“ငါ့ကို မင်းရဲ့မျက်နှာကို ပြစမ်းပါ၊ ဂါလာဇာ။ လမ်းပျောက်နေတဲ့ ကလေးငယ်၊ အားကိုးရာမဲ့နေတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်၊ အသစ်မွေးဖွားလာတဲ့ မိန်းမသားတစ်ယောက်။”
အသံများက သူမကို လှောင်ပြောင်နေကြသည်။ အရိပ်များ တိုးကပ်လာပြီး နောက်ပြောင်ကျီစယ်နေချိန်တွင် ဂါလာဇာသည် လေထဲတွင် လက်ဖြင့် ယမ်းခါနေမိသည်။ ဒါဟာ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရဲ့ စာအုပ်ထဲက တိုးတိုးလေးပြောနေတဲ့အသံတွေကို သူမ ကြားနေရတာလား။ ဒါမှမဟုတ် သူမ တကယ်ပဲ ရူးသွပ်နေပြီလား။
“ကျွန်မက ဘယ်သူလဲ။ အရှင်သခင်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို ပြောပြပေးပါ!”
“သူမကို မေးခွန်းတွေ ထုတ်နေလို့ အလကားပါပဲ။” ဘုရင် လာဂါမာ၏ တည်ကြည်သော အသံက တိုးတိုးပြောသံများကို ခဏတာ ဖုံးလွှမ်းသွားသော်လည်း ဂါလာဇာမှာမူ ထိုပုဂ္ဂိုလ်၏ မျက်နှာကို မမြင်နိုင်ပေ။ သူမသည် မှောင်မိုက်သော ချောက်ကမ်းပါးထဲသို့ ကျဆင်းသွားခဲ့ပြီး အရိပ်များက သူမကို လက်မလွှတ်တော့ပေ။ “သူမက တစ်ဝက်လောက် ရူးသွပ်နေပြီ။ သူမကို ကြည့်လိုက်စမ်း။”
“ငါ့ကို မင်းရဲ့မျက်နှာကို ပြစမ်းပါ၊ ဂါလာဇာ။”
ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်မကို ကြည့်ကြပါ။ ဂါလာဇာ တစ်ယောက် အော်ဟစ်လိုက်ချင်သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်လောက် ကျွန်မကို ကြည့်ပေးကြပါ။ ကျွန်မက ဘယ်သူလဲဆိုတာ ပြောပြပေးကြပါ။ သူမ၏ ဘဝတွင် လမ်းပျောက်နေသည်ဟု ခံစားရသည့် အချိန်တိုင်းတွင် ဂါလာဇာသည် သူမ၏ အရှင်သခင်၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ရရှိထားသူဖြစ်သည်ဆိုသည့် အသိဖြင့် နှစ်သိမ့်မှု ရယူခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော်လည်း အမှန်တကယ်တော့ ဒါဟာ လိမ်ညာချက်တစ်ခုသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူမသည် ယောက်ျားတစ်ယောက်အဖြစ် ရှိနေစဉ်ကပင် တစ်နေ့နေ့တွင် အတ်ခ်ဟတ်၏ အသိအမှတ်ပြုခြင်းကို ရလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် သန်မာသည်ဟု မခံစားခဲ့ရဘူးလား။
“ကျွန်မဟာ နတ်ဘုရားရဲ့ ချစ်ခင်မှုကို ရထားသူ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မဟာ ကျိန်စာသင့်သူ၊ ပူဇော်ပသဖို့အတွက် စောင့်ဆိုင်းနေရတဲ့ အညစ်အကြေးတစ်ခုသာ ဖြစ်တယ်။”
ဂါလာဇာ၏ ရင်ထဲတွင် အမိုက်စား ရယ်သံများ ပေါ်ပေါက်လာသည်။
“နတ်ဘုရားမ၊ သင်၏ ကျွန်ကို ကြည့်တော်မူပါ။ မိခင် အတ်ခ်ဟတ်၊ သင်၏ လက်ကိုင်တုတ်၊ ကျိုးပဲ့ပျက်စီးနေတဲ့ တပည့်ဖြစ်သူ ဂါလာဇာကို ကြည့်တော်မူပါ။”
“မင်း ကုသမှု ခံယူဖို့ လိုအပ်နေပြီ။” ကျူးဖုန်းက ပြောသည်။ “မင်းကို ဒရူယာဆီ ပို့ပေးမယ်။”
အတတ်နိုင်ဆုံး နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာဖြင့် သူနှင့် ချန်ချန်တို့သည် ဘုရင် လာဂါမာကို ထူပေးလိုက်ကြသည်။ ထိုပုဂ္ဂိုလ်မှာ မတ်မတ်မရပ်နိုင်ဘဲ ယိုင်နဲ့နေကာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေရသော်လည်း သူတို့ကို အကူအညီမယူရန် လက်ဖြင့် ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။ “ငါ့အကြောင်း မပူပါနဲ့။ ငါ ဟိုတစ်ယောက်အကြောင်း တွေးနေတာ။” သူက ဂါလာဇာဘက်ကို ခေါင်းညိတ်ပြရင်း ပြောသည်။
ယိုးမို အမျိုးသမီးသည် ပက်လက်အနေအထားဖြင့် ရင်ဘတ်ကို မောက်ကာ မျက်နှာကျက်ကို ငေးကြည့်နေသည်။ သူမသည် အသက်ရှူတိုင်းလိုလို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရယ်သံမျိုးဖြင့် ရယ်မောနေသဖြင့် ကျူးဖုန်း၏ လက်မောင်းပေါ်ရှိ အမွှေးအမျှင်များပင် ထောင်သွားရသည်။ ချန်ချန်က ယိုးမိုဆီသို့ သတိထား လျှောက်သွားပြီး သူမ၏ အဝတ်အစားမဲ့နေသော ကိုယ်ခန္ဓာကို ဖုံးအုပ်ပေးရန် စောင်တစ်ထည်ကို ခြုံပေးလိုက်ပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။
“သူမကို ဒီအတိုင်း ထားခဲ့ကြမှာလား။”
“ငါတို့မှာ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိဘူး။” ဘုရင် လာဂါမာက ပြန်ဖြေသည်။ “သူမကို မေးခွန်းထုတ်လို့ မရဘူးဆိုရင် သူမကိုပဲ ငါတို့ အစာအဖြစ် သုံးရမှာပေါ့။ ငါ စူးစမ်းသူတွေကို စာတစ်စောင်နဲ့ လွှတ်လိုက်မယ်။ သူမရဲ့ သခင်မက ဒီအကောင်မလေးကို ဒါမှမဟုတ် ဒီအရာကို ပြန်လိုချင်သေးသလားဆိုတာ သိရအောင်ပေါ့။” ဘုရင် လာဂါမာက ထိုယိုးမိုကို ရွံရှာသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
ကျူးဖုန်းသည် ချန်ချန်၏ အကြည့်နှင့် ဆုံမိသွားသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ရှိနေသည့် သနားကြင်နာမှုနှင့် အပြစ်ရှိသည်ဟု ခံစားနေရမှုတို့ကို သူ သေချာပေါက် မြင်တွေ့နေရမည်ဖြစ်သည်။ ဂါလာဇာ၏ လက်ရှိအခြေအနေအတွက် သူမ တာဝန်ရှိသည်ဟု ခံစားနေရကြောင်း သူ သိထားရမည်ဖြစ်သည်။ “စစ်ပွဲအတွက် အရင်ကထက်စာရင် အခု ငါတို့မှာ မျှော်လင့်ချက် ပိုရှိလာပြီ။” သူက သူမကို ပြောသည်။ “ပြီးတော့ သူမလည်း အချိန်တန်ရင် ပြန်ကောင်းလာနိုင်ပါတယ်။ မင်း သူမကို သူမရဲ့ မူလပုံစံအတိုင်း ပြန်ဖြစ်လာအောင် လုပ်ပေးခဲ့တာပဲ။”
ချန်ချန် ဘာပြန်ပြောမလဲဆိုတာကို ဘုရင် လာဂါမာ၏ ချောင်းဆိုးသံက ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။ “မင်း တိုက်ခိုက်နိုင်လောက်အောင် ကျန်းမာရဲ့လား။” ချန်ချန်က ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကို မေးသည်။ “ဒါမှမဟုတ် ယိုးမိုနဲ့ စကားပြောဖို့တောင် အဆင်ပြေရဲ့လား။”
“အေး၊ အဲဒီ သခင်မနဲ့ စကားပြောနေတုန်းမှာပဲ ငါ့ရဲ့ ပုဆိန်ကို သူမရဲ့ ဦးခေါင်းခွံထဲ စိုက်မပစ်မိအောင်တော့ ငါ ထိန်းနိုင်မှာပါ။ ခဏလေးပဲ စကားပြောမှာလေ။” ဘုရင် လာဂါမာက နှုတ်ခမ်းပေါ်က သွေးစများကို သုတ်ရင်း အဓိပ္ပါယ်ပါသော အပြုံးဖြင့် ပြောသည်။ “ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ဘာဖြစ်နေနေ ဒါဟာ မြန်မြန်နဲ့ ပျောက်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး။ သေမချင်း ဒီအတိုင်းပဲ နေသွားရမှာပေါ့။”
ချန်ချန် ခန်းမထဲကနေ ထွက်လာတဲ့အခါ သူမ အံ့အားသင့်သွားပြီး အော်ဟစ်မိမလို ဖြစ်သွားသည်။
မြရီယာမှ လူပုမျိုးနွယ်စုများ အားလုံး စုဝေးနေကြသည်။ ရင်ပြင်တစ်ခုလုံးသည် မင်္ဂလာဆောင်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ထားသကဲ့သို့ လူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ကွာခြားချက်မှာ တောက်ပနေသော ရေညှိများမှ အလင်းရောင်သည် ထောင်ပေါင်းများစွာသော ဓားများနှင့် ပုဆိန်များပေါ်တွင် ရောင်ပြန်ဟပ်နေခြင်းဖြစ်ပြီး ချန်ချန်၏ အမြင်အရ မြေအောက်ကမ္ဘာတွင် အကောင်းဆုံးသော သံချပ်ကာဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။ ရင်ပြင်ကို ကျော်လွန်ပြီးနောက်တွင်လည်း သူတို့သည် ပခုံးချင်းယှဉ်ကာ မြို့လမ်းမများအထိ ပြည့်နှက်နေသည်။ ဘုရင် လာဂါမာသည် ချန်ချန်၏ နောက်မှ ထွက်လာသောအခါ လူပုမျိုးနွယ်စုများ၏ အလံများ လွင့်ပျံလာသည်။ အီလ်တာဇာ၏ သားသမီးများသည် ပြတ်သားသော မျက်နှာထားများဖြင့် စစ်ပွဲအတွက် စုရုံးနေကြသည်။ သူတို့သည် မိမိတို့၏ ဘုရင်ကိုသာ စောင့်မျှော်နေကြသည်။
လက်နက်ကျွမ်းကျင်သူက ရှေ့ကို တိုးလာသည်။ “စူးစမ်းသူတွေ သတင်းပို့လာပါတယ်။” သူမက ပြောသည်။ “သူတို့ရဲ့ တိုက်ခိုက်မယ့် တပ်ဖွဲ့ နှစ်ခုရဲ့ တည်နေရာကို ငါတို့ သေချာပေါက် သိရပြီ။ အနောက်ဘက်နဲ့ တောင်ဘက် နံရံတွေပါ။ သူတို့က မှော်အကာအရံတွေကို ဖျက်ဆီးဖို့ ကြံစည်နေတာ ဖြစ်ရမယ်။ တခြားတပ်ဖွဲ့တွေကတော့ ဘယ်နေရာကနေ ထိုးစစ်ဆင်မလဲဆိုတာ ငါတို့ မသိရသေးတဲ့အတွက် သူတို့မှာ အသာစီးရနေတယ်။”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒေါလာ။” ဘုရင် လာဂါမာက ပြောသည်။ သူသည် စုရုံးနေသော စစ်တပ်ဆီသို့ လှည့်လိုက်သည်။ ချန်ချန်သည် သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သံကို ကြားလိုက်ရပြီး သူမ၏ လည်ပင်းနောက်ဘက်တွင် မှော်စွမ်းအား၏ အငွေ့အသက်နှင့်အတူ ကြက်သီးထသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
“မြရီယာရဲ့ စစ်သည်တော်တို့!” ဘုရင် လာဂါမာက အော်ဟစ်လိုက်ရာ သူ၏ အသံသည် မှော်စွမ်းအားဖြင့် တိုးမြှင့်ထားသဖြင့် လိုဏ်ဂူ၏ အဝေးဆုံးနေရာအထိ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ “ဒီနေ့ ဒီအချိန် ရောက်လာမယ်ဆိုတာ ငါတို့ သိခဲ့ကြတယ်။ အခုတော့ ငါတို့ အရေးကြီးတဲ့ အလှည့်အပြောင်းမှာ ရပ်တည်နေကြပြီ။ ယိုးမိုတွေက ငါတို့ဆီကို ဘက်ပေါင်းစုံကနေ ဖိအားပေးနေပြီး အနောက်ဘက်နဲ့ တောင်ဘက်ကနေ တိုက်ခိုက်နေကြတယ်။ သူတို့က ပျောက်ဆုံးဝိညာဉ်များ၏ လိုဏ်ဂူကိုလည်း စော်ကားခဲ့ပြီး ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့တဲ့ ဒီစစ်ပွဲတွေမှာ ငါတို့လူမျိုး ထောင်ပေါင်းများစွာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြတယ်။ ငါတို့ နာကျင်ခဲ့ရတယ်၊ သွေးစွန်းခဲ့ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ မကျဆုံးခဲ့ဘူး!”
လူအုပ်ကြီးဆီမှ နားကွဲမတတ် အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဖိနပ်သံများနှင့် ဒိုင်းများပေါ်တွင် ဓားများဖြင့် ရိုက်ခတ်သံများသည် အေးစက်သော လိုဏ်ဂူထဲတွင် မီးပွားများ ထွက်ပေါ်စေသည်။ လူပုများ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ စိတ်အားထက်သန်မှုကြောင့် ချန်ချန်၏ လက်မောင်းများပေါ်တွင် ကြက်သီးများ ထသွားသည်။
ဘုရင် လာဂါမာက လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ စစ်တပ်ကြီး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“ငါတို့က ကံကြမ္မာဆိုးနဲ့ ကြုံတွေ့ရမယ့် လူမျိုးလို့ ယုံကြည်စေချင်သူတွေ ရှိနေတယ်။ သူတို့က ငါတို့ကို အရှုံးပေးပြီး ခေါင်းငုံ့ခံစေချင်တယ်၊ ငါတို့ရဲ့ မြို့ကို အရိပ်တွေဆီ စွန့်လွှတ်စေချင်တယ်။”
“ဘယ်တော့မှ မဟုတ်ဘူး!” ဟူသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုအော်သံသည် တောမီးကဲ့သို့ လူအုပ်ကြီးကြားတွင် ပျံ့နှံ့သွားသည်။ “ဘယ်တော့မှ မဟုတ်ဘူး!”
ဘုရင် လာဂါမာက တိတ်ဆိတ်စေရန် လက်ကို ထပ်မြှောက်လိုက်သည်။ သူသည် စစ်တပ်ကို တောက်ပသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ငေးကြည့်ရင်း ခဏတာ တွေဝေသွားသည်။ သို့သော် သူ၏ အနီးဆုံးတွင် ရှိနေသူများသာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဖြစ်ပေါ်လာသော တုန်ယင်မှုကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် တိုးဝင်လာသော ဝမ်းနည်းမှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှုတို့၏ အရိပ်အယောင်ပင် ဖြစ်သည်။
“ငါဟာ ဒီစကြဝဠာနဲ့ ဒီကမ္ဘာမှာ ရှိတဲ့ ကြီးမားတဲ့ လူမျိုးတွေနဲ့ သေးငယ်တဲ့ လူမျိုးတွေကြားမှာ နေထိုင်လာခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ အဲဒီလမ်းကြောင်းမှာပဲ ငါဟာ ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ အင်ပါယာတွေရဲ့ ရဲတိုက်တွေကိုရော၊ အဆင်းရဲဆုံးနဲ့ အနိမ့်ကျဆုံး တဲအိမ်တွေကိုပါ မြင်ခဲ့ရတယ်။ ငါဟာ တစ်ယောက်တည်းလည်း လျှောက်လှမ်းခဲ့ဖူးသလို၊ ဘေးမှာ တစ်စုံတစ်ယောက် ရှိနေတာမျိုးလည်း ကြုံခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒီအချိန်ကာလ တစ်လျှောက်လုံးမှာ ငါဟာ ကိုယ့်အတွက် အမှန်တကယ် မိသားစု ဒါမှမဟုတ် အိမ်လို့ ခေါ်နိုင်တဲ့ နေရာမျိုး မရှိခဲ့ဘူး။ မျိုးနွယ်စုမဲ့သူလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ခေါ်ခဲ့ပြီး မျိုးနွယ်စုမဲ့သူအဖြစ်ပဲ ဆက်ရှိနေခဲ့တယ်။ အခုထိပေါ့။”
ချန်ချန်သည် လူအုပ်ကြီးဆီမှ အော်ဟစ်အားပေးသံများကို မျှော်လင့်ထားသော်လည်း စစ်တပ်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ထောင်ပေါင်းများစွာသော လူပုများသည် မိမိတို့၏ ဘုရင်ပြောမည့် စကားကို နားစွင့်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့သော တောင့်တမှုမျိုးကို မြင်နေရသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာပြီး ကျူးဖုန်း၏ လက်ကို အနောက်ဘက်ကနေ လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။
ဘုရင် လာဂါမာက ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ အနီးဆုံးတွင် ရှိနေသော လူပုများကို တစ်ယောက်ချင်းစီ ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူ၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော မျက်နှာပေါ်တွင် ငြိမ်းချမ်းသော တည်ငြိမ်မှုတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူသည် ရှေ့ကို တိုးသွားပြီး စုဝေးနေသော လူအုပ်ကြီးထဲသို့ ဝင်သွားသည်။
“ဒီနေ့မှာပဲ ငါပြောချင်တာက ဒီနေရာဟာ အမြဲတမ်း ငါ့ရဲ့ အိမ်၊ ငါ့ရဲ့ မျိုးနွယ်စု ဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာပါပဲ။”
လူအုပ်ကြီးက ဘုရင် ဖြတ်လျှောက်နိုင်ရုံမျှသာ လမ်းဖယ်ပေးလိုက်သည်။ လူပုများသည် ဘုရင် လာဂါမာ ဆန့်တန်းလိုက်သော လက်များကို လှမ်းကိုင်လိုက်ကြသည်။ မိနစ်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် စစ်တပ်ကြီးက သူ့ကို ဝိုင်းရံသွားပြီး သူ ရင်ပြင်တစ်လျှောက် ဘယ်လို လျှောက်သွားနေလဲဆိုတာကို လူအုပ်ကြီး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လာသော ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့်သာ သိနိုင်တော့သည်။ လက်နက်ကျွမ်းကျင်သူသည် ဘုရင့်နောက်မှ လိုက်သွားသည်။ ဒရူယာနှင့် သူမ၏ မိသားစုဝင်များ လူအုပ်ထဲမှ ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ချန်ချန် ပြုံးလိုက်သည်။ အွန်ဂါရာနှင့် အန်းဂမ်တို့သည်လည်း သူတို့၏ နောက်မှ ကပ်လျက် လိုက်ပါလာကြသည်။
“ငါတို့ ပြင်ဆင်သင့်ပြီ။” အွန်ဂါရာက ပြောသည်။ သူမသည် ချန်ချန်နှင့် ကျူးဖုန်းဆီသို့ လှည့်လိုက်သည်။ “ငါတို့ မိသားစုက မြို့ရဲ့ အဓိက တံခါးပေါက်နားမှာ ကာကွယ်ရေးကို တာဝန်ယူထားရတယ်။ မင်းတို့လည်း အဲဒီမှာ လာပူးပေါင်းပေးရင် ငါတို့ ဂုဏ်ယူမိမှာပါ။”
“ကျွန်မတို့ကပဲ ဂုဏ်ယူရမှာပါ။” ကျူးဖုန်းက ပြောသည်။ “လမ်းပြပေးပါ။”
ချန်ချန် တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ သူမသည် ကြီးမားသော ခန်းမကြီးဆီသို့ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ငါ အရင်လုပ်စရာလေး တစ်ခု ရှိသေးတယ်။”
“မင်း ယိုးမိုကို သွားတွေ့ဖို့ ပြန်ဝင်မလို့လား။” ကျူးဖုန်းက မေးသည်။ “သူမက စိတ်မမှန်တော့တာလေ၊ ကလေးမ။”
“ဒါဆိုရင် ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။” ချန်ချန်က ပြောသည်။ “ခဏလေးပဲ ကြာမှာပါ။”
“ငါ လိုက်ခဲ့ပေးမယ်။” ဒရူယာက ပြောသည်။ “သူမကို ကုသပေးတာမျိုး လုပ်ပေးနိုင်ကောင်းပါရဲ့။”
“ကြာအောင် မလုပ်နဲ့နော်။” အက်ဘရွန်က ပြောသည်။ “ဘုရင်က သူ့လူတွေကြားထဲမှာ တစ်ခုခုအတွက် လျှောက်သွားနေတာ။ သူ စစ်တပ်ကို နေရာချထားပေးလိမ့်မယ်။ ဒီ 'ညှိနှိုင်းမှု' ဖြစ်လာမလားဆိုတာလည်း ငါတို့ မသိသေးဘူး။”
အက်ဘရွန်၏ လေသံက ယိုးမိုနှင့် ညှိနှိုင်းခြင်းကို သူ မည်မျှ သဘောမကျကြောင်း ပြသနေသည်။ ချန်ချန်သည် ဒရူယာကို နောက်မှ လိုက်လာစေပြီး ခန်းမထဲသို့ ပြန်ဝင်ကာ စာကြည့်တိုက် တံခါးဆီသို့ သွားလိုက်သည်။ ချန်ချန်၏ မေးခွန်းထုတ်သော အကြည့်ကို တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် ဒရူယာသည် သူမ၏ ပုဆိန်ကို ထုတ်လိုက်သည်။
“ကာကွယ်ထားတာပေါ့။”
သူတို့ ဝင်သွားသည့်အခါ ဂါလာဇာသည် မီးဖိုဘေးတွင် ထိုင်နေသည်။ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသော လိုချယ်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ချန်ချန် အံ့အားသင့်သွားသည်။
“ဘာများ ထူးခြားသွားသေးလား။” ဒရူယာက တင်းမာသော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။
လိုချယ်က သူတို့ကို မော့ကြည့်ပြီး အနည်းငယ် ပြုံးပြသည်။ သူမသည် ချန်ချန်ဆီသို့ လှည့်လိုက်သည်။
“မင်း နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် ပြန်လာမယ်ဆိုတာ ငါ သိပြီးသားပါ။ မင်း ရှာနေတာကို တွေ့သွားလို့ ငါ ဝမ်းသာပါတယ်။”
“အားလုံးအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
ချန်ချန်က ပြောလိုက်ပြီး ဂါလာဇာကို ကြည့်လိုက်ရာ ယိုးမိုက သူမ၏ အကြည့်ကို ပြန်လည် တုံ့ပြန်ကြည့်နေသဖြင့် ထပ်မံ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် တောက်ပပြီး ဖျားနာနေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်နေသည်။ ချန်ချန်သည် သူမ ရူးသွပ်မှုမှ လွတ်မြောက်လာခြင်းလား သို့မဟုတ် ပိုမို နက်ရှိုင်းစွာ ရူးသွပ်သွားခြင်းလားဆိုတာကို မခွဲခြားနိုင်ပေ။
“မင်း၊ မင်းက ငါ လိုအပ်နေတဲ့သူပဲ။” သူမသည် အားစိုက်၍ ပြောသည်။ “ငါ မင်းကို မသတ်နိုင်ဘူး။”
ဂါလာဇာက အားစိုက်၍ ပြောသည်။ သူမတွင် လှပပြီး နူးညံ့၍ အသံသြဇာရှိသော အသံမျိုး ရှိသည်။
“မင်းလည်း မကြိုးစားတာ ပိုကောင်းမယ်။”
ဒရူယာက မှတ်ချက်ပေးလိုက်သော်လည်း သူမ၏ ပုဆိန်ကိုတော့ ထုတ်မပြပေ။
ဂါလာဇာသည် သူမ၏ စကားကို မကြားလိုက်ပုံရသည်။ သူမသည် ချန်ချန်ဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်။ ချန်ချန် တင်းမာသွားသော်လည်း ယိုးမိုကို သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ကိုင်ခွင့်ပေးလိုက်သည်။ ဂါလာဇာက အသံသြသြဖြင့် ပြောသည်။
“ငါ့ကို သူ့ဆီ ခေါ်သွားပေးပါ။ ဘုရင် လာဂါမာဆီကိုပါ။ သူ လိုအပ်နေတဲ့အရာ ငါ့ဆီမှာ ရှိတယ်။”
“ဘုရင်ဆီကိုလား။” ချန်ချန်က ပြောလိုက်သည်။ သူမ နားလည်သွားသည်။ “မင်းက ယိုးမို ဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါးဆိုရင် တိုက်ခိုက်နေတဲ့ တပ်ဖွဲ့တွေအကြောင်း သတင်းအချက်အလက်တွေ မင်းဆီမှာ ရှိမှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား။”
“ငါ့ရဲ့ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုမှာတော့ ရှိတယ်။”
ဂါလာဇာက ပြောသည်။ သူမ၏ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးစက်များ ပေါ်လာသည်။ သူမသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နာကျင်မှုကို တိုက်ခိုက်နေသကဲ့သို့ သွားများကို တင်းတင်းစေ့ထားသည်။
“အခုထိတော့ အဲဒါက မအားကောင်းသေးဘူး၊ လွှမ်းမိုးထားတာ မဟုတ်သေးဘူး။ သူက သူ့နဲ့၊ ငါ့ရဲ့ မသန့်ရှင်းတဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေနဲ့ တိုက်ခိုက်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ အနိုင်မရနိုင်ပါဘူး။ ငါတို့ အမြန်သွားမှ ဖြစ်မယ်။”