အော်ဘန် က ကျူးဖုန်း ၏ ဝတ်ရုံကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး သူ့ဆီသို့ အတင်းဆွဲခေါ်လိုက်သည်။ ထိုပုတီးကောင်သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ သူ၏အသံမှာ အလွန်ပင် ထူထဲလေးလံနေသဖြင့် ကျူးဖုန်း မှာ သူဘာပြောသည်ကို မနည်းနားလည်လိုက်ရသည်။
"သူ သေတော့မှာ။ ဝေဒနာတွေနဲ့ သေတော့မှာ။ ဆုတောင်းဖို့တောင် အချိန်မရတော့ဘူး!"
"သူ့ကို ငါကြည့်ခွင့်ပေးပါ။"
ကျူးဖုန်း သည် အော်ဘန် ၏ လက်ချောင်းများကို သူ၏ဝတ်ရုံပေါ်မှ ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး အေဘရွန်၏ ဘေးတွင် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်သည်။ ထိုရူးနစ်ပညာရှင်သည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ကျူးဖုန်း ကို ကြည့်သည်။ ခဏတာမျှတော့ သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် မည်သူမည်ဝါမှန်း မသိသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်နေသည်။
"အေဘရွန်၊ ခင်ဗျားရဲ့သား ဒီမှာရောက်နေပြီ။"
ကျူးဖုန်း က ပြောလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် အော်ဘန် ၏ လက်များမှာ သူ၏ပေါင်ပေါ်တွင် အားမရှိစွာ ကျနေသည်။ ကျူးဖုန်း က တစ်ဖက်ကို မယူလိုက်ပြီး အေဘရွန်၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ဂါးန်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး အသံထွက်အောင် ရှိုက်လိုက်ရသည်။ နာကျင်မှုများက သူ၏အမြင်အာရုံကို ဝါးမြူစေသည်။ အော်ဘန် က သူ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ဖခင်ဖြစ်သူထံသို့ ကိုယ်ကိုကိုင်းညွတ်ကာ တစ်စုံတစ်ခုကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ အေဘရွန်သည် ခပ်အုပ်အုပ် ညည်းညူလိုက်ပြီး ခေါင်းကို ဘယ်ညာယမ်းလိုက်သည်။ အော်ဘန် က ကျူးဖုန်း ကို တောင်းပန်သည့်အကြည့်ဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။
"အေဘရွန်၊ ကျွန်တော့်ကို ကြားလား။"
ကျူးဖုန်း က မေးလိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ဘယ်ဘက်လက်ကို ထိုပုတီးကောင်၏ နဖူးပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ သူသည် အေးစက်နေလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ထားသော်လည်း ထိုအေးစက်မှု၏ ပြင်းထန်မှုကြောင့် သူပင် အသက်ရှူမှားသွားရသည်။ သူ၏နှလုံးသားမှာ ရင်ဘတ်ထဲတွင် တုန်ခါသွားသည်။ အေဘရွန်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အတွင်းရော အပြင်ပါ ပျက်စီးနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူ အသက်ဆက်ရှင်နေသေးသည်မှာ ကံကောင်းလွန်း၍သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
"ကျွန်တော့်မှာ ကုသဆေးရည်တွေ ထပ်မရှိတော့ဘူး။ ခင်ဗျားရဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို ကုသပေးဖို့ ခင်ဗျားရဲ့နတ်ဘုရားကို ဆုတောင်းခိုင်းလို့ ရမလား။"
အေဘရွန်သည် ခေါင်းကို တစ်ဖန်ပြန်၍ ဘယ်ညာယမ်းလိုက်သည်။ ချောင်းဆိုးသံတစ်ခုက သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို တုန်ရီသွားစေပြီး ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော အရိုးစုကို ဆက်လက်ညှဉ်းပန်းလိုက်သည်။ အေဘရွန်သည် ဝေဒနာပြင်းပြစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"ငါ့ကို ထားခဲ့လိုက်စမ်း။ ဒီအတိုင်းပဲ ထားလိုက်တော့!"
"သူ သတိလစ်နေတာ။ သူဘာပြောနေမှန်း သူကိုယ်တိုင်တောင် မသိတော့ဘူး။"
ကျူးဖုန်း သည် အေဘရွန်၏အပေါ်သို့ ကိုယ်ကိုကိုင်းလိုက်ပြီး ဆေးပင်၏ အရည်များကို သူ၏ပါးစပ်ထဲသို့ ညှစ်ထည့်ပေးလိုက်ကာ လည်ချောင်းထဲသို့ ရောက်အောင် ပို့ဆောင်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို အေဘရွန်၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ လက်ဖျားများတွင် စွမ်းအင်များ တုန်ခါနေပြီး အေဘရွန်သည် ထိုဆေးပင်ကို တုံ့ပြန်နေကြောင်း ပြသနေသည်။
"သူ့ကို ကူညီပေးပါ။"
သူက ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေရင်း အော်ဘန် ကို ပြောလိုက်သည်။
"ပုတီးကောင်တွေရဲ့ ဘာသာစကားနဲ့ စကားလုံးတွေကို ရွတ်ဆိုလိုက်ပါ။"
"နောက်ကျသွားပြီ။ သူ သွားတော့မှာ။"
အော်ဘန်က သူ၏ဖခင်ကို အလေးအနက်ကြည့်ရင်း ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။
"သူ မသေသေးဘူး! ဒါမျိုးကို ငါအရင်က မြင်ဖူးတယ်။ သူ သူ့သားရဲ့အသံကို ကြားဖို့ လိုအပ်တယ်။ သူ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရင် သူ ပြန်နိုးလာလိမ့်မယ်။ သူ နာကျင်မှုတွေကို ကျော်လွန်ပြီး သူဘယ်သူလဲဆိုတာကိုပဲ ပြန်သတိရဖို့ လိုတာပါ။"
အော်ဘန်သည် စိုစွတ်နေသော မျက်လုံးများကို လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် ဒရူယာဘာသာစကားဖြင့် တိုးတိုးလေး စတင်ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။ ထိုစကားလုံးများသည် စည်းချက်ကျသော တေးသွားသံစဉ်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ပုတီးကောင်၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ ဟိန်းထွက်လာကာ လေထုထဲတွင် နူးညံ့စွာ ပျံ့လွင့်သွားသည်။ ကျူးဖုန်းသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး ထိုစကားလုံးများ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်သော်လည်း စိတ်ငြိမ်းချမ်းစေသော အသံစဉ်များအောက်တွင် အေးချမ်းစွာ ငြိမ်သက်သွားသည်။
စွမ်းအင်၊ အသက်ဓာတ်... အရာအားလုံးသည် ကျွန်ုပ်တို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သဘာဝတရားမှ လာခြင်းဖြစ်သည်။ အိမ်မှာရှိစဉ်က သူ့အဘိုးအဘွားများနှင့် မိခင်က သူ့ကို ပြောပြဖူးသော်လည်း ၎င်းတို့ဆိုလိုရင်းကို သူ အမှန်တကယ် နားမလည်ခဲ့ပေ။ ထိုစွမ်းအားသည် ခွန်အား၊ ဟန်ချက်နှင့် ငြိမ်းချမ်းခြင်းတို့ကို ပေးစွမ်းသည်။ သူ နားမလည်ခဲ့ခြင်းမှာ ထိုသွန်သင်ချက်များသည် သူနှင့်သက်ဆိုင်သည်ဟု ဘယ်သောအခါကမျှ မတွေးခဲ့မိ၍ ဖြစ်သည်။ သူ့စိတ်ထဲတွင် မာရ်နတ်အမှတ်အသား (spellscar) က အရာအားလုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားပြီး သူတို့ထိတွေ့သမျှအရာအားလုံးကို အဆိပ်သင့်စေကာ သူ၏အတွင်းပိုင်း၌ အိပ်ပျော်နေသော စွမ်းအားကိုလည်း ဖျက်ဆီးထားသည်ဟု သူခံစားရသည်။
"အပင်တွေကို ကြည့်စမ်း ကျူးဖုန်း။ သူတို့ဆီက ထွက်ပေါ်လာတဲ့ ငြိမ်းချမ်းမှုက မင်းကိုဉာဏ်အလင်းပွင့်ဖို့ ကူညီပေးနိုင်လိမ့်မယ်။"
ကျန်းလီချန်း... သူ့အဘိုး၏ စကားသံ။ သူ့ကိုမတွေ့ရသည်မှာ ထာဝရကာလတစ်ခု ကြာမြင့်နေပြီဟု ထင်ရသည်။ သူ့အဘွားနှင့် မိခင်လည်း ထိုနည်းလည်းကောင်းပင်။ ကျူးဖုန်းသည် သူ၏အာရုံစူးစိုက်မှုကို ပြန်လည်စုစည်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း အေဘရွန်၏ ပျက်စီးနေသော ကိုယ်ခန္ဓာမှာ မှေးမှိန်သွားပြီး ချန်ချန်၏ ရုပ်ပုံလွှာက အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်။ သူမက သူ့ကို ပြုံးပြနေချိန်တွင် မီးတောက်များက သူမ၏အသားအရေကို လျှာဖြင့်ယက်နေသည်။ ထိုအိပ်မက်၏ အမှတ်တရများက သူ့ကို ရိုက်ခတ်သွားသဖြင့် ကျူးဖုန်း၏ ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ တုန်လှုပ်သွားသည်။ စွမ်းအားများ တက်ကြွလာပြီးမှ ပြန်လည်ငြိမ်သက်သွားသည်။
"မင်းက အမြဲတမ်း အမှောင်ထုကိုပဲ မင်းကို တားဆီးခွင့်ပေးနေတာပဲ။"
သူ့အဘိုး၏ အသံက သူ့ကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသည်။ 'ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ် မတားဆီးဘဲ နေနိုင်မှာလဲ' ဟု ကျူးဖုန်း တွေးလိုက်သည်။ 'အဲဒါက ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်ကို အရိုးတစ်စချင်းစီ၊ အသားတစ်စချင်းစီ ဖျက်ဆီးနေတာ။ ဘယ်သူမှ ကိုယ့်လက်ထဲမှာ သေခြင်းတရားကို မကိုင်ထားသင့်ဘူး။ သူ့ဆီကို ဘာတွေရောက်လာတော့မယ်ဆိုတာ သိနေရက်နဲ့ သူက ဘယ်လိုလုပ် စိတ်အေးချမ်းသာ ရှိနိုင်မှာလဲ။'
ကျူးဖုန်း အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ အေဘရွန်၏ မျက်လုံးများ ပွင့်လာပြီး သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တစ်စုံတစ်ခု... အလင်းရောင်နှင့် အသက်ဓာတ်၏ မီးပွားတစ်ခုက ထိုပုတီးကောင်၏ မျက်လုံးထဲတွင် လင်းလက်လာသည်။
"ငါ ခံစားရတယ်..." သူက အသံအက်အက်ဖြင့် ပြောသည်။ "အရမ်း နွေးထွေးလိုက်တာ..."
"ကျွန်တော်... ဒါက ခင်ဗျားထင်သလို မဟုတ်ဘူး..."
ကျူးဖုန်း စကားထစ်သွားသည်။ သူသည် ကုသပေးသူတစ်ဦး မဟုတ်ပေ။ သူခံစားရသည်မှာ အေးစက်မှုသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ အော်ဘန်သည် သူ၏လက်ကို ကျူးဖုန်း၏ လက်ပေါ်သို့ တင်လိုက်ပြီး သူတို့သုံးဦးစလုံးကို ချိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။
"မြတ်စွာသော ဘိုးဘေးတို့၊ ကျွန်ုပ်တို့ကို ကူညီတော်မူပါ။"
အော်ဘန်က ဆုတောင်းလိုက်သည်။
"ကျွန်ုပ်တို့ဟာ မှောင်မိုက်တဲ့နေရာမှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ပြီး လမ်းပျောက်နေကြပါတယ်။ ကျွန်ုပ်တို့ကို လမ်းပြပေးပါ။ ကျွန်ုပ်တို့သွားရမည့် လမ်းကြောင်းကို ပြသပေးပါ။" သူသည် ထိုစကားများကို ရွတ်ဆိုရင်း ကျူးဖုန်းကို ကြည့်သည်။ ကျူးဖုန်းသည် သူ၏စိတ်ကို ကြည်လင်အောင် ပြုလုပ်ရန် ရုန်းကန်နေရသည်။ သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းပြီး ပြန်ထုတ်လိုက်ကာ သူ၏ သံသယများကိုလည်း အတင်းအကျပ် ဖယ်ရှားပစ်လိုက်သည်။ အေဘရွန်၏ အသက်သည် ၎င်းအပေါ်တွင် တည်မှီနေသည်။ သူ၏လက်ဖဝါးထဲတွင် စွမ်းအားအနည်းငယ် တက်ကြွလာပြီး အေးစက်မှုကို အစားထိုးရန် နွေးထွေးမှုများ တိုးပွားလာသည်။ သူ၏ အသက်ဓာတ်သည် လက်ဖဝါးမှတစ်ဆင့် အေဘရွန်ကို ပွေ့ဖက်ထားလိုက်သည်။ ၎င်းသည် ကုသပေးခြင်း မဟုတ်သော်လည်း ပုတီးကောင်အတွက် သူပေးအပ်လိုက်သော ခွန်အား၊ ဟန်ချက်နှင့် ငြိမ်းချမ်းမှု ဖြစ်သည်။ စွမ်းအင်တစ်မျိုးမျိုးကို သူ ဆင့်ခေါ်နိုင်ခြင်းအတွက် သူ ဝမ်းသာမိသည်။
အေဘရွန်သည် မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်စွာ ဖွင့်လိုက်သည်။ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုက သူ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ ရူးနစ်အမှတ်အသားများကို ပုံဖော်လိုက်သည်။ အော်ဘန်က အံ့အားသင့်စွာ အသက်ရှူမှားသွားသော်လည်း ကျူးဖုန်းကတော့ ပုတီးကောင်၏ မျက်လုံးများမှ အကြည့်မလွှဲနိုင်ပေ။ ရူးနစ်ပညာရှင်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။
"ဘိုးဘေးတို့၊ ကျွန်ုပ်နှင့်အတူ ရှိပေးတော်မူပါ။"
အေဘရွန်က ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ကျွန်ုပ် မပြီးဆုံးသေးပါ။ ကျေးဇူးပြု၍။"
ထိုဆုတောင်း၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုမှာ အေဘရွန်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။ ကျူးဖုန်းသည် အသားအရေနှင့် အရိုးများ ပြန်လည်ဆက်စပ်နေသည်ကို ခံစားရပြီး အေဘရွန်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများနှင့် အညိုအမည်းစွဲနေသော နေရာများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ကုသပေးသည့် မှော်စွမ်းအားက သူ၏ကိုယ်ပိုင် အသက်စွမ်းအင်ကို လွှမ်းခြုံသွားသဖြင့် ကျူးဖုန်းမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး အော်ဟစ်သံကို အတင်းမျိုသိပ်လိုက်ရသည်။
ကောင်းကင်ဘုံ၏ ကောင်းချီးမင်္ဂလာများက သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး သူ အွန်ဂါရာ၏ ပန်းပဲဖိုထဲသို့ ခြေချခဲ့စဉ်ကကဲ့သို့ ပူနွေးနေသည်။ သူ၏စိတ်ထဲတွင် ထိုအမျိုးသမီး၏ မျက်နှာကို မြင်ယောင်လာသည်။ သူမသည် သူမ၏ ချစ်သူအတွက် လက်ထပ်လက်ဆောင်အဖြစ် ရှားပါးသတ္တုများကို ပုံသွင်းနေသည်။ ထိုရုပ်ပုံလွှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် သူသည် ရန်သူများ ဝိုင်းရံထားသည့်ကြားတွင် ပုဆိန်ကို ဝှေ့ယမ်းတိုက်ခိုက်နေသော အော်ဘန်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ရန်သူများက သူ့ထက် လေးဆပိုများနေသော်လည်း သူက ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ ရင်ဆိုင်နေသည်။ ကျူးဖုန်း၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် ဖခင်တစ်ယောက်၏ ဂုဏ်ယူမှုမျိုးကဲ့သို့ ခံစားချက်များ တက်ကြွလာသည်။
အေဘရွန်၏ အမှတ်တရများ။ ပုတီးကောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် စိတ်ကို ချိတ်ဆက်မိလိုက်သဖြင့် ကုသပေးသည့် မှော်စွမ်းအားများ သူတို့နှစ်ဦးလုံးကို လွှမ်းခြုံထားစဉ်မှာပင် အေဘရွန်၏ အမှတ်တရများက သူ၏စိတ်ထဲတွင် ပြည့်လျှံလာသည်။ သူ အတင်းရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားသည်။ သူသည် ကျူးကျော်သူတစ်ဦးလို ခံစားရသော်လည်း ပုတီးကောင်၏ စွမ်းအားက သူတို့ကို တင်းကျပ်စွာ ချုပ်နှောင်ထားသည်။
အမှတ်တရထဲတွင် အော်ဘန်၏ တိုက်ပွဲမြေပြင်မှာ ပွင့်လင်းသော ဂူတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ပုတီးကောင်နှစ်ဦးမှာ လက်ထပ်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ ဒါက အနာဂတ်အတွက် ကြိုတင်နိမိတ်လား ဒါမှမဟုတ် மாயအမြင်လားဟု ကျူးဖုန်း တွေးလိုက်သည်။ သူမြင်နေရသည်မှာ အွန်ဂါရာ၏ မင်္ဂလာပွဲလား။ မဟုတ်ပါ၊ သူမမဟုတ်ပါ။ ထိုပုတီးကောင်အမျိုးသမီးမှာ သူမနှင့် အနည်းငယ် ဆင်တူသော်လည်း သူမ၏ဆံပင်မှာ ဒရူယာ၏ ဆံပင်ကဲ့သို့ပင် ရွှေရောင်ဖြစ်ပြီး သူမဘေးတွင် ရပ်နေသည့် အမျိုးသားမှာ အော်ဘန်မဟုတ်ဘဲ အေဘရွန်၏ ငယ်ရွယ်စဉ်ကာလ ဖြစ်နေသည်။ ထိုစုံတွဲမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးပြနေကြပြီး အမျိုးသမီးမှာ သူ့အလိုလို အေဘရွန်ကို ငုံ့နမ်းလိုက်သည်။
မြင်ကွင်းမှာ ကြီးမားသော ဘုရားကျောင်းတစ်ခု၏ အတွင်းပိုင်းသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ အေဘရွန်သည် ပလ္လင်တော်ရှေ့တွင် ဒူးထောက်နေပြီး ဒရူယာ ငိုကြွေးနေစဉ် သူမကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပွေ့ဖက်ထားသည်။
"သူတို့ မရှိတော့ဘူး..."
ဒရူယာက ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးသည်။
"အဖေ၊ အခု ကျွန်မ ဘာလုပ်ရတော့မလဲ။ ကျွန်မနှလုံးသားရဲ့ တစ်ဝက်စီက... အကုန် အဆွဲထုတ်ခံလိုက်ရပြီ။"
"မင်း ပိုသိသင့်တယ်။ မင်းရဲ့မိခင်နဲ့ မင်းရဲ့ နတ်ဘုရားမက မင်းနဲ့အတူ ရှိနေဆဲပဲ။ သမီးလေး၊ သန်မာအောင်နေပါ။ မင်းရဲ့မိခင်ဟာ ဝမ်းနည်းမှုတွေကို အများကြီး ထမ်းပိုးခဲ့ရတယ်။ ဒါမျိုးက မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာ မဖြစ်ပါစေနဲ့လို့ ငါ ဆုတောင်းခဲ့ပေမဲ့... ကျွန်ုပ်တို့ လုပ်သင့်တာကို လုပ်ရမှာပဲ။"
ဂါးန်က သူ၏သမီးကို နူးညံ့စွာ ဆုံးမလိုက်သည်။
ထိုမြင်ကွင်းများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ မြင်ကွင်းများမှာ ယခုအခါ ပိုမိုများပြားလာပြီး ကျူးဖုန်းကို ခေါင်းမူးသွားစေသည်။ အေဘရွန်ကို သူ၏ဘုရင်က ပွေ့ဖက်ထားသည့် မြင်ကွင်း... ထိုဝမ်းနည်းမှုမှာ အလွန်ပြင်းထန်သဖြင့် ပုတီးကောင်မှာ စကားမပြောနိုင်အောင်ပင် ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် သူ၏သူငယ်ချင်းကို စကားပြောချင်သော်လည်း မပြောနိုင်တော့ပေ။ ဘုရင် လာဂါမာသည် နောက်သို့ လှည့်ထွက်သွားပြီး သူ၏ပလ္လင်ပေါ်သို့ တက်သွားသည်။ အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီးနောက် ဘုရင်မှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားကာ သူ၏အသားအရေမှာ မီးခိုးရောင် ငွေရောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပြီး မာကျောသွားသည်။ သူသည် သူ၏ပလ္လင်ပေါ်တွင် ရုပ်တုတစ်ခု ဖြစ်သွားပြီး သူ၏မျက်လုံးများမှာ အေဘရွန်ကို အလွတ်မဲ့စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
အလွန်များပြားလွန်းသည်။ မှတ်ဉာဏ်များက သူ၏ကိုယ်ပိုင် အမှတ်တရများနှင့် ရောထွေးသွားသဖြင့် ကျူးဖုန်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ ငယ်စဉ်က မိခင်၏ ပုံရိပ်များ၊ ရွာသားများအား မာရ်နတ်များ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ထွက်ပြေးနေကြသည့် မြင်ကွင်းများ... သူတို့က သူ့ကို အမှောင်ထုကို ဆောင်ကြဉ်းလာမည့်သူဟု ထင်မှတ်ကြသည်။ သူသည် ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျသူ၊ သေခြင်းတရား၏ ကလေးငယ် ဖြစ်သည်။ ဆရာကြီးကိုယ်တိုင်က သူ့ကို သေခြင်းတရား၏ အရိပ်အောက်တွင် လမ်းလျှောက်နေသည့် ကလေးငယ်တစ်ဦးအဖြစ်သာ မြင်ခဲ့သည်။ အခြားသူများက သူ့ကို ကြည့်သောအခါ ကျူးဖုန်းသည် သူတို့၏မျက်လုံးထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေသော ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ရွံရှာမှုတို့ကို မြင်တွေ့ရသည်။
သူ့ဆရာများက သူ့အပေါ်တွင် ရပ်တည်နေပြီး သန်မာအောင်နေရန်၊ သူ၏ မလွဲမသွေ ကြုံတွေ့ရမည့် သေခြင်းတရားကို ကျော်လွန်ကြည့်ရန် ဆုံးမကြသည်။ သူတို့ထဲမှ ဘယ်သူမှ နားမလည်ကြပေ။ အမှတ်တရများက သူ့ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖိအားပေးလာသည်။ သူ၏နှလုံးသားထဲရှိ မှောင်မိုက်သော နေရာများမှ ဆွဲထုတ်လာသည့် သူ အချိန်အတော်ကြာ မြေမြှုပ်ထားခဲ့သည်ဟု ထင်ခဲ့သော အရိပ်များ ဖြစ်သည်။
ဘုရားသခင်၊ အေဘရွန်က ဒါတွေကို အကုန်မြင်နေရတာပဲ၊ သူ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး လျှို့ဝှက်ချက်များနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများအားလုံးကိုပါ၊ ကျူးဖုန်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူတို့၏ အမှတ်တရများ ရောထွေးသွားသည်။ သူ ပုန်းကွယ်စရာ နေရာမရှိတော့ပေ။ အသိစိတ်အရ သူသည် အတင်းရုန်းထွက်လိုက်ရာ သူ၏လက်ဖဝါးများတွင် ပူလောင်သော နာကျင်မှုတစ်ခု လွှမ်းခြုံသွားသည်။
ထို့နောက် အရာအားလုံး ရပ်တန့်သွားသည်။ ကျူးဖုန်းသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း သတိပြန်ဝင်လာသည်။ နောက်ထပ် အမှတ်တရတစ်ခုထဲတွင် ထပ်မံပိတ်မိနေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ကျူးဖုန်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိကြီးစွာဖြင့် စူးစမ်းကြည့်လိုက်သည်။ မကြာမီပင် သူသည် မှောင်မိုက်သော ဂူနှင့် သေခြင်းတရား၏ အနံ့ကို မှတ်မိသွားသည်။ သူသည် အေဘရွန်၏ ဘေးတွင် ပက်လက်အနေအထားဖြင့် လဲလျောင်းနေသည်။ အေဘရွန်မှာမူ အော်ဘန်၏ အကူအညီဖြင့် ထိုင်နေသည်။ သူတို့နှစ်ဦး ချိတ်ဆက်နေစဉ်အတွင်း အော်ဘန်သည် သူ၏ဖခင်ကို ကယ်ထုတ်ရန် အပျက်အစီးများကို ဖယ်ရှားပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရမည်။
"မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား။"
အော်ဘန်က ကျူးဖုန်းကို မေးလိုက်သည်။ သူသည် စကားကို ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ဖြင့် ပြန်ပြောသည်။
ထိုလှုပ်ရှားမှုကြောင့် သူ၏ခေါင်းထဲတွင် အရက်အလွန်အကျွံ သောက်ထားသကဲ့သို့ တဆစ်ဆစ် နာကျင်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အမှတ်တရများကြောင့် မူးဝေနေသည်။ ကျူးဖုန်းသည် ထိုအဖြစ်ကို တွေးပြီး ရယ်ချင်စိတ်ပေါက်သွားသော်လည်း သူမြင်တွေ့ခဲ့ရသမျှ အရာအားလုံးကြောင့် အလွန်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ပြီး စိတ်ထိခိုက်နေရသည်။ သူသည် အေဘရွန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ရူးနစ်ပညာရှင်သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး သူ၏လည်ပင်းတွင် ဆွဲထားသော မြင့်မြတ်သည့် သင်္ကေတကို လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်နေသည်။ သူသည် သူ၏ဘိုးဘေးများနှင့် ဆက်သွယ်နေဆဲဖြစ်ပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေသည်။ ကျူးဖုန်း သူ့ကို အပြစ်မတင်ပေ။ သူ၏ဘိုးဘေးများ၏ စွမ်းအားမှာ သူ၏သွေးကြောထဲတွင် တုန်ခါနေဆဲဖြစ်ပြီး နွေးထွေးသော်လည်း ကြမ်းတမ်းသော လက်ဖဝါးတစ်ခုကဲ့သို့ ထိတွေ့နေသည်။ ကုသပေးသည့် စွမ်းအင်များက သူ၏ခြေလက်များကို လွှမ်းခြုံထားသည်။ သူတို့သည် သူ၏ ကျိုးနေသော လက်မောင်းကို လုံးဝ ကုသပေးလိုက်ပြီဖြစ်သည်။
ကျူးဖုန်းသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ စီးဆင်းနေသော မှော်စွမ်းအားများမှာ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် သူ၏အာရုံများမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုအချိန်တွင် အေဘရွန်သည် သူ၏မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏မျက်ဝန်းများထဲတွင် ယခင်ကကဲ့သို့ ဝေဝါးနေခြင်းမျိုး မရှိတော့ဘဲ ကြည်လင်တောက်ပနေသည်။
"ကျူးဖုန်း..." အေဘရွန်က အသံတိုးတိုးဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။ သူ၏အသံမှာ ခပ်အေးအေးဖြစ်သော်လည်း ယခင်ကထက် ပိုမိုခွန်အားရှိနေပုံရသည်။
ကျူးဖုန်းသည် အေဘရွန်၏ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး သူ့ကို အကဲခတ်လိုက်သည်။ "မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား။ ငါတို့ အခု ဘယ်နေရာမှာလဲဆိုတာ မင်း သိရဲ့လား။"
အေဘရွန်သည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငြိမ့်ပြသည်။ သူသည် အော်ဘန်၏ အကူအညီဖြင့် မတ်တပ်ရပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်ရာ ကျူးဖုန်းက ချက်ချင်းပင် လက်ကမ်းပေးလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးလုံးမှာ အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြသော်လည်း အေဘရွန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပြုံးယောင်သန်းနေသည်။
"ငါ အားလုံးကို မြင်ခဲ့ရတယ်။ ငါ့ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေရဲ့ အမှတ်တရတွေ... အဲဒီ မှောင်မိုက်နေတဲ့ အတိတ်တွေအကြောင်းကိုပေါ့။" အေဘရွန်က စကားကို ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး ကျူးဖုန်း၏ မျက်လုံးများကို တည့်တည့်ကြည့်သည်။ "ကျူးဖုန်း၊ မင်းရဲ့ အမှတ်တရတွေကလည်း ငါ့ရဲ့စိတ်ထဲမှာ ရောထွေးနေတယ်။ မင်း ဘာတွေကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရလဲဆိုတာ ငါ အခု နားလည်သွားပြီ။"
ကျူးဖုန်းသည် ဘာမှပြန်မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာပင် နားထောင်နေသည်။ သူ၏စိတ်ထဲတွင် ထိုအမှတ်တရများ၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမှာ ယခုထိတိုင် လေးလံနေဆဲဖြစ်သည်။
"မင်းဟာ အမှောင်ထဲမှာ လမ်းလျှောက်နေတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး။ မင်းဟာ အမှောင်ထုကို ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးနိုင်ပြီး အဲဒီအမှောင်ထုထဲမှာပဲ အလင်းကို ရှာဖွေနိုင်တဲ့သူပဲ။ ငါတို့ အခု အတူတူရှိနေပြီဆိုတော့ ရှေ့ဆက်ပြီး ဘာလုပ်ကြမလဲ။"
အေဘရွန်၏ စကားကြောင့် ကျူးဖုန်း၏ နှလုံးသားမှာ လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူသည် အဝေးရှိ ဂူပေါက်ဝကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။ အပြင်ဘက်တွင် တိုက်ပွဲ၏ အရှိန်အဝါများမှာ လျော့ပါးသွားပြီဖြစ်သော်လည်း အန္တရာယ်ကတော့ ရှိနေဆဲပင်။ သူသည် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်ပြီး အေဘရွန်ကို ပြန်ကြည့်ကာ ခေါင်းကို ခပ်ပြတ်ပြတ် ငြိမ့်ပြလိုက်သည်။
"ငါတို့ရဲ့ လမ်းကြောင်းက ရိုးရှင်းပါတယ်။ အသက်ရှင်ဖို့၊ ပြီးတော့ ငါတို့ရဲ့ ကံကြမ္မာကို ကိုယ်တိုင် ပြန်ရေးဖို့ပဲ။"
အေဘရွန်သည် ကျူးဖုန်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ အားရပါးရ ပြုံးလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးလုံးမှာ အန္တရာယ်များကြားမှ အသက်ရှင်လွတ်မြောက်လာသူများအဖြစ် ဂူထဲမှ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။ အနာဂတ်မှာ မသေချာသော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ ယုံကြည်မှုမှာ မည်သည့်အရာနှင့်မျှ မလဲလှယ်နိုင်လောက်အောင် ခိုင်မြဲနေပြီဖြစ်သည်။
ဤအပိုင်းတွင် မည်သည့်ဇာတ်လမ်းအကြောင်းအရာမျှ မပါဝင်ပါ။ ဖော်ပြပါအကြောင်းအရာများမှာ ဝဘ်ဆိုက်၏ အသုံးပြုသူ အင်တာဖေ့စ် (UI) နှင့် နည်းပညာပိုင်းဆိုင်ရာ ခလုတ်များ၊ ရွေးချယ်စရာများ၊ စတစ်ကာများနှင့် ဝဘ်ဆိုက်အချက်အလက်များသာ ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် ဘာသာပြန်ဆိုရန် ဇာတ်လမ်းအကြောင်းအရာ မရှိပါ။