မြစ်ကမ်းနားတစ်ဖက်ရှိ တောက်လောင်နေသော မီးတောက်များမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် မီးခိုးငွေ့များကြားတွင် ချန်ချန် မျက်လုံးကို မှေးစင်း၍ ကြည့်လိုက်သည်။ တိုက်ပွဲ၏ အခြေအနေမှာ ပြောင်းလဲစပြုလာပြီဖြစ်ပြီး တံပိုးမှုတ်သံနှင့်အတူ ဂြိုဟ်သားစစ်သည်များမှာ မြစ်ကိုဖြတ်ကျော်ကာ အလုံးအရင်းဖြင့် ဝင်ရောက်လာကြသည်။ အေဘရွန်နှင့် အိုဘန်းတို့မှာ တံတားများအနီးတွင် ရပ်နေကြပြီး အနီးအနားရှိသူမှန်သမျှကို နောက်ဆုတ်ကြရန် အော်ဟစ်နေကြသည်။ ရုတ်တရက် အခြေအနေပြောင်းလဲသွားမှုကြောင့် ယောင်မိုတပ်ဖွဲ့များမှာ ဝေဝါးသွားဟန်ရှိပြီး ချက်ချင်းလိုက်မလာကြပေ။ သူတို့သည်လည်း ဆုတ်ခွာခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရိပ်မိသွားပုံရပြီး တိုက်ပွဲခေတ္တရပ်နားချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ စုစည်းပြီးနောက် ပိုမိုလုံခြုံသောနေရာသို့ ဆုတ်ခွာသွားမည့် ဂြိုဟ်သားစစ်သည်များကို တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်နေကြပုံရသည်။
ချန်ချန် သည် ဂူ၏အစွန်းရှိ ကျောက်ဆောင်ပေါ်မှနေ၍ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေသည်။ ထိုနေရာသည် သူမနှင့် ကျူးဖုန်း တို့ အွန်ဂါရာ နှင့် အန်းဂမ် တို့၏ မင်္ဂလာဆောင်ကို ကြည့်ရှုခဲ့သည့်နေရာပင် ဖြစ်သည်။ ထိုနေ့ရက်များမှာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဟု ခံစားရသည်။
"သူ အခု လုပ်တော့မယ်။"
ချန်ချန် သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ မျောလွင့်ဆင်းသက်လာရင်း ပြောသည်။ ဆူလ် နှင့် ကျူးဖုန်း တို့သည် သူမကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ သူမသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
"ကောင်းကင်မျက်ရည်တွေပဲ၊ ဒီစွမ်းအား... မြို့တစ်မြို့လုံးက မှော်စွမ်းအင်တွေ စီးဆင်းရာ ပြွန်တစ်ခုလို ဖြစ်နေသလိုပဲ၊ အဲဒီစွမ်းအားတွေကို ငါ ခံစားနေရတယ်။"
"သူ ရူးနစ်စာလုံးတွေကို ခေါ်ယူနေတာ။"
အေဘရွန်က ရင်ပြင်ထဲသို့ စီးဆင်းလာသော ဂြိုဟ်သားစစ်သည်များကြားမှ တိုးထွက်လာရင်း ပြောသည်။
"မြို့တစ်မြို့လုံးမှာ ချထားတဲ့ ကာကွယ်ရေးစွမ်းအင်တွေနဲ့ သင်္ကေတတွေက ဘုရင်ရဲ့ ဆန္ဒအတိုင်း တုံ့ပြန်နေတာ။ သူက အဲဒါတွေကို အသုံးပြုနိုင်သလို... သူဆန္ဒရှိရင် ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်တယ်။"
"ကျွန်မတို့ ဒီကိုဆင်းလာတုန်းက တံတားကို လုပ်ခဲ့သလိုမျိုးပေါ့နော်။" ကျူးဖုန်း က ပြောသည်။
ချန်ချန် သည် အေဘရွန် ထိုရှေးဟောင်းလက်ရာကို ဖျက်ဆီးလိုက်ချိန်က သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လာခဲ့သော ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှု အရိပ်အယောင်ကို ပြန်သတိရလိုက်သည်။ ဘုရင်လုပ်ဆောင်တော့မည့် အရာအတွက် သူမ၏ရင်ထဲတွင် နာကျင်နေမိသည်။ သူမ မေးလိုက်သည်။
"ဒါက တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းလား။"
အေဘရွန် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ ဒရူယာ နှင့် အွန်ဂါရာ တို့ လူအုပ်ကြားမှ ထွက်လာပြီး ဖြူဖျော့ကာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏မျက်နှာထားမှာ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားသည်။
"မင်းတို့ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ။ ငါတို့ စိတ်ပူနေတာ။"
"ဘုရားကျောင်းမှာပါ။ အန်းဂမ် ကို ပြုစုပေးဖို့ ဒရူယာ ကို တောင်းဆိုထားခဲ့တာ။" အွန်ဂါရာ က ပြန်ဖြေသည်။
"သူ အဆင်ပြေရဲ့လား။" ချန်ချန် က မေးသည်။
"ပြေမယ်ထင်တယ်။ မီးခိုးတွေ အများကြီး ရှူမိသွားတာ။ သူ သတိမေ့နေတယ်။ မင်းတို့ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား။"
ဒရူယာ ခေါင်းညိတ်သည်။ "ငါတို့ အမြန်သွားသင့်တယ်။"
"မင်းတို့ ဘယ်သွားမလို့လဲ။"
အမျိုးသမီးနှစ်ဦး တံတားဘက်သို့ ဦးတည်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ အေဘရွန်က လှမ်းမေးသည်။ သူ ဆက်ပြောသည်။
"ဘုရင်က ငါတို့ကို နောက်ဆုတ်ဖို့ အမိန့်ပေးထားတယ်။"
"မြစ်တစ်ဖက်မှာ ဒဏ်ရာရသူတွေ ရှိနေသေးတယ်။ ကျွန်မ သူတို့ကို တတ်နိုင်သလောက် ခေါ်ထုတ်လာမယ်။"
"နောက်ကျသွားပြီ။"
အေဘရွန်က ဒရူယာ ကို ကြည့်ကာ ပြောသည်။
"မင်းတို့ အချိန်မီရောက်ရင်တောင် ယောင်မိုတွေက မင်းတို့ကို မြင်တာနဲ့ တစ်စစီ ဖဲ့စားပစ်လိမ့်မယ်။"
"သူတို့က ဘုရင်ကြောင့် အာရုံလွင့်နေကြမှာပါ။ ဒဏ်ရာရသူတွေကို ကျွန်မ ပစ်မထားနိုင်ဘူး။"
သူမသည် သူမ၏ဖခင် ပုခုံးပေါ်တွင် လက်တင်ကာ ဂြိုဟ်သားဘာသာစကားဖြင့် တစ်စုံတစ်ခု ပြောလိုက်သည်။ အေဘရွန်၏ မျက်နှာထား တင်းမာသွားပြီး ခေါင်းခါပြသည်။ သို့သော် ဒရူယာ ကလည်း ခေါင်းမာသူပင်။ သူမသည် ဖခင်၏မျက်နှာကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာ သူ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ ရူးနစ်စာလုံးများကို နမ်းလိုက်ပြီး သူမ၏နဖူးကို ဖခင်၏နဖူးနှင့် ဖိကပ်လိုက်သည်။ အသက်ရှူသံတစ်ချက် ကြာပြီးနောက် ဒရူယာ သည် ခွာလိုက်သည်။ အွန်ဂါရာ သည်လည်း ထိုနည်းတူ ပြုလုပ်သည်။ ထို့နောက် အမျိုးသမီးနှစ်ဦးသည် တံတားဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။
"စောင့်ဦး၊ ဒရူယာ!" ချန်ချန် အော်ခေါ်လိုက်သည်။
ဒရူယာ သည် သူမကို လှည့်ကြည့်သော်လည်း ချန်ချန် မှာ စကားလုံးများ ဆွံ့အသွားသည်။ သူမ ဘာကြောင့် ဘုန်းတော်ကြီးကို လှမ်းခေါ်လိုက်မိမှန်း မသိပါ။ လည်ချောင်းထဲတွင် တင်းကျပ်လာသည်။ ဒရူယာ ပြုံးပြကာ ခေါင်းညိတ်သည်။ ထို့နောက် သူတို့သည် မီးခိုးမြူများကြားထဲသို့ ဝင်ရောက်ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။ ချန်ချန် သည် ကျူးဖုန်းဘက်သို့ လှည့်လိုက်သော်လည်း စကားမပြောရသေးခင်မှာပင် မြေကြီးတုန်ခါသွားပြီး ကျောက်ဆောင်များမှ ဖုန်မှုန့်များ ထကြွလာသည်။ ချန်ချန် ၏ သွေးကြောထဲတွင် စွမ်းအားများ ပြင်းထန်စွာ တိုးဝင်လာသလို ခံစားရသည်။ စွမ်းအားများ တုန်ခါနေပြီး ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ရှားနေသည်။
အိပ်မက်တစ်ခုလိုပင် ချန်ချန် သည် အထက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ မြို့ထဲရှိ မှော်ရူးနစ်စာလုံးများအားလုံး အပြာနုရောင် တောက်ပသော အလင်းရောင်ဖြင့် တစ်ခဏချင်း လင်းလက်သွားသည်။ မှော်မုန်တိုင်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် အဖြူရောင်-ငွေရောင် နဂါးကြီးသည် အထက်သို့ ပျံတက်သွားပြီး တောင်ပံခတ်ကာ မြစ်တစ်ဖက်ခြမ်းရှိ ယောင်မိုများဆီသို့ အသက်ရှူထုတ်လိုက်သည်။ ထိုစွမ်းအားကြောင့် ယောင်မိုများမှာ လေဖြတ်သကဲ့သို့ လဲကျသွားကြသည်။ နဂါးသည် ပိုမိုမြင့်မားစွာ ပျံတက်သွားပြီး ရူးနစ်စာလုံးများမှာ ဆက်လက်တုန်ခါနေသဖြင့် ချန်ချန် သည် မှော်စွမ်းအား၏ ရိုက်ခတ်မှုကို တားဆီးရန် ဟန်ဖြင့် သူမ၏လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ခေါင်းကို အုပ်ထားလိုက်သည်။ သူမသည် အရေးတကြီး ကျူးဖုန်း ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
"မြေကြီးပေါ် ဝပ်လိုက်!"
သူမ အော်လိုက်သော်လည်း နားကွဲမတတ် ပေါက်ကွဲသံကြောင့် စကားသံများမှာ ပျောက်ဆုံးသွားသည်။ သူမပတ်လည်ရှိ ယောင်မိုများနှင့် ဂြိုဟ်သားစစ်သည်များ၏ မျက်လုံးများမှာ ကောင်းကင်သို့ ရောက်သွားကြပြီး သူတို့၏မျက်နှာများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် အံ့ဩမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ချန်ချန် လည်း သူတို့နှင့်အတူ ကြည့်လိုက်သော်လည်း မှော်အလင်းရောင်များကြားတွင် ဘုရင် လာဂါမာ ကို မမြင်ရသလောက်ပင်။ ရူးနစ်စာလုံးများမှာ သူမမျက်စိရှေ့တွင်ပင် ပေါက်ကွဲသွားပြီး နဂါးအပေါ်ရှိ ဂူမျက်နှာကျက်မှာ ပြိုကျလာသည်။ ချန်ချန် ၏ နားထဲတွင် ဆူညံသံများ ပြည့်နှက်သွားပြီး မြေကြီးတုန်ခါမှုကြောင့် သူမ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။ ကျူးဖုန်း သည် သူမဆီသို့ တွားသွားလာပြီး ကမ္ဘာကြီး ပြိုကျလာချိန်တွင် သူတို့သုံးဦးမှာ တင်းကျပ်စွာ ပူးကပ်နေကြသည်။
သူမသည် မှောင်မိုက်သော အမှောင်ထုထဲတွင် မျောလွင့်နေပြီး မှော်အလင်းရောင်များကသာ သူမ၏အသားအရေကို ထိတွေ့လောင်ကျွမ်းစေသည်။ ချန်ချန် နာကျင်မှုကြောင့် တွန့်သွားသော်လည်း ရှောင်စရာနေရာ မရှိပေ။
"ကောင်းကင်မျက်ရည်တို့၊ ဒါကို ရပ်တန့်ပေးပါ၊" ဟု သူမ တိုးတိုးလေး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ကျွန်မ ထပ်မခံနိုင်တော့ဘူး။"
"လွှတ်ချလိုက်။"
အမှောင်ထုထဲမှ မိန်းမသားတစ်ဦး၏ အသံထွက်ပေါ်လာပြီး ချန်ချန် သည် နောက်မှနေ၍ သူမကို ဖက်ထားသည့် လက်အစုံကို ထပ်မံခံစားလိုက်ရသည်။ ဂါလာဇာ ၏ စိတ်နှင့် ချိတ်ဆက်မိစဉ်က ခံစားခဲ့ရသည့် အေးမြခြင်းနှင့် တည်ငြိမ်ခြင်းတို့သည် ယခု သူမဆီသို့ ရောက်ရှိလာသည်။
သူမသည် ထိုအမျိုးသမီး၏အသံကို အိပ်မက်ထဲတွင် ကြားဖူးသည်။
"ခင်ဗျား ဘယ်သူလဲ။" ချန်ချန် မေးသည်။
"လွှတ်ချလိုက်။"
အသံက ပြန်ပြောသည်။ "မုန်တိုင်းကို မတိုက်လှန်နဲ့။ အားလုံး အဆင်ပြေသွားလိမ့်မယ်။"
"ကျွန်မ ကြောက်တယ်။" ချန်ချန် သည် သူမကို ဖမ်းဆုပ်ထားသည့် မမြင်ရသော လက်များနောက်သို့ လိုက်ပါသွားလိုက်သည်။ နက်ရှိုင်းသော ရေကန်တစ်ခုထဲတွင် ပက်လက်မျောနေသကဲ့သို့ပင်။ သူမသည် နစ်မြုပ်သွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့သော်လည်း သူမကို ဖက်ထားသည့် လက်များ၏ နွေးထွေးမှုထဲတွင် အနားယူလိုသည်။ ထိုလက်များသည် မိခင်တစ်ဦး၏ လက်များကဲ့သို့ နွေးထွေးသည်။
"အဲဒါ ပိုကောင်းတယ်။ မင်း တိုက်လှန်လေလေ၊ မှော်စွမ်းအားက မင်းကို ပိုပြီး ချည်နှောင်ပြီး အနက်ရှိုင်းဆုံး ငရဲခန်းထဲ ဆွဲခေါ်သွားလိမ့်မယ်။"
"ခင်ဗျား ဘယ်သူလဲ။"
ချန်ချန် သည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ထပ်မေးသည်။ "ကျေးဇူးပြုပြီး ပြောပြပါ။"
"မင်း သိပါတယ်။"
အမျိုးသမီး၏အသံတွင် ဟာသဉာဏ်အနည်းငယ် ပါဝင်နေသည်။ "ငါတို့ တရားဝင် မိတ်ဆက်မထားကြသေးပေမဲ့ ငါတို့ အဆင်ပြေကြမယ်လို့ ထင်တယ်။ မစ်စထရာ လား။" Arcane Script Sphere မှတစ်ဆင့် သူမနှင့် စကားပြောခဲ့သည့် နတ်ဘုရား၏ မှတ်ဉာဏ်။ ထိုပစ္စည်းသည် သူမ၏ အိပ်မက်များမှတစ်ဆင့် သူမနှင့် စကားပြောနေခဲ့တာလား။ ဒီအချိန်တစ်လျှောက်လုံး သူမသည် နတ်ဘုရားနှင့် ချိတ်ဆက်နေခဲ့ပြီး မသိခဲ့ရတာလား။ ချန်ချန် ၏ ကြောက်ရွံ့မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူမသည် အမှောင်ထုထဲတွင် မျောလွင့်နေသော်လည်း တစ်ယောက်တည်းဟု မခံစားရတော့ပေ။
"အရှင်မ၊" ဟု သူမ၏စိတ်ထဲမှ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ "အရှင်မကို သိခွင့်ရတာ ကျွန်မ တကယ်ကို ဝမ်းသာပါတယ်။"
နောက်ရက်အနည်းငယ်မှာ ချန်ချန် အတွက် ဝေဝါးနေသည်။ သူမသည် ခေါင်းကို ပုခုံးပေါ်တွင် တင်လျက် နိုးထလာသည်ကို သတိရသည်။ သူသည် သူမကို ပွေ့ချီကာ အပျက်အစီးများ ပြည့်နှက်နေသော ရင်ပြင်ပေါ်တွင် ယိုင်နဲ့နဲ့ လမ်းလျှောက်နေသည်။ မီးခိုးငွေ့များ ပြည့်နှက်နေသော ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ ချန်ချန် သည် Haela Brightaxe ၏ ဘုရားကျောင်းတစ်ဝက်မှာ ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် ပြိုကျသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ကျောက်ဥယျာဉ်မှာလည်း ပျက်စီးသွားသည်။ ဘုရင်၏ခန်းမနှင့် Moradin ၏ ဘုရားကျောင်းတို့မှာလည်း ပျက်စီးမှုများ ရှိသော်လည်း ရင်ပြင်ရှိ အခြားအဆောက်အအုံအများစုမှာမူ မပျက်မစီး ကျန်ရှိနေသေးသည်။ ကျူးဖုန်း သည် သူမကို Moradin ၏ ဘုရားကျောင်းဘက်သို့ ပွေ့ချီသွားသည်။
"ကျွန်မ... အဆင်ပြေပါတယ်။"
ချန်ချန် သည် ချောင်းဆိုးရင်း ကျူးဖုန်း ၏ လက်ထဲမှ ဆင်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူက တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားသည်။
"မလှုပ်ပါနဲ့။ မင်း ခေါင်းထိထားတာ။ ကုသမှု ခံယူဖို့ လိုတယ်။ တခြားသူတွေက ဘုရားကျောင်းမှာ ရောက်နေကြပြီ။"
"ဒရူယာ။"
ချန်ချန် က အားနည်းစွာ ပြောသည်။
"သူမ ကျွန်မကို ကုပေးနိုင်တယ်။"
"သူမ ပျောက်နေတယ်။"
ကျူးဖုန်း ၏ လက်များမှာ သူမကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားသည်။ ချန်ချန် ၏ ရင်ထဲတွင် လေးလံသွားသည်။ "Hane ရဲ့ မျက်ရည်တွေပဲ၊ ကျွန်မ တကယ် ပင်ပန်းနေပြီ၊" ဟု သူမ တွေးလိုက်သည်။ မြို့တစ်မြို့လုံးတွင် မီးများ ဆက်လက် တောက်လောင်နေဆဲဖြစ်ပြီး စစ်သည်များမှာ ရင်ပြင်တွင် သွားလာနေကြသော်လည်း ယောင်မိုများကို မတွေ့ရပေ။
"ပြီးသွားပြီလား။" ချန်ချန် က မေးသည်။
"ယောင်မိုတွေက ပေါက်ကွဲမှုဖြစ်ပြီးနောက်မှာ ထွက်ပြေးသွားကြတယ်။ စစ်သည်တွေက ကျန်ခဲ့တဲ့သူတွေကို ရှင်းလင်းနေတယ်။ ငါကြားတာတော့၊ မိန်းမသားအကြီးအကဲ ဒါမှမဟုတ် သူတို့ရဲ့ တခြားခေါင်းဆောင်တွေကို မတွေ့ရဘူးတဲ့။"
"ဘုရင်ရော။"
ချန်ချန် က မေးသည်။ သူမ မျက်လုံးကို ဖွင့်ထားရန်ပင် ခက်ခဲနေသည်။ သူမ၏ ပါးစပ်ထဲတွင် မီးခိုးအရသာ ပေါ်နေသည်။
"သူ အသက်ရှင်တယ်။ အဲဒီထက်ပိုပြီး ငါ မသိဘူး။"
သူသည် သူမကို ငုံ့ကြည့်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးနှင့် ပါးစပ်အနီးရှိ အရေးအကြောင်းများမှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသွားသည်။ သူသည် အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သွားသလို၊ ချန်ချန် ခံစားနေရသလိုပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်။ သို့သော် သူသည် သူမကို ချမပေးပေ။
"မေးခွန်းတွေ နောက်မှမေးပါ။ အခု အိပ်လိုက်ပါ။"
"ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ခင်ဗျားကို ပြောပြရဦးမယ်... မစ်စထရာ သူမ... သူမ..."
သို့သော် ချန်ချန် ၏ အားအင်များ ကုန်ဆုံးသွားသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများ မှေးစင်းသွားသည်။ ထိုအမျိုးသမီး၏ အသံအကြောင်း၊ သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့သည့် လက်များအကြောင်းကို သူတို့ကို ပြောပြချင်သော်လည်း မရတော့ပေ။ သူမသည် အားလုံးကို လွှတ်ချလိုက်ပြီး ရွန်း ၏ လက်မောင်းများ၏ နွေးထွေးမှုထဲတွင် အနားယူလိုက်သည်။
သူမ နောက်တစ်ကြိမ် နိုးလာသောအခါ Moradin ၏ ဘုရားကျောင်းထဲတွင် ရောက်နေသည်။ ပက်လက်လှဲလျက် နံရံပေါ်ရှိ Moradin ၏ သင်္ကေတကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ကျောက်သားအစင်းကြောင်းများထဲတွင် မိသရယ် (mithral) သတ္တုကြောများ စီးဆင်းနေပြီး နံရံအောက်ဘက်တွင် စီထားသည့် ကျောက်ခတ်မှော်ရုံများမှ အလင်းရောင်ကြောင့် နူးညံ့သော အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။
ချန်ချန် သည် ဖြည်းညှင်းစွာ ထိုင်လိုက်သည်။ ဘုရားကျောင်းထဲတွင် ဒဏ်ရာရသူများ ပြည့်နှက်နေပြီး စစ်သည်များစွာမှာ ကူညီပေးနေကြသော်လည်း လေထုထဲတွင် တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခု လွှမ်းမိုးနေသည်။ ချန်ချန် သည် ရင်းနှီးသော မျက်နှာများကို ရှာဖွေရာ အခန်း၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် အွန်ဂါရာ တို့ တိုးတိုးပြောဆိုနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ချန်ချန် သည် သူတို့ဆီသို့ သွားလိုက်သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြီးခဲ့သည့်ရက်များအတွင်း အသုံးပြုခဲ့သော မှော်စွမ်းအားများကြောင့် အတွင်းထဲအထိ အလွတ်ဖြစ်နေသလို ခံစားရသည်။
သူမ လုပ်ခဲ့သည့်အရာအတွက် တန်ဖိုးပေးရလိမ့်မည်။ ချန်ချန် သည် တိုက်ပွဲထဲသို့ ဝင်ရောက်စဉ်ကပင် ထိုအချက်ကို လက်ခံထားပြီးဖြစ်သည်။ သူမသည် နောင်တမရသော်လည်း ကျူးဖုန်း အတွက်နှင့် သူတို့ ရှေ့ဆက်ရမည့် ဘဝအတွက် သူမ၏သက်တမ်းကို ဘယ်လောက်အထိ စတေးခဲ့ရသလဲဟု တွေးမိသည်။ ပေးဆပ်ရမည့် တန်ဖိုးမှာ အလွန်ကြီးမားလွန်းမည် မဟုတ်ပါစေနှင့်ဟုသာ သူမ ဆုတောင်းနေမိသည်။
"လွှတ်ချလိုက်၊" ဟု သူမ အမှောင်ထုထဲတွင် ကြားခဲ့ရသည့် အသံကို ပြန်လည်၍ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြောလိုက်သည်။ အနာဂတ်သည် သူ့အလိုလိုပင် ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး ဘာပဲဖြစ်လာဖြစ်လာ၊ သူမသည် တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ရတော့မည် မဟုတ်ပေ။