အခန်း ၁၉၁ - ရတနာတို့ကို သိမ်းယူခြင်း သို့မဟုတ် သေခြင်းကိုသာ ရရှိခြင်း [၁]
ကျဉ်းမြောင်းသောဥမင်လမ်းကြောင်း ကျယ်ပြန့်လာသည်နှင့်အမျှ မြိုင်ရီယာ၏ အဆောက်အအုံများကို ကျူးဖုန်း မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူသည် ချန်ချန် ထံသို့ ချက်ချင်းသွားရောက်ရန် အားခဲလိုက်မိသည်။ သို့သော်လည်း ဂြိုဟ်သားဘုန်းတော်ကြီးများတွင် အခြားအကြံအစည်များ ရှိနေသည်။ သူတို့သည် ဒဏ်ရာရသူများကို မစ်စထရာ ၏ ဘုရားကျောင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားရန် သူ့ကို တွန်းတိုက်၍ စေခိုင်းလိုက်ကြသည်။ ထိုနေရာတွင် သူသည် ကုသမှုများကို ထပ်မံခံယူခဲ့ပြီး ကိုယ်လက်သန့်စင်ကာ ဝတ်ရုံသစ်လဲလှယ်ရန် ခွင့်ပြုပေးခဲ့သည်။ သူသည် မိမိကိုယ်ပေါ်တွင် မြေမှုန့်များနှင့် သွေးစက်များ ကပ်ငြိနေသည်ကို မသိလိုက်ခဲ့ပေ။ ဂြိုဟ်သားတစ်ဦးက ရွံရှာသောမျက်နှာထားဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်မှသာ သူသည် မိမိကိုယ်ကို သတိပြုမိတော့သည်။
ဤသို့ ပြုစုယုယပေးနေစဉ်အတွင်း သူသည် ချန်ချန် အကြောင်း မေးမြန်းခဲ့ရာ သူမသည် ဘုရားကျောင်းဥယျာဉ်သို့ ထွက်သွားကြောင်း သိရှိလိုက်ရသည်။ သူတို့ကို ခွင့်ပြုပေးလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူမကို ရှာဖွေရန် ထွက်လာခဲ့သည်။ ဘုရားကျောင်းဥယျာဉ်မှာ ငြိမ်းချမ်းလှသည်။ တိုက်ပွဲများကို နှစ်သက်မြတ်နိုးသည့် ရှေးဦးဘုရားတစ်ဆူအတွက် ကျူးဖုန်း မျှော်လင့်ထားသည့် ပုံစံမျိုး လုံးဝမဟုတ်ပေ။ သို့သော်လည်း တစ်ခါတစ်ရံတွင် မစ်စထရာ ပင်လျှင် ငြိမ်းချမ်းမှုနှင့် တစ်ကိုယ်တည်းနေလိုသည့် အချိန်မျိုး လိုအပ်ကောင်း လိုအပ်ပေလိမ့်မည်။ ရေတံခွန်တစ်ခုသည် အပေါ်ထပ် လသာဆောင်ရှိ ရေလမ်းကြောင်းများမှ စီးကျလာပြီး အောက်ဘက်ရှိ ဥယျာဉ်ကို သုံးဘက်မှ ရေရံဖြင့် ပိတ်ဆို့ထားကာ ကျန်တစ်ဘက်ကို ကျောက်နံရံဖြင့် ပိုင်းခြားထားသည်။ ကျူးဖုန်း ရပ်နေသည့် ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းလျှောက်တံတားလေးသည်သာ ထိုဥယျာဉ်သို့ ဝင်ရောက်နိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော လမ်းကြောင်းဖြစ်သည်။ ကျောက်လမ်းခင်းလေးသည် ရေပြင်ကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး အဝေးရှိနံရံတွင် ဝါယာခြင်းတောင်းများဖြင့် ချိတ်ဆွဲထားသည့် ငွေရောင်အပြာရောင် ရေညှိများကို ထင်ရှားစွာ ပေါ်လွင်စေသည်။
ဝင်ပေါက်ကို ဖြတ်ကျော်လိုက်သည်နှင့် ကျူးဖုန်းသည် ချန်ချန်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမသည် ဝင်ပေါက်ကို ကျော်လွန်ကာ ရေတံခွန်၏ နောက်ဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားသဖြင့် အရိပ်နှင့် အလင်းတို့ ရောယှက်နေသည့် ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်နေသည်။ သူမသည် အစစ်အမှန်မဟုတ်သလို သရဲတစ္ဆေလည်း မဟုတ်ပေ။ ကျူးဖုန်းသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ခြေလှမ်းလှမ်း၍ သူမရှိရာသို့ ချဉ်းကပ်လိုက်သည်။ သူ၏ရင်ဘတ်ထဲတွင် နှလုံးသားက နာကျင်စွာ ခုန်ပေါက်နေသည်။ ချန်ချန်သည် သူ့ကို ကျောပေးထားသည်။ သူမသည် နံရံကို မျက်နှာမူထားပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်တွင် ပူးကပ်ထားသည်။ ဥယျာဉ်တစ်ခုလုံးသည် ကျောက်တုံးများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသည်။ ရေတံခွန်၏ အောက်ခြေတစ်ဝိုက်တွင် ကျောက်တုံးများဖြင့် အစီအရီ ခင်းကျင်းထားပြီး အပြင်ဘက်ဆုံးကျောက်တုံးများမှာ ရေစို၍ အရောင်ရင့်နေကာ အတွင်းဘက်ရှိ ကျောက်တုံးများမှာမူ တောက်ပနေသော ရေညှိများ၏ အလင်းရောင်ကြောင့် ငွေရောင်သမ်းနေသည်။ ကျူးဖုန်း အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်မိသည်။ ဂိတ်ပုလွေ (dwarves) များထံမှ ဤမျှလောက်ပင် မျှော်လင့်ထားသင့်သည်ဟု သူတွေးမိသည်။
သူ ခြေလှမ်းရပ်လိုက်သည်။ ကျူးဖုန်းသည် ချန်ချန်ကို စကားပြောချင်သည်၊ သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လာစေချင်သည်၊ သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့် ရောက်လာသောအခါ သူသည် သူမ၏ ကျောပြင်ကိုသာ ဆက်လက်ကြည့်နေမိပြီး စိတ်ထဲတွင် အတွေးပေါင်းများစွာ လှည့်ပတ်နေသည်။ သူ့ရင်ထဲတွင် ကိန်းအောင်းနေသော အရာအားလုံး၊ ပရောဖက်ပြုချက်များ၊ သူ့နောက်ကို အရိပ်မပြတ် လိုက်ပါနေသော မှောင်မိုက်ခြင်းနှင့် သေခြင်းတရားတို့ကို သူ မည်သို့ ပြောပြရမည်နည်း။
"ဒီမှာ ရှိတဲ့ ကျောက်စာတိုင်တစ်ခုမှာ ရေးထားတာက ခရီးသွားတွေက ဒီဥယျာဉ်ကို လာလည်ရင် ပုံစံအမျိုးမျိုးရှိတဲ့ ပုံဆောင်ခဲတွေကို ယူဆောင်လာလေ့ရှိကြတယ်တဲ့"
ချန်ချန်၏ စကားသံကြောင့် တိတ်ဆိတ်ခြင်း ပျက်သုဉ်းသွားကာ ကျူးဖုန်းမှာ လန့်သွားသဖြင့် တွန့်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။
"ငါ ဒီမှာ ရှိနေမှန်း မင်း ဘယ်လိုသိတာလဲ"
သူသည် မိမိအံ့အားသင့်မှုကို ဖုံးကွယ်ရင်း မေးလိုက်သည်။
သူမသည် သူ့ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းတို့မှာ ကြည်လင်နေသော်လည်း အလွန်အမင်း ဝေးကွာနေသဖြင့် ကျူးဖုန်း ပို၍ပင် စိုးရိမ်မိသည်။
"ခရီးသွားတွေဟာ ဝူဂျင်မှာ ခရီးသွားရင်း တွေ့သမျှထဲမှာ အရှားပါးဆုံး၊ အလှပဆုံး ကျောက်တုံးတွေကို ရွေးချယ်ပြီး မစ်စထရာရဲ့ ဘုရားကျောင်းကို ပြန်ယူလာကာ ဒီဥယျာဉ်ထဲမှာ ထားခဲ့ကြတယ်လို့ သူက ပြောတယ်"
ချန်ချန်သည် ကျောက်တုံးများပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်ရင်း ကျောက်တုံးများကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမသည် ဤဥယျာဉ်ငယ်လေးထဲတွင် သူ့ကိုမှ လွဲ၍ ကျန်သည့်အရာအားလုံးကို ကြည့်နေပုံရသည်။
"ဒီနေရာမှာ နတ်ဘုရားရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေက အားကောင်းလွန်းတယ်"
ကျူးဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။ သူသည် အခြားမည်သည့်စကားကိုမျှ မပြောနိုင်ပေ။ ရင်ဘတ်ထဲမှ နာကျင်မှုက သူ့ကို ဖိစီးထားသည်။
"ဝါဇူးနဲ့ ဒါဂျီက ပုံဆောင်ခဲတွေ ရှိတယ်။ ထောင်း၊ ရီဘန်းနဲ့ ကမ္ဘာမြေကနေ ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ မူလင်နယ်မြေတွေက ပုံဆောင်ခဲတွေလည်း ရှိတယ်။ မှော်ဆန်ပြီး တန်ဖိုးကြီးတဲ့ ကျောက်တုံးတွေပေါ့။ စဉ်းစားကြည့်ပါဦး။ ဝူဂျင်က တောင်ဘက်နယ်မြေက ကျောက်တုံးလေးတစ်ခုလောက်များ ယူလာခဲ့မိရင် ကောင်းမှာလို့ တွေးမိတယ်။ ကုန်သည်ယာဉ်ဘီးတွေကြောင့် ပွန်းပဲ့ပြီး ဖုန်မှုန့်တွေ ကပ်နေတဲ့ ကျောက်ပြားလေးပေါ့။ မစ်စထရာကတော့ ဂရုစိုက်မယ် မထင်ပါဘူးလေ။ ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ နတ်ဘုရားတွေလည်း အများကြီးပဲ"
ချန်ချန်သည် မိမိဘာသာ ရေရွတ်သကဲ့သို့ ပြောသည်။ ရှေးဦးစစ်ပွဲများအတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သော နတ်ဘုရားများအကြောင်း ဗဟုသုတမှာ သူမ၏မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် လတ်ဆတ်နေဆဲဖြစ်သည်။
"မင်း အဲဒီစာကြည့်တိုက်ထဲမှာ ကြာကြာနေလွန်းလို့ ဖြစ်မယ်"
ကျူးဖုန်းက ရုတ်တရက် ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။
"ဝမ်းနည်းစရာ အကြောင်းအရာတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ စာပေတွေကြားထဲမှာ၊ ပြီးတော့ မင်းရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို နောက်ယောင်ခံလိုက်နေတဲ့ အဲဒီ ယောင်မော သတ္တဝါကြောင့် မင်းက..."
"ဘာဖြစ်ရမှာလဲ"
သူမသည် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူဆက်ပြောမည့် စကားကို စောင့်နေသော်လည်း ကျူးဖုန်းက သူမကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူသည် မတည်မငြိမ်ဖြင့် သူမဆီသို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်ပြီး လက်ကို တစ်ပိုင်းတစ်စ မြှောက်လိုက်သည်။ သူမက နောက်ဆုတ်သွားသည်။ သူမသာ မှော်စွမ်းအားသုံး၍ အကာအရံတစ်ခု တည်ဆောက်လိုက်ပါက ယခုလောက်ထိ ထိရောက်မည်မဟုတ်ပေ။ ကျူးဖုန်းသည် လက်ကို ပြန်ချလိုက်ပြီး လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည်။ ချန်ချန်သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ရာ မျက်ရည်တစ်စက် ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာသည်။
"တောင်းပန်ပါတယ် ဖုန်း"
"ဘာအတွက်လဲ။ မင်း ဘာအတွက် တောင်းပန်နေရတာလဲ"
"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ မလုပ်နိုင်ခဲ့လို့ပါ"
သူမ၏ အသံသည် ဥယျာဉ်ငယ်လေးထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ရေစီးသံများကြားတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
"ဘုရင်ရဲ့ စာကြည့်တိုက်က လှပတယ်။ အချိန်ကာလ အစောပိုင်းကတည်းက ရှိခဲ့တဲ့ မှော်ပညာဆိုင်ရာ ဗဟုသုတတွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ စာအုပ်တွေ၊ လိပ်စာတွေပေါ့။ အသက်ဝင်ပြီး ဝိညာဉ်ရှိတဲ့၊ ရှင်သန်နေတဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေ၊ မင်းကို သူတို့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေထဲ ဆွဲခေါ်သွားမယ့် ဇာတ်လမ်းတွေပေါ့။ အရာအားလုံးက ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီးပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ငါအခု အကုန်လုံးကို မှတ်မိနေတယ်။ ငါဖတ်ခဲ့ရတဲ့ နာမည်တွေကိုလည်း မေ့လို့မရဘူး၊ ဒီမြို့မှာ နေထိုင်ခဲ့ပြီး အသက်သွင်းပေးခဲ့တဲ့ လူတွေကိုလည်း ငါမေ့လို့မရဘူး"
သူမသည် ဘုရားကျောင်းနံရံကို မှီ၍ ထိုင်ချလိုက်သည်။ သူမသည် အလွန်တိုးညင်းစွာ ဆက်ပြောသည်။
"ငါ အဲဒါတွေကို မှတ်မိနေတာကို မငြီးငွေ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဇိုလ်ဂါဇာလည်း အဲဒီမှာ ရှိနေတယ်။ သူပြောသမျှ စကားတိုင်းကို ငါမှတ်မိနေတယ်..."
"ငါသိတယ်... အဲဒီ မကောင်းဆိုးဝါးကပဲ မင်းကို အဲဒီကနေ မောင်းထုတ်လိုက်တာပေါ့"
ကျူးဖုန်းသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ကျောက်နံရံကို ကန်လိုက်သည်။ ခြေထောက်တွင် နာကျင်မှုက တက်လာသည်။ သူ လုပ်လိုက်မိသည့်အရာမှာ အဓိပ္ပာယ်မဲ့လွန်းသည်။
"မင်း လုံးဝကို ရှာမနေတော့ဘူးဆိုတာ ဘုရင်က ပြောတယ်"
"ဟုတ်တယ်၊ ငါ အာကိန်း စာလိပ်လုံးကို မလိုချင်တော့ဘူး။ အားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီ"
ချန်ချန်သည် တုန်ယင်စွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ့ကို ကြည့်သည်။ ကျူးဖုန်းသည် သူမကို ဖေးမချင်သည့်စိတ်ကို ထပ်မံ ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ မိမိအသံ တုန်ရီနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ကျူးဖုန်း မိမိကိုယ်ကို စက်ဆုပ်မိသည်။ သူ ဘယ်အချိန်ကတည်းက ဤမျှ အားနည်းသွားခဲ့တာလဲ။
"အဲဒီလို မပြောပါနဲ့။ ငါတို့ ဒီဂြိုဟ်မှာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ တခြားနေရာမှာပဲဖြစ်ဖြစ် ကုသနိုင်မယ့်နည်းလမ်းကို ရှာလို့ရပါသေးတယ်။ စကြာဝဠာဆိုတာ ကျယ်ပြောလွန်းပါတယ်"
"ငါတို့ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ရှာကြရမှာလဲ"
"ဘာလဲ"
ကျူးဖုန်းသည် အတွေးများဖြင့် နစ်မွန်းနေသည်။ သူတို့ မနက်ဖြန်တွင် မြို့မှ ထွက်ခွာကြမည်။ ဒရို (drow) တွေ၊ မစ် ဘာရတ် နဲ့ ကျန်တဲ့သူတွေကိုလည်း ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ ဒီမှာ ရှာမတွေ့ဘူးဆိုရင် နောက်တစ်နေရာကို သွားရမယ့် အချိန်ပဲ။ အချိန်တွေကို ဘာလို့ ဖြုန်းတီးနေရမှာလဲ။ အချိန်တိုင်းက ချန်ချန်ကို သေခြင်းတရားနဲ့ ပိုနီးကပ်စေနေတာ။
"ကျူးဖုန်း၊ ငါ့ကို ကြည့်ပါဦး"
"ချန်ချန်၊ အားလုံး အဆင်ပြေသွားမှာပါ။ ငါတို့ နည်းလမ်းရှာတွေ့မှာပါ"
"ငါ ကုသနည်းကို ထပ်မရှာချင်တော့ဘူး"
"ဘာလဲ"
ကျူးဖုန်း ထပ်ပြောလိုက်သည်။ သူမ ပြောနေတာတွေကို သူ နားမလည်နိုင်ပေ။ ယောင်မောက သူထင်ထားတာထက် ပိုပြီး ပျက်စီးစေခဲ့တာပဲ။
"မင်း ပင်ပန်းနေတာပါ။ မင်း ဘာပြောနေမှန်း မင်းကိုယ်တိုင်တောင် မသိဘူး"
သူမသည် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူမသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်တွင် ပူးထားလိုက်ပြီး သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူမ၏ မျက်ဝန်းတို့မှာ မျက်ရည်မရှိတော့ပေ။ ကြည်လင်သော မျက်ဝန်းဖြင့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
"ငါ ဘာပြောနေလဲဆိုတာ ငါသိတယ်။ ငါ့ဘဝကို ငါ့သဘောအတိုင်း ရှင်သန်ချင်တယ်။ ငါ့ရဲ့ သွေးအမာရွတ်ကို ကုသဖို့အတွက် ငါ့ဘဝကို နောက်ထပ် မဖြုန်းတီးတော့ဘူး။ ငါ့အပေါ် ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေက ငါ့ကို အခုလို ဖြစ်လာအောင် ပုံဖော်ပေးခဲ့တာပဲ။ ငါ အဲဒါကို ရှက်မနေဘူး၊ သေရမှာကိုလည်း မကြောက်ဘူး။ ဂါလာဇာက ငါ့ကို ပြခဲ့တယ်၊ မင်း ယုံချင်မှ ယုံလိမ့်မယ်။ သူ့ရဲ့ ဘဝက အလွတ်ကြီးပါပဲ၊ နွေးထွေးမှုဆိုတာ လုံးဝမရှိဘူး၊ ခါးသီးမှုနဲ့ မုန်းတီးမှုကလွဲရင် ဘာမှမရှိဘူး"
"မင်းက သူနဲ့ ဘယ်တော့မှ တူမှာမဟုတ်ဘူး"
ကျူးဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
"ငါသိပါတယ်"
ချန်ချန်သည် သူ့ဆီသို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလာသည်။ ကျူးဖုန်း ကြွက်သားများ တင်းမာသွားသော်လည်း ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် မဟုတ်ပေ။ နှလုံးသားက ရင်ဘတ်ထဲတွင် တဒိတ်ဒိတ် ခုန်နေသည်။ သူမသည် လက်ကို မြှောက်၍ သူ့ပါးပြင်ပေါ်သို့ ညင်သာစွာ တင်လိုက်သည်။ အလွန်ပေါ့ပါးသော အထိအတွေ့ဖြစ်သော်လည်း ထိုအရာထဲတွင် အဓိပ္ပာယ်များစွာ ရှိနေသည်။ အိုင်စလင်၏ အသက်စွမ်းအားတို့သည် သူ၏ အသားအရေပေါ်တွင် ခုန်ပေါက်နေပြီး လက်ချောင်းထိပ်တိုင်းမှ နွေးထွေးမှုနှင့် တက်ကြွမှုတို့ ပျံ့လွင့်လာသည်။ သို့သော် ထိုအရာတို့မှာ အားနည်းနေသည်။ အသက်စွမ်းအားမှာ အစွန်းများတွင် ကြွပ်ဆတ်နေပြီး အက်ကြောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ထိုအက်ကြောင်းများက နွေးထွေးမှုအားလုံးကို ဝါးမြိုသွားမည့်အထိ ပျံ့နှံ့သွားလိမ့်မည်။ အတိတ်က အမှတ်တရများအားလုံး ကျူးဖုန်းဆီသို့ ပြေးဝင်လာသည်။ သေဆုံးခြင်းများ၊ အိပ်မက်များနှင့် ကြိုတင်နိမိတ်များ။ ကျူးဖုန်း အသက်ရှူမှားသွားသည်။ နာကျင်မှုသည် အရေပြားပေါ်သို့ အပ်ငါးချောင်း ထိုးစိုက်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
"ငါ့ဆီကနေ ထွက်မပြေးပါနဲ့။ တောင်းပန်ပါတယ်"
"မင်းသာ သိခဲ့ရင်..."
ကျူးဖုန်း မျက်လုံးများကို တင်းတင်းမှိတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ အထိအတွေ့၊ လက်ချောင်းများ၏ နွေးထွေးမှုနှင့် သူမ၏ အသားအရေ၏ နူးညံ့မှုကိုသာ အာရုံစိုက်ရန် ကြိုးစားသည်။ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နာကျင်မှုတို့မှာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင်သာ ရှိသည်။ သူသည် မိမိ၏ လက်ဆောင်စွမ်းအားနှင့်အတူ ပါလာတတ်သည့် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်းတို့ကို ဖိနှိပ်ထားရင်း အသက်ကို ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။ သူသာ စိတ်ငြိမ်းချမ်းမှုကို ရှာတွေ့နိုင်ပါက နာကျင်မှုတို့ ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မည်။ ကျန်ရှိနေသည့်အရာများကို လျစ်လျူရှုရန် မဖြစ်နိုင်သော်လည်း သူသာ အာရုံလွှဲနိုင်ပါက...
ကျူးဖုန်း မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည့်အခါ ချန်ချန် ပြုံးလိုက်သည်။ အွန်ဂါရာ၏ မင်္ဂလာဆောင်အကြောင်း တွေးမိရင်း ရယ်လိုဟွန်း မိသားစုနှင့် ရှေ့ဆက်ရမည့် တိုက်ပွဲအကြောင်းကို သူမ ပြန်တွေးမိသည်။ သူတို့ နှစ်ယောက် အတူတူ ရှိနေကတည်းက ချန်ချန် တစ်ခါမျှ မခံစားဖူးသည့် ငြိမ်းချမ်းမှုမျိုးကို သူမ ခံစားနေရသည်။ ဂိတ်ပုလွေတွေက သူတို့နဲ့ တစ်သွေးတည်း တစ်သားတည်း ဖြစ်နေသလိုပင်။ သူတို့သည် ဘိုးဘွားစဉ်ဆက်ကတည်းက ဆက်နွှယ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သူမ၏ စိတ်သည် အတွေးလောကထဲမှ ရုတ်တရက် နိုးထလာသည်။ သူတို့၏ ရှေ့ရေးမှာ မသေချာသေးပေ။
"ဒီကနေ ဘယ်ကို သွားကြမလဲ" ဟု သူမ မေးလိုက်သည်။
"မင်္ဂလာဆောင်ပြီးရင် ဒီမှာပဲ နေပြီး တိုက်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် မြို့ကနေ ထွက်သွားမလားပေါ့"
"ငါ ထွက်မပြေးချင်ဘူး ဖုန်း။ ဒါပေမဲ့ ဒီမှာပဲ နေပြီး တိုက်မယ်ဆိုရင် ငါတို့ သေဖို့ အခွင့်အရေးက အများကြီးပဲ"
"ဟုတ်တယ်၊ အခွင့်အရေးက အများကြီးပဲ"
ကျူးဖုန်းသည် သူမ၏ မျက်နှာကို မခွာဘဲ ထောက်ခံလိုက်သည်။
ချန်ချန်သည် သူ့ကို လွမ်းဆွတ်စွာ ပြုံးပြသည်။
"စွန့်စားသူတွေဆိုတာ ဒါမျိုး လုပ်ရတာ မဟုတ်ဘူးလား။ သေခြင်းတရားရဲ့ အစွန်းမှာ နေပြီး မဖြစ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စတွေကို ရတနာအတွက် လုပ်ဆောင်ရတာလေ"
"အင်းလေ၊ ရတနာတွေကို သိမ်းယူခြင်း သို့မဟုတ် သေခြင်းကိုသာ ရရှိခြင်းပေါ့"
ကျူးဖုန်းသည် အဝေးသို့ မျှော်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
အမှတ်တရများ၊ ပုံရိပ်များနှင့် နိမိတ်ဖတ်ခြင်းများ။ ကျူးဖုန်း အသက်ရှူမှားသွားသည်။ နာကျင်မှုသည် အရေပြားပေါ်သို့ အပ်ငါးချောင်း ထိုးစိုက်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
"ငါ့ဆီကနေ ထွက်မပြေးပါနဲ့။ တောင်းပန်ပါတယ်"
"မင်းသာ သိခဲ့ရင်..."
ကျူးဖုန်း မျက်လုံးများကို တင်းတင်းမှိတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ အထိအတွေ့၊ လက်ချောင်းများ၏ နွေးထွေးမှုနှင့် သူမ၏ အသားအရေ၏ နူးညံ့မှုကိုသာ အာရုံစိုက်ရန် ကြိုးစားသည်။ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နာကျင်မှုတို့မှာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင်သာ ရှိသည်။ သူသည် မိမိ၏ လက်ဆောင်စွမ်းအားနှင့်အတူ ပါလာတတ်သည့် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်းတို့ကို ဖိနှိပ်ထားရင်း အသက်ကို ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။ သူသာ စိတ်ငြိမ်းချမ်းမှုကို ရှာတွေ့နိုင်ပါက နာကျင်မှုတို့ ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မည်။ ကျန်ရှိနေသည့်အရာများကို လျစ်လျူရှုရန် မဖြစ်နိုင်သော်လည်း သူသာ အာရုံလွှဲနိုင်ပါက...
ကျူးဖုန်း မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည့်အခါ ချန်ချန် ပြုံးလိုက်သည်။ အွန်ဂါရာ၏ မင်္ဂလာဆောင်အကြောင်း တွေးမိရင်း ရယ်လိုဟွန်း မိသားစုနှင့် ရှေ့ဆက်ရမည့် တိုက်ပွဲအကြောင်းကို သူမ ပြန်တွေးမိသည်။ သူတို့ နှစ်ယောက် အတူတူ ရှိနေကတည်းက ချန်ချန် တစ်ခါမျှ မခံစားဖူးသည့် ငြိမ်းချမ်းမှုမျိုးကို သူမ ခံစားနေရသည်။ ဂိတ်ပုလွေတွေက သူတို့နဲ့ တစ်သွေးတည်း တစ်သားတည်း ဖြစ်နေသလိုပင်။ သူတို့သည် ဘိုးဘွားစဉ်ဆက်ကတည်းက ဆက်နွှယ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သူမ၏ စိတ်သည် အတွေးလောကထဲမှ ရုတ်တရက် နိုးထလာသည်။ သူတို့၏ ရှေ့ရေးမှာ မသေချာသေးပေ။
"ဒီကနေ ဘယ်ကို သွားကြမလဲ" ဟု သူမ မေးလိုက်သည်။
"မင်္ဂလာဆောင်ပြီးရင် ဒီမှာပဲ နေပြီး တိုက်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် မြို့ကနေ ထွက်သွားမလားပေါ့"
"ငါ ထွက်မပြေးချင်ဘူး ဖုန်း။ ဒါပေမဲ့ ဒီမှာပဲ နေပြီး တိုက်မယ်ဆိုရင် ငါတို့ သေဖို့ အခွင့်အရေးက အများကြီးပဲ"
"ဟုတ်တယ်၊ အခွင့်အရေးက အများကြီးပဲ"
ကျူးဖုန်းသည် သူမ၏ မျက်နှာကို မခွာဘဲ ထောက်ခံလိုက်သည်။
ချန်ချန်သည် သူ့ကို လွမ်းဆွတ်စွာ ပြုံးပြသည်။
"စွန့်စားသူတွေဆိုတာ ဒါမျိုး လုပ်ရတာ မဟုတ်ဘူးလား။ သေခြင်းတရားရဲ့ အစွန်းမှာ နေပြီး မဖြစ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စတွေကို ရတနာအတွက် လုပ်ဆောင်ရတာလေ"
"အင်းလေ၊ ရတနာတွေကို သိမ်းယူခြင်း သို့မဟုတ် သေခြင်းကိုသာ ရရှိခြင်းပေါ့"
ကျူးဖုန်းသည် အဝေးသို့ မျှော်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
ဤအပိုင်းတွင် ဘာသာပြန်ရန်အတွက် ဝတ္ထု၏ အကြောင်းအရာ (Source Content) မပါရှိပါ။ သင်ပေးပို့ထားသော စာသားများမှာ ဝက်ဘ်ဆိုက်၏ အင်တာဖေ့စ် (Interface)၊ ရုပ်ပုံအညွှန်းများ၊ နှင့် စနစ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အချက်အလက်များသာ ဖြစ်နေပါသည်။
ဝတ္ထု၏ နောက်ထပ် အကြောင်းအရာများကို ပေးပို့ပေးပါက ကျေးဇူးပြု၍ ဘာသာပြန်ပေးပါမည်။