"Arcane Script Sphere (မှော်စာလုံးလုံး)။"
ဘုရင် လာဂါမာက ကျူးဖုန်းကို ပြောလိုက်သည်။ သူသည် အဝေးတစ်နေရာသို့ ငေးကြည့်ရင်း သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ချလိုက်သည်။ ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီးနောက် ဆက်လက်ရေရွတ်သည်။
"ဒါက အဲဒီပစ္စည်းပဲ။ သူ လွတ်မြောက်ဖို့အတွက် တောင်းဆိုနေမှန်း ငါသိခဲ့တယ်။ သူ တခြားမှော်ဆရာတွေဆီ သွားဖို့ ကြိုးစားနေတာ။ သူ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က မစ်စထရာရဲ့ လင်ဘို (Limbo) မဖြစ်ခင်ကတည်းက သတ်မှတ်ပြီးသား။ အခု သူမ မရှိတော့တဲ့အတွက် ဒီပစ္စည်းကို သိမ်းထားခြင်းအားဖြင့် သူမရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို ငါထိန်းသိမ်းထားနိုင်မယ်လို့ ထင်ခဲ့မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ ဒီပစ္စည်းက ငါ့ဆီကနေ ပုန်းကွယ်သွားခဲ့ပြီး အဲဒီအတွက်ကြောင့်ပဲ ငါဟာ မြီးရီးယား (Myria) ကို ဘေးဒုက္ခတွေ ဆွဲခေါ်လာမိသလို ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ ဂါလာဇာလည်း ရှိသေးတယ်။"
"အဲဒီ ယောင်မ (yaomo) ဂါလာဇာကိစ္စက အမြဲတမ်း ပြန်ပေါ်လာတတ်တာပဲ။ ဒီအဖြစ်အပျက်တွေထဲမှာ သူ့ရဲ့ အခန်းကဏ္ဍက ဘာလဲ။"
ကျူးဖုန်းက မေးလိုက်သည်။
"ငါလည်း မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီအစီအစဉ်ထဲမှာ သူ့ရဲ့ အခန်းကဏ္ဍက အန္တရာယ်အရှိဆုံး ဖြစ်နေနိုင်တယ်။"
ဘုရင် လာဂါမာ၏ စကားကြောင့် ကျူးဖုန်းမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။
"အဲဒါကတော့ တော်တော်လေး နားလည်ရခက်တဲ့ စကားပဲ။ သူက အာရုံလွှဲဖို့အတွက်ပဲ ရှိနေတာဆိုတဲ့ ဖြစ်နိုင်ခြေကိုရော သင် စဉ်းစားပြီးပြီလား။"
မစ် ဘာရတ်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပေါ့ပေါ့တန်တန် ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ရွန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အကြည့်များ နူးညံ့သွားသည်။
"မင်းတို့ ငါ့ကို လူမိုက်လို့ပဲ ခေါ်ခေါ်၊ ငါကတော့ ဇိုလ်ဂါဇာဆီမှာ သူတို့ရဲ့ နတ်ဘုရားမရဲ့ ထိတွေ့မှုကို ခံစားမိနေတယ်။ သူက ငါ့ကို သတ်ဖို့ မြို့ထဲကို ရောက်လာတာပေမဲ့ သူ့မှာ အဲဒီထက် ပိုတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခု ရှိနေတယ်။ အဲဒါက ဘာလဲဆိုတာ ငါမသိမချင်းတော့ သူ့ကို ဒရိုး (drow) စစ်တပ် ဆယ်တပ်ထက် ပိုပြီးတော့ မြို့အတွက် အန္တရာယ်ရှိတဲ့သူလို့ ငါသတ်မှတ်ထားတယ်။ မင်း မြို့ကို ပြန်သွားသင့်တယ်။ အဲဒီမိန်းကလေးက မင်းကို တွေ့ချင်နေလိမ့်မယ်။"
ကျူးဖုန်းသည် သူထွက်ခွာလာခဲ့သည်မှာ ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားပြီး အလျင်အမြန်ပင် မေးလိုက်သည်။
"ချန်ချန်က အဲဒီလုံးကို မတွေ့သေးဘူးလား။"
"သူမနဲ့ပဲ စကားပြောကြည့်လိုက်ပါ။ သူမ အဲဒီလုံးကို ရှာတာ ရပ်လိုက်ပြီ။"
***
"သူ ထွက်သွားပြီ။" ချန်ချန် ခန်းမထဲသို့ ဝင်လာသောအခါ လက်နက်ကျွမ်းကျင်သူက ပြောသည်။ သို့သော် ဘုရင်မှာမူ သူ၏ ဧည့်ခံခန်းမမှ ထွက်မသွားခဲ့ပေ။
"သူ ဘယ်ကို သွားတာလဲ။"
"သူ တူးဖော်ရေးလုပ်ငန်းကို ကြီးကြပ်ဖို့ သွားတယ်။ မေ့ပျောက်ခံဝိညာဉ်များ၏လိုဏ်ဂူ (မေ့ပျောက်ခံဝိညာဉ်များ၏လိုဏ်ဂူ) ထဲကို ဝင်နိုင်မယ့် ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ကျွန်တော်တို့ ရှင်းလင်းထားပြီးပြီ။ ဘုရင်က အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေကို ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြတ်သန်းခွင့်ပေးဖို့ သွားကြည့်တာ။ သူကိုယ်တိုင် အဲဒီမှာ ရှိနေရမယ်လို့ ပြောတယ်။ ဘယ်သူမှ မမျှော်လင့်ထားပေမဲ့ သူကတော့ တင်းခံနေတယ်။ အဲဒီအချိန်တုန်းကလိုမျိုး သူ့ကို ဒီလောက်စိတ်အားထက်သန်နေတာမျိုး ငါမမြင်ဖူးဘူး..."
လက်နက်ကျွမ်းကျင်သူက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူမ၏ မီးခိုးရောင်မျက်ဝန်းများထဲတွင် ဂုဏ်ယူမှုအရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေသည်။
"ကြာလှပါပြီ" ဟု သူမက အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ချန်ချန် မှာ ခေါင်းညိတ်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။ သူမ၏ အတွေးများမှာ အစအနမရှိ ပြန့်ကျဲနေကြသည်။
"ပြောပြပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု သူမက ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ရပါတယ်၊ အော်... မင်းကို ရှာနေတဲ့သူအကြောင်း ပြောဖို့ မေ့သွားမလို့။ သူမက မစ်စထရာ ရဲ့ ဘုရားကျောင်းမှာ ရှိနေတယ်"
ထိုပုလ္လင်အမျိုးသမီးသည် ချန်ချန် ၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး သူမကို ဧရာမခန်းမကြီးထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့စေသည်။ ချန်ချန် သည် တိုက်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်မှုများနှင့် မင်္ဂလာဆောင်အတွက် ပြင်ဆင်မှုများ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖြစ်ပျက်နေသော ကျယ်ဝန်းသည့် လိုဏ်ဂူပြင်သို့ ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ချန်ချန် တစ်သက်တွင် မြင်ဖူးသမျှထဲ၌ အဆီမညီဆုံးသော မြင်ကွင်းတစ်ခုပင်။ စစ်ချီတက်ပွဲအတွက် အလံများကြားတွင် အွန်ဂါရာ နှင့် အန်းဂမ် တို့ မင်္ဂလာအခမ်းအနားနှင့် လက်ဆောင်ပစ္စည်းများ လဲလှယ်စဉ် ရပ်တည်ကြမည့် မြှင့်တင်ထားသော စင်မြင့်ကို ဖုံးအုပ်ထားသည့် အဖြူရောင်ပိုးထည်များက ထူးဆန်းစွာ တွဲလျက်ရှိနေသည်။ ထိုအခမ်းအနားပြီးလျှင်တော့ ပွဲတော်နှင့် အောင်ပွဲခံခြင်းများ ဖြစ်ပေါ်လာပေလိမ့်မည်။ လက်ထဲတွင် ရှိနေသော ဝိုင်ပုလင်းအရေအတွက်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ထိုပွဲသည် အကြီးကျယ်ဆုံး ပွဲတော်တစ်ခု ဖြစ်လာမည်မှာ သေချာသည်။
နောက်တစ်နေ့တွင်မူ သူတို့ စစ်ပွဲဆီသို့ ချီတက်ကြရတော့မည်။
ဤအရေးကိစ္စများအကြားတွင် ကျူးဖုန်း ထံမှ အကြောင်းကြားစာ တစ်စုံတစ်ရာ မရှိခဲ့ပေ။ သူ အသက်ရှင်နေသည်ဖြစ်စေ၊ သေဆုံးသွားသည်ဖြစ်စေ ချန်ချန် ကမူ ပုလ္လင်သားတို့နှင့်အတူ တိုက်ပွဲဝင်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်ချက် ချထားပြီးဖြစ်သည်။ သူမသည် လက်စားချေလိုစိတ်ကြောင့် မဟုတ်ဟု မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြောနေသော်လည်း အတွင်းစိတ်တွင် ထိုမီးတောက်က တောက်လောင်နေသည်ကို သူမ ခံစားမိသည်။ ထိုအကြောင်းနှင့်ပတ်သက်၍ မိမိကိုယ်ကိုယ် လိမ်ညာနေခြင်းမှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။ သူမသည် ရယ်လိုဟွန်း မိသားစု အတွက်သာမက ဘုရင်အတွက်ပါ တိုက်ပွဲဝင်ပေးမည် ဖြစ်သည်။ အကျိုးဆက်များကို မတွေးတော့ဘဲ သူမ၏ အစွမ်းအစအရှိဆုံး အနုပညာ (Art) ကို ထုတ်ဖော်သုံးစွဲသွားမည်ဖြစ်သည်။
ချန်ချန် သည် မစ်စထရာ ၏ ဘုရားကျောင်းဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။ ထူထဲသော နံရံများ၏ အတွင်းဘက်တွင် တိတ်ဆိတ်မှုက လွှမ်းမိုးထားသည်။ ဒဏ်ရာရထားသော ပုလ္လင်သားအချို့သည် ပျောက်ဆုံးဝိညာဉ်များ၏လိုဏ်ဂူ မှ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး ဤနေရာတွင် ကုသမှု ခံယူနေကြသော်လည်း ကျောက်တုံးနံရံများက အသံများကို စုပ်ယူထားသည်။ မျက်နှာကြက်အနီးတွင် တွဲလောင်းကျနေသော ငွေရောင်မှော်မှိုများမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် မှိန်ဖျော့ဖျော့အလင်းရောင်က အရိပ်မည်းများ၊ လူသူကင်းမဲ့သော ထောင့်ချိုးများကို ဖန်တီးထားသည်။
"အထီးကျန်ဆန်လိုက်တာ" ဟု ချန်ချန် တွေးလိုက်သည်။ စွန့်ပစ်ခံထားရခြင်းမျိုး မဟုတ်သော်လည်း တစ်ချိန်က ၎င်း၏ ကိုယ်စားလှယ်တော် (avatar) မှတစ်ဆင့် တပည့်များကို စုစည်းပေးခဲ့သော နတ်ဘုရားမ မရှိတော့သည့်အတွက် ဝမ်းနည်းမှုများက ဤနေရာတွင် တဝဲလည်လည် ရှိနေဆဲပင်။ သူမသည် ဒရူယာ ကို နတ်ဘုရား မစ်စထရာ ၏ ရုပ်တုရှေ့တွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုရုပ်တုသည် ဘုရားကျောင်းသို့ ဝင်လာသူတိုင်း မြင်နိုင်လောက်အောင် ထင်ရှားသည်။ ကျောက်ရုပ်တုတွင် နတ်ဘုရားမက သူမ၏ အိမ်တော်သို့ ကြိုဆိုသူများကို နှုတ်ဆက်နေသည့်အလား လက်ကို မြှောက်ထားဟန်ဖြင့် ပုံဖော်ထားသည်။
ဒရူယာ သည် သူမ လာရောက်သည်ကို သိသဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ အဝေးကို ငေးကြည့်နေသည့် အကြည့်များကြောင့် ချန်ချန် မှာ တွန့်ဆုတ်သွားပြီးမှ မေးလိုက်သည်။
"ကျွန်မ အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားသလားရှင်။"
"မဖြစ်ပါဘူး၊ ကျွန်မ တရားထိုင်နေတာပါ။"
ဒရူယာ က ပြောရင်း ချန်ချန် ၏ လက်မောင်းကို ဖော်ရွေစွာ ပုတ်လိုက်သည်။ ဒရူယာ ၏ ရင်ဘတ်တွင် တောက်ပနေသည့် အလင်းရောင်တစ်ခုက ချန်ချန် ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားလိုက်သည်။ ရှန်ရှီယာ ၏ မြင့်မြတ်သော သင်္ကေတတစ်ခုကို ထိုနေရာတွင် ဆွဲထားသည်။ ချန်ချန် သည် သင်္ကေတနှင့် ရုပ်တုကြားတွင် အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီးနောက် ပါးစပ်ဖျားသို့ ရောက်လာသော မေးခွန်းကို ပြန်မြိုချလိုက်သည်။
ဒရူယာ သည် ထိုအရာကို သတိပြုမိဟန်ရှိကာ ပြုံးလိုက်သည်။
"ကျွန်မက ရှန်ရှီယာ ရဲ့ သင်္ကေတကို ဆွဲထားပြီး မစ်စထရာ ရဲ့ လမ်းစဉ်အတိုင်း လျှောက်လှမ်းနေတာကို မင်း အံ့သြနေတာလား။"
"ကျွန်မ နားလည်သလိုပါပဲ" ဟု ချန်ချန် က ဆိုသည်။
"တစ်ခါတလေကျရင် ကျွန်မ မစ်စထရာ ကိုလည်း ဆုတောင်းပါသေးတယ်၊ မင်းတို့ ပုလ္လင်သားတွေရဲ့ နတ်ဘုရားမကတော့ ကြားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိပေမဲ့လေ။ ကျွန်မ သိချင်တာက ရှန်ရှီယာ က မင်းကို ဒီမှာပဲ နေစေတာကို စိတ်ထဲမထားဘူးလား။ သူမရဲ့ ဘုရားကျောင်းခန်းမတွေမှာ မလျှောက်လှမ်းဘဲနဲ့လေ။"
"မင်းတို့ရဲ့ သွေးနတ်ဘုရားမနဲ့ ကျွန်မကြားမှာ နားလည်မှုတစ်ခု ရှိပါတယ်" ဟု ဒရူယာ က ပြောသည်။ သူမသည် ရှန်ရှီယာ ၏ မြင့်မြတ်သောသင်္ကေတကို လက်ထဲတွင် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ရုပ်တုကို ဆက်လက်ငေးမောနေသည်။
"ကျွန်မတို့ရဲ့ ပုလ္လင်သားနတ်ဘုရား မစ်စထရာ က ကျွန်မနဲ့ ကျွန်မတို့လူမျိုးကို လမ်းပြပေးဖို့ ကျွန်မ ယုံကြည်မှု အပြည့်ထားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမ လင်ဘို (limbo) ထဲကို ရောက်သွားပြီးနောက်မှာ ကျွန်မတို့ရဲ့ ဘိုးဘွားစဉ်ဆက် နတ်ဘုရားမကို လွယ်လွယ်နဲ့ စွန့်ပစ်လိုက်မယ်ဆိုရင် ကျွန်မက ဘယ်လိုမျိုး အစေခံတစ်ယောက် ဖြစ်လာမှာလဲ။ ကျွန်မတို့ ပုလ္လင်သားအများစုက ရှန်ရှီယာ မှတစ်ဆင့် ဗေဒင်ဟောနိုင်တဲ့ လက်ဆောင်ကို ရခဲ့ကြပေမဲ့ သူမကတော့ နားလည်ပေးမှာပါ။ ထောင်စုနှစ်တွေကြာသွားရင်တောင်ပေါ့။ မစ်စထရာ ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရတာဟာ ကျွန်မတို့ နှလုံးသားမှာ ဘယ်တော့မှ ဖယ်ရှားလို့မရတဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုပါပဲ။"
"ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်" ဟု ချန်ချန် က ဆိုသည်။ "ကျွန်မတို့ ဒီအကြောင်းကို မပြောကြတော့ပါဘူး။"
"ရပါတယ်" ဟု ဒရူယာ က ပြုံးရင်း ပြောသည်။
"မစ်စထရာ ရဲ့ နာမည်ကို ပြောနေတာက နတ်ဘုရားမရဲ့ အမှတ်တရတွေကို အသက်ဝင်နေစေတာပါပဲ။"
သူမသည် ချန်ချန် ကို ခန်းမဆောင်၏ ဘေးတွင်ရှိသော အခန်းငယ်တစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ အခန်းအတွင်းတွင် အဖြူရောင်လုံးများက အလင်းရောင်ပေးထားပြီး၊ ၎င်းတို့၏ မီးအိမ်များကို နီရဲသော ပြတင်းပေါက်များအောက်တွင် တပ်ဆင်ထားသည်။ ပန်းပဲဖိုပုံစံ ထွင်းထုထားသော ပတ္မြားရောင်မှန်များက အခန်းတစ်ခုလုံးကို ပန်းပဲဖိုမှ ထွက်လာသော အလင်းရောင်အတိုင်း နီရဲသောအရောင်များဖြင့် လွှမ်းခြုံထားသည်။ အခန်းထဲတွင် ကျောက်တုံးခုံတန်းများ ရှိသော်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်က ၎င်းတို့ကို နံရံဘက်သို့ ရွှေ့ထားလိုက်သဖြင့် အလယ်နေရာတွင် နီရဲသော အလင်းရောင်ကန်များသာ ကျန်ရှိနေသည်။
"ဒါ မင်းရဲ့ အခန်းမဟုတ်လား၊ တကယ်ကို လှပတာပဲ" ဟု ဒရူယာ က သူမကို အခန်းအလယ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားစဉ် ချန်ချန် က ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် မျက်နှာကြက်ကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ ကြယ်များကဲ့သို့ တွဲလျက်ရှိသော မှော်မှိုများဖြင့် တောက်ပနေသည့် အမိုးခုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"ပန်းပဲဖိုရဲ့ ပန်းပဲတူတွေက မြေအောက်က ကျွန်မတို့ရဲ့ နေအိမ်ကို ကိုယ်စားပြုတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီကြယ်စုတွေကတော့ အပေါ်က ဝူဂျင် (Wujin) လောကကို အတုယူထားတာ။ အဲဒီနှစ်ခုကြားမှာ မစ်စထရာ ရဲ့ လူတွေက ရပ်တည်နေကြတယ်။ မင်းမေးခွန်းကို ဖြေရရင် ဒါက လူတိုင်းအတွက် အခန်းပါ၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ဒီကို ကျွန်မပဲ လာဖြစ်တော့တယ်။ မင်းကို ဒီနေရာကို ခေါ်လာတာ သင့်တော်မယ်လို့ ထင်လို့ပါ။ ကျွန်မမှာ ပြောစရာ သတင်းတစ်ခု ရှိတယ်။"
"ဘာသတင်းလဲ" ဟု ချန်ချန် က သူမ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် နှလုံးခုန်သံများ မြန်ဆန်လာရင်း မေးလိုက်သည်။ "ဖုန်း (Feng) အကြောင်းလား။"
"အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေထဲက ပထမဆုံးအသုတ်နဲ့ပတ်သက်တဲ့ သတင်း ရောက်လာတယ်။ သူလည်း သူတို့ထဲမှာ ပါနေတယ်။ ဒဏ်ရာရထားသူတွေနဲ့အတူ သူတို့ မြို့ကို ပြန်လာနေကြပြီ။"
ချန်ချန် သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး ယိုင်နဲ့သွားသည်။ ဒရူယာ ၏ တောင့်တင်းသော လက်မောင်းက သူမကို ထိန်းပေးထားလိုက်သည်။
"ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ မျက်ရည်တွေပဲ" ဟု သူမက အသက်ရှူသံအနည်းငယ်ဖြင့် ရေရွတ်သည်။ "မင်းရဲ့ မိသားစုရော... မင်းအဖေနဲ့ အော်ဘန် ရော ဘယ်လိုလဲ။"
"သူတို့ အသက်ရှင်ပါတယ် ချန်ချန်။ သူ့ရဲ့ ရဲဘော်တွေ ပြောတာတော့ အော်ဘန် က အခု ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ ဗေဒင်ဟောခြင်းကို ခံစားနေရတယ်တဲ့။ အဲဒါက အံ့ဖွယ်တစ်ခုကို ကြိုပြောတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အရာအားလုံးရဲ့ အဆုံးသတ်ကိုလား ဆိုတာတော့ သူတို့ မပြောနိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ တိုက်ပွဲမှာ သူတို့ ဘာတွေ ကြုံခဲ့ရလဲဆိုတာ ပြောပြစရာ ပုံပြင်တွေ အများကြီး ရှိနေမှာတော့ သေချာတယ်။"
"ပြောပြပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု ချန်ချန် က ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ လည်ချောင်းထဲတွင် စကားလုံးများ တင်းကျပ်နေသည်။
"မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား။ ဒီသတင်းကြောင့် မင်း ပျော်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းမျက်နှာမှာ ဝမ်းနည်းမှုတွေ ပိုများနေပါလား။ ဘာဖြစ်တာလဲ" ဟု ဒရူယာ က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။
"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မ လမ်းလျှောက်ထွက်လိုက်ဦးမယ်၊ မင်းကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့တာ စိတ်မရှိပါနဲ့။"
"ရပါတယ်၊ ဘုရားကျောင်းရဲ့ နောက်ဘက်တံခါးကနေ ထွက်ပြီး ရေတံခွန်ကို ပတ်သွားလိုက်ပါ။ ဘုရားကျောင်းနဲ့ တွဲလျက် လျှို့ဝှက်ဥယျာဉ်တစ်ခု ရှိတယ်။ အဲဒီကို လူနည်းနည်းပဲ သွားကြတာ၊ အခုဆို ပိုဆိုးတာပေါ့။ မင်းရဲ့ အတွေးတွေနဲ့ တစ်ယောက်တည်း ရှိနေဖို့ အကောင်းဆုံးနေရာပါပဲ။"
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"
ချန်ချန် သည် နီရဲသောအလင်းရောင်များရှိသည့် အခန်းမှ ထွက်လာပြီး ဘုရားကျောင်းပြင်ပသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူမသည် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို သို့မဟုတ် သူမနှင့် လမ်းဖြတ်သွားသူများကို အာရုံမစိုက်ခဲ့ပေ။ ကျူးဖုန်း လုံခြုံနေပြီဖြစ်သည်။ ပြောမပြနိုင်လောက်အောင် စိတ်သက်သာရာရမှုကြောင့် သူမ ခေါင်းမူးသွားသော်လည်း ရင်ထဲတွင်မူ အေးစက်စက် ခံစားချက်တစ်ခုက အခြေချလာသည်။ ရွန်း ပြန်ရောက်လာလိမ့်မည်၊ ထိုအခါ သူမ၏ သွေးအမာရွတ် (bloodscar) အတွက် ကုသနည်း ရှာဖွေခြင်းကို ရပ်တန့်တော့မည်ဖြစ်ကြောင်း သူ့ကို ပြောပြရပေတော့မည်။
သူက သူမအကြောင်း ဘယ်လိုတွေးမလဲ။ ကြိုတင်ဟောကိန်းများနှင့် ပတ်သက်၍ သူမအပေါ် ဘာတွေဖြစ်လာမလဲ။ သူမ၏ ကံကြမ္မာက ဘာဖြစ်လာမလဲ။ ချန်ချန် သည် ဒရူယာ ပြောပြခဲ့သည့် ရေတံခွန်ကို မြင်သည်အထိ ဘုရားကျောင်းကို ပတ်လျှောက်ရင်း တွေးတောနေမိသည်။ ရေတံခွန်က ဥယျာဉ်ကို သုံးဖက်မှ ဝန်းရံထားပြီး လမ်းလျှောက်လမ်းကြောင်းမှတစ်ဆင့် သွားနိုင်သည့် သီးသန့်နေရာလေးတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။
သူမသည် ဘုရားကျောင်း၏ နောက်ဘက်တံခါးမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ လေပြေညင်းက သူမ၏ ဆံပင်များကို တိုးဝှေ့တိုက်ခတ်သွားသည်။ ရေတံခွန်၏ တဝေါဝေါမြည်ဟည်းသံက သူမ၏ နားထဲတွင် ဆူညံနေသော်လည်း၊ သူမ၏ အတွေးများကမူ ထိုအသံထက် ပိုမိုရှုပ်ထွေးနေသည်။ ရွန်း ပြန်ရောက်လာတော့မည်။ ထိုအချက်က သူမကို ဝမ်းမြောက်စေရမည့်အစား ရင်ထဲတွင် မည်သူမျှမသိနိုင်သော ဝမ်းနည်းမှုတစ်ခုကိုသာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ပျိုးပေးလိုက်သလို ဖြစ်နေသည်။
သူမသည် ရေတံခွန်အနီးရှိ ကျောက်ဆောင်တစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။ ရေစက်များက သူမ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ လွင့်စင်လာသည်။ သူမသည် သူမ၏ လက်ဖဝါးကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။ ဤလက်သည် သွေးအမာရွတ် (bloodscar) ကို ကုသရန်အတွက် အဖြေရှာမည့် လက်များ ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုမူ သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်များမှာ လမ်းပျောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။
ရွန်းနှင့် တွေ့ဆုံချိန်တွင် သူမ မည်သို့ ပြောရမည်နည်း။ သူနှင့် အတူရှိနေစဉ်တွင် သူမ၏ ကံကြမ္မာသည် မည်သို့ ပြောင်းလဲသွားမည်နည်း။ ကောင်းကင်ဘုံ၏ ဗေဒင်ဟောခြင်းတွင် သူမ၏ အနာဂတ်အတွက် မည်သည့်အရာများ ဝှက်ထားသနည်း။
သူမသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။ လေထဲတွင် စိုစွတ်သော မြေနံ့နှင့် ပန်းရနံ့များ ရောနှောနေသည်။ ဤလျှို့ဝှက်ဥယျာဉ်လေးသည် သူမ၏ ဝေဒနာများကို ခဏတာမျှ မေ့ပျောက်စေရန် အကူအညီပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်မိသည်။ သို့သော်လည်း ရင်ထဲရှိ အေးစက်စက် ခံစားချက်ကမူ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း မရှိချေ။
သူမသည် ရေတံခွန်၏ အလှကို ငေးမောရင်း အချိန်အတော်ကြာအောင် ထိုင်နေမိသည်။ လောကကြီးတစ်ခုလုံးသည် သူမ၏ အဖြစ်အပျက်များကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆက်လက်လည်ပတ်နေသကဲ့သို့ပင်။ သူမသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီးနောက် ကျောက်ဆောင်ပေါ်မှ ထလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ရွန်းနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုအချိန်တွင် သူမ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကိုလည်း ဝန်ခံရပေတော့မည်။
သူမသည် ဥယျာဉ်လမ်းကြောင်းအတိုင်း ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ ဘုရားကျောင်း၏ အေးချမ်းမှုက သူမကို ထပ်မံဖိတ်ခေါ်နေသော်လည်း၊ သူမ၏ ခြေလှမ်းများမှာ လေးလံနေဆဲပင်။ ရှေ့ဆက်ရမည့် ခရီးလမ်းမှာ မည်သို့ပင် ရှိစေကာမူ သူမသည် ရင်ဆိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ချန်ချန်သည် ရေတံခွန်အနီးရှိ ကျောက်ဆောင်ပေါ်မှ ထလိုက်သည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ရွန်းနှင့်ပတ်သက်သော အတွေးများက လှိုင်းထန်နေဆဲပင်။ ဤနေရာတွင် သူမ တစ်ယောက်တည်း ရုန်းကန်နေရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အရာအားလုံး ပြောင်းလဲတော့မည်။
"ငါ ဘာလုပ်သင့်သလဲ" ဟု သူမ မိမိကိုယ်ကို တိုးတိုးလေး မေးလိုက်မိသည်။
သူမ၏ ခြေလှမ်းများသည် ဘုရားကျောင်း၏ အဝင်ဝဆီသို့ ဦးတည်နေသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် မြင်တွေ့ရသော ပန်းခင်းများ၊ ကျောက်တုံးများမှာ သူမအတွက် မရင်းနှီးသလို ခံစားရသည်။ အရာအားလုံးသည် ပုံမှန်အတိုင်း ရှိနေသော်လည်း သူမ၏ ရင်ထဲတွင်မူ မုန်တိုင်းတစ်ခု တိုက်ခတ်နေသည့်အလား။ ဘုရားကျောင်း၏ အဝင်တံခါးကြီးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သောအခါ အေးစက်သော လေထုက သူမကို ကြိုဆိုသည်။
သူမသည် အတွေးများစွာဖြင့် ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်သည်။ ရွန်း ပြန်ရောက်လာသည့်အခါ သူနှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရမည့် အချိန်ကို သူမ စိတ်ကူးကြည့်နေမိသည်။ သူက သူမ၏ ပြောင်းလဲသွားသော အခြေအနေကို လက်ခံနိုင်ပါ့မလား။ သို့မဟုတ် သူမ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို သိရှိသွားသည့်အခါ သူ သူမကို စွန့်ခွာသွားပါ့မလား။
ချန်ချန်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီးနောက် ဘုရားကျောင်း၏ အလယ်ဗဟိုသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် ဒရူယာ ရှိနေသေးသည်။ ဒရူယာသည် ချန်ချန်ကို မြင်သောအခါ နွေးထွေးစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ သို့သော် ချန်ချန်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင်မူ ဝမ်းနည်းမှုအရိပ်အယောင်များ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း မရှိသေးပေ။
"မင်း ပြန်လာပြီလား ချန်ချန်။ အခုတော့ နည်းနည်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားပြီလား" ဟု ဒရူယာက မေးလိုက်သည်။
ချန်ချန်သည် ခေါင်းကို ညိတ်ပြလိုက်သော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောနိုင်ခဲ့ပေ။ သူမသည် မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ထားရသည်မှာ အလွန်ပင် ပင်ပန်းနေပြီဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ရွန်းနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုအချိန်တွင် သူမ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကိုလည်း ဝန်ခံရပေတော့မည်။ သူမသည် ဥယျာဉ်လမ်းကြောင်းအတိုင်း ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ ဘုရားကျောင်း၏ အေးချမ်းမှုက သူမကို ထပ်မံဖိတ်ခေါ်နေသော်လည်း၊ သူမ၏ ခြေလှမ်းများမှာ လေးလံနေဆဲပင်။ ရှေ့ဆက်ရမည့် ခရီးလမ်းမှာ မည်သို့ပင် ရှိစေကာမူ သူမသည် ရင်ဆိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။