"တခြားသူတွေ အဖွဲ့ပြန်စုနေကြပြီ။"
လိုဏ်ဂူအတွင်း အလင်းရောင်များ ပိုမိုထွန်းလင်းလာသည်နှင့်အမျှ အော်ဘန် က ပြောလိုက်သည်။ ထိုအလင်းရောင်အောက်တွင် ဂြိုဟ်သားပုလူးများ စစ်မြေပြင်တစ်လျှောက် လှုပ်ရှားသွားလာနေကြပြီး ဒဏ်ရာရသူများကို ကုသပေးကာ ကျဆုံးသွားသူများကို သိမ်းဆည်းနေကြသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
"ငါတို့ လှုပ်ရှားဖို့ လိုနေပြီ။ လိုဏ်ခေါင်းတွေ ဘယ်လောက် ပျက်စီးသွားလဲဆိုတာ စစ်ဆေးကြည့်ရမယ်။"
"ငါတို့ရှေ့မှာ မြေတူးရမယ့်အလုပ်တွေ အများကြီး ကျန်နေသေးပုံပဲ။"
အဘရွန်က မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် ဖွင့်လိုက်ရင်း ပြောသည်။ သူ့အသံမှာ ကြည်လင်နေပြီး နာကျင်မှုအရိပ်အယောင် လုံးဝမရှိတော့ပေ။
"ငါတို့ကို မြို့တော်ဆီ ပြန်ခေါ်သွားဖို့ လက်တစ်စုံချင်းစီတိုင်း အရေးကြီးတယ်ဆိုတာ မိုရာဒင် သိပါတယ်။"
"ဒီတိုက်ခိုက်မှုက အာရုံလွှဲဖို့အတွက်ပဲ။ သူတို့ရဲ့ ပစ်မှတ်က မြို့တော်မဟုတ်ဘဲ အဲဒီအလုံးအခဲ (sphere) ဖြစ်နေတာ။ ဂါလာဇာ အဲဒါကို မရခဲ့ဘူးဆိုတာ သူတို့ သိသွားလောက်ပြီ၊ ဒါကြောင့် သူတို့ မြို့တော်ကို တိုက်ရိုက်တိုက်ခိုက်တော့မှာ။"
ကျူးဖုန်း က သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို စစ်ဆေးရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ဒါဆိုရင် မြန်မြန်တူးကြရအောင်။ ငါ့လက်တွေလည်း ပျောက်ကင်းသွားပြီ။ ကောင်းကင်မျက်ရည်တွေ၊ မြေကြီးကို ဘယ်လိုရွှေ့ရမလဲဆိုတာ ငါသိပါတယ်။ မိုရာဒင်က ငါ အကောင်းဆုံးလုပ်နိုင်တဲ့အလုပ်ကို ပြန်လုပ်ဖို့ ဒုတိယအခွင့်အရေး ပေးလိုက်တာပဲ။"
အဘရွန်က ပြောပြီးနောက် အော်ဘန် ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
"ပြီးတော့ မင်း... မင်းကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ မင်း ငါ့ကို ထိလိုက်တဲ့အချိန်မှာ ငါမြင်လိုက်ရတာက..."
"ငါလည်း မြင်လိုက်ရတယ်။"
အော်ဘန် က စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
"တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မမြင်စေချင်တဲ့အရာတွေကို မြင်လိုက်ရတာပေါ့။ ငါ ဘယ်သူ့ကိုမှ ပြန်မပြောပါဘူး၊ ကတိပေးပါတယ်။"
အဘရွန်မှာ နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားသည်။
"ဒါမှမဟုတ်လည်း အဲဒါတွေကို ပြောပြသင့်တာ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်မယ်။ မင်းအတွင်းထဲမှာ ရှိနေတဲ့အရာက ငါ့ကို ထိတွေ့သွားတဲ့အချိန်မှာ အဲဒါက သေခြင်းတရားတော့ မဟုတ်ခဲ့ဘူး။ မင်းရဲ့ စွမ်းအားကို ကြောက်နေဖို့ မလိုပါဘူး။"
အဘရွန်က ပြန်လည်ချေပရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း အော်ဘန် ၏ စူးစိုက်ကြည့်နေသော အကြည့်အောက်တွင် တွန့်ဆုတ်သွားသည်။ ထိုပုလူးသည် သူ့အတွင်းစိတ်ထဲရှိ အမှတ်တရများနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများကို မြင်ခဲ့ပြီးပြီဖြစ်သည်။ လိမ်ညာခြင်း သို့မဟုတ် ငြင်းဆိုခြင်းဖြင့် အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်၍ မရတော့ပေ။ သူက အော်ဘန် ကို ကြည့်လိုက်ရာ အော်ဘန် က သူ့ကို တားဆီးရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
"ငါ့အနားကို ကပ်လာတဲ့သူတိုင်း ငါ့ကို စွန့်ခွာသွားကြတယ်။ မင်း ငါ့ရဲ့ အမှတ်တရထဲမှာ ကိုယ်တိုင် မြင်ခဲ့ပြီးပြီလေ။ စုန်းတန်ခိုး အမာရွတ်ကြောင့် ငါ့အရိုးတွေက ကြွပ်ဆတ်သွားပြီး သေခြင်းတရားနဲ့ နီးကပ်လွန်းလို့ အဲဒါက ငါ့ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုတောင် ဖြစ်နေပြီ။ မင်းကို ထိတွေ့လိုက်ရုံနဲ့တင် မင်းရဲ့ အသက်စွမ်းအင် ဘယ်လောက်ရှိလဲဆိုတာ ငါ တိုင်းတာနိုင်မယ် ထင်တယ်။"
"ဟား... အဲဒါက မင်း သေခြင်းတရားကို ဖန်တီးပေးတယ်လို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘူး၊ အော်ဘန်။"
အဘရွန်က ပြောလိုက်သည်။
"မင်း ငါ့ကို ထိလိုက်တဲ့အခါ ငါခံစားလိုက်ရတာက ရေခဲလို အေးစက်မှုမျိုးမဟုတ်ဘူး၊ နွေးထွေးမှုပဲ။ မင်း ငါ့ကို သေခြင်းတရားရဲ့ အစွန်းကနေ ပြန်ဆွဲခေါ်လာပေးတယ်၊ ငါ့စိတ်ကို ကြည်လင်စေပြီး ငါတို့ရဲ့ ဘိုးဘွားအမွေအနှစ်တွေဆီ ဆက်သွယ်နိုင်အောင် လမ်းဖွင့်ပေးခဲ့တယ်။ အဲဒါက တန်ဖိုးရှိတဲ့အရာပါပဲ၊ အော်ဘန်။"
"မင်းသာ ငါ့နေရာမှာဆိုရင်ရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ မင်းရဲ့ဇနီးသည် သေဆုံးတော့မယ်ဆိုတာ ကြိုသိနေခဲ့ရင်ရော ဘယ်လိုခံစားရမလဲ။"
အော်ဘန် က သူ့ကို စိန်ခေါ်သလို မေးလိုက်သည်။
"ငါ သိခဲ့ပါတယ်။"
အဘရွန်က တည်ငြိမ်စွာ ဖြေလိုက်သည်။ သူ၏ဘေးတွင် ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ကြည့်နေသော အာမန်က သူ့ဖခင်၏ လက်မောင်းကို ကိုင်လိုက်သည်။
"အဖေ အမှတ်တရအားလုံးကို မမြင်ခဲ့ရတာပါ။ သူ မကျန်းမာတဲ့နေ့မှာ ငါ မသိခဲ့ပေမယ့် နောက်ပိုင်းမှာတော့ ငါ သိခဲ့ရတယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေကို ကြည့်ပြီး ငါ ရိပ်မိခဲ့တာပါ။ သေခြင်းတရားနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရတဲ့အခါ အဲဒါကို သိဖို့အတွက် မှော်စွမ်းအားပဲ လိုတာမဟုတ်ပါဘူး။"
ကျူးဖုန်း သည် အော်ဘန် ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့သား၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ အော်ဘန် ၏ မျက်လုံးများသည် သူ့မိခင်၏ မျက်လုံးများနှင့် တူနေသည်ကို သူ ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားသည်။
"ငါ သိထားတဲ့အရာတွေက ငါတို့ကျန်ရှိနေတဲ့အချိန်တွေကို အညစ်အကြေးမဖြစ်စေခဲ့ပါဘူး။ ငါ အဲဒါကို ခွင့်မပြုခဲ့ဘူး။" အဘရွန်က ဆက်ပြောသည်။
"ဒါက အတူတူမဟုတ်ဘူး။"
အော်ဘန် က တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်ပြီးမှ ကျူးဖုန်း ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
"မင်းရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ငါဘာတွေမြင်ခဲ့လဲဆိုတာကို ပြောပြစေချင်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါသိပါတယ်။ အဲဒီမိန်းကလေးအကြောင်းကို ငါ ထုတ်မပြောပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တော့ ထွက်ပြေးလို့မရဘူး။ မင်းရဲ့ အနာဂတ်မှာ ဘာတွေရှိနေလဲဆိုတာ မင်း သိပါတယ်။ မင်းနောက်ကို လိုက်နေတဲ့ အမှောင်ထု၊ ရောက်လာတော့မယ့် သေခြင်းတရား၊ ပြီးတော့ အခု ဒီမိန်းကလေး။"
"သူ့ရွေးချယ်မှုပဲ။ ငါ သူ့ကို ယုံကြည်တယ်။"
ကျူးဖုန်း က ပြောလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျူးဖုန်း သည် အော်ဘန် ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုကြမ်းတမ်းပြီး စကားနည်းသော ပုလူးကြီးက သူ့ကို ပြုံးပြနေသည်။ ထိုအပြုံးမှာ အားနည်းပြီး တုန်ရီနေကာ စစ်သည်တစ်ယောက်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လုံးဝ မလိုက်ဖက်သော်လည်း ဤစစ်မြေပြင်တွင် ဘယ်အရာကမှ ယုတ္တိမရှိတော့ပေ။ ကျူးဖုန်း သည် စစ်ပွဲတစ်ခု၏ အလယ်တွင် ဤပုလူးနှစ်ကောင်နှင့်အတူ ထိုင်ကာ သူ၏ မျှော်လင့်ချက်များ၊ ကြောက်ရွံ့မှုများနှင့် အချစ်အကြောင်း ပြောဆိုနေရလိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။
ဟုတ်ပါသည်၊ ချန်ချန် သည် ထူးခြားသူဖြစ်သည်။ သူသည် ချန်ချန် ကို တကယ်ပင် သဘောကျမိသည်။ ရေစွမ်းအားရှင် ဆူမင် ရှိနေသော်ငြားလည်း အော်ဘန် ပြောတာ မှန်နေသည်။ ကျူးဖုန်း သည် သူ့ကိုယ်သူ လိမ်ညာ၍မရတော့သလို ထွက်ပြေး၍လည်း မရတော့ပါ။ သူ ဤနေရာမှ ထွက်ခွာပြီး ယိုမိုတို့၏ တိုက်ခိုက်မှု မရောက်လာမီ မိုင်ရီယာသို့ ပြန်သွားရမည်။ သူ ချန်ချန် ဆီသို့ ပြန်သွားရမည်။ ထိုအခါမှသာ ကျူးဖုန်း သည် လက်တွေ့ဘဝကို ရင်ဆိုင်မိတော့သည်။ ထိုမြင့်မြတ်သော ပန်းတိုင်နှင့် သူ့ကြားတွင် ကျောက်တုံးတန်ချိန်များစွာ ပိတ်ဆို့နေသည်။ ထို့အပြင် ချန်ချန် က သူ ပျောက်ကွယ်သွားသည့်အတွက် အတော်လေး ဒေါသထွက်နေလိမ့်မည်မှာ အသေအချာပင်။ သူသည် မြေကြီးများ အများကြီး တူးရတော့မည်ဖြစ်ပြီး ထို့နောက်တွင်လည်း တောင်းပန်စကားများ အများကြီး ဆိုရတော့မည်ဖြစ်သည်။ ကျူးဖုန်း သည် တိတ်တဆိတ် ညည်းတွားလိုက်သည်။
"ငါတို့ လှုပ်ရှားဖို့ လိုပြီ။"
ကျူးဖုန်း သည် သူ့လက်မောင်းများ ပြုတ်ကျတော့မလို ဖြစ်နေသည်ကို ယနေ့အတွက် ငါးကြိမ်မြောက်လောက် မိမိကိုယ်ကို အတည်ပြုနေမိသည်။ သူတို့သည် လိုဏ်ဂူပြိုကျမှုကြောင့် ကျန်ရှိနေသော အပျက်အစီးများနှင့်အတူ ကျူးဖုန်း ၏ မောပန်းနွမ်းနယ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့်အတူ အမှိုက်သရိုက်အဖြစ် အထုတ်ခံရတော့မည်မှာ သေချာသည်။
သူတို့သည် တူးဖော်နေသည်မှာ နာရီပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်သည်။ ကျူးဖုန်း ၏ စိတ်ထဲတွင် အချိန်ဆိုသည်မှာ အဆုံးမရှိသော လှုပ်ရှားမှုများ၏ ပေါင်းစပ်မှုတစ်ခုသာ ဖြစ်နေသည်။ ကျောက်တုံးတစ်ခုကို ကိုင်တွယ်ခြင်း၊ လိုဏ်ခေါင်းကို ပိတ်ဆို့ထားသော ကျောက်ပုံထဲမှ ထုတ်ယူခြင်းနှင့် ပျောက်ဆုံးဝိညာဉ်များ၏လိုဏ်ဂူ ထံသို့ သယ်သွားခြင်းတို့သာ ဖြစ်သည်။ သူ့ရှေ့နှင့် နောက်တွင်ရှိသော သူတို့သည်လည်း ထိုလှုပ်ရှားမှုမျိုးကိုပင် လုပ်ဆောင်နေကြသည်။ အစပိုင်းတွင် သူတို့သည် တိုက်ပွဲအပြီး နောက်ဆက်တွဲဆိုးကျိုးများကို ကြောက်ရွံ့မှုများ ကျော်လွန်သွားပြီးနောက် စကားပြောဆိုနောက်ပြောင်ခဲ့ကြသေးသည်။ သို့သော် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ မောပန်းနွမ်းနယ်မှုက ဝင်ရောက်လာပြီး သူတို့သည် အသက်မဲ့သော မျက်လုံးများ၊ လေးလံသော လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် တိတ်ဆိတ်စွာ အလုပ်လုပ်နေကြသည်။ ကျူးဖုန်း သည် ဝန်တင်တိရစ္ဆာန်တို့၏ ဘဝကို အသစ်တဖန် နားလည်လာမိသည်။
သူ့နောက်မှ ပုလူးက သူ့ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။ ကျူးဖုန်း သည် ပုလူးပေးသော ရေဘူးကို အလိုအလျောက် လှမ်းယူလိုက်ပြီး ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူသည် ရေမသောက်ဘဲ နေနိုင်သည့် စွမ်းအားရှင် ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်ဖြစ်သော်လည်း ရေကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ သောက်ပြီး သူ့ရှေ့တွင် အလုပ်လုပ်နေသော အော်ဘန် ထံသို့ လက်ဆင့်ကမ်းပေးလိုက်သည်။
သူတို့သည် အစားစားရန်နှင့် အိပ်စက်ရန်အတွက် ခဏတာ နားကြသော်လည်း ဒဏ်ရာရသူများနှင့် သေဆုံးသူများကြားတွင် အလုပ်လက်မဲ့ ထိုင်နေရခြင်းက ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ရခြင်းထက် ပို၍ ဆိုးရွားလှသည်။ သူတို့သည် အလောင်းအားလုံးကို ကျောက်သားမျက်နှာပြင် ထွင်းထုထားသည့်နေရာအောက်တွင် စုစည်းပြီး စောင်များဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားလိုက်သည်။ ထိုအခါမှသာ စစ်ပွဲက ပေးဆပ်လိုက်ရသည့် တန်ဖိုးမည်မျှ ကြီးမားကြောင်း သိသာလာသည်။ အလောင်းများကို မြင်ရခြင်းက ကျူးဖုန်း ကို မထိခိုက်စေပါ၊ သူသည် ထိုထက်ဆိုးသည်တို့ကို မြင်ဖူးခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် လိုဏ်ဂူထဲတွင် ပိတ်မိနေသလို ခံစားရပြီး ကျောက်သားများက သူ့ကို အရပ်မျက်နှာပေါင်းစုံမှ ဖိနှိပ်နေသလိုပင်။ သူသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီး မြေအောက်တွင် ရှိနေရသည်ကို အလွန်ပင် စက်ဆုပ်နေမိသည်။ အဆုံးမရှိသော အမှောင်ထုနှင့် ခေါင်းပေါ်တွင် ကောင်းကင်မရှိခြင်း၊ သူသည် ပုလူးတို့၏ ဘဝကို မနေနိုင်ချေ။
သူ့ရှေ့တွင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်လာသည်။ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အသံတိုးတိုးများက ကျူးဖုန်း ဆီသို့ ရောက်လာသော်လည်း သူသည် မိမိ၏ အတွေးကမ္ဘာထဲတွင် နစ်မွန်းနေသဖြင့် အစပိုင်းတွင် ဘာပြောနေကြသည်ကို နားမလည်ခဲ့ပေ။
"သူတို့ နံရံကို ဖောက်ထွက်နေပြီ!"
"ငါ သူ့အသံကို ကြားလိုက်ရတယ်! ဘုရင်ကြီး ငါတို့ဆီ လာနေပြီ!"
ကျူးဖုန်း ၏ နောက်တွင် ရပ်နေသော ပုလူးက သူ့လက်မောင်းကို လှုပ်ယမ်းလိုက်သည်။ ကျူးဖုန်း လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုစစ်သည်၏ ဖုန်မှုန့်များပေကျံနေသော မျက်နှာပေါ်တွင် ပြုံးရွှင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"ကြားလိုက်လား? ငါတို့ လွတ်တော့မယ်။"
ကျူးဖုန်း သည် ထိုပုလူးကို မောပန်းစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။
"ဘုရင်ကြီး ကိုယ်တိုင် ငါတို့ကို ကယ်ဖို့ လာနေတာပဲ။"
ထိုပုလူးက သူ့ပခုံးကို အားပါးတရ ပုတ်လိုက်သည်။
"ငါတို့ အဲဒီ ယိုမိုကောင်တွေကို လက်စားချေဦးမှာ။ ကြည့်သာနေ။"
ကျူးဖုန်း သည် တူးဖော်သူများ၏ ရှေ့ဆုံးသို့ ရောက်သောအခါ သူတို့သည် အပျက်အစီးများကြားတွင် လူငယ်လေးတစ်ယောက် တွားသွား၍ရနိုင်မည့် လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ဖောက်ထွက်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ အော်ဘန် သည် အပေါက်အနီးတွင် ရပ်နေသည်။ သူသည် ကျူးဖုန်း ကို လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။
"မင်းက ကိုယ်လုံးသေးတော့ အထဲဝင်သွားလို့ရတယ်။ ဘုရင်ကြီးက တိုက်ပွဲအစီရင်ခံစာကို လိုချင်နေတာ။"
ကျူးဖုန်း သည် ငုံ့လိုက်ပြီး သူ့သွယ်လျသော ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ထိုယာယီလိုဏ်ခေါင်းကို အခက်အခဲမရှိ တွားသွားဖြတ်ကျော်သွားသည်။ ခဏအကြာတွင် အခြားတစ်ဖက်သို့ ရောက်သွားပြီး အပျက်အစီးပုံတွင် တူးဖော်ရေးအဖွဲ့တစ်ခု စုစည်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ပုလူးများကို အများအပြား ခေါ်ထုတ်နိုင်ရန် သူတို့တွင် လုပ်စရာ အများကြီး ကျန်ရှိနေသေးသည်။
ဘုရင် လာဂါမာ သည် တူးဖော်သူများ၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေပြီး ကျန်သူများနည်းတူ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ကာ ဖုန်မှုန့်များ ပေကျံနေသည်။ ကျူးဖုန်း သည် လိုဏ်ခေါင်းထဲမှ ခေါင်းထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဘုရင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်သော အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
"ဒီကောင်ကိုပဲ လွှတ်လိုက်မယ်ဆိုတာ ငါ သိထားသင့်တာ။"
ဘုရင်က ပြောသည်။ သူသည် ကျူးဖုန်း ကို ထူမပေးရန် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
"မင်းရဲ့ မိန်းကလေးက မင်း အသက်ရှင်နေတာကို ဝမ်းသာမှာပါ။ ငါ့ကို နောက်ထပ် ဆူပူမခံရတော့ဘူးပေါ့။"
"ကျွန်တော်တို့ အထိအခိုက် အတော်များပါတယ်။"
ကျူးဖုန်း က သူ့ဝတ်ရုံကို ခါယမ်းရင်း ပြောလိုက်သည်။ ဝတ်ရုံကလည်း အပိုင်းအစသာ ကျန်တော့သည်။
ဘုရင်က လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် ကျူးဖုန်း ကို ပင်မလမ်းကြောင်းမှ ခွဲထွက်သွားသည့် သေးငယ်သော လိုဏ်ခေါင်းတစ်ခုဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလိုက်သည်။ ကျူးဖုန်း သည် အခြားသူများ မကြားစေရန်အတွက် ဘုရင်က သူတို့၏ အထိအခိုက်များနှင့် ယိုမိုတို့၏ နည်းဗျူဟာများကို ရှင်းပြရန်အတွက် ထိုသို့ လုပ်ဆောင်ခြင်းဖြစ်သည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။
"သူတို့ မနက်ဖြန် ဒါမှမဟုတ် နောက်ဆုံးထားရင် နောက်တစ်ရက်မှာ ငါတို့ကို တိုက်လိမ့်မယ်။"
ဘုရင်က ဆက်ပြောသည်။
"ဒါပေမဲ့ ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ယိုမိုတွေက ငါတို့ကို တိုက်ခိုက်သလောက် သူတို့လည်း အထိအခိုက်ရှိတယ်။ သူတို့ ငါတို့ကို လိုဏ်ခေါင်းထဲမှာ ပိတ်လှောင်နိုင်ခဲ့ပေမယ့် သူတို့လည်း တန်ဖိုးကြီးကြီး ပေးလိုက်ရတာပဲ။ ငါ ပြောတာ မှားလို့လား?"
"မမှားပါဘူး။ သူတို့ရဲ့ အင်အားစုတွေကိုလည်း ကျွန်တော်တို့ အကြီးအကျယ် ချေမှုန်းနိုင်ခဲ့ပါတယ်။ သူတို့က အရေအတွက် ပိုများပေမယ့် နှစ်ရက်အတွင်းမှာပဲ ပြန်လည်နာလန်ထူပြီး တိုက်ခိုက်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မယုံကြည်ဘူး။"
ကျူးဖုန်း က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"သူတို့က အရှိန်မြှင့်ပြီး အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်နေတာ။ ဒါက စွန့်စားရတဲ့ နည်းဗျူဟာပဲ။"
"သဘောတူပါတယ်။ ယိုမိုတွေက သူတို့ရဲ့ ထောင်ချောက်ကို မဆင်ခင် လတွေ၊ နှစ်တွေနဲ့ချီပြီး စီစဉ်ကြတယ်။ အရိပ်တွေလိုပဲ တိုက်ခိုက်ပြီး ပြန်ဆုတ်သွားတတ်ကြတယ်။ ဒီနည်းဗျူဟာတွေက သူတို့အတွက် အောင်မြင်နေတာ ကြာပြီ။ အခုလို အကြီးစား၊ ရက်စက်တဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတွေက သူတို့ရဲ့ သဘာဝနဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေတယ်။ သူတို့ရဲ့ ပစ်မှတ်က မြို့တော်နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူးဆိုရင်တော့ တစ်မျိုးပေါ့။"