရေပြင်ပေါ်သို့ အုပ်မိုးပျံသန်းလာသည်။
သူ ရူးနေတာပဲ၊ ဟု ချန်ချန် တွေးလိုက်သည်။ ထိုဓားက မသေမျိုးဘီလူးကို ဘာမျှထိခိုက်စေနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ တခြားဓားကို ဘာကြောင့် မသုံးတာလဲ။
ချန်ချန် ၏ ဘယ်ဘက်လက်ခလယ်တွင် တောက်ပနေသည့် ငွေရောင်လက်စွပ်တစ်ခုက ကျူးဖုန်း ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားလိုက်သည်။ သူမ လက်အိတ်ကို ချွတ်ထားသဖြင့် မှော်စွမ်းအင်များဖြင့် တောက်ပနေသော လက်စွပ်နှင့် သူမ၏ ဖြူဖျော့နေသော အရေပြားကို သူမြင်နေရသည်။ ဒါကို သူမ ဘယ်ကရတာလဲ၊ ဟု ကျူးဖုန်း တွေးမိသည်။
အလင်းရောင်သည် သူမ၏ လက်မောင်းတစ်လျှောက် ပြန့်နှံ့သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော မြစ်ရေစီးကြောင်းကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ စီးဆင်းသွားသည်။ ငါးခွဲဓားပေါ်တွင် ကျရောက်နေသည့် အလင်းတန်းမှလွဲ၍ ကျန်အလင်းရောင်များမှာ မှေးမှိန်သွားသည်။ ချန်ချန် သည် ဖောင်ဆီသို့ ရေကူးသွားရင်း သူတို့ကို ကူညီပေးနိုင်မည့် မှော်အတတ်တစ်ခုခုကို မှတ်မိရန် ကြိုးစားနေသည်။ သန့်စင်သော အလင်းရောင်ဆိုသည်မှာ အန္တရာယ်မရှိသည့် မှော်ကစားနည်းတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ အိုဘုရားသခင်၊ သူမ မီးနှင့် ရေခဲကို ခေါ်ဆောင်တတ်သည့် နည်းလမ်းကို ပြန်အမှတ်ရနိုင်ပါ့မလား။ အကယ်၍ သူမ အမှတ်ရခဲ့လျှင်ပင် ထိုရေဝိညာဉ်ကို ထိခိုက်စေနိုင်ပါ့မလား။ သူမသည် ယခင်က ဤကဲ့သို့သော အရာမျိုးနှင့် ဘယ်သောအခါကမျှ မကြုံဖူးခဲ့ပေ။
သူမ၏ ဖခင်သည် သူမကို အိုဗာဝေါလ်မြို့လမ်းမများပေါ်တွင် တစ်ယောက်တည်း သွားလာနိုင်စေရန် ရည်ရွယ်၍ လေ့ကျင့်ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူမ၏ အတွေးများ ရှုပ်ထွေးနေပြီး လက်မောင်းမှ ပူလောင်နေစဉ်မှာပင် ကျူးဖုန်း သည် ဖောင်ပေါ်တွင် သာမန်လူတို့ထက် ပိုမိုမြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် ရွေ့လျားသွားသည်။ သူ့ဓားက တောက်ပသွားပြီး ဘီလူး၏ ပခုံးနေရာဟု ယူဆရသည့်နေရာကို လှီးဖြတ်လိုက်သည်။
ချန်ချန် သည် ဒဏ်ရာကို မမြင်ရသော်လည်း ရေဝိညာဉ်၏ လူ့လောကနှင့်မဆိုင်သော အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ထိုရေဝိညာဉ်သည် လိမ်ကောက်သွားပြီး ကျူးဖုန်း ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြတ်ကျော်သွားသည်။ ခဏတာမျှတွင် ကျူးဖုန်း သည် ဝိညာဉ်အစုအဝေးက ဖုံးအုပ်ထားစဉ် ရေပေါ်တွင် ခြေနင်းနေသလို ဖြစ်သွားသည်။ ထို့နောက် ဝိညာဉ်က လွန်သွားပြီး ကောင်လေးမှာ ဖောင်ပေါ်သို့ ပြန်ကျသွားသည်။ ချန်ချန် သည် ရေဝိညာဉ်နှင့် ထိတွေ့မှုကြောင့် သူ၏ ကြွက်သားများ တင်းမာနေသည်ကို မြင်ရလောက်အောင် နီးကပ်နေသည်။ သို့သော် သူ့တွင် ထိခိုက်မှုကြီးကြီးမားမား မရှိပေ။
သူမသည် ဖောင်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာ ကျူးဖုန်း ၏ ဘေးသို့ အားယူတက်လိုက်သည်။ ရေဝိညာဉ်သည် သူတို့နှစ်ယောက်ထဲမှ မည်သူက ပို၍ ခြိမ်းခြောက်မှုရှိသည်ကို ဆုံးဖြတ်နေသကဲ့သို့ ခေါင်းပေါ်တွင် ဝဲပျံနေသည်။ ချန်ချန် သည် ကျူးဖုန်း ထံမှ ရေဝိညာဉ်၏ အာရုံကို လွှဲပြောင်းရန်အတွက် တောက်ပနေသော သူမ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းနေသည်။
ထိုဘီလူးကို တိုက်ခိုက်ရန် ပိုမိုကြီးမားသော မှော်အတတ်များကို သူမ မမှတ်မိတော့ပေ။ သို့သော် သူမ ရှာဖွေလိုပါက ထိုမှော်အတတ်များက သူမဆီသို့ ရောက်လာလိမ့်မည်။ သူမ၏ စိတ်အစဉ်၏ အမြင့်ဆုံးမျှော်စင်တွင် ပိတ်လှောင်ထားသည့် မှော်စွမ်းအင်များမှာ ပုံပြင်ထဲမှ မင်းသမီးလေးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူမအတွက် မှော်စာအုပ် မလိုအပ်ပေ၊ လိုအပ်သည်မှာ စိတ်ဆန္ဒသာဖြစ်သည်။
သူမ၏ ဖခင်က ဆုံးမခဲ့သည့် စကားများကို သူမ မြင်ယောင်နိုင်သည်။ "မင်းရှေ့မှာရှိတဲ့ ဒီအရာက အသက်မရှိဘူး။ သူက နွေးထွေးမှုလည်း မရှိ၊ ကရုဏာလည်း မရှိဘူး။ သူက သေခြင်းတရားကိုပဲ လိုလားတယ်။ ဒီလို သတ္တဝါမျိုးနဲ့ တွေ့တဲ့အခါမှာတော့ သေခြင်းတရားကို အရင်ဆုံး ပေးအပ်ဖို့ကလွဲပြီး တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိဘူး" ဟု သူပြောခဲ့ဖူးသည်။
ရေဝိညာဉ်သည် ဝှေ့ယမ်းနေသည့် အလင်းရောင်ကြောင့် အာရုံလွဲသွားပြီး ရေပြင်နှင့် တစ်လက်မအကွာတွင် နိမ့်ကျကာ ပျံသန်းလာသည်။ သူသည် သူမ၏ ညာဘက်မှ တိုးဝင်လာသည်။ ချန်ချန် သည် ထိုအရာနှင့် တိုက်မိပါက ဖောင်ပေါ်မှ ပြုတ်ကျသွားမည်ကို သိသဖြင့် ခြေထောက်များကို ခိုင်မြဲစွာ စိုက်ထားလိုက်သည်။
ရေဝိညာဉ်သည် ကွေးညွတ်သော လမ်းကြောင်းဖြင့် ဖောင်၏ ဘေးဘက်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ရုတ်တရက် ကျူးဖုန်း သည် သူတို့နှစ်ယောက်ကြားသို့ ခုန်တက်လာသည်။ သူသည် ဒဏ်ရာရဟန်ဆောင်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူသည် ကြေးနီဓားကို ရေဝိညာဉ်၏ ရင်ဘတ်တွင် စိုက်ထားကာ တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ ရေဝိညာဉ်သည် ရုန်းကန်အော်ဟစ်ပြီး ကျူးဖုန်း ကို လေထဲသို့ မြှောက်လိုက်သည်။ ခဏတာမျှတွင် သူတို့နှစ်ယောက်သည် ရေပြင်ပေါ်တွင် လေထဲ၌ ဆိုင်းလျက်သား ဖြစ်နေသည်။ ကျူးဖုန်း သည် ဝိညာဉ်အသားကို ဆွဲဖြဲလိုက်သည်။ သူ ထပ်မံဆွဲလိုက်သောအခါ ရေဝိညာဉ်သည် လည်ပတ်သွားပြီး ခိုးသူကို ဖောင်ပေါ်မှ လွင့်စင်သွားအောင် ခါထုတ်လိုက်သည်။
ထိုနည်းလမ်းမှာ အလုပ်ဖြစ်သွားသည်။ ကျူးဖုန်း ၏ လက်ချောင်းများမှာ ဓားမှ လွတ်ထွက်သွားပြီး ရေနက်ထဲသို့ ထိုးကျသွားသည်။ သူ၏ ဦးထုပ်မှာ ရေပေါ်သို့ ပေါ်လာသော်လည်း ကျူးဖုန်း မှာ ပြန်ပေါ်မလာတော့ပေ။ ဖောင်ပေါ်တွင် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်သော ချန်ချန် သည် နောက်ဆုံးတွင် မှော်အတတ်တစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားသည်။ သူမသည် ရေဝိညာဉ်ကို စောင့်ကြည့်နေသည်။ ရေဝိညာဉ်သည် ရေပြင်နှင့် ပြိုင်တူ ပျံသန်းလာသော တောက်ပသည့် မြှားတစ်စင်းအလား သူမဆီသို့ ဦးတည်လာသည်။ ကျူးဖုန်း ၏ ငါးခွဲဓားမှာ ဘီလူး၏ ရင်ဘတ်တွင် စိုက်ဝင်နေသော်လည်း ဓားပေါ်ရှိ အလင်းရောင်မှာ မှေးမှိန်သွားပြီဖြစ်သည်။ ဘီလူး နီးကပ်လာသောအခါ ချန်ချန် သည် ဓားနှင့် လက်ကိုင်တို့မှာ ပြာမှုန့်များအဖြစ် ပြိုကွဲကျသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင် ရေဝိညာဉ်သည် သူမကို အာရုံလွဲတော့မည် မဟုတ်ပေ။ ကျူးဖုန်း မှာ ရေနစ်သွားသည်ဖြစ်စေ၊ သူမကို ကူညီရန် ဝေးလွန်းသည်ဖြစ်စေ မသိရတော့ပေ။
တုန်ယင်နေသော ချန်ချန် သည် လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ လက်မနှစ်ဖက်ကို ပူးကပ်လိုက်ပြီး မှော်စကားလုံးများကို ရွတ်ဆိုကာ သူမကိုယ်တိုင် မီးလောင်မသွားစေရန် ဆုတောင်းလိုက်သည်။
"ပျောက်ကွယ်သွားစမ်း!" ဟု သူမ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ဘာမျှ ဖြစ်မလာပေ။ သူမ၏ လက်ဖဝါးမှ ထွက်လာသင့်သည့် မီးတောက်များသည် လက်ချောင်းထိပ်များတွင် အားနည်းသော အဝါရောင် မီးပွားများအဖြစ်သာ ပေါ်လာသည်။ လက်ဖဝါးများမှာ အနည်းငယ် ပူနွေးလာသော်လည်း ထိုအပူမှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
"ငုံ့ထား!" ဟု ကျူးဖုန်း က သူမ၏ ဘယ်ဘက်မှ အော်ပြောလိုက်သည်။ ချန်ချန် မှာ အံ့အားသင့်လွန်းသဖြင့် တုံ့ပြန်ရန်ပင် မေ့လျော့နေသည်။ ရေဝိညာဉ်သည် သူမဆီသို့ တိုးဝင်လာသည်ကို မြင်နေရသော်လည်း သူမ မစဉ်းစားနိုင်၊ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။ လေတိုးသံတစ်ခုနှင့်အတူ ဘီလူးသည် သူမကို ဖုံးအုပ်သွားသည်။
အလင်းရောင်သည် ချန်ချန် ကို မျက်စိကွယ်စေသည်။ သူမ မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်သော်လည်း အလင်းရောင်များက သူမကို ဝိုင်းရံထားသည်။ အေးစက်မှု။ ခါးသီးသော အအေးဓာတ်သည် စိုစွတ်သော မြွေများကဲ့သို့ သူမ၏ အရေပြားပေါ်တွင် တွားသွားပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားမရအောင် လုပ်လိုက်သည်။ သူမ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သူမ၏ ဖိနပ်များက ဖောင်ပေါ်တွင် ပွတ်တိုက်မိသည်။ သူမ မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး လွတ်မြောက်ရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
အပေါက်ဖြစ်နေသော မျက်လုံးအိမ်များက သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ဝိညာဉ်အသားများမှာ ရေဝိညာဉ်၏ နှုတ်ခမ်းမဲ့ ပါးစပ်တွင် ကပ်တွယ်နေသည်။ ၎င်းမှာ လူ့မျက်နှာ၏ ပုံဖျက်ထားသော အရုပ်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်မှာ သူမကို အသက်ရှူမဝအောင် ဖိနှိပ်ပြီး ရေခဲစေလျက်ရှိသည်။ သတိနှင့် မေ့လျောမှုကြားရှိ မီးခိုးရောင် အလင်းတန်းများထဲတွင် သူမ၏ ဆရာပြောခဲ့သော စကားများက သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ အသက်ဝင်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။
"အကယ်၍ မင်း တောထဲမှာ ဘီလူးတစ်ကောင်နဲ့ တိုက်ခိုက်ရမယ်ဆိုရင် လူသားမိန်းမတစ်ယောက်လို တွေးတာက အလုပ်မဖြစ်ဘူးဆိုတာ မှတ်ထားပါ။ သတ္တဝါတိုင်းက မှော်အတတ်အပေါ် တုံ့ပြန်ပုံချင်း မတူကြဘူး။ တချို့ဆိုရင် အစွမ်းထက်ဆုံး မှော်အတတ်တွေကိုတောင် ခုခံနိုင်တယ်"
"ကျွန်မက အားနည်းလွန်းနေရင် ဘီလူးကို ဘယ်လို တိုက်ခိုက်ပြီး အသက်ရှင်နိုင်မှာလဲ" ဟု ချန်ချန် မေးခဲ့ဖူးသည်ကို သူမ ပြန်အမှတ်ရလိုက်သည်။
"စွမ်းအားမရှိခင်မှာ ဉာဏ်ကောင်းဖို့ လိုတယ်" ဟု ဆရာက ပြောခဲ့သည်။ "တချို့သော သတ္တဝါတွေက မှော်အတတ်တွေရဲ့ လွဲမှားမှုကြောင့် ဖြစ်တည်လာတာ။ သူတို့က မှော်အတတ်တွေကို နှစ်သက်ပြီး အဲဒီအပေါ်မှာ အာရုံလွဲသွားတတ်တယ်။ အဲဒါကို မှတ်ထားပါ"
နာကျင်စွာဖြင့် ရှူရှိုက်လိုက်ရင်း ချန်ချန် သည် သူမ အသိဆုံးနှင့် အလုပ်ဖြစ်ပြီး နာကျင်မှုမရှိသည့် ရိုးရှင်းသော မှော်အတတ်ကို ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။ အတိတ်ကာလက သူမသည် ထိုမှော်အတတ်ကို အဝတ်အစားများ ပြဲသွားသောအခါ ပြန်ချုပ်ရန် သုံးခဲ့ဖူးသည်။
သူမ ရွတ်ဆိုပြီးသည်နှင့် မမြင်ရသော စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခုက သူမ၏ လက်များကို ဖုံးအုပ်သွားသည်။ သူမ အောင်မြင်စွာ သုံးခဲ့သည့် မှော်အတတ်တိုင်းတွင် ထိုခံစားချက်မျိုး ရှိတတ်သည်။ ဆရာက ၎င်းကို မှော်အတတ်က ခန္ဓာကိုယ်အပေါ် သက်ရောက်သည့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အကျိုးသက်ရောက်မှုတစ်ခုဟု ရှင်းပြခဲ့သည်။ သွေးကပ်ရောဂါ ဖြစ်ပွားပြီးနောက် မှော်စွမ်းအင်များသည် အမြဲမပြတ် ပြောင်းလဲနေပြီး မှော်ဆရာအမျိုးမျိုးအပေါ် မတူညီသော ပုံစံများဖြင့် သက်ရောက်နေသည်။ ဤသည်မှာ သူမ၏ မှော်စွမ်းအင်ပင်ဖြစ်သည်။
ကျူးဖုန်း ၏ အဆိုအရ ရေဝိညာဉ်မှာ မှော်ရောဂါ၏ ကျွန်ခံနေရသူဖြစ်သည်။ သူမ၏ ပုံဖျက်ထားသော မှော်စွမ်းအင်များသည် အနည်းငယ်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ၎င်း၏ အာရုံကို ဖမ်းစားနိုင်လောက်သည်။ ချန်ချန် သည် သူမ၏ ရိုးရှင်းသော မှော်အတတ်က လုံလောက်ပါစေဟု ဆုတောင်းလိုက်သည်။
မှော်စွမ်းအင်များသည် ရေဝိညာဉ်၏ ကိုယ်ခန္ဓာမဲ့ ပုံစံအတွင်းသို့ တောက်ပသွားသည်။ အံ့အားသင့်မှုကြောင့်ဖြစ်စေ၊ အခြားအကြောင်းကြောင့်ဖြစ်စေ ထိုဘီလူးသည် နောက်သို့ ဆုတ်သွားပြီး သူမကို ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
ချန်ချန် သည် နောက်သို့ ယိုင်သွားသော်လည်း သူမမှာ မတ်တပ်ရပ်ရန်ပင် အားမရှိတော့ပေ။ သူမ ရေထဲသို့ မကျမီ အသက်ကို တစ်ချက်မျှသာ ရှူနိုင်လိုက်သည်။ ရေဝိညာဉ်နှင့် ကြုံတွေ့ပြီးနောက် ဆိပ်ကမ်းရေက သူမအတွက် နွေးထွေးနေသလို ခံစားရသည်။ ချန်ချန် သည် ရေကူးရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း သူမ၏ လက်များမှာ တင်းကျပ်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းများကို သူမ ထိန်းချုပ်၍ မရတော့ပေ။
ချန်ချန် ၏ အမြင်အာရုံထဲတွင် အမည်းစက်များ ပေါ်လာသည်။ သူမ၏ စိတ်တစ်နေရာက ရေဝိညာဉ်နှင့် ပြန်တွေ့မည့်အစား ရေနစ်သေဆုံးခြင်းက ပို၍ကောင်းလိမ့်မည်ဟု တွေးမိသည်။ သို့သော် သူမ၏ အဆုတ်ကမူ လက်မခံပေ။ သူမ အသက်ကို အားကုန်ထုတ်လိုက်ရာ ရေပူဖောင်းများ ထွက်လာသည်။ သူမ၏ အပေါ်ဘက်တွင် ရေဝိညာဉ်၏ တောက်ပနေသော အလင်းတန်းကို မြင်နေရသည်။ ထိုဘီလူးသည် ရေထဲသို့ ပြန်ရောက်လာပြီး မှော်စွမ်းအင်ကို ရှာဖွေရင်း ရူးသွပ်နေသည်။ သို့သော် သူမ ရေထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ နစ်မြုပ်သွားသည်နှင့်အမျှ ထိုဘီလူးနှင့် အလင်းရောင်မှာ ပို၍သေးငယ်သွားတော့သည်။