"မင်း နိုးလာပြီပဲ" ချန်ချန် သူတို့ဆီ ရောက်လာတဲ့အခါ အွန်ဂါရာက ပြောလိုက်သည်။ "ဘယ်လိုနေသေးလဲ။ မင်း ချက်ချင်း နိုးမလာတော့ ငါတို့ စိတ်ပူနေခဲ့တာ"
"ငါ အိပ်ပျော်နေတာ ဘယ်လောက်ကြာသွားပြီလဲ" ချန်ချန် စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။ သူမ အွန်ဂါရာရဲ့ လက်မောင်းကို ကိုင်လိုက်မိသည်။ ထိုအမျိုးသမီးက သူမကို စကားမပြော၊ နှုတ်မဆက်ခဲ့ပေ။ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ ကြေကွဲဝမ်းနည်းမှုအရိပ်အယောင်တွေ လွှမ်းမိုးနေဆဲဖြစ်သည်။ "ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ။ အန်းဂမ်ကော ဘာဖြစ်သွားသေးလဲ" လို့ သူမ မေးလိုက်သည်။
အွန်ဂါရာက အားတင်းပြီး အနည်းငယ် ပြုံးပြလိုက်သည်။ "သူ အဆင်ပြေပါတယ်။ မီးခိုးငွေ့ နည်းနည်းပါးပါးလောက်နဲ့တော့ သူ့ကို တားဆီးနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး"
ချန်ချန် တံတွေးမြိုချလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သော်လည်း သူမရဲ့ စိတ်သက်သာရာရမှုကတော့ မပြည့်စုံခဲ့ပေ။ ဘုရားကျောင်းထဲကို ဝေ့ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ဂျိုယာရဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ အရိပ်အယောင်ကို မတွေ့ရတာကြောင့် သူမရဲ့ ရင်ထဲမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် အသိတရားတစ်ခု ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ "မင်းရဲ့ ညီမလေ..." သူမက ပြောသည်။ "သူ မလွတ်မြောက်ခဲ့ဘူး မဟုတ်လား"
အွန်ဂါရာက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေ အရည်လဲ့လာသည်။ "ငါတို့ သူ့ကို တံတားနားမှာ တွေ့ခဲ့တယ်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဒဏ်ရာ တစ်ချက်မှ မရှိဘူး၊ သူက ရုတ်တရက် အသက်ပျောက်သွားတာပဲ။ အဖေကတော့ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုတွေက သူ့အတွက် များလွန်းသွားလို့ သူ့အချိန်တန်လို့ သွားရတာလို့ ထင်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက အလကား ဖြစ်သွားတာတော့ မဟုတ်ဘူး။ အနည်းဆုံးတော့ သူ့ကြောင့် လူပုဆိုး (၁၂) ယောက်လောက် အသက်ရှင်ခဲ့ရတယ်"
"အွန်ဂါရာ... ငါ တကယ် စိတ်မကောင်းပါဘူး" ချန်ချန် မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်ပြီး ဝမ်းနည်းမှုကို အဆုံးထိ ခံစားလိုက်သည်။
သူတို့ ဒရူယာကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး ချန်ချန်ကလည်း ထိုလုံးဝန်းတဲ့ အရာဝတ္ထုကို လက်လွတ်ပေးလိုက်မိပြီ။ သို့သော် ချန်ချန်က ထိုပစ္စည်းရဲ့ ခေါ်သံကို ကြားလိုက်ရသေးသည်။ မစ်စထရာရဲ့ အမှတ်တရတွေပေါ့။ အခု ဒါက ယောင်းမိုတွေလက်ထဲ ရောက်သွားပြီလား။ ဒါမှမဟုတ် သူ့ဘာသာ သူ လွတ်မြောက်သွားပြီလား။ သူမကတော့ နောက်ဆုံးအဖြစ်ပဲ ဖြစ်ပါစေလို့ ဆုတောင်းနေမိသည်။
"ကျူးဖုန်းကော ဘယ်မှာလဲ" သူမ မေးလိုက်သည်။
"သူက ဘုရင်နဲ့အတူ ဂူထဲမှာ ရှိနေတယ်။ အာဘရွန်၊ အော်ဘန်နဲ့ လက်နက်ကျွမ်းကျင်သူတွေ၊ ပြီးတော့ နန်းထိန်းကောင်စီဝင်တွေနဲ့အတူ ရှိနေတာ" အွန်ဂါရာက ပြန်ဖြေသည်။ "မင်းကိုလည်း ခေါ်ထားပေမဲ့ ငါတို့ မနှိုးချင်ခဲ့ဘူး။ ကောင်စီက ဘာဆက်လုပ်မလဲဆိုတာ ဆုံးဖြတ်နေကြတယ်"
"ဘာကို ဆုံးဖြတ်မှာလဲ" ချန်ချန် မေးလိုက်သည်။ "ဘုရင် အဆင်ပြေရဲ့လား"
အွန်ဂါရာက တံခါးဘက်သို့ တစ်ချက်မျှ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ "မင်း သွားတာ ကောင်းလိမ့်မယ်" ဟု အကြံပေးရင်း သူမကို ထူမပေးရန် လက်ကမ်းပေးလိုက်သည်။ သူတို့ ဘုရားကျောင်းထဲကနေ ထွက်လာတဲ့အခါ မြို့ပျက်စီးသွားပုံကို ချန်ချန် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်မိသည်။ မြို့ရဲ့ တစ်ဝက်လောက်က ပြိုကျနေတဲ့ အိမ်ခြေတွေ၊ ကျောက်တုံးတွေနဲ့ အပျက်အစီးပုံတွေအောက်မှာ မြုပ်ဝင်နေခဲ့ပြီ။ ဒီလို ပျက်စီးယိုယွင်းနေတာတွေကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ချန်ချန်ရဲ့ ရင်ထဲမှာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုတွေ ပြန်လည် ထိခိုက်လာပြန်သည်။
"တံခါး (၉) ပေါက်စလုံးကို ပိတ်နိုင်ခဲ့တယ်" ဆူလ်က သူမရဲ့ အကြည့်ကို လိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဆုတ်ခွာချိန်မှာ အပြင်မရောက်လိုက်တဲ့ ယောင်းမိုမှန်သမျှ ဒီမှာ ပိတ်မိသွားပြီး စစ်သည်တွေကပဲ ရှင်းထုတ်လိုက်ရတယ်။ သူတို့က ပေါက်ကွဲမှုဖြစ်မယ်လို့ မထင်ထားကြဘူး၊ ဖြစ်ပြီးတဲ့နောက်မှာလည်း တုံ့ပြန်ဖို့ နှေးကွေးသွားခဲ့တာ"
"ဒါက လူပုတွေအတွက်လည်း အရင်းအနှီး ကြီးလွန်းပါတယ်" ချန်ချန်က ပြောလိုက်သည်။ "သူတို့ထဲက ဘယ်နှစ်ယောက်လောက်များ ပေါက်ကွဲမှုထဲ ပါသွားမလဲဆိုတာ ငါ တွေးနေမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါမှလွဲလို့ တခြားနည်းလမ်း မရှိခဲ့ဘူး မဟုတ်လား။ ယောင်းမိုတွေ နောက်တစ်ခါ ထပ်တိုက်ခိုက်ဖို့ မဝံ့ရဲတော့လောက်အောင် ဖြစ်သွားမှာပါ"
"သူတို့ ဘယ်လိုလုပ် ထပ်တိုက်နိုင်တော့မှာလဲ" အွန်ဂါရာက ပြောသည်။ "သူတို့ရဲ့ တပ်ဖွဲ့တစ်ဝက်နဲ့ သူတို့ရဲ့ အရှင်သခင်မပါ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့တာပဲ"
"ဂါလာဇာ ဘာဖြစ်သွားလဲ" ချန်ချန် မေးလိုက်သည်။ အွန်ဂါရာက ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။ "ဘုရင်က သူ့ကို လွှတ်ပေးဖို့ စီစဉ်ထားပေမဲ့ တိုက်ပွဲအတွင်းမှာပဲ ပျောက်သွားခဲ့တယ်။ ပေါက်ကွဲမှုထဲမှာပဲ သေသွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်"
သူတို့ ခန်းမထဲကို ဝင်သွားတဲ့အခါ အစောင့်နှစ်ယောက်က သူတို့ကို ဘုရင်ဆီ ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။ ဘုရင် လာဂါမာက သူ့ရဲ့ ရာဇပလ္လင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေပြီး ကျောက်တုံးလက်တင်ခုံတွေကို အားပြု၍ လက်နှစ်ဖက်ကို တင်ထားသည်။ အရင်က သူ့ပုံစံရဲ့ အရိပ်အယောင်သာ ကျန်တော့တဲ့ ဘုရင်ဟာ အရောင်ဖျော့တော့နေပြီး ငွေရောင်မုတ်ဆိတ်မွေးတွေကလည်း မွဲခြောက်နေသည်။ ဒါပေမဲ့ ချန်ချန် ခန်းမထဲ ဝင်လာတဲ့အခါ ဘုရင်က မတ်တပ်ရပ်ပေးခဲ့သည်။
"ဆောင်းရာသီကုန်တဲ့အထိ အိပ်ပျော်နေတော့မလားလို့ ထင်နေတာ" သူက လေသံမာမာနဲ့ ပြောသည်။ "အခုတော့ အဆင်ပြေရဲ့လား"
"ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်၊ နည်းနည်းလောက် ပွန်းပဲ့သွားတာပါ" ချန်ချန်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။ ကျူးဖုန်း၊ အာဘရွန်နဲ့ အော်ဘန်တို့က ကောင်စီဝင်တွေရဲ့ အနောက်ဘက် တစ်ဖက်ခြမ်းမှာ ရပ်နေကြသည်။ သူမက ဖခင်ဖြစ်သူနဲ့ သားဖြစ်သူကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူတို့ကလည်း လက်နက်တွေကို မြှောက်ပြရင်း အသိအမှတ်ပြုလိုက်ကြသည်။ စကားလုံးတွေ ပြောဖို့ မလိုတော့ပေ။
"အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဘုရင် လာဂါမာက ကောင်စီဝင်တွေကို ရည်ရွယ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ မင်းတို့ သိကြပါတယ်။ မင်းတို့ကိုလည်း ယုံကြည်ပါတယ်"
"အရှင်မင်းကြီး" ကောင်စီဝင်တွေက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ကြသည်။ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဦးညွှတ်ကာ ခန်းမထဲကနေ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ တံခါးတွေ ပိတ်သွားတဲ့အခါ ဘုရင် လာဂါမာက အာဘရွန်ကို ပြောလိုက်သည်။ "ကဲ... မိတ်ဆွေဟောင်းရေ၊ ငါကတော့ မင်းအတွက် ရှုပ်ထွေးနေတဲ့ ကိစ္စတွေကိုပဲ ချန်ထားခဲ့ရတော့မှာ သေချာတယ်" ဘုရင်က အရိုးပေါ်အရေတင် ဖြစ်နေတဲ့ လက်ကို ရူန်စာရေးသူဆီ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "တခြားနည်းလမ်း ရှိရင် ကောင်းမှာပဲ။ တကယ်ကိုပဲ စိတ်မကောင်းပါဘူး"
"ကျွန်တော်တို့ အဆင်ပြေပါလိမ့်မယ် အရှင်မင်းကြီး" အာဘရွန်က ဘုရင့်လက်မောင်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီး ပြန်နိုးလာတဲ့အချိန်မှာ မြို့တော်က အသစ်ပြန်ဖြစ်နေမှာပါ"
"ရှင် ကျောက်တုံးတွေဆီ ပြန်သွားတော့မှာပေါ့နော်" ချန်ချန်က ပြောလိုက်သည်။ ဟုတ်တာပေါ့။ မှော်စွမ်းအင်ဆိုတာ နတ်နဂါးဆီကနေ သူ့ရဲ့ တန်ဖိုးကို တောင်းဆိုသွားတာပဲ။ စစ်ပွဲမဖြစ်ခင်တုန်းက သူက လူပုပုံစံကို ထိန်းထားဖို့ மாயအာရုံကို သုံးနေခဲ့တာ။ မဟာဘုရင် လာဂါမာတစ်ယောက် ဒီတိုက်ပွဲကနေ ပြန်လည် နာလန်ထူဖို့ဆိုရင် အချိန်အကြာကြီး အိပ်စက်ရလိမ့်မယ်။ သူမရဲ့ သက်တမ်းထက်၊ ကျူးဖုန်းရဲ့ သက်တမ်းထက်၊ အာဘရွန်ရဲ့ သက်တမ်းထက်တောင် ပိုကြာနိုင်တယ်။ ရူန်ပုရောဟိတ်ရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ရသလောက် သူလည်း ဒါကို သိနေပုံပါပဲ။
ချန်ချန် ပြောလိုက်တဲ့အခါ ဘုရင် လာဂါမာက လှည့်ကြည့်လာသည်။ "အလုံးဝန်းလေး ပျောက်သွားပြီပေါ့" သူက ပြောသည်။ ဒါက မေးခွန်းထုတ်တာ မဟုတ်ပေ။
ချန်ချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "တောင်းပန်ပါတယ်"
ဘုရင်က လက်ကာပြလိုက်သည်။ "အဲဒါက ပိုကောင်းပါတယ်" သူက ဆိုသည်။ "အာခတ်လူမျိုးတွေထက် ပိုကောင်းတဲ့သူတွေလက်ထဲ ရောက်သွားမှာပါ။ သူတို့ရဲ့ ကာမစ်အပြစ်တွေက အတိုင်းအဆ မရှိဘူးလေ" ဘုရင် လာဂါမာက ချန်ချန်ကို အနားကို ခေါ်လိုက်ပြီး တိုးတိုးပြောသည်။ "ငါ ကြောက်နေမိတယ်လို့ ဝန်ခံရင် မင်း ငါ့ကို အထင်သေးသွားမလား"
ဒီစကားက သူမကို အံ့အားသင့်သွားစေပေမဲ့ ချန်ချန်က ချက်ချင်းပဲ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မ နားလည်ပါတယ်"
"နားလည်သလား။ ငါက ငါ့လူမျိုးတွေအတွက် စိုးရိမ်နေတာ၊ ဒါပေမဲ့ ဒါထက် ပိုပါတယ်။ ငါ လုံခြုံတယ်လို့ မခံစားရတာ ကြာပြီ။ အနာဂတ်ကလည်း မရေမရာ ဖြစ်နေတယ်" ဘုရင် လာဂါမာက ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒီအရွယ်ရောက်နေတဲ့ ငါက ကြောက်စိတ်တွေ ပျောက်သွားသင့်တယ်လို့ မင်း ထင်မှာပေါ့" သူ့အသံ တိုးသွားသည်။ "ဒါပေမဲ့ ဘယ်တော့မှ မပျောက်ဘူး။ ဒီလို ပြောရတာ ရှက်စရာကောင်းပေမဲ့ ဒါက ဘယ်တော့မှ မပျောက်ဘူး"
ချန်ချန် တွေဝေသွားသည်။ သူ့ကို သူမ ဘာများ ပြောပေးနိုင်မလဲ။ သူမ ဘုရင့်ပခုံးကို ထိလိုက်သည်။ ဘုရင် လာဂါမာက ဒီအပြုအမူကို အံ့ဩသွားတယ်ဆိုရင်တောင် မပြခဲ့ပါဘူး။ ချန်ချန် သူမရဲ့ အိပ်မက်၊ အမှောင်ထဲက အသံကို ပြန်သတိရလိုက်သည်။ "ရှင် လက်လွှတ်တတ်ဖို့ လိုပါတယ်" သူမ ပြောလိုက်သည်။ "ဘယ်သူမှ အနာဂတ်ကို အသေအချာ မသိနိုင်ဘူး။ ရှင်တို့ရဲ့ လူမျိုးတွေကို ယုံကြည်ပါ။ သူတို့က ရှင့်ကို စောင့်ရှောက်ပေးကြမှာဖြစ်ပြီး သူတို့ရဲ့ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး နေ့တိုင်း ရှင့်အကြောင်းကိုပဲ တွေးနေကြမှာပါ"
ဘုရင် လာဂါမာက သူမကို စကားမပြောဘဲ အကြာကြီး ကြည့်နေသည်။ နောက်တော့ ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒီလောက် ငယ်ရွယ်ပြီး ယုံကြည်ချက်တွေ အပြည့်ရှိတာ ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာ ငါ မေ့နေခဲ့တာ ကြာပြီ" သူက ဆိုသည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"
သူက ရာဇပလ္လင်ပေါ် တက်ဖို့ လှည့်သွားတဲ့အခါ ချန်ချန် နောက်ထပ် မခံစားနိုင်တော့ပေ။ သူမ ကျူးဖုန်းကို အကူအညီတောင်းသလို ကြည့်လိုက်တော့ သူက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ သူတို့ နှစ်ယောက်သား အာဘရွန်နဲ့ အော်ဘန်တို့ ဘုရင်နဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်လေး အေးအေးဆေးဆေး ရှိနေနိုင်အောင် အခန်းထဲကနေ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
ခန်းမအပြင်ဘက်မှာ သူတို့ သုံးယောက်သား ပြိုကျနေတဲ့ ဂူအလယ်မှာ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေကြသည်။ ချန်ချန်ကတော့ လာမယ့်ရက်တွေမှာ လုပ်ရမယ့် ဈာပနတွေထဲက ပထမဆုံးတစ်ခုကို တက်ရောက်ခဲ့ရသလို ခံစားနေရသည်။ သူမ မျက်လုံးတွေကို သုတ်လိုက်ပြီး ပြုံးဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ မအောင်မြင်ခဲ့ပါ။ သူမ ရုတ်တရက် စာကြည့်တိုက်အကြောင်း တွေးမိသွားသည်။ ဘုရင် လာဂါမာ ကျောက်တုံးတွေဆီ သွားတဲ့အခါ လိုချယ် (Lochal) က ဘာဆက်ဖြစ်မလဲ။ သူ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့ပြီး လူပုတွေရဲ့ ဗဟုသုတကျမ်းတွေကို စောင့်ရှောက်နေရတော့မလား။ ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် ပြန်ပြင်လို့မရအောင် ပျက်စီးသွားတဲ့ စာအုပ်တွေ ဘယ်လောက်များ ရှိသွားမလဲ။
"သူတို့ အများကြီး ဆုံးရှုံးလိုက်ရတာပဲ" ကျူးဖုန်းက ချန်ချန်ရဲ့ အတွေးကို ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ဒါက တန်ပါတယ်"
ဒီတစ်ခါတော့ ချန်ချန် ပြုံးနိုင်ခဲ့သည်။ "ရှင်လည်း ဘဝကို အကောင်းမြင်တတ်လာပြီလို့ မပြောနဲ့နော်။ ဒီနေ့ ကျွန်မ တုန်လှုပ်စရာတွေ အလုံအလောက် ကြုံပြီးပြီ။ ဒီထက်ပိုရင်တော့ ကျွန်မ အသက်တောင် ထွက်သွားနိုင်တယ်"
သူမက နောက်ပြောင်လိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်ပေမဲ့ ဒီစကားလုံးတွေက ကျူးဖုန်းအပေါ် ဘယ်လို သက်ရောက်မလဲဆိုတာ မတွေးမိခဲ့ပေ။ သူ့မျက်နှာကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ဟာသဥာဏ်လေး တစ်ချက် ပါဝင်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက သူမကို ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "မင်းနဲ့ ဒီလောက်ကြာကြာ အတူရှိနေပြီးမှတော့ ဒီလို ဖြစ်လာဖို့က အချိန်တစ်ခုသာ လိုတာပါ" သူက ပြောသည်။
သူမကို ပြုံးပြလိုက်တဲ့အခါ ချန်ချန်ရဲ့ ရင်ထဲမှာ နွေးထွေးသွားသည်။ အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားမှာပါ၊ ကျွန်မတို့ ဒါတွေကနေ ပြန်ကောင်းလာကြမှာပါဟု သူမ တွေးလိုက်သည်။
"ကျွန်မတို့ မကြာခင် ထွက်သွားသင့်ပြီ" ချန်ချန်က ပြောသည်။ "ကျွန်မ ကောင်းကင်ကို ပြန်မြင်ချင်နေပြီ"
"မင်းသွားမယ့် နေရာကို စဉ်းစားပြီးပြီလား" ကျူးဖုန်းက လူငယ်လေးကို မျက်ခုံးပင့်ကာ မေးလိုက်သည်။
"အင်း၊ ကျွန်မကတော့ ဒီစွန့်စားခန်းဘဝကို ကြိုက်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ချိန်ချိန်တော့ အိမ်ပြန်ရဦးမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်မ သွားမယ့်နေရာကို သိထားတယ်။ ရှင်တို့ ကမ္ဘာကို မပြန်ခင်မှာ ရှင်တို့အတွက် လိုအပ်မယ့် သေခြင်းကင်းမဲ့တဲ့ အမွှာသီး (Undying Twin fruit) ကို ဘယ်မှာ ရှာရမလဲဆိုတာ ကျွန်မ သိသလိုပဲ"
"တကယ်လား။ ဒါဆို စွန့်စားသူတွေပေါ့" ကျူးဖုန်းက ပြောသည်။ သူ ချန်ချန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "အဲဒါ မင်း လိုချင်တာလား"
"ကျွန်မ ထင်ပါတယ်" ချန်ချန်က ပြောသည်။ "ကျွန်မရဲ့ မိဘတွေက ဒီဘဝကို လက်ခံခဲ့ကြတယ်၊ သူတို့အတွက် ပျော်ရွှင်မှုတွေ ယူဆောင်ပေးခဲ့တယ်။ တကယ်တော့ ကျွန်မ ဘယ်ကိုသွားသွား၊ ဘာလုပ်လုပ် အရေးမကြီးပါဘူး။ ကျွန်မ အလိုချင်ဆုံးအရာက ဒီမှာ၊ ကျွန်မ လက်တစ်ကမ်းမှာ ရှိနေပြီးသားလေ"
***
ဂါလာဇာက မိုင်ရီယာရဲ့ နောက်ဆုံး ကျန်ရှိနေတဲ့ ကင်းစခန်းကို ကျော်ဖြတ်ပြီး အရိပ်တွေထဲကနေ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမကို ဘယ်သူမှ မတားဆီးခဲ့ပါ။ တားဆီးဖို့အတွက် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ဘယ်သူမှ မရှိတော့ပေ။ ဒါပေမဲ့ သူမကတော့ နှစ်ပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်ထားတဲ့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ကျွမ်းကျင်မှုတွေကို သုံးပြီး သတိကြီးကြီးနဲ့ ရွေ့လျားနေသည်။ ဂါလာဇာရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေက တွန့်ကွေးသွားသည်။ အတုအယောင် ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးဆိုတာတောင် အသုံးဝင်တဲ့ နေရာ ရှိတာပဲ။
အဲဒီ အတုအယောင် မှတ်ဉာဏ်တွေက သူမရဲ့ အသိစိတ်ထဲကို စိမ့်ဝင်လာပြီး သူမရဲ့ တကယ့်မှတ်ဉာဏ်တွေနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ ကြိုးစားနေသည်။ ဂါလာဇာက နံရံကို မှီလိုက်ပြီး နဖူးကို ကျောက်တုံးပေါ် ဖိကပ်ကာ စိတ်ကို စုစည်းလိုက်သည်။ ရုတ်တရက် သူမရဲ့ ခေါင်းကို ကျောက်တုံးနဲ့ ဆောင့်ရိုက်လိုက်ပြီး ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။
မျက်လုံးနောက်ကနေ နာကျင်မှုတွေ ပေါ်ပေါက်လာပြီး ဂါလာဇာက ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ပျော့ခွေကျသွားသည်။ ဂါလာဇာက သူမကိုယ်သူမ ပြန်ထိန်းချုပ်နိုင်ဖို့ ကြိုးစားနေသလို ပခုံးတွေကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း တုန်ရီနေသည်။
"ငါက ဂါလာဇာပဲ" သူမက အမှောင်ထုထဲကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ငါက ဂါလာဇာပဲ"
အောက်ကမ္ဘာ (Underdark) ရဲ့ ကျယ်ပြန့်မှုက သူမရှေ့မှာ တည်ရှိနေပေမဲ့ ဘာအဖြေမှ မပေးနိုင်ခဲ့ပါ။ သူမ အိမ်ကို ပြန်သွားဖို့ စဉ်းစားခဲ့သည်။ ဖစ်ဇရီ မရှိတော့တဲ့အတွက် အာခတ်ဘုရားကျောင်းမှာ သူမနေရာကို ပြန်ရယူနိုင်ပါတယ်။ တစ်ချိန်တုန်းက သူမ ဒီမြို့မှာ အာဏာအရှိဆုံး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ ဖစ်ဇရီ သူမ မရှိချိန်မှာ လုပ်ကြံဖန်တီးထားတဲ့ ဇာတ်လမ်းမှန်သမျှကို အလွယ်တကူ ငြင်းပယ် ဒါမှမဟုတ် ပြင်ဆင်လို့ ရနိုင်ပါတယ်။ သူမသာ လိုချင်ရင်လေ...
ဒီစကားက သူမကို အံ့အားသင့်သွားစေပေမဲ့ ချန်ချန်က ချက်ချင်းပဲ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မ နားလည်ပါတယ်"
"နားလည်သလား။ ငါက ငါ့လူမျိုးတွေအတွက် စိုးရိမ်နေတာ၊ ဒါပေမဲ့ ဒါထက် ပိုပါတယ်။ ငါ လုံခြုံတယ်လို့ မခံစားရတာ ကြာပြီ။ အနာဂတ်ကလည်း မရေမရာ ဖြစ်နေတယ်" ဘုရင် လာဂါမာက ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒီအရွယ်ရောက်နေတဲ့ ငါက ကြောက်စိတ်တွေ ပျောက်သွားသင့်တယ်လို့ မင်း ထင်မှာပေါ့" သူ့အသံ တိုးသွားသည်။ "ဒါပေမဲ့ ဘယ်တော့မှ မပျောက်ဘူး။ ဒီလို ပြောရတာ ရှက်စရာကောင်းပေမဲ့ ဒါက ဘယ်တော့မှ မပျောက်ဘူး"
ချန်ချန် တွေဝေသွားသည်။ သူ့ကို သူမ ဘာများ ပြောပေးနိုင်မလဲ။ သူမ ဘုရင့်ပခုံးကို ထိလိုက်သည်။ ဘုရင် လာဂါမာက ဒီအပြုအမူကို အံ့ဩသွားတယ်ဆိုရင်တောင် မပြခဲ့ပါဘူး။ ချန်ချန် သူမရဲ့ အိပ်မက်၊ အမှောင်ထဲက အသံကို ပြန်သတိရလိုက်သည်။ "ရှင် လက်လွှတ်တတ်ဖို့ လိုပါတယ်" သူမ ပြောလိုက်သည်။ "ဘယ်သူမှ အနာဂတ်ကို အသေအချာ မသိနိုင်ဘူး။ ရှင်တို့ရဲ့ လူမျိုးတွေကို ယုံကြည်ပါ။ သူတို့က ရှင့်ကို စောင့်ရှောက်ပေးကြမှာဖြစ်ပြီး သူတို့ရဲ့ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး နေ့တိုင်း ရှင့်အကြောင်းကိုပဲ တွေးနေကြမှာပါ"
ဘုရင် လာဂါမာက သူမကို စကားမပြောဘဲ အကြာကြီး ကြည့်နေသည်။ နောက်တော့ ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒီလောက် ငယ်ရွယ်ပြီး ယုံကြည်ချက်တွေ အပြည့်ရှိတာ ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာ ငါ မေ့နေခဲ့တာ ကြာပြီ" သူက ဆိုသည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"
သူက ရာဇပလ္လင်ပေါ် တက်ဖို့ လှည့်သွားတဲ့အခါ ချန်ချန် နောက်ထပ် မခံစားနိုင်တော့ပေ။ သူမ ကျူးဖုန်းကို အကူအညီတောင်းသလို ကြည့်လိုက်တော့ သူက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ သူတို့ နှစ်ယောက်သား အာဘရွန်နဲ့ အော်ဘန်တို့ ဘုရင်နဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်လေး အေးအေးဆေးဆေး ရှိနေနိုင်အောင် အခန်းထဲကနေ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
ခန်းမအပြင်ဘက်မှာ သူတို့ သုံးယောက်သား ပြိုကျနေတဲ့ ဂူအလယ်မှာ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေကြသည်။ ချန်ချန်ကတော့ လာမယ့်ရက်တွေမှာ လုပ်ရမယ့် ဈာပနတွေထဲက ပထမဆုံးတစ်ခုကို တက်ရောက်ခဲ့ရသလို ခံစားနေရသည်။ သူမ မျက်လုံးတွေကို သုတ်လိုက်ပြီး ပြုံးဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ မအောင်မြင်ခဲ့ပါ။ သူမ ရုတ်တရက် စာကြည့်တိုက်အကြောင်း တွေးမိသွားသည်။ ဘုရင် လာဂါမာ ကျောက်တုံးတွေဆီ သွားတဲ့အခါ လိုချယ် (Lochal) က ဘာဆက်ဖြစ်မလဲ။ သူ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့ပြီး လူပုတွေရဲ့ ဗဟုသုတကျမ်းတွေကို စောင့်ရှောက်နေရတော့မလား။ ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် ပြန်ပြင်လို့မရအောင် ပျက်စီးသွားတဲ့ စာအုပ်တွေ ဘယ်လောက်များ ရှိသွားမလဲ။
"သူတို့ အများကြီး ဆုံးရှုံးလိုက်ရတာပဲ" ကျူးဖုန်းက ချန်ချန်ရဲ့ အတွေးကို ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ဒါက တန်ပါတယ်"
ဒီတစ်ခါတော့ ချန်ချန် ပြုံးနိုင်ခဲ့သည်။ "ရှင်လည်း ဘဝကို အကောင်းမြင်တတ်လာပြီလို့ မပြောနဲ့နော်။ ဒီနေ့ ကျွန်မ တုန်လှုပ်စရာတွေ အလုံအလောက် ကြုံပြီးပြီ။ ဒီထက်ပိုရင်တော့ ကျွန်မ အသက်တောင် ထွက်သွားနိုင်တယ်"
သူမက နောက်ပြောင်လိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်ပေမဲ့ ဒီစကားလုံးတွေက ကျူးဖုန်းအပေါ် ဘယ်လို သက်ရောက်မလဲဆိုတာ မတွေးမိခဲ့ပေ။ သူ့မျက်နှာကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ဟာသဥာဏ်လေး တစ်ချက် ပါဝင်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက သူမကို ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "မင်းနဲ့ ဒီလောက်ကြာကြာ အတူရှိနေပြီးမှတော့ ဒီလို ဖြစ်လာဖို့က အချိန်တစ်ခုသာ လိုတာပါ" သူက ပြောသည်။
သူမကို ပြုံးပြလိုက်တဲ့အခါ ချန်ချန်ရဲ့ ရင်ထဲမှာ နွေးထွေးသွားသည်။ အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားမှာပါ၊ ကျွန်မတို့ ဒါတွေကနေ ပြန်ကောင်းလာကြမှာပါဟု သူမ တွေးလိုက်သည်။
"ကျွန်မတို့ မကြာခင် ထွက်သွားသင့်ပြီ" ချန်ချန်က ပြောသည်။ "ကျွန်မ ကောင်းကင်ကို ပြန်မြင်ချင်နေပြီ"
"မင်းသွားမယ့် နေရာကို စဉ်းစားပြီးပြီလား" ကျူးဖုန်းက လူငယ်လေးကို မျက်ခုံးပင့်ကာ မေးလိုက်သည်။
"အင်း၊ ကျွန်မကတော့ ဒီစွန့်စားခန်းဘဝကို ကြိုက်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ချိန်ချိန်တော့ အိမ်ပြန်ရဦးမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်မ သွားမယ့်နေရာကို သိထားတယ်။ ရှင်တို့ ကမ္ဘာကို မပြန်ခင်မှာ ရှင်တို့အတွက် လိုအပ်မယ့် သေခြင်းကင်းမဲ့တဲ့ အမွှာသီး (Undying Twin fruit) ကို ဘယ်မှာ ရှာရမလဲဆိုတာ ကျွန်မ သိသလိုပဲ"
"တကယ်လား။ ဒါဆို စွန့်စားသူတွေပေါ့" ကျူးဖုန်းက ပြောသည်။ သူ ချန်ချန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "အဲဒါ မင်း လိုချင်တာလား"
"ကျွန်မ ထင်ပါတယ်" ချန်ချန်က ပြောသည်။ "ကျွန်မရဲ့ မိဘတွေက ဒီဘဝကို လက်ခံခဲ့ကြတယ်၊ သူတို့အတွက် ပျော်ရွှင်မှုတွေ ယူဆောင်ပေးခဲ့တယ်။ တကယ်တော့ ကျွန်မ ဘယ်ကိုသွားသွား၊ ဘာလုပ်လုပ် အရေးမကြီးပါဘူး။ ကျွန်မ အလိုချင်ဆုံးအရာက ဒီမှာ၊ ကျွန်မ လက်တစ်ကမ်းမှာ ရှိနေပြီးသားလေ"
***
ဂါလာဇာက မိုင်ရီယာရဲ့ နောက်ဆုံး ကျန်ရှိနေတဲ့ ကင်းစခန်းကို ကျော်ဖြတ်ပြီး အရိပ်တွေထဲကနေ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမကို ဘယ်သူမှ မတားဆီးခဲ့ပါ။ တားဆီးဖို့အတွက် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ဘယ်သူမှ မရှိတော့ပေ။ ဒါပေမဲ့ သူမကတော့ နှစ်ပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်ထားတဲ့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ကျွမ်းကျင်မှုတွေကို သုံးပြီး သတိကြီးကြီးနဲ့ ရွေ့လျားနေသည်။ ဂါလာဇာရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေက တွန့်ကွေးသွားသည်။ အတုအယောင် ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးဆိုတာတောင် အသုံးဝင်တဲ့ နေရာ ရှိတာပဲ။
အဲဒီ အတုအယောင် မှတ်ဉာဏ်တွေက သူမရဲ့ အသိစိတ်ထဲကို စိမ့်ဝင်လာပြီး သူမရဲ့ တကယ့်မှတ်ဉာဏ်တွေနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ ကြိုးစားနေသည်။ ဂါလာဇာက နံရံကို မှီလိုက်ပြီး နဖူးကို ကျောက်တုံးပေါ် ဖိကပ်ကာ စိတ်ကို စုစည်းလိုက်သည်။ ရုတ်တရက် သူမရဲ့ ခေါင်းကို ကျောက်တုံးနဲ့ ဆောင့်ရိုက်လိုက်ပြီး ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။
မျက်လုံးနောက်ကနေ နာကျင်မှုတွေ ပေါ်ပေါက်လာပြီး ဂါလာဇာက ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ပျော့ခွေကျသွားသည်။ ဂါလာဇာက သူမကိုယ်သူမ ပြန်ထိန်းချုပ်နိုင်ဖို့ ကြိုးစားနေသလို ပခုံးတွေကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း တုန်ရီနေသည်။
"ငါက ဂါလာဇာပဲ" သူမက အမှောင်ထုထဲကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ငါက ဂါလာဇာပဲ"
အောက်ကမ္ဘာ (Underdark) ရဲ့ ကျယ်ပြန့်မှုက သူမရှေ့မှာ တည်ရှိနေပေမဲ့ ဘာအဖြေမှ မပေးနိုင်ခဲ့ပါ။ သူမ အိမ်ကို ပြန်သွားဖို့ စဉ်းစားခဲ့သည်။ ဖစ်ဇရီ မရှိတော့တဲ့အတွက် အာခတ်ဘုရားကျောင်းမှာ သူမနေရာကို ပြန်ရယူနိုင်ပါတယ်။ တစ်ချိန်တုန်းက သူမ ဒီမြို့မှာ အာဏာအရှိဆုံး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ ဖစ်ဇရီ သူမ မရှိချိန်မှာ လုပ်ကြံဖန်တီးထားတဲ့ ဇာတ်လမ်းမှန်သမျှကို အလွယ်တကူ ငြင်းပယ် ဒါမှမဟုတ် ပြင်ဆင်လို့ ရနိုင်ပါတယ်။ သူမသာ လိုချင်ရင်လေ...
ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ သူမ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။ အာခတ်ဘုရားကျောင်းကို ပြန်သွားတာက သူမအတွက် အန္တရာယ်များလွန်းတယ်။ ဖစ်ဇရီက သူမကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာလေ။ အခုအချိန်မှာ သူမရဲ့ ရန်သူတွေက အာဏာကို လက်ဝါးကြီးအုပ်ထားပြီး ဖြစ်နေမှာပဲ။ သူမရဲ့ အတိတ်က အမှားတွေ၊ သူမရဲ့ နာမည်ပျက်တွေက သူမကို လိုက်လံခြောက်လှန့်နေဦးမှာပဲ။ အဲဒီ မှတ်ဉာဏ်တွေက သူမရဲ့ တကယ့်ကိုယ်ပိုင်မှတ်ဉာဏ်တွေ ဟုတ်မဟုတ်ဆိုတာတောင် သူမ သေချာ မသိတော့ဘူး။ အတုအယောင်တွေက သူမရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အမြစ်တွယ်နေပြီး သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အသိစိတ်ကို တဖြည်းဖြည်းချင်း ဝါးမြိုနေသလိုပဲ။
ဂါလာဇာက နံရံကို လက်နဲ့ စမ်းလိုက်တယ်။ သူမရဲ့ လက်ချောင်းတွေက အေးစက်စက် ကျောက်တုံးမျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ တုန်ရီနေတယ်။ သူမရဲ့ ရှေ့မှာ မြင်နေရတဲ့ လမ်းက မှောင်မိုက်နေပြီး ဘယ်ကို ဦးတည်သွားနေမှန်း သူမ မသိတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ သေချာတယ်။ သူမ ဒီနေရာမှာ ရပ်နေလို့ မဖြစ်ဘူး။ သူမ ခရီးဆက်ရမယ်။ အမှန်တရားကို ရှာဖွေရမယ်။ သူမ ဘယ်သူလဲဆိုတာကို သူမကိုယ်တိုင် ပြန်လည်ရှာဖွေရမယ်။
သူမက အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်တယ်။ သူမရဲ့ ခေါင်းထဲက နာကျင်မှုက တဖြည်းဖြည်း လျော့ပါးသွားပေမဲ့ အပြည့်အဝတော့ မပျောက်ကင်းသေးဘူး။ သူမရဲ့ ခြေလှမ်းတွေက တည်ငြိမ်လာဖို့ ကြိုးစားနေတယ်။ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက အမှောင်ထုထဲမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို ရှာဖွေနေသလိုမျိုး အဝေးကို ငေးကြည့်လိုက်တယ်။
"ငါက ဂါလာဇာပဲ" သူမက ထပ်ပြောလိုက်ပြန်တယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ သူမအသံက ပိုပြီး ခိုင်မာလာတယ်။ သူမရဲ့ စိတ်ထဲမှာရှိတဲ့ အသံတွေကို သူမ ထိန်းချုပ်နိုင်လာသလိုပဲ။ အတုအယောင်တွေရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကို သူမ တွန်းလှန်နိုင်လိမ့်မယ်။ သူမက အဲဒီ အတိတ်ရဲ့ အရိပ်မည်းတွေအောက်မှာ အရှုံးပေးမယ့်သူ မဟုတ်ဘူး။
သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အားအင်တွေ ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာသလို ခံစားရတယ်။ သူမက အမှောင်ထုထဲကို ခြေလှမ်းကျဲကြီးတွေနဲ့ လျှောက်လှမ်းသွားလိုက်တယ်။ သူမရဲ့ ပန်းတိုင်က ဘာလဲဆိုတာ သူမ သေချာမသိသေးပေမဲ့ သူမရဲ့ နှလုံးသားကတော့ တစ်ခုခုကို တောင့်တနေတယ်။ အဲဒါက လွတ်လပ်ခြင်းလား၊ ဒါမှမဟုတ် အဖြေတစ်ခုလား။
အောက်ကမ္ဘာ (Underdark) ရဲ့ လေထုက သူမရဲ့ အရေပြားကို ထိတွေ့နေတယ်။ အေးစက်စက် လေပြင်းတွေက သူမရဲ့ ဆံပင်တွေကို တိုက်ခတ်နေတယ်။ ဂါလာဇာက ရှေ့ကိုပဲ ကြည့်နေတယ်။ သူမရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ကျန်ခဲ့တဲ့ ကင်းစခန်း၊ သူမရဲ့ အတိတ်၊ သူမရဲ့ ဝေဝါးနေတဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေအားလုံးကို သူမ နောက်မှာ ထားခဲ့လိုက်တော့မယ်။
သူမက အမှောင်ထုထဲကို ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့အထိ လျှောက်သွားနေခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ ခြေလှမ်းတွေက မှန်ကန်နေသလိုပဲ။ အမှန်တရားက သူမကို စောင့်ကြိုနေလိမ့်မယ်။ သူမရဲ့ ခရီးက အခုမှ စတင်တော့မှာ ဖြစ်တယ်။