သူတို့နှစ်ဦး ဥယျာဉ်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့ပြီး ဗဟိုရင်ပြင်သို့ ပြန်ရောက်ရန် လမ်းလျှောက်စင်္ကြံကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့ကြသည်။ လူအုပ်ကြီး၏ အရွယ်အစားကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချန်ချန် ၏ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရသည်။ လိုဏ်ဂူတစ်ခုလုံး လူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး မြစ်ပေါ်ရှိ တံတားများပေါ်အထိ လူအုပ်ကြီးက လျှံကျနေသည်။ အွန်ဂါရာ နှင့် အန်းဂမ် တို့ကို တစ်ချက်မျှ မြင်တွေ့လိုက်ရရန်အတွက် လူတိုင်းသည် နေရာလွတ်ရှိသမျှ နေရာယူထားကြသည်။
ထို့အပြင် ဘုရင်လည်း ရှိနေသည်ကို ကျူးဖုန်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ ဘုရင် လာဂါမာ သည် မြှင့်တင်ထားသော စင်မြင့်ထက်တွင် လက်နက်ကျွမ်းကျင်သူ ဒရူယာ၊ အော်ဘန် အော်ဘန် တို့နှင့်အတူ ကျူးဖုန်း ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှုမရှိသော ဂြိုဟ်သား (ပုလ္လင်) အုပ်စုတစ်စုနှင့်အတူ ရပ်နေသည်။ ထိုသူတို့သည် အန်းဂမ် ၏ မိသားစုဝင်များ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
"ဒါက မင်္ဂလာဆောင်တစ်ခုထက် ပိုနေပြီ"
ချန်ချန် က ကျူးဖုန်း ၏ အတွေးကို ထပ်တူပြု၍ ပြောလိုက်သည်။
"တိုက်ပွဲမစခင် တစ်ညအလိုမှာ ဘုရင်ရဲ့ မိန့်ခွန်းကို နားထောင်ဖို့ မြို့သူမြို့သားတွေ စုရုံးလာကြတာပဲ"
"သူ ဘာတွေများ ပြောမလဲ"
ကျူးဖုန်း က တွေးတောလိုက်သည်။
"ဘာပဲပြောပြော ငါတို့တော့ ကြားရမှာ မဟုတ်ဘူး။ လိုဏ်ဂူရဲ့ အလယ်ဗဟိုနားကို ငါတို့ ချဉ်းကပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ"
ချန်ချန် က ပြန်ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အဆောက်အအုံများကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ဘုရားကျောင်းအနီးရှိ ဆိုင်ခန်းတစ်ခုတွင် မြေပြင်မှ ၁၅ ပေခန့်အမြင့်၌ ကျောက်တုံးဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော အစွန်းတစ်ဖက် ရှိနေသည်။ သူမသည် လူအုပ်ကြားထဲမှတစ်ဆင့် သူ့ကို ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ထိုအစွန်းအောက်တွင် ရပ်လိုက်သည်။
"ငါ့မှာ အကြံတစ်ခုရှိတယ်"
သူမက ပြောသည်။ သူမသည် ကျူးဖုန်း အနီးသို့ တိုးကပ်သွားပြီး သူ့ခါးကို လက်ဖြင့် ဖက်လိုက်သည်။ သူမ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ မှော်အဆောင် တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ကာ မှော်စာလုံးများကို တိုးတိုးလေး ရွတ်ဖတ်လိုက်သည်။
"အောက်ကနေ မြဲမြဲတွယ်ထား"
မှော်အဆောင်၏ စွမ်းအားက အလုပ်လုပ်သွားပြီး သူတို့နှစ်ဦး လူအုပ်ကြီးအထက်တွင် လွင့်မျောနေကြသည်။ ကျူးဖုန်း အံ့အားသင့်သွားကာ ညည်းတွားလိုက်မိသည်။ ဤသို့အသုံးပြုနိုင်သည့် မှော်အဆောင်မျိုး ရှိသေးသည်ကို သူ မေ့လျော့နေခဲ့မိသည်။ သူ၏ တွေးခေါ်ပုံမှာ စွမ်းအားဖြင့် လေပေါ်တွင် ပျံသန်းနိုင်သော ကျင့်ကြံသူလောက၏ အလေ့အထနှင့်သာ ရင်းနှီးနေခဲ့သည်။
"ဒါမျိုးကို ငါ မရည်ရွယ်ထားမိဘူး"
"ဘာဖြစ်လို့လဲ? ရှင် အမြင့်ကို မကြောက်ပါဘူးနော်?"
ချန်ချန် က စနောက်သလို မေးလိုက်သည်။ ကျူးဖုန်း ဘာမှပြန်မပြောသောအခါ သူမက မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်သည်။
"သေစမ်း၊ ရှင် တကယ်ပဲ ကြောက်နေတာလား? ရှင်က ဘယ်လိုကျင့်ကြံသူမျိုးလဲ"
"မဟုတ်ဘူး"
ကျောက်စွန်းအစွန်းတွင် ရပ်လိုက်ချိန်၌ ကျူးဖုန်း က တိုတိုပြတ်ပြတ် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူသည် ထိုအစွန်းပေါ်သို့ တက်လိုက်ပြီး ချန်ချန် ကိုလည်း သူ၏ဘေးသို့ ရောက်အောင် ကူညီဆွဲတင်ပေးလိုက်သည်။
"နောက်ထပ် နည်းနည်းလောက် ထပ်တက်ကြမလား? အဲဒီဆိုရင် လိုဏ်ဂူတစ်ခုလုံးကို အပေါ်စီးကနေ သေသေချာချာ မြင်ရမှာ"
"ဒီအစွန်းက အရမ်းကျဉ်းတယ်။ ရှင် ပြုတ်ကျသွားရင် လူအုပ်ကြီးက အချိန်မီ ဖမ်းမိပါ့မလားဆိုတာ ငါ မသေချာဘူး"
"ငါက သွေးမျိုးဆက်ပဲလေ။ ငါ ပြန်တက်လာနိုင်မှာပါ"
"ရှင်က ပြန်ပြီး လူ့ဘဝပြန်ဝင်စားဖို့ပဲ ရှိတော့မှာ"
"ဟင်?"
"စတာပါ၊ ချန်ချန်ရယ်။ ဒါနဲ့ ရှင် ဒီနေ့ အရမ်းလှနေတယ်"
"ဖူး"
ချန်ချန် က နှာခေါင်းကို ရှုံ့လိုက်ရင်း ပြန်ပြောသည်။ လိုဏ်ဂူ၏ တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် အွန်ဂါရာ နှင့် အန်းဂမ် တို့ စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ချန်ချန် ၏ အာရုံစိုက်မှုမှာ ထိုနေရာသို့ ရောက်သွားသည်။
"တိုက်တန်တို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်လိုပဲ။ သူမ အရမ်းလှတာပဲ"
ချစ်ရသူ ဖန်တီးပေးထားသည့် သံချပ်ကာဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော အွန်ဂါရာ သည် ဘုရင်ရှေ့တွင် ဒူးထောက်လိုက်ချိန်၌ စစ်သည်တော်မိဖုရားတစ်ပါး၏ ဟန်ပန်အတိုင်းပင် ဖြစ်နေသည်။ သူမ၏ ကြေးနီရောင် ဆံပင်ရှည်များကို စနစ်တကျ ကျစ်ဆံမြီးကျစ်ထားပြီး ခေါင်းပေါ်တွင် မှော်ဆန်သော သံခမောက်ကို ဆောင်းထားသည်။ သံခမောက်၏ အပေါ်နှင့် ဘေးဘက်များမှ အနက်ရောင် ကျောက်တုံးအစွယ် သုံးခု ထွက်ပေါ်နေသည်။ သူမ၏ လက်ထဲတွင် 'ဘုရားသခင်၏ ထွင်းထုသူ' (God’s Carver) ဟုခေါ်သော လက်နက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။
စုံတွဲနှစ်ဦး စုစည်းမိသောအခါ ဘုရင် လာဂါမာ ရှေ့သို့တိုးလာပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ လူအုပ်ကြီးထံမှ ဟစ်အော်သံများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး အွန်ဂါရာ က စစ်ပုဆိန်ကို လူတိုင်းမြင်နိုင်စေရန် ခေါင်းပေါ်သို့ မြှောက်လိုက်သည်။ ပုဆိန်ပေါ်ရှိ ထွင်းထုထားသော စာလုံးများအတွင်းမှ မီးတောက်ရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ပန်းပဲဖို၏ နှလုံးသားကဲ့သို့ နီရဲနေသည်။
"သွေးမျိုးဆက် ဂြိုဟ်သား (ပုလ္လင်) တို့ရဲ့ နှလုံးသားပဲ"
ချန်ချန် က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။
"နင် ဘာပြောလိုက်တာလဲ?"
သူမ၏ အနောက်နားတွင် ထိုင်နေရင်း ကျူးဖုန်း က ချန်ချန် ၏ ပခုံးပေါ်သို့ မှီလိုက်ပြီး သူမ၏ ခါးကို လက်ဖြင့် ဖက်ထားလိုက်သည်။
"အဲဒီစစ်ပုဆိန်၊ အဲဒီသံချပ်ကာ... ဒီနေရာမှာ မင်္ဂလာဆောင်တစ်ခုထက် ပိုတဲ့အရာတွေ အများကြီး ရှိနေတယ်"
"သူတို့လည်း ဘာတွေဖြစ်လာနိုင်မလဲဆိုတာ သိနေကြတာပဲ"
အန်းဂမ် ရှေ့သို့တိုးလာပြီး အွန်ဂါရာ က ပုဆိန်ကို ဘုရင်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ဘုရင် လာဂါမာ က ၎င်းကိုယူကာ ဓားသွားကို မတ်မတ်ထောင်ထားလိုက်သည်။ အွန်ဂါရာ က သူမ၏လက်ကို မြှောက်ပြီး ပုဆိန်ဓားသွားပေါ်သို့ လက်ချောင်းဖြင့် ဖိချလိုက်သည်။ အနာမှ ထွက်လာသော သွေးများကို မြင်ရလောက်သည့်အထိ သူတို့နှင့် ဝေးကွာနေသော်လည်း အွန်ဂါရာ ၏ အကြည့်များမှာ အန်းဂမ် ထံမှ မခွာသွားပေ။ သူမသည် လက်ချောင်းကို နှုတ်ခမ်းနားသို့ ပို့လိုက်သည်။ အန်းဂမ် ကလည်း ရှေ့သို့တိုးလာပြီး ဓားသွားပေါ်တွင် သူ၏ အနာကို ဖောက်ကာ နှုတ်ခမ်းသို့ တို့ထိလိုက်ပြီးနောက် အွန်ဂါရာ ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။
ထိုအခါ ဘုရင်က ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် စကားပြောလာသည်။
"ရယ်လိုဟွန်း မိသားစုမှ အွန်ဂါရာ နှင့် အရိုးဒိုင်းမျိုးနွယ်စုမှ အန်းဂမ် တို့၏ ဤပေါင်းစည်းမှုကို ငါ သက်သေခံသည်။ သူ၏ ဒိုင်းသည် သူမ၏ ဒိုင်းဖြစ်ပြီး၊ သူမ၏ ဓားသည် သူ့ကို ခွန်အားဖြည့်ပေးလိမ့်မည်။ လက်နက်နှင့် ဒိုင်းတို့ ဘယ်တော့မှ မကွဲကွဲပါစေနှင့်။ သူတို့မိသားစု တိုးပွားပါစေ၊ မစ်စထရာ ၏ ကောင်းချီးများ သူတို့အပေါ် သက်ရောက်ပါစေ"
နှုတ်ခမ်းပေါ်ရှိ သွေးစက်တို့နှင့်အတူ အွန်ဂါရာ နှင့် အန်းဂမ် တို့ နမ်းရှိုက်ကြသည်။ မခွဲခွာမီ အွန်ဂါရာ ၏ လက်ထဲမှ ပုဆိန်ကို ခင်ပွန်းဖြစ်သူထံသို့ ပေးအပ်လိုက်ပြီး အန်းဂမ် က ၎င်းကို ခေါင်းပေါ်သို့ မြှောက်ကာ အောင်ပွဲခံသည့်ဟန်ဖြင့် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ လူအုပ်ကြီးမှာ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြင့် ဟစ်အော်ကြသည်။
ကျူးဖုန်း ၏ လက်မောင်းများက သူမကို ပို၍တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်ပြီး ချန်ချန် ကလည်း သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ မှီတွယ်လိုက်သည်။ အွန်ဂါရာ က သူမ၏ခင်ပွန်းကို ပြန်လည်ဖက်တွယ်ကာ ရွှေရောင်ဆံပင်ရှိသော ဂြိုဟ်သား (ပုလ္လင်) ၏ နှုတ်ခမ်းကို နမ်းလိုက်ချိန်တွင် ချန်ချန် ၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာသည်။ လိုဏ်ဂူမြို့ကြီးသည် ဝမ်းမြောက်ခြင်းနှင့် အစပျိုးခြင်း အသံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပြီး ထိုခဏ၌ မိုင်ရီယာ သည် အသက်ဝင် လှုပ်ရှားနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ အချိန်များ နောက်ပြန်ဆုတ်သွားသလို ခံစားရကာ ချန်ချန် သည် ဤမြို့ကြီး၏ အထွတ်အထိပ်ကာလကို မြင်ယောင်နေမိသည်။
ဂြိုဟ်သား (ပုလ္လင်) တို့ကော ဒါကို ခံစားမိကြပါမလား? ဒါက သူတို့ကို မျှော်လင့်ချက်တွေ ပေးနိုင်ပါ့မလား? ချန်ချန် ၏ အကြည့်များမှာ ဘုရင်ကို ရှာဖွေရင်း လိုဏ်ဂူတစ်ခုလုံးကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ ဤအချိန်အခါသည် ဘုရင်အတွက် သူ၏လူမျိုးများကို ရှေ့ဆက်မည့်တိုက်ပွဲအတွက် စုစည်းပေးရန် အကောင်းဆုံးအခွင့်အရေးဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ မရှိတော့ပေ။ ဘုရင်၏ ကြေညာချက်နှင့် နမ်းရှိုက်မှုကြား တစ်နေရာရာတွင် ဘုရင် လာဂါမာ လစ်ထွက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရမည်။ လူအုပ်ကြီးရော၊ အွန်ဂါရာ နှင့် အန်းဂမ် တို့ပါ ဘုရင်မရှိတော့သည်ကို သတိမပြုမိကြပေ။ ချန်ချန် လူအုပ်ထဲတွင် ဒရူယာ ကို ရှာလိုက်ရာ အေဘရွန် ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤမျှဝေးကွာသော နေရာမှပင် ဒရူယာ တို့၏ စိုးရိမ်နေသော မျက်နှာအမူအရာကို ချန်ချန် မြင်နေရသည်။
"ဘုရင် မရှိတော့ဘူး"
ချန်ချန် က ပြောလိုက်သည်။ လူအုပ်ကြီး၏ ဆူညံသံများကြားတွင် ကျူးဖုန်း ကြား၊ မကြား သူမ မသေချာပေ။
"သူ ခန်းမဘက်ကို သွားတာ ငါတွေ့လိုက်တယ်"
ကျူးဖုန်း က ချန်ချန် ၏ နားနားတွင် ကပ်ပြောလိုက်သည်။ သူ၏လေသံတွင် မကျေနပ်မှုများ ပါဝင်နေသည်။
"ဒါမှမဟုတ် စာကြည့်တိုက်ဘက်ကို သွားပြီး ဂါလာဇာ ဆီ ပြန်သွားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်"
ချန်ချန် က ကျူးဖုန်း ကို တစ်ချက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"အဲဒီမှာ ဂြိုဟ်သား (ပုလ္လင်) တို့ရဲ့ စားဖိုမှူး ရှိတယ်"
ကျူးဖုန်း က စင်မြင့်၏ အောက်ခြေရှိ စားပွဲတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် အသားသတ်သမားက အစားအသောက်များ တင်ဆောင်ထားသော ဂြိုဟ်သား (ပုလ္လင်) အချို့ကို ညွှန်ကြားနေသည်။ မင်္ဂလာဆောင် ပွဲတော်ကို စတင်တော့မည်ဖြစ်သည်။ အရက်သေစာ သောက်စားပျော်ပါးမှုများ စတင်လာပါက ဂြိုဟ်သား (ပုလ္လင်) တို့သည် ဘုရင်မရှိသည်ကို သတိထားမိတော့မည် မဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် တတ်နိုင်သမျှ ပျော်ပါးချင်နေကြသည်မှာ ထင်ရှားသည်။
"စားဖိုမှူးရဲ့ အာရုံကို ဖမ်းကြည့်ဖို့ ကြိုးစားကြည့်မယ်"
ချန်ချန် က ပြောလိုက်ပြီး ကျောက်စွန်းအစွန်းဘက်သို့ ရွေ့သွားသည်။
"ငါတို့ ဘယ်ကို သွားကြမှာလဲ?"
ချန်ချန် ပြန်ဖြေရင်း သူမကို ထိန်းပေးရန် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သော ကျူးဖုန်း က မေးလိုက်သည်။
"ဘုရင်ဆီသွားဖို့"
သူမသည် မှော်အဆောင်ကို ထပ်မံအသက်သွင်းလိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦး လေပေါ်တွင် လွင့်မျောသွားစေရန် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
"စွဲလမ်းမှုတွေက ဘယ်လောက်ထိ ပျက်စီးစေနိုင်သလဲဆိုတာ ငါ မြင်ဖူးပြီးပြီ။ အဲဒီ ယောင်မို အကျဉ်းသားဆီမှာရော၊ ငါတို့ဆီမှာပါ မြင်ခဲ့ရတာပဲ။ ဘယ်မျိုးနွယ်မှ ဒါရဲ့ သားကောင်မဖြစ်ဘဲ မလွတ်မြောက်နိုင်ဘူး။ ဘုရင် လာဂါမာ အခုလို အာရုံလွင့်နေလို့ မဖြစ်ဘူး။ သူ့လူမျိုးတွေ အများကြီး သေဆုံးကြတော့မှာ။ သူ ဒီအချိန်မှာ သူ့လူတွေအတွက် ရှိနေပေးဖို့ လိုအပ်တယ်"
"သူက နားထောင်မှာ မဟုတ်လောက်ဘူး။ သူ့လူတွေကိုတောင် စကားမပြောနိုင်တဲ့သူက အပြင်လူတွေကို သူ့ရဲ့ ယုံကြည်မှုထဲ ထည့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး"
"စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့"
ဘုရင့်ခန်းမ တံခါးဝတွင် ချန်ချန် က သူမ၏အမည်ကို အစောင့်များထံ ပြောပြပြီး ဘုရင် လာဂါမာ ထံသို့ သတင်းစကားပါးရန် ပြောလိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် သူတို့ ပြန်ရောက်လာပြီး ချန်ချန်၊ ကျူးဖုန်း နှင့် ရယ်လိုဟွန်း မိသားစုဝင် သုံးဦးတို့ကို အတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။
ဘုရင် လာဂါမာ သည် ထီးနန်းတွင် ထိုင်မနေဘဲ ထီးနန်းရှေ့တွင် လမ်းလျှောက်နေသည်။ သူတို့အုပ်စုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။
"အားလုံးပဲ ငါ့ကို အနှောင့်အယှက်ပေးဖို့ တစ်ခါတည်း ရောက်လာကြတာပေါ့လေ?"
"မင်္ဂလာဆောင် ပွဲတော်မှာ ဘုရင် မရှိနေတာက ထင်ရှားလွန်းနေတယ်"
ဘုရင် လာဂါမာ ၏ မျက်မှောင်ကြုတ်မှု ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသည်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဒရူယာ က ပြောလိုက်သည်။
"မြို့တော်ထဲမှာ ဘုရင် မရှိနေတာကလည်း ထင်ရှားလွန်းနေတယ်"
ချန်ချန် က ပြောလိုက်သည်။ ဂြိုဟ်သား (ပုလ္လင်) တို့ တင်းမာသွားကြသော်လည်း သူမတွင် ဤကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ အချိန်ဖြုန်းနေရန် စိတ်ရှည်သည်းခံမှု မရှိတော့ပေ။ သူမက ဆက်ပြောသည်။
"ရှင်တို့ရဲ့ မြို့နဲ့ လူမျိုးတွေက ရှင့်ကို လိုအပ်နေပေမယ့် ရှင်က ဒီအခန်းထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေတယ်"
ဘုရင် လာဂါမာ လမ်းလျှောက်ခြင်းကို ရပ်လိုက်သည်။ သူသည် ချန်ချန် ကို အနက်ရောင် အကြည့်များဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
"ငါ့ကို ဘယ်လိုပြောဆိုရမလဲဆိုတာ သတိထားပါ၊ ကလေးမ။ ငါက နင်တို့ရဲ့ သွေးမျိုးဆက်မဟုတ်သလို၊ နင်တို့ရဲ့ လူသားယောက်ျားလည်း မဟုတ်ဘူး။ နင်တို့ရဲ့ လျှာနဲ့ ရိုက်ခတ်ပြီး ငါ့ကို ထိန်းချုပ်လို့ မရဘူး"
"သူပြောတာ မှန်တယ်။ ရှင့်လူတွေက သူတို့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်ကို လိုအပ်နေတာ။ ဘာလို့ သူတို့ဆီ မသွားတာလဲ?"
ကျူးဖုန်း က ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
"ငါ သူတို့ကို ဦးဆောင်သွားမှာပါ! သေခြင်းတရားဆီ၊ ပျက်စီးခြင်းဆီ၊ နတ်ဘုရားတွေ လိုလားတဲ့အတိုင်းပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒီနောက်ဆုံးညအတွက်တော့ ငါ့ကို အေးချမ်းခွင့်ပေးကြပါ! သေစမ်း၊ ထောင်စုနှစ်တစ်ခုအတွင်းမှာ ငါ ဘယ်လောက်တောင် အေးချမ်းမှုကို တောင့်တခဲ့ရသလဲဆိုတာ နင်တို့ မသိကြပါဘူး"
"သူတို့ နားမလည်ကြတာပါ၊ အရှင်မင်းကြီး"
ဒရူယာ က နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် ဘုရင်ထံသို့ သွားပြီး လက်မောင်းကို ကိုင်တွယ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဘုရင်က နားမလည်နိုင်သော အော်သံတစ်ခုဖြင့် သူမကို တွန်းဖယ်လိုက်သည်။
"ရှင့်လူတွေက ရှင် ဘယ်လောက်ခံစားခဲ့ရသလဲဆိုတာ မသိကြဘူး။ ရှင် သူတို့ကို အမှန်တရား ပြောပြရမယ်"
"သူတို့မှာ အမှန်တရားကို သိပိုင်ခွင့် ဘာရှိလို့လဲ?"
ဘုရင် လာဂါမာ က ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။
"ငါ့ရဲ့ အနာတွေကို ဖောက်ထွင်းပြီး ငါ့ရဲ့ စိတ်နှလုံးထဲကို စူးစမ်းဖို့ ဘာပိုင်ခွင့်ရှိလို့လဲ?"
"ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့က ရှင့်အတွက် သွေးမြေကျခဲ့ကြလို့ပဲ"
အေဘရွန် က ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ဘုရင်ကို ခက်ထန်သော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏လေသံမှာ ဒရူယာ လို နူးညံ့မနေပေ။
"ရှင့်လူတွေကလည်း သူတို့ကိုယ်ပိုင် ဒုက္ခတွေကို ခံစားခဲ့ကြရတာပဲ။ သူတို့ရဲ့ ဘုရင်မှာ အမာရွတ်တွေ ရှိနေတာကို မြင်ရုံနဲ့ ဘုရင်ကို အားနည်းတယ်လို့ သူတို့ မြင်မှာ မဟုတ်ဘူး"
"အမာရွတ်တွေ ဟုတ်လား။ ကျောက်တုံးတွေပေါ်မှာ ခြစ်ရာတွေ ထင်ကျန်နေတာ။ နင်တို့ မြင်ချင်တာက ဒါပဲလား? ငရဲခန်းကို ကြည့်ဖို့၊ မီးတောက်တွေကို စိုက်ကြည့်ဖို့လား?"
ဘုရင် လာဂါမာ သည် အလင်းလုံးတစ်ခုရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။ ဘုရင်က ခါးသီးစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူသည် လမ်းလျှောက်လာပြီး ချန်ချန် ၏ ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။ ချန်ချန် ၏ ရင်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ လှိုက်တက်လာသော်လည်း သူမ နောက်ဆုတ်မသွားခဲ့ပေ။
"ကျွန်မတို့ နားလည်ချင်လို့ပါ"
မျိုးများကို ရှေ့ဆက်မည့်တိုက်ပွဲအတွက် စုစည်းပေးရန် အကောင်းဆုံးအခွင့်အရေးဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ မရှိတော့ပေ။ ဘုရင်၏ ကြေညာချက်နှင့် နမ်းရှိုက်မှုကြား တစ်နေရာရာတွင် ဘုရင် လာဂါမာ လစ်ထွက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရမည်။ လူအုပ်ကြီးရော၊ အွန်ဂါရာ နှင့် အန်းဂမ် တို့ပါ ဘုရင်မရှိတော့သည်ကို သတိမပြုမိကြပေ။ ချန်ချန် လူအုပ်ထဲတွင် ဒရူယာ ကို ရှာလိုက်ရာ အေဘရွန် ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤမျှဝေးကွာသော နေရာမှပင် ဒရူယာ တို့၏ စိုးရိမ်နေသော မျက်နှာအမူအရာကို ချန်ချန် မြင်နေရသည်။
"ဘုရင် မရှိတော့ဘူး"
ချန်ချန် က ပြောလိုက်သည်။ လူအုပ်ကြီး၏ ဆူညံသံများကြားတွင် ကျူးဖုန်း ကြား၊ မကြား သူမ မသေချာပေ။
"သူ ခန်းမဘက်ကို သွားတာ ငါတွေ့လိုက်တယ်"
ကျူးဖုန်း က ချန်ချန် ၏ နားနားတွင် ကပ်ပြောလိုက်သည်။ သူ၏လေသံတွင် မကျေနပ်မှုများ ပါဝင်နေသည်။
"ဒါမှမဟုတ် စာကြည့်တိုက်ဘက်ကို သွားပြီး ဂါလာဇာ ဆီ ပြန်သွားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်"
ချန်ချန် က ကျူးဖုန်း ကို တစ်ချက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"အဲဒီမှာ ဂြိုဟ်သား (ပုလ္လင်) တို့ရဲ့ စားဖိုမှူး ရှိတယ်"
ကျူးဖုန်း က စင်မြင့်၏ အောက်ခြေရှိ စားပွဲတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် အသားသတ်သမားက အစားအသောက်များ တင်ဆောင်ထားသော ဂြိုဟ်သား (ပုလ္လင်) အချို့ကို ညွှန်ကြားနေသည်။ မင်္ဂလာဆောင် ပွဲတော်ကို စတင်တော့မည်ဖြစ်သည်။ အရက်သေစာ သောက်စားပျော်ပါးမှုများ စတင်လာပါက ဂြိုဟ်သား (ပုလ္လင်) တို့သည် ဘုရင်မရှိသည်ကို သတိထားမိတော့မည် မဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် တတ်နိုင်သမျှ ပျော်ပါးချင်နေကြသည်မှာ ထင်ရှားသည်။
"စားဖိုမှူးရဲ့ အာရုံကို ဖမ်းကြည့်ဖို့ ကြိုးစားကြည့်မယ်"
ချန်ချန် က ပြောလိုက်ပြီး ကျောက်စွန်းအစွန်းဘက်သို့ ရွေ့သွားသည်။
"ငါတို့ ဘယ်ကို သွားကြမှာလဲ?"
ချန်ချန် ပြန်ဖြေရင်း သူမကို ထိန်းပေးရန် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သော ကျူးဖုန်း က မေးလိုက်သည်။
"ဘုရင်ဆီသွားဖို့"
သူမသည် မှော်အဆောင်ကို ထပ်မံအသက်သွင်းလိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦး လေပေါ်တွင် လွင့်မျောသွားစေရန် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
"စွဲလမ်းမှုတွေက ဘယ်လောက်ထိ ပျက်စီးစေနိုင်သလဲဆိုတာ ငါ မြင်ဖူးပြီးပြီ။ အဲဒီ ယောင်မို အကျဉ်းသားဆီမှာရော၊ ငါတို့ဆီမှာပါ မြင်ခဲ့ရတာပဲ။ ဘယ်မျိုးနွယ်မှ ဒါရဲ့ သားကောင်မဖြစ်ဘဲ မလွတ်မြောက်နိုင်ဘူး။ ဘုရင် လာဂါမာ အခုလို အာရုံလွင့်နေလို့ မဖြစ်ဘူး။ သူ့လူမျိုးတွေ အများကြီး သေဆုံးကြတော့မှာ။ သူ ဒီအချိန်မှာ သူ့လူတွေအတွက် ရှိနေပေးဖို့ လိုအပ်တယ်"
"သူက နားထောင်မှာ မဟုတ်လောက်ဘူး။ သူ့လူတွေကိုတောင် စကားမပြောနိုင်တဲ့သူက အပြင်လူတွေကို သူ့ရဲ့ ယုံကြည်မှုထဲ ထည့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး"
"စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့"
ဘုရင့်ခန်းမ တံခါးဝတွင် ချန်ချန် က သူမ၏အမည်ကို အစောင့်များထံ ပြောပြပြီး ဘုရင် လာဂါမာ ထံသို့ သတင်းစကားပါးရန် ပြောလိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် သူတို့ ပြန်ရောက်လာပြီး ချန်ချန်၊ ကျူးဖုန်း နှင့် ရယ်လိုဟွန်း မိသားစုဝင် သုံးဦးတို့ကို အတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။
ဘုရင် လာဂါမာ သည် ထီးနန်းတွင် ထိုင်မနေဘဲ ထီးနန်းရှေ့တွင် လမ်းလျှောက်နေသည်။ သူတို့အုပ်စုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။
"အားလုံးပဲ ငါ့ကို အနှောင့်အယှက်ပေးဖို့ တစ်ခါတည်း ရောက်လာကြတာပေါ့လေ?"
"မင်္ဂလာဆောင် ပွဲတော်မှာ ဘုရင် မရှိနေတာက ထင်ရှားလွန်းနေတယ်"
ဘုရင် လာဂါမာ ၏ မျက်မှောင်ကြုတ်မှု ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသည်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဒရူယာ က ပြောလိုက်သည်။
"မြို့တော်ထဲမှာ ဘုရင် မရှိနေတာကလည်း ထင်ရှားလွန်းနေတယ်"
ချန်ချန် က ပြောလိုက်သည်။ ဂြိုဟ်သား (ပုလ္လင်) တို့ တင်းမာသွားကြသော်လည်း သူမတွင် ဤကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ အချိန်ဖြုန်းနေရန် စိတ်ရှည်သည်းခံမှု မရှိတော့ပေ။ သူမက ဆက်ပြောသည်။
"ရှင်တို့ရဲ့ မြို့နဲ့ လူမျိုးတွေက ရှင့်ကို လိုအပ်နေပေမယ့် ရှင်က ဒီအခန်းထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေတယ်"
ဘုရင် လာဂါမာ လမ်းလျှောက်ခြင်းကို ရပ်လိုက်သည်။ သူသည် ချန်ချန် ကို အနက်ရောင် အကြည့်များဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
"ငါ့ကို ဘယ်လိုပြောဆိုရမလဲဆိုတာ သတိထားပါ၊ ကလေးမ။ ငါက နင်တို့ရဲ့ သွေးမျိုးဆက်မဟုတ်သလို၊ နင်တို့ရဲ့ လူသားယောက်ျားလည်း မဟုတ်ဘူး။ နင်တို့ရဲ့ လျှာနဲ့ ရိုက်ခတ်ပြီး ငါ့ကို ထိန်းချုပ်လို့ မရဘူး"
"သူပြောတာ မှန်တယ်။ ရှင့်လူတွေက သူတို့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်ကို လိုအပ်နေတာ။ ဘာလို့ သူတို့ဆီ မသွားတာလဲ?"
ကျူးဖုန်း က ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
"ငါ သူတို့ကို ဦးဆောင်သွားမှာပါ! သေခြင်းတရားဆီ၊ ပျက်စီးခြင်းဆီ၊ နတ်ဘုရားတွေ လိုလားတဲ့အတိုင်းပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒီနောက်ဆုံးညအတွက်တော့ ငါ့ကို အေးချမ်းခွင့်ပေးကြပါ! သေစမ်း၊ ထောင်စုနှစ်တစ်ခုအတွင်းမှာ ငါ ဘယ်လောက်တောင် အေးချမ်းမှုကို တောင့်တခဲ့ရသလဲဆိုတာ နင်တို့ မသိကြပါဘူး"
"သူတို့ နားမလည်ကြတာပါ၊ အရှင်မင်းကြီး"
ဒရူယာ က နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် ဘုရင်ထံသို့ သွားပြီး လက်မောင်းကို ကိုင်တွယ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဘုရင်က နားမလည်နိုင်သော အော်သံတစ်ခုဖြင့် သူမကို တွန်းဖယ်လိုက်သည်။
"ရှင့်လူတွေက ရှင် ဘယ်လောက်ခံစားခဲ့ရသလဲဆိုတာ မသိကြဘူး။ ရှင် သူတို့ကို အမှန်တရား ပြောပြရမယ်"
"သူတို့မှာ အမှန်တရားကို သိပိုင်ခွင့် ဘာရှိလို့လဲ?"
ဘုရင် လာဂါမာ က ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။
"ငါ့ရဲ့ အနာတွေကို ဖောက်ထွင်းပြီး ငါ့ရဲ့ စိတ်နှလုံးထဲကို စူးစမ်းဖို့ ဘာပိုင်ခွင့်ရှိလို့လဲ?"
"ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့က ရှင့်အတွက် သွေးမြေကျခဲ့ကြလို့ပဲ"
အေဘရွန် က ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ဘုရင်ကို ခက်ထန်သော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏လေသံမှာ ဒရူယာ လို နူးညံ့မနေပေ။
"ရှင့်လူတွေကလည်း သူတို့ကိုယ်ပိုင် ဒုက္ခတွေကို ခံစားခဲ့ကြရတာပဲ။ သူတို့ရဲ့ ဘုရင်မှာ အမာရွတ်တွေ ရှိနေတာကို မြင်ရုံနဲ့ ဘုရင်ကို အားနည်းတယ်လို့ သူတို့ မြင်မှာ မဟုတ်ဘူး"
"အမာရွတ်တွေ ဟုတ်လား။ ကျောက်တုံးတွေပေါ်မှာ ခြစ်ရာတွေ ထင်ကျန်နေတာ။ နင်တို့ မြင်ချင်တာက ဒါပဲလား? ငရဲခန်းကို ကြည့်ဖို့၊ မီးတောက်တွေကို စိုက်ကြည့်ဖို့လား?"
ဘုရင် လာဂါမာ သည် အလင်းလုံးတစ်ခုရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။ ဘုရင်က ခါးသီးစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူသည် လမ်းလျှောက်လာပြီး ချန်ချန် ၏ ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။ ချန်ချန် ၏ ရင်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ လှိုက်တက်လာသော်လည်း သူမ နောက်ဆုတ်မသွားခဲ့ပေ။
"ကျွန်မတို့ နားလည်ချင်လို့ပါ"
"နားလည်ချင်တာလား"
ဘုရင် လာဂါမာ က ထပ်မံရယ်မောလိုက်သည်။ ထိုရယ်သံမှာ လှောင်ပြောင်ခြင်းများ ပြည့်နှက်နေပြီး အခန်းထဲရှိ လေထုကိုပင် အေးခဲသွားစေသည်။ သူသည် ချန်ချန် ၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ရင်း လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ရုတ်တရက် သူတို့ပတ်လည်ရှိ လေထုသည် အလင်းတန်းများဖြင့် ရစ်ပတ်သွားပြီး အခန်းထဲရှိ ပရိဘောဂများမှာ မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားသယောင် ဖြစ်လာသည်။
"နင်တို့ မြင်ချင်တဲ့ အမှန်တရားဆိုတာ ဒါပဲ"
သူ့စကားသံနှင့်အတူ ချန်ချန် တို့၏ အမြင်အာရုံများ ပြောင်းလဲသွားသည်။ အခန်း၏ နံရံများမှာ ပျော်ဝင်သွားပြီး ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခုက သူတို့ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။ ၎င်းသည် စစ်မြေပြင်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ သို့သော် သာမန်စစ်မြေပြင်မျိုး မဟုတ်ဘဲ အသက်မဲ့သော မြေပြင်ပေါ်တွင် အရိုးစုများပုံနေပြီး ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးမှာ သွေးရောင်သမ်းနေသည်။ နတ်ဘုရားတို့၏ စစ်ပွဲဟု ဆိုရမလောက် ပြင်းထန်သော ပျက်စီးခြင်းများဖြစ်သည်။
"ဒါက ငါ့ရဲ့ အတိတ်ပဲ"
ဘုရင် လာဂါမာ က တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် ပြောသည်။ သူ၏မျက်လုံးများတွင် နာကျင်မှုနှင့် အမုန်းတရားများ ရောထွေးနေသည်။
"ဒီနေရာမှာ ငါ့ရဲ့ လူမျိုးတွေ အားလုံး သေဆုံးခဲ့ရတာ။ ငါ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့တယ်။ ငါ့ရဲ့ တော်ဝင်မျိုးနွယ်စု၊ ငါ့ရဲ့ မိသားစု၊ ငါ့ရဲ့ ချစ်ရသူတွေ အားလုံး ဒီမီးတောက်တွေကြားမှာ ပြာကျသွားခဲ့တာ။ နင်တို့က ငါ့ကို အပြင်ထွက်ဖို့ ပြောနေတာလား။ ဒီလို ငရဲခန်းမျိုးကို ထပ်ပြီး မြင်ယောင်ဖို့ ငါ့ကို တွန်းအားပေးနေတာလား"
ချန်ချန် အသက်ရှူရ ကြပ်လာသည်။ ထိုမြင်ကွင်းသည် အလွန်အမင်း ပြင်းထန်လွန်းလှသည်။ အေဘရွန် နှင့် ဒရူယာ တို့မှာလည်း ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တောင့်ခဲသွားကြသည်။ ကျူးဖုန်း က ချန်ချန် ၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သူတို့အားလုံးသည် ဘုရင် လာဂါမာ ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ထဲမှ နက်ရှိုင်းသော ဒဏ်ရာကို ထိတွေ့မိလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
"အရှင်မင်းကြီး..."
ဒရူယာ က အသံတိမ်ဝင်စွာ ခေါ်လိုက်သည်။ ဘုရင် လာဂါမာ သည် သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ မြင်ကွင်းများမှာ အငွေ့ပျံသွားသကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူတို့သည် ဘုရင့်ခန်းမထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြသည်။ ဘုရင်မှာ အမောတကော ဖြစ်နေပြီး ထိုင်ခုံကို လက်ဖြင့် အားပြု၍ မှီထားရသည်။
"အခု နင်တို့ သိပြီလား"
သူမေးလိုက်သည်။ သူ၏အသံမှာ ပို၍ပင် အားနည်းသွားသယောင် ရှိသည်။
"ငါ့ရဲ့ အမာရွတ်တွေက ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ပေါ်မှာ ရှိနေတာ။ ဒီအမာရွတ်တွေက ဘယ်တော့မှ ပျောက်ကွယ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး။ နင်တို့က ငါ့ကို ဒီအမာရွတ်တွေကို သယ်ဆောင်ပြီး စစ်ပွဲထဲကို ပြန်ဝင်ခိုင်းနေတာလား"
ချန်ချန် သည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူမသည် ဘုရင် လာဂါမာ ၏ မျက်လုံးထဲသို့ တည့်တည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ အသံမှာ ယခင်ကထက် ပိုမို တည်ငြိမ်သွားသည်။
"ကျွန်မတို့ နားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အရှင်မင်းကြီး၊ အရှင်မင်းကြီး တစ်ယောက်တည်း ခံစားနေရတာ မဟုတ်ပါဘူး။ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ လူမျိုးတွေလည်း အရှင်မင်းကြီးလိုပဲ ဆုံးရှုံးမှုတွေကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီးပြီ။ သူတို့က အရှင်မင်းကြီးဆီမှာ အားကိုးရာကို ရှာနေကြတာ။ အရှင်မင်းကြီး ပုန်းအောင်းနေရင် သူတို့မှာ ဘယ်သူရှိတော့မှာလဲ"
ဘုရင် လာဂါမာ သည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူ၏ ရင်ဘတ်မှာ အနည်းငယ် တုန်ခါနေသည်။ သူသည် ချန်ချန် ကို စိုက်ကြည့်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း အကြည့်များမှာ ယခင်ကလောက် မမာကျောတော့ပေ။
"အရှင်မင်းကြီး..."
ကျူးဖုန်း က ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်သည်။
"ကျွန်တော်တို့က အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အနာကို ခွဲစိတ်ဖို့ လာတာ မဟုတ်ပါဘူး။ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ခွန်အားကို ပြန်လည်စုစည်းဖို့ လာတာပါ။ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ လူတွေက အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အမိန့်ကို စောင့်နေကြတာ"
ဘုရင် လာဂါမာ သည် သူ၏လက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ထီးနန်းဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်လိုက်သည်။
"သွားကြတော့"
သူက အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။
"ငါ စဉ်းစားမယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ မဟုတ်ဘူး"
ချန်ချန် သည် ဘုရင်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူမသည် တစ်ခုခုကို ထပ်ပြောချင်သေးသော်လည်း ကျူးဖုန်း က သူမ၏ ပခုံးကို တို့ထိလိုက်သည်။ သူတို့သည် ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာလာရန်သာ အကောင်းဆုံးဖြစ်ကြောင်း သူမ သိလိုက်သည်။ သူတို့ အခန်းပြင်သို့ ထွက်လာချိန်တွင် ဘုရင့်ခန်းမ၏ တံခါးများမှာ ပြင်းထန်စွာ ပိတ်သွားသည်။
"သူ စဉ်းစားလိမ့်မယ်လို့ ထင်လား"
အေဘရွန် က မေးလိုက်သည်။
"သူ စဉ်းစားရလိမ့်မယ်"
ချန်ချန် က ပြောလိုက်သည်။
"ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက ဘုရင်တစ်ပါး ဖြစ်နေလို့ပဲ"