"ကောင်းပြီလေ။"
ဘုရင် လာဂါမာ က အသံအက်အက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူ၏မျက်ဝန်းထဲတွင် ငွေရောင်အစက်အပြောက်များ လည်ပတ်နေပြီး Icelin ကို ဖမ်းစားထားကာ လွတ်မပေးတော့မည့် ညှို့ဓာတ်ပြင်းသော အလင်းရောင်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသည်။
"ငါ မင်းနဲ့အတူ အမှောင်နယ်မြေတွေဆီကို သွေးသားရင်းချာတွေလို လိုက်သွားမယ်။ မင်းနဲ့ပဲ။ ငါတို့နှစ်ယောက်လုံး လမ်းမပျောက်ကြပါစေနဲ့လို့ပဲ ဆုတောင်းရမှာပဲ။"
ချန်ချန် သည် ပြန်ဖြေရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက် တိုးဝင်လာသော ရေခဲမုန်တိုင်းကြောင့် စကားလုံးများမှာ လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားရပြီး သူမ၏ပါးစပ်အတွင်းသို့ လေအေးများ ပြည့်နှက်သွားကာ ရင်ဘတ်ပင် အောင့်တက်လာသည်။ ကမ္ဘာကြီးမှာ သူမမျက်စိရှေ့မှ ကွယ်ပျောက်သွားပြီး သူမသည် တောင်ထိပ်ပေါင်းများစွာ၏ အထက်သို့ ပျံသန်းနေရသည်။ တိမ်တိုက်များကြားထဲသို့ ထိုးဆင်းလိုက်၊ ပြန်တက်လိုက်နှင့် သူမ ရုန်းကန်နေရသည်။ ချန်ချန် သည် ပို၍မူးဝေစရာကောင်းသော အမြင့်ပေများဆီသို့ ပျံသန်းနေရစဉ် ထိတ်လန့်မှုနှင့်အတူ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများက သူမကို လွှမ်းခြုံထားသည်။ နက္ခတ်စိတ်ဝိညာဉ် ခရီးစဉ်။
"ဒါ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။"
သူမ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ လေပြင်းက သူမ၏အသံကို လုယူသွားလိမ့်မည်ဟု ထင်ထားသော်လည်း ယင်းအစား တောင်ထိပ်များပေါ်မှ နှင်းများကိုပင် တုန်ခါသွားစေလောက်သည့် အားကောင်းသော ဟိန်းသံကြီးတစ်ခုက လေထုကို ခွဲထွက်သွားသည်။ သူမ၏အထက်တွင် နေရောင်ခြည်က တိမ်တိုက်များကို ဖောက်ထွက်လာပြီး တောင်တန်းများကို ရွှေရောင်အလင်းတန်းများဖြင့် ဆေးခြယ်ပေးလိုက်သည်။
"မင်းအောက်ကို ကြည့်လိုက်။"
ဘုရင် လာဂါမာ ၏ အသံသည် သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ ချန်ချန် သည် ထိုအသံကို မှတ်မိသော်လည်း ယခုကြားနေရသည့် အသံမှာမူ ကွဲပြားခြားနားနေသည်။ ပို၍ကြီးမားပြီး မည်သူမျှ မတားဆီးနိုင်လောက်သည့် စိတ်ကိုပင် ချောက်ချားစေနိုင်သော ကြီးမားသည့် စွမ်းအားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ချန်ချန် သည် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ စွန်းထင်းမှုမရှိသော နှင်းပြင်ထက်တွင် ဧရာမ သရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိသည့် အဖြူရောင်နဂါးကြီးတစ်ကောင်၏ အရိပ်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ခြေသည်းများပါသော တောင်ပံတစ်စုံသည် ထိုကိုယ်ခန္ဓာကြီးမှ ဖြန့်ကားထွက်လာပြီး အမောက်များပါရှိသော နဂါးလည်ပင်းသည် ထူထဲသော ဦးချိုများပါသည့် ခေါင်းဖြင့် အဆုံးသတ်ထားသည်။
ကောင်းကင်ဘုံရှင်တို့၊ ချန်ချန် တွေးလိုက်မိသည်။ ဒါတွေက ဖြစ်နိုင်စရာမရှိဘူး။ ဒီလိုထူးဆန်းတဲ့ အမြင်အာရုံထဲမှာသာ သူမမှာ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုရှိနေမယ်ဆိုရင် သူမ တုန်ရီနေမိမှာဖြစ်ပြီး ဒီလိုမှားယွင်းနေတဲ့ မြင်ကွင်းတွေကြောင့် ငိုကြွေးနေမိမှာ အသေအချာပင်။ "ကျွန်မ ဒါကို မလုပ်နိုင်ဘူး။ နဂါးတစ်ကောင်ရဲ့ စိတ်ထဲကို ကျွန်မ စီးနင်းမသွားနိုင်ဘူး။"
"မင်း အဆိုးဆုံးကို မမြင်ရသေးလို့ပါ။ ဒီလောက်ရိုးရှင်းတဲ့ ပျံသန်းမှုတစ်ခုကိုတောင် မင်း မထိန်းချုပ်နိုင်ဘူးဆိုရင် နောက်လာမယ့်အရာတွေကို မြင်ရတဲ့အခါ မင်း ရူးသွပ်သွားလိမ့်မယ်။"
"ရှင်က လူပုတစ်ယောက် လုံးဝမဟုတ်ဘူး။ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ မိုင်ရီးယားကို အုပ်ချုပ်လာခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ ရှင်က..."
ချန်ချန် ပြောလိုက်သည်။ တောင်တန်းများမှာ နောက်သို့ လွင့်စဉ်သွားပြီး သူတို့သည် ထင်းရှူးတောအုပ်ကြီးတစ်ခု၏ အထက်သို့ ပျံသန်းသွားစဉ်မှာပင် ကျီးကန်းအုပ်ကြီးတစ်ခုသည် သစ်ပင်များကြားမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူတို့ကို ဝိုင်းရံလိုက်ကြသည်။ ငှက်တို့သည် ချန်ချန်၏ နားထဲတွင် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်ပြီးနောက် ပျံသန်းသွားကြသည်။
"နဂါးတစ်ကောင်ပေါ့။"
ဘုရင် လာဂါမာ က သူမအစား စကားကို အဆုံးသတ်ပေးလိုက်သည်။ သူသည် ချန်ချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။
"ငါ လူပုတွေဆီကို ရောက်လာတာ နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင့်လေးရာကျော်ခဲ့ပြီ။ သူတို့ရဲ့ အုပ်ချုပ်သူ သေဆုံးသွားတဲ့အခါ သူက ငါ့ကို သူ့ရဲ့အရိုက်အရာဆက်ခံသူအဖြစ် ခန့်အပ်ခဲ့တယ်။ ငါက ဘာဆိုတာ သူသိနေခဲ့လို့ပဲ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါက သူ့လူမျိုးတွေကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မယ်ဆိုတာကို သူ သိထားခဲ့လို့လေ။"
"ဒါပေမဲ့ ဘာလို့လဲ။ ကျွန်မ ရှင်ရဲ့စိတ်ကို မြင်နေရတယ်။ ရှင်က မြေအောက်က အမှောင်ထုထဲမှာ နေရမယ့်သူ မဟုတ်ဘူး။"
ချန်ချန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ လွတ်လပ်ကျယ်ပြန့်သော နေရာများနှင့် လတ်ဆတ်အေးမြသော လေပြင်းများက သူမမျက်နှာကို တိုက်ခတ်သွားသည့် ပုံရိပ်များသည် ဘုရင် လာဂါမာ သူမကို သူ၏စိတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခွင့်ပေးလိုက်စဉ်က ပထမဆုံး ရှာဖွေခဲ့သည့် မှတ်ဉာဏ်များဖြစ်နေခြင်းမှာ တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုတော့ မဖြစ်နိုင်ပေ။
"မင်းလည်း အဲဒီလိုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ ဒီနေရာမှာ ရောက်နေကြပြီ။ အကျဉ်းချုပ်ပြောရရင် လူပုတွေက ငါ့ကို လိုအပ်တယ်၊ ငါကလည်း သူတို့ကို လိုအပ်တယ်။ ဒါဟာ တရားမျှတတဲ့ လဲလှယ်မှုတစ်ခုဆိုတာကို သံသယမဝင်ပါနဲ့။"
ဘုရင် လာဂါမာ က ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ ဟိန်းထွက်လာသော အသံထဲတွင် မမျှော်လင့်ထားသည့် ဟာသဉာဏ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။
"ဘယ်လိုလုပ်ပြီးတော့လဲ။"
ချန်ချန် မေးလိုက်သည်။ နဂါး၏အရိပ်မှာ သစ်ပင်ထိပ်ဖျားများပေါ်တွင် လှိုင်းထနေသည်။ သူမသည် ထိုအရိပ်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေမိပြီး ပြီးခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က သူမသိခဲ့သည့် လူပုဘုရင်နှင့် ယခုသူမ စီးနင်းနေရသည့် စိတ်ပိုင်ရှင်သတ္တဝါတို့ကြား မည်သို့မျှ ချိတ်ဆက်တွေးတော၍ မရနိုင်ဖြစ်နေသည်။
"ဘာလို့လဲ၊ ဘယ်လိုလဲ။ မင်း တကယ်ပဲ သိချင်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် မင်း အံ့အားသင့်ပြီး စကားမပြောနိုင်ဖြစ်နေတုန်းလား။"
ဘုရင် လာဂါမာ က ပြန်မေးသည်။
"ကျွန်မကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့။ ရှင် ကျွန်မကို ကြိုတင်သတိပေးထားခဲ့သင့်တယ်!"
"ငါ မင်းကို သတိပေးနေတာပါ။ ငါတို့ နောက်ထပ်သွားမယ့်နေရာက သာယာမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီအရာက ဘယ်လိုတရားမျှတတဲ့ အရောင်းအဝယ်ဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ မင်းသိချင်ရင် ငါပြောပြမယ်။ ဆယ်စုနှစ်များစွာ မစ်သရယ်ရုပ်တုအဖြစ် အသွင်ပြောင်းပြီး သူ့လူမျိုးတွေကို ကိုယ့်ဘာသာရပ်တည်ခိုင်းထားခဲ့တဲ့ ဘုရင်အကြောင်း ပုံပြင်တွေကို မင်း ကြားဖူးမှာပါ။"
ဘုရင် လာဂါမာ က ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ ဟာသဉာဏ်များမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
"ရှင် အဲဒီအချိန်တွေမှာ အိပ်ပျော်နေတာလား။ နဂါးတွေအတွက်ပဲ သီးသန့်ဖြစ်တဲ့ တစ်ခုခုလား။ တစ်မျိုးမျိုးသော ဆောင်းခိုခြင်းလား။"
"တစ်နည်းအားဖြင့်တော့ ဟုတ်တယ်။ ဒါက ငါ့ကို ခရီးသွားနိုင်စေတယ်။ နောက်ဆုံးအကြိမ် ငါ ကျောက်တုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲခဲ့တုန်းက အချိန်အတော်ကြာအောင် ပျောက်ကွယ်နေခဲ့ရတယ်။"
"ရှင် ဘယ်ကို သွားခဲ့တာလဲ။"
တောအုပ်ကြီးမှာ အောက်သို့ ကျရောက်သွားစဉ် ချန်ချန် အသက်ရှူမှားသွားသည်။ ရုတ်တရက်ပင် တောက်ပနေသော အလင်းရောင် ထောင်ပေါင်းများစွာက သူတို့ကို ဝိုင်းရံသွားသည်။
"ငါ ဒီ အက်စထရယ်ပင်လယ် (Astral Sea) ကို ရောက်လာခဲ့တာ။"
ကောင်းကင်ဘုံရှင်တို့၊ အိုင်စီလင် တွေးလိုက်မိသည်။ ထိုလူပုနဂါးက မှန်နေခဲ့သည်။ သူမ ဒါအတွက် အဆင်သင့်မဖြစ်သေးပါ။ သူမ၏ စိတ်တစ်ပိုင်းက မျက်လုံးကို မှိတ်ထားချင်သည်၊ ဒီမြင်ကွင်းကို ဖုံးကွယ်ပစ်ချင်သည်၊ သို့သော် သူမသာ ထိုသို့လုပ်လိုက်ပါက ထူးခြားဆန်းပြားသည့် အရာတစ်ခုခုကို လွဲချော်သွားနိုင်ပေသည်။
အမှောင်ထု၏ ကျယ်ပြောလှသော သမုဒ္ဒရာကြီးတစ်ခုက သူတို့ကို လွှမ်းခြုံထားပြီး ကြယ်တာရာအလင်းများနှင့် မြူခိုးငွေ့တန်းများက ထိုအမှောင်ထုကို ခွဲထွက်နေသည်။ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းတွင် အမှောင်ထုမှာ တဖြည်းဖြည်း လင်းလက်လာပြီး ချန်ချန် မိုင်ရီးယား၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် အလင်းရောင်ပြောင်းလဲသွားပုံကို ကြည့်ရှုခဲ့ရသည့် အချိန်များ၊ သို့မဟုတ် အရိပ်ပညာရှိတောင်ထိပ်တွင် ထိုင်ပြီး အရုဏ်ဦးကို စောင့်ဆိုင်းနေသည့် မနက်ခင်းများကို ပြန်လည်အမှတ်ရစေသည်။ နဂါးကြီးသည် ကြယ်တာရာ သမုဒ္ဒရာထဲတွင် ကူးခတ်နေပြီး ချန်ချန်က သူ၏မှတ်ဉာဏ်များကို စီးနင်းရင်း ပုံရိပ်တစ်ခုချင်းစီကို အသက်ဝင်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။
"ဒီအရာတွေကို ကျွန်မ ဘယ်တော့မှ မမေ့တော့ဘူး။" ဟု သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကတိပေးလိုက်သည်။
"ရှင် နောက်ဆုံးအကြိမ် ဒီနေရာကနေ ပြန်သွားတုန်းက ရှင် အရင်လိုမဟုတ်တော့ဘူးလို့ ရှင်တို့လူမျိုးတွေက ပြောကြတယ်။"
ချန်ချန် ပြောလိုက်သည်။ သူမ အာရုံစိုက်နိုင်ရန် အတော်လေး ရုန်းကန်နေရသည်။ သတိမထားမိပါက သူမသည် ဤနေရာ၏ အလှတရားထဲတွင် နစ်မြုပ်ပျောက်ဆုံးသွားနိုင်ပေသည်။
"ငါ အဲဒါကြောင့် နောက်ကျသွားခဲ့တာ။"
ချန်ချန် ရှေ့သို့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ လည်ချောင်းထဲတွင် အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့မလို ဖြစ်သွားသည်။ သူတို့သည် အက်စထရယ်ပင်လယ်ကြီးကို ဧရာမ အမာရွတ်ကြီးတစ်ခုလို ဆွဲဖြဲထားသည့် အမှောင်ထုကြီးဆီသို့ ပျံသန်းနေကြသည်။ ထိုအမာရွတ်အတွင်းတွင် ခေါင်းငါးလုံးပါသော သားရဲတစ်ကောင် လှုပ်ရှားနေသည်။ ၎င်း၏ မြွေကဲ့သို့ လည်ပင်းများသည် အနီ၊ အနက်၊ အစိမ်း၊ အဖြူနှင့် အပြာရောင်တို့ဖြင့် ရောယှက်နေကြသည်။ ချန်ချန် နောက်သို့ဆုတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း လာဂါမာက သူတို့ကို ထိုပါးစပ်ပေါက်ကြီးဆီသို့ မဆုတ်မနစ် ပျံသန်းခေါ်ဆောင်သွားသည်။
"လှည့်ပြန်ကြစမ်းပါ။ ဘာလို့ ကျွန်မတို့ကို အဲဒီဆီ ခေါ်သွားနေတာလဲ။"
ချန်ချန် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"ဘာလို့လဲဆိုတော့ အချိန်နှောင်းသွားပြီလေ။"
ဘုရင် လာဂါမာ က ခပ်လှမ်းလှမ်းမှ အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ချန်ချန် ပြန်မဖြေမီမှာပင် ကျယ်လောင်သော ဟိန်းသံကြီးတစ်ခုက လေထုကို ခွဲထွက်သွားပြီး ဧရာမ အရာဝတ္ထုနှစ်ခုက သူတို့ကို ဘေးနှစ်ဖက်မှ ဝင်တိုက်လိုက်သည်။ ဘုရင် လာဂါမာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး အောက်သို့ ထိုးဆင်းကာ လည်ပတ်လိုက်ရာ ကြယ်များသည် မူးဝေစရာကောင်းသော မုန်တိုင်းတစ်ခုသဖွယ် ရောထွေးသွားသည်။ အပြာရောင်နှင့် အဖြူရောင် လျှပ်စီးများက ကောင်းကင်ကို ဖောက်ခွဲသွားသော်လည်း ၎င်းတို့မှာ သဘာဝဖြစ်စဉ်များ မဟုတ်ပေ။ နဂါး၏ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်လျှောက်တွင် အပြာရောင်လှိုင်းများဖြင့် စွမ်းအင်များ တဖျပ်ဖျပ် တောက်လောင်နေသည်။ ချန်ချန်သည် ဘုရင် လာဂါမာ၏ မျက်လုံးများမှတစ်ဆင့် လျှပ်စစ်ဓာတ်တို့၏ အပူရှိန်က သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ပေါ်တွင် လှိုင်းထနေသည်ကို မြင်နေရသည်။ သူမသည် ဤတိုက်ခိုက်မှုကြောင့် နာကျင်မှုကို မခံစားရသော်လည်း ဘုရင် လာဂါမာ၏ ဝေဒနာများမှာ လျှပ်စီးကြောင်းများအတိုင်း သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ထိုးဖောက်သွားသည်။
သူတို့ ကျဆုံးနေကြပြီ။ ချန်ချန်၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားသည်။ တစ်ချက်အသက်ရှူပြီးနောက် အရာဝတ္ထုတစ်ခုက သူတို့ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ ကြီးမားပြီး အညိုရောင်ရှိကာ သူတို့ အရင်က ပျံသန်းကျော်ဖြတ်ခဲ့သည့် တောင်များကဲ့သို့ပင် အဖုအထစ်များဖြင့် ပြည့်နေသည်။ ထိုမျောလွင့်နေသော ကျောက်တုံးကြီးပေါ်တွင် လွတ်လပ်သော မြေပြင်ဟူ၍ အနည်းငယ်သာ ရှိသော်လည်း အရေးမကြီးတော့ပေ။ နဂါးကြီးသည် ထိုကျောက်တုံးပေါ်သို့ သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာအလေးချိန်အပြည့်ဖြင့် ဝုန်းခနဲ ပစ်ကျလိုက်ရာ သူ့ကို တွယ်ကပ်ထားသော သတ္တဝါများနှင့်အတူ ဖြစ်သည်။ ထိုတိုက်မိသံကြီးမှာ အက်စထရယ်ပင်လယ်၏ အဝေးဆုံးနေရာအထိ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။
"သူ သေသွားလောက်ပြီ။" ချန်ချန် တွေးလိုက်မိသည်။ ဒီလိုပြုတ်ကျတာကို ဘယ်သူမှ အသက်ရှင်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ သို့သော် သူ အသက်ရှင်နေဆဲဖြစ်ပြီး နဂါးကြီးသည် လှုပ်ရှားလာကာ သူ၏ ကျိုးပဲ့နေသော ကိုယ်ခန္ဓာကို ကြွရန် ကြိုးစားနေသည်။ လျှပ်စီးများက သူ၏ အကြေးခွံများပေါ်တွင် အနက်ရောင်အစင်းကြောင်းများအဖြစ် လောင်ကျွမ်းနေပြီး သတ္တဝါများကလည်း သူ့ကို ဘေးနှစ်ဖက်မှ ဖိနှိပ်ထားဆဲဖြစ်သည်။
"အခုတော့ နာကျင်မှုတွေပဲ ရှိတော့တယ်။ အရမ်းကြာရှည်တဲ့ နာကျင်မှုတွေ။ နာကျင်မှုတွေ ပြီးရင်တော့ တိတ်ဆိတ်ခြင်းပဲ။ ငါ မလှုပ်ရှားနိုင်ခဲ့ဘူး။ သူတို့က ငါ့ကို ချုပ်နှောင်ဖို့တောင် မလိုခဲ့ဘူး။ နာကျင်မှုနဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုတွေက ငါ့ကို ငြိမ်နေအောင် လုပ်ထားခဲ့တာ။"
ဘုရင် လာဂါမာ က အသံအက်အက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"သူတို့က ဘယ်သူတွေလဲ။ ဘာလို့ ရှင်တို့ကို ဖမ်းသွားတာလဲ။"
ချန်ချန် သူမ၏ အသံကို ပြန်ရလာသောအခါ မေးလိုက်သည်။
"အနက်ရောင်နဂါးဘိုးဘေး ဟေလုံ (Heilong) ရဲ့ လက်ပါးစေတွေပေါ့။ မင်း မြင်ခဲ့တဲ့ ခေါင်းငါးလုံးပါတဲ့ မြွေကြီးလေ။"
မစ် ဘာရတ် သည် စကားကို ခဏရပ်လိုက်ပြီးမှ ဆက်ပြောသည်။
"သူတို့ ငါ့ကို မဖမ်းခင် ခဏလေးအလိုမှာပဲ ငါ သူမရဲ့ ပုံရိပ်ကို မြင်လိုက်ရတာ။ ဘာလို့လဲဆိုတဲ့အကြောင်းရင်းကတော့... ငါက အသက်ကြီးပြီး စွမ်းအားကြီးမားသလို သူတို့ လိုချင်တပ်မက်နေတဲ့ ဗဟုသုတတွေကို ငါက စောင့်ရှောက်ထားလို့ပဲ။ သူတို့ရဲ့ နတ်ဘုရားကို ငါ ဆန့်ကျင်နေလို့ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါမှမဟုတ် သူတို့ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုသက်သက်အတွက်ပဲ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ပထမရာစုနှစ်ပြီးတဲ့နောက်မှာ ဘာလို့လဲဆိုတဲ့ မေးခွန်းကို ငါ မမေးတော့ဘူး။ ဒုတိယရာစုနှစ်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ငါ့ကိုယ်ငါ သေဆုံးခြင်းကိုပဲ ဆုတောင်းမိတော့တယ်။ အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာတော့ ငါ နာကျင်မှုတွေနဲ့ ရူးသွပ်မှုတွေကြားမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဆုံးရှုံးသွားခဲ့တယ်။ ငါ့ကို ဘာဖြစ်လာမလဲဆိုတာ ငါ ဂရုမစိုက်တော့ဘူး။"
"ကောင်းကင်ဘုံရှင်တို့။" ချန်ချန် ပြောလိုက်သည်။ သူမရင်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုများ တိုးဝင်လာသည်။ သူ ဒီအတိုင်း ဘယ်လောက်ကြာကြာ နေခဲ့ရတာလဲ၊ အသက်ရှင်ခြင်းနဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကြားမှာပေါ့။ သူ ဒီအိပ်မက်ဆိုးကနေ တကယ်ပဲ လွတ်မြောက်ခဲ့ရဲ့လား။ သူမ လာဂါမာကို ကြည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။
"ရှင် ဘယ်လိုလုပ် လွတ်မြောက်လာခဲ့တာလဲ။"
"ကံကောင်းမှုနဲ့ သူတို့ရဲ့ ပေါ့ဆမှုကြောင့်ပေါ့။ ငါ့ကို ဖမ်းထားသူတွေက ပေါ့ဆလာကြတယ်။ ငါက ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက ခုခံမှုကို ရပ်တန့်ထားခဲ့တာကိုး။ သူတို့က ငါ့စိတ်သေသွားပြီလို့ ထင်နေကြတာ။ ဒါကို ငါ တဖြည်းဖြည်း သတိပြုမိလာပြီး ငါ့စိတ်ဝိညာဉ်ရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပြန်နိုးထလာတယ်။ ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားတွေကို စုစည်းပြီး အစီအစဉ်ဆွဲကာ အခွင့်အရေးကို စောင့်နေခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ အခွင့်အရေးရောက်လာပြီး ငါ လွတ်မြောက်လာခဲ့တယ်။ ကျောက်တုံးဘဝကနေ ပြန်နိုးထလာတဲ့အခါ၊ အခွံဟောင်းတွေကို ခွာချလိုက်သလို ခံစားရတာကို ငါ အခုထိ မှတ်မိနေတုန်းပဲ။ အဲဒီအရာတွေက ငါ့ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့တာကိုး။ ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ လူပုပုံစံကလည်း ထိခိုက်မှုမရှိဘဲ အကောင်းပကတိအတိုင်း... နာကျင်မှုမခံစားရတာက အံ့ဖွယ်တစ်ခုပါပဲ။"
"ဒါပေမဲ့ ရှင်က အကောင်းပကတိတော့ မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး။ ရှင်ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်က အမာရွတ်တွေ ဖြစ်ကျန်ခဲ့တာပါ။"
ချန်ချန် ပြောလိုက်သည်။ အိပ်မက်ကဲ့သို့သော လောကကြီး၊ တောက်ပနေသည့် ကြယ်တာရာများသည် သူမ၏ အမြင်အာရုံအစွန်းတွင် လွင့်မျောနေသော်လည်း ဘုရင် လာဂါမာ ကတော့ ၎င်းတို့ကို ကြည့်မနေပေ။ သူတို့ လွင့်မျောနေသည့် ကျွန်းငယ်လေးပေါ်သို့ ပစ်ကျပြီးကတည်းက သူ မလှုပ်မယှက် ဖြစ်နေခဲ့သည်။
"ငါ့ရဲ့ လိုဏ်ဂူထဲမှာ ရှိနေရတာက သက်တောင့်သက်သာ ရှိပါတယ်။ ငါ့ကိုယ်ငါ ကာကွယ်ဖို့ လိုအပ်လာရင် အစစ်အမှန်ပုံစံကို ပြန်ပြောင်းလို့ရတဲ့ လုံလောက်တဲ့ အသိုက်တစ်ခုပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနေရာမှာ အက်စထရယ်ပင်လယ်လို လွတ်လပ်မှုမျိုး၊ ဒါမှမဟုတ် မိုင်ရီးယားနဲ့ မြေအောက်ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးလို ပဲ့တင်ထပ်နေတဲ့ လိုဏ်ဂူကြီးတွေ မရှိဘူး။ ငါ နိုးထလာတဲ့အခါတိုင်း တတ်နိုင်သလောက် အဲဒီမှာပဲ နေပြီး အကြံဉာဏ်တွေ ပေးနေခဲ့တယ်။ အစပိုင်းမှာတော့ ဘာမှ ပြောင်းလဲသွားတယ်လို့ ဘယ်သူမှ မသိခဲ့ကြဘူး။ ငါ ပြန်ရောက်လာလို့ပဲ ငါ့လူမျိုးတွေက အရမ်းကို ကျေးဇူးတင်နေခဲ့ကြတာလေ။"
"ရှင် အဲဒီမှာ လုံခြုံတယ်လို့ ခံစားရတယ်ပေါ့။"
ချန်ချန် ပြောလိုက်သည်။ ဒါဟာ ဝူဂျင်မှာရှိတဲ့ သူမရဲ့ ဘိုးတော်ကြီးရဲ့ ဆိုင်လေးထဲမှာ သူမ ခံစားရသလိုမျိုးပင်။ ဝူဂျင်ရဲ့ နံရံတွေက သူမကို ပြင်ပလောကနဲ့ အန္တရာယ်တွေအားလုံးကနေ ကာကွယ်ပေးထားခဲ့တယ်။ ဝူဂျင်ရဲ့ ပြင်ပလောကကြီးဆီကို စွန့်စားသွားဖို့ဆိုတာ သူမအတွက် စိတ်ဝင်စားစရာ မရှိခဲ့ဘူး... တောင်ကြား-တစ်ထောင်-သေခြင်း (Valley-Of-A-Thousand-Death) မှာ ကျူးဖုန်းကို မတွေ့ခင်အထိပေါ့။ သူမရဲ့ သေးငယ်တဲ့ ကမ္ဘာလေးအပြင်ဘက်ကို စတင်ခြေချခဲ့တဲ့ အစပျိုးခြင်းပါပဲ။
လည်ပတ်လိုက်ရာ ကြယ်များသည် မူးဝေစရာကောင်းသော မုန်တိုင်းတစ်ခုသဖွယ် ရောထွေးသွားသည်။ အပြာရောင်နှင့် အဖြူရောင် လျှပ်စီးများက ကောင်းကင်ကို ဖောက်ခွဲသွားသော်လည်း ၎င်းတို့မှာ သဘာဝဖြစ်စဉ်များ မဟုတ်ပေ။ နဂါး၏ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်လျှောက်တွင် အပြာရောင်လှိုင်းများဖြင့် စွမ်းအင်များ တဖျပ်ဖျပ် တောက်လောင်နေသည်။ ချန်ချန်သည် ဘုရင် လာဂါမာ၏ မျက်လုံးများမှတစ်ဆင့် လျှပ်စစ်ဓာတ်တို့၏ အပူရှိန်က သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ပေါ်တွင် လှိုင်းထနေသည်ကို မြင်နေရသည်။ သူမသည် ဤတိုက်ခိုက်မှုကြောင့် နာကျင်မှုကို မခံစားရသော်လည်း ဘုရင် လာဂါမာ၏ ဝေဒနာများမှာ လျှပ်စီးကြောင်းများအတိုင်း သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ထိုးဖောက်သွားသည်။
သူတို့ ကျဆုံးနေကြပြီ။ ချန်ချန်၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားသည်။ တစ်ချက်အသက်ရှူပြီးနောက် အရာဝတ္ထုတစ်ခုက သူတို့ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ ကြီးမားပြီး အညိုရောင်ရှိကာ သူတို့ အရင်က ပျံသန်းကျော်ဖြတ်ခဲ့သည့် တောင်များကဲ့သို့ပင် အဖုအထစ်များဖြင့် ပြည့်နေသည်။ ထိုမျောလွင့်နေသော ကျောက်တုံးကြီးပေါ်တွင် လွတ်လပ်သော မြေပြင်ဟူ၍ အနည်းငယ်သာ ရှိသော်လည်း အရေးမကြီးတော့ပေ။ နဂါးကြီးသည် ထိုကျောက်တုံးပေါ်သို့ သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာအလေးချိန်အပြည့်ဖြင့် ဝုန်းခနဲ ပစ်ကျလိုက်ရာ သူ့ကို တွယ်ကပ်ထားသော သတ္တဝါများနှင့်အတူ ဖြစ်သည်။ ထိုတိုက်မိသံကြီးမှာ အက်စထရယ်ပင်လယ်၏ အဝေးဆုံးနေရာအထိ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။
"သူ သေသွားလောက်ပြီ။" ချန်ချန် တွေးလိုက်မိသည်။ ဒီလိုပြုတ်ကျတာကို ဘယ်သူမှ အသက်ရှင်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ သို့သော် သူ အသက်ရှင်နေဆဲဖြစ်ပြီး နဂါးကြီးသည် လှုပ်ရှားလာကာ သူ၏ ကျိုးပဲ့နေသော ကိုယ်ခန္ဓာကို ကြွရန် ကြိုးစားနေသည်။ လျှပ်စီးများက သူ၏ အကြေးခွံများပေါ်တွင် အနက်ရောင်အစင်းကြောင်းများအဖြစ် လောင်ကျွမ်းနေပြီး သတ္တဝါများကလည်း သူ့ကို ဘေးနှစ်ဖက်မှ ဖိနှိပ်ထားဆဲဖြစ်သည်။
"အခုတော့ နာကျင်မှုတွေပဲ ရှိတော့တယ်။ အရမ်းကြာရှည်တဲ့ နာကျင်မှုတွေ။ နာကျင်မှုတွေ ပြီးရင်တော့ တိတ်ဆိတ်ခြင်းပဲ။ ငါ မလှုပ်ရှားနိုင်ခဲ့ဘူး။ သူတို့က ငါ့ကို ချုပ်နှောင်ဖို့တောင် မလိုခဲ့ဘူး။ နာကျင်မှုနဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုတွေက ငါ့ကို ငြိမ်နေအောင် လုပ်ထားခဲ့တာ။"
ဘုရင် လာဂါမာ က အသံအက်အက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"သူတို့က ဘယ်သူတွေလဲ။ ဘာလို့ ရှင်တို့ကို ဖမ်းသွားတာလဲ။"
ချန်ချန် သူမ၏ အသံကို ပြန်ရလာသောအခါ မေးလိုက်သည်။
"အနက်ရောင်နဂါးဘိုးဘေး ဟေလုံ (Heilong) ရဲ့ လက်ပါးစေတွေပေါ့။ မင်း မြင်ခဲ့တဲ့ ခေါင်းငါးလုံးပါတဲ့ မြွေကြီးလေ။"
မစ် ဘာရတ် သည် စကားကို ခဏရပ်လိုက်ပြီးမှ ဆက်ပြောသည်။
"သူတို့ ငါ့ကို မဖမ်းခင် ခဏလေးအလိုမှာပဲ ငါ သူမရဲ့ ပုံရိပ်ကို မြင်လိုက်ရတာ။ ဘာလို့လဲဆိုတဲ့အကြောင်းရင်းကတော့... ငါက အသက်ကြီးပြီး စွမ်းအားကြီးမားသလို သူတို့ လိုချင်တပ်မက်နေတဲ့ ဗဟုသုတတွေကို ငါက စောင့်ရှောက်ထားလို့ပဲ။ သူတို့ရဲ့ နတ်ဘုရားကို ငါ ဆန့်ကျင်နေလို့ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါမှမဟုတ် သူတို့ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုသက်သက်အတွက်ပဲ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ပထမရာစုနှစ်ပြီးတဲ့နောက်မှာ ဘာလို့လဲဆိုတဲ့ မေးခွန်းကို ငါ မမေးတော့ဘူး။ ဒုတိယရာစုနှစ်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ငါ့ကိုယ်ငါ သေဆုံးခြင်းကိုပဲ ဆုတောင်းမိတော့တယ်။ အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာတော့ ငါ နာကျင်မှုတွေနဲ့ ရူးသွပ်မှုတွေကြားမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဆုံးရှုံးသွားခဲ့တယ်။ ငါ့ကို ဘာဖြစ်လာမလဲဆိုတာ ငါ ဂရုမစိုက်တော့ဘူး။"
"ကောင်းကင်ဘုံရှင်တို့။" ချန်ချန် ပြောလိုက်သည်။ သူမရင်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုများ တိုးဝင်လာသည်။ သူ ဒီအတိုင်း ဘယ်လောက်ကြာကြာ နေခဲ့ရတာလဲ၊ အသက်ရှင်ခြင်းနဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကြားမှာပေါ့။ သူ ဒီအိပ်မက်ဆိုးကနေ တကယ်ပဲ လွတ်မြောက်ခဲ့ရဲ့လား။ သူမ လာဂါမာကို ကြည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။
"ရှင် ဘယ်လိုလုပ် လွတ်မြောက်လာခဲ့တာလဲ။"
"ကံကောင်းမှုနဲ့ သူတို့ရဲ့ ပေါ့ဆမှုကြောင့်ပေါ့။ ငါ့ကို ဖမ်းထားသူတွေက ပေါ့ဆလာကြတယ်။ ငါက ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက ခုခံမှုကို ရပ်တန့်ထားခဲ့တာကိုး။ သူတို့က ငါ့စိတ်သေသွားပြီလို့ ထင်နေကြတာ။ ဒါကို ငါ တဖြည်းဖြည်း သတိပြုမိလာပြီး ငါ့စိတ်ဝိညာဉ်ရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပြန်နိုးထလာတယ်။ ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားတွေကို စုစည်းပြီး အစီအစဉ်ဆွဲကာ အခွင့်အရေးကို စောင့်နေခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ အခွင့်အရေးရောက်လာပြီး ငါ လွတ်မြောက်လာခဲ့တယ်။ ကျောက်တုံးဘဝကနေ ပြန်နိုးထလာတဲ့အခါ၊ အခွံဟောင်းတွေကို ခွာချလိုက်သလို ခံစားရတာကို ငါ အခုထိ မှတ်မိနေတုန်းပဲ။ အဲဒီအရာတွေက ငါ့ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့တာကိုး။ ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ လူပုပုံစံကလည်း ထိခိုက်မှုမရှိဘဲ အကောင်းပကတိအတိုင်း... နာကျင်မှုမခံစားရတာက အံ့ဖွယ်တစ်ခုပါပဲ။"
"ဒါပေမဲ့ ရှင်က အကောင်းပကတိတော့ မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး။ ရှင်ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်က အမာရွတ်တွေ ဖြစ်ကျန်ခဲ့တာပါ။"
ချန်ချန် ပြောလိုက်သည်။ အိပ်မက်ကဲ့သို့သော လောကကြီး၊ တောက်ပနေသည့် ကြယ်တာရာများသည် သူမ၏ အမြင်အာရုံအစွန်းတွင် လွင့်မျောနေသော်လည်း ဘုရင် လာဂါမာ ကတော့ ၎င်းတို့ကို ကြည့်မနေပေ။ သူတို့ လွင့်မျောနေသည့် ကျွန်းငယ်လေးပေါ်သို့ ပစ်ကျပြီးကတည်းက သူ မလှုပ်မယှက် ဖြစ်နေခဲ့သည်။
"ငါ့ရဲ့ လိုဏ်ဂူထဲမှာ ရှိနေရတာက သက်တောင့်သက်သာ ရှိပါတယ်။ ငါ့ကိုယ်ငါ ကာကွယ်ဖို့ လိုအပ်လာရင် အစစ်အမှန်ပုံစံကို ပြန်ပြောင်းလို့ရတဲ့ လုံလောက်တဲ့ အသိုက်တစ်ခုပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနေရာမှာ အက်စထရယ်ပင်လယ်လို လွတ်လပ်မှုမျိုး၊ ဒါမှမဟုတ် မိုင်ရီးယားနဲ့ မြေအောက်ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးလို ပဲ့တင်ထပ်နေတဲ့ လိုဏ်ဂူကြီးတွေ မရှိဘူး။ ငါ နိုးထလာတဲ့အခါတိုင်း တတ်နိုင်သလောက် အဲဒီမှာပဲ နေပြီး အကြံဉာဏ်တွေ ပေးနေခဲ့တယ်။ အစပိုင်းမှာတော့ ဘာမှ ပြောင်းလဲသွားတယ်လို့ ဘယ်သူမှ မသိခဲ့ကြဘူး။ ငါ ပြန်ရောက်လာလို့ပဲ ငါ့လူမျိုးတွေက အရမ်းကို ကျေးဇူးတင်နေခဲ့ကြတာလေ။"
"ရှင် အဲဒီမှာ လုံခြုံတယ်လို့ ခံစားရတယ်ပေါ့။"
ချန်ချန် ပြောလိုက်သည်။ ဒါဟာ ဝူဂျင်မှာရှိတဲ့ သူမရဲ့ ဘိုးတော်ကြီးရဲ့ ဆိုင်လေးထဲမှာ သူမ ခံစားရသလိုမျိုးပင်။ ဝူဂျင်ရဲ့ နံရံတွေက သူမကို ပြင်ပလောကနဲ့ အန္တရာယ်တွေအားလုံးကနေ ကာကွယ်ပေးထားခဲ့တယ်။ ဝူဂျင်ရဲ့ ပြင်ပလောကကြီးဆီကို စွန့်စားသွားဖို့ဆိုတာ သူမအတွက် စိတ်ဝင်စားစရာ မရှိခဲ့ဘူး... တောင်ကြား-တစ်ထောင်-သေခြင်း (Valley-Of-A-Thousand-Death) မှာ ကျူးဖုန်းကို မတွေ့ခင်အထိပေါ့။ သူမရဲ့ သေးငယ်တဲ့ ကမ္ဘာလေးအပြင်ဘက်ကို စတင်ခြေချခဲ့တဲ့ အစပျိုးခြင်းပါပဲ။
"အမှန်အတိုင်းပြောရရင် အဲဒီအချိန်တုန်းက ငါ့ရဲ့ လုံခြုံမှုဆိုတာက ထောင်ချောက်တစ်ခုပါပဲ။"
ဘုရင် လာဂါမာက အဝေးကိုငေးကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အတိတ်က အမှတ်တရများက လှိုင်းထနေသည်။
"ငါ့လူမျိုးတွေရဲ့ ကျေးဇူးတင်စကားတွေ၊ ငါ့ကို ကြည့်တဲ့ သူတို့ရဲ့ အားကိုးတဲ့အကြည့်တွေက ငါ့ကို အဲဒီလိုဏ်ဂူထဲမှာပဲ ပိတ်လှောင်ထားဖို့ ပိုပြီး ဆွဲဆောင်နေသလို ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ငါက သူတို့အတွက် အသက်ရှင်နေတဲ့ ဒဏ္ဍာရီတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ရတာ။ အပြင်လောကကြီးက ဘယ်လောက်အထိ ကျယ်ပြန့်ပြီး အန္တရာယ်များတယ်ဆိုတာကို ငါ မေ့လျော့နေခဲ့တယ်။ ငါ့ရဲ့ လိုဏ်ဂူနံရံတွေက ငါ့ကို ကာကွယ်ပေးထားတယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ တကယ်တော့ ငါ့ရဲ့ အသိဉာဏ်နဲ့ စွမ်းအားတွေကို အဲဒီနေရာမှာပဲ တိမ်ကောသွားအောင် လုပ်နေခဲ့တာပဲ။"
ချန်ချန်သည် သူ၏ စကားများကို နားထောင်ရင်း သူမကိုယ်သူမ ပြန်တွေးမိသည်။ ဝူဂျင်ရှိ သူမ၏ ဘိုးတော်ကြီးဆိုင်လေး။ သူမအတွက်တော့ အဲဒီနေရာဟာ ကမ္ဘာ့အန္တရာယ်တွေနဲ့ ဝေးရာ အရပ်တစ်ခုဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ အပြင်လောကသို့ ခြေချလိုက်သည့်အခါမှသာ အရာအားလုံးက သူမထင်ထားသလောက် မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
"ရှင်က အဲဒီလိုဏ်ဂူထဲမှာပဲ အဆုံးသတ်သွားဖို့ ဆန္ဒရှိခဲ့တာလား။" ချန်ချန်က တိုးညင်းစွာ မေးလိုက်သည်။
ဘုရင် လာဂါမာက သူမကို လှည့်ကြည့်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
"ငါ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့တာက ကံကြမ္မာရဲ့ အလှည့်အပြောင်းတစ်ခုကြောင့်ပဲ။ အဲဒီအချိန်တုန်းက ငါ့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ဟာ လှောင်အိမ်ထဲက ငှက်တစ်ကောင်လိုပဲ။ လှောင်အိမ်တံခါးက ပွင့်နေတယ်ဆိုတာကို သိပေမဲ့ အပြင်ဘက်က မုန်တိုင်းတွေကို ကြောက်လို့ မထွက်ရဲခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့... တစ်နေ့မှာတော့ ငါ နားလည်သွားတယ်။ အဲဒီလိုဏ်ဂူက ငါ့ရဲ့ ကာကွယ်ရေးစခန်း မဟုတ်ဘူး၊ ငါ့ရဲ့ ဂူဗိမာန်ဖြစ်နေပြီဆိုတာကိုပေါ့။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ငါ ဆုံးဖြတ်ချက်ချခဲ့တယ်။ ငါ့ရဲ့ နောက်ဆုံးနေ့တွေအထိ ဒီအတိုင်း ငြိမ်ခံနေမလား၊ ဒါမှမဟုတ် အပြင်လောကရဲ့ အန္တရာယ်တွေကို ရင်ဆိုင်ပြီး ငါ့ရဲ့ တန်ဖိုးကို ရှာဖွေမလားဆိုတာပဲ။"
သူသည် ခဏရပ်လိုက်ပြီးမှ ဆက်ပြောသည်။
"ချန်ချန်... မင်းလည်း အဲဒီလမ်းကို လျှောက်နေရတာ မဟုတ်လား။ မင်းရဲ့ ကမ္ဘာငယ်လေးကနေ ထွက်ခွာလာခဲ့တဲ့ မင်းရဲ့ ရွေးချယ်မှုက အခုတော့ မင်းကို ဒီအက်စထရယ်ပင်လယ်ကြီးအထိ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ပြီလေ။"
ချန်ချန် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူ၏ စကားများသည် သူမ၏ ရင်ထဲသို့ စူးဝင်သွားသည်။ သူမသည် ဝူဂျင်မှ ထွက်ခွာလာချိန်ကတည်းက ဘာကိုရှာဖွေနေခဲ့သလဲ။ အဖြေမရှိသော မေးခွန်းများ၊ အဆုံးမရှိသော ခရီးလမ်းများ။ သူမသည် ကျူးဖုန်းကို ရှာဖွေရင်းနှင့်ပင် သူမကိုယ်သူမ ပြန်လည်ရှာဖွေနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။
"ကျွန်မတို့ ခရီးက ဘယ်မှာ အဆုံးသတ်မလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူး။" ချန်ချန်က အဝေးက တောက်ပနေသော ကြယ်များကို ငေးကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်၊ အဆုံးသတ်ဆိုတာ မရှိဘူး။ ရှိတာက အသစ်ပြန်စခြင်းတွေပဲ။"
ဘုရင် လာဂါမာက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူ၏ စိတ်ဓာတ်မှာမူ ယခင်ကထက် ပိုမိုခိုင်မာလာပုံရသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် ထိုကျောက်တုံးငယ်လေးပေါ်တွင် အတူတူ ထိုင်နေကြရင်း တိတ်ဆိတ်ခြင်းကိုသာ အဖော်ပြုနေကြသည်။ အက်စထရယ်ပင်လယ်၏ လေပြေများသည် သူတို့၏ အဝတ်အစားများကို လှုပ်ခါနေပြီး အဝေးရှိ ကြယ်တာရာများသည် သူတို့၏ ကံကြမ္မာကို စောင့်ကြည့်နေသကဲ့သို့ပင်။