ကျူးဖုန်း သည် အမှောင်ထုထဲတွင် နာကျင်မှုတို့နှင့်အတူ နိုးထလာခဲ့သည်။ အစပိုင်းတွင် သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် မည်မျှပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားသည်ကို သတိမမူမိခဲ့ပေ။ ဤနေရာမျိုးတွင် ထိုသို့သော ပေါက်ကွဲမှုတစ်ခုက သူ့ကို ထိခိုက်စေနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝမထင်မှတ်ထားခဲ့မိသောကြောင့် အံ့အားသင့်နေမိသည်။ သူ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ဝတ်ရုံပင်လျှင် ထိုပေါက်ကွဲမှု၏ သက်ရောက်မှုကို လျော့ပါးစေရန် လုံလောက်သင့်သည်ဟု သူယူဆထားခဲ့သည်။ ယခုမူ မြေအောက်ပိုင်း၏ ဤအပိုင်းသည် သူ၏ ကာကွယ်ရေးနည်းလမ်းများကို ဆန့်ကျင်နေသည်ဟု သူသေချာပေါက် သိလိုက်ရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းသည် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူပိုင်ဆိုင်ထားသည့် စွမ်းအားများကိုပင် ဆန့်ကျင်နေနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူ၏ လက်ယာဘက်လက်မောင်းပေါ်တွင် ဖိထားသည့် လေးလံ၍ ခိုင်မာသော အရာဝတ္ထုတစ်ခုကို ခံစားမိလိုက်ရသည့်အခါ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နေသေးသည်ကို သိလိုက်ရ၍ သက်ပြင်းချမိသည်။ သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် လွတ်မြောက်အောင် ရုန်းထွက်နိုင်မလားဟု ကြိုးစားလှုပ်ရှားကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအခိုက်တွင်ပင် လက်မောင်းမှတစ်ဆင့် မီးပူတိုက်သကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုတစ်ခု တက်လာပြီး အမှောင်ထုက သူ့ကို ပြန်လည်ဝါးမြိုသွားပြန်သည်။
သူသည် သတိဝင်လိုက်၊ သတိလစ်သွားလိုက်ဖြင့် အသိစိတ်နှင့် မေ့မြောခြင်းကြားတွင် လွင့်မျောနေခဲ့သည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အပိုင်းအစမျှသာရှိသော အိပ်မက်များက ရောထွေးနေသည်။ အိပ်မက်ထဲတွင် သူသည် မြေပြင်ပေါ်၌ ဝပ်တွားနေပြီး ရောက်လာသည့် ယောင်ကွေး (yaoguai) တစ်ကောင်က သူ့ဦးခေါင်းကို ထိုးနှက်နေသည်။ အဆိုပါ ထိုးချက်များသည် သူ့အသားအရေပေါ်သို့ ကျရောက်သည့်နေရာတိုင်းတွင် ပူလောင်နေပြီး ပို၍ပို၍ ပူပြင်းလာသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကျူးဖုန်း သည် မော့ကြည့်လိုက်ရာ ထိုသတ္တဝါမှာ မီးလောင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်း၏ အသားအရေများ အရည်ပျော်ကျကာ ပုံသဏ္ဍာန်ပြောင်းလဲသွားပြီး အော်ဘန် ၏ တောက်ပသော မျက်နှာနှင့် အနီရောင်ဆံပင်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။
ထိုပုလွေလူပု (dwarf) သားသတ်သမားက သူ့ကို အော်ဟစ်ပြီး ရယ်မောနေသည်။ သို့သော် ကျူးဖုန်း မှာ သူဘာပြောနေသည်ကို မကြားနိုင်ခဲ့ပေ။ သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ တောင်းပန်ဟန်ဖြင့် အော်ဘန် ကို ဖြည်းဖြည်းလုပ်ပေးရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ ကျူးဖုန်း ဒဏ်ရာရနေသည်ကို သူ မမြင်ဘူးလား။ ကျူးဖုန်း သည် အော်ဘန် ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း သားသတ်သမားက နောက်သို့ ဆုတ်သွားပြီး သူ၏မျက်နှာတွင် ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်လာသည်။ အော်ဘန် က သူ့ကို ကြောက်နေသည်။ သူသည် ကျူးဖုန်း ကို သူ့အား ထိတွေ့စေလိုခြင်း မရှိပေ။ ကျူးဖုန်း သည် ညည်းတွားရင်း သားသတ်သမားထံမှ လှည့်ထွက်သွားသည်။ ထိုမြင်ကွင်းသည် မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် သူသည် အမှောင်ထုထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပြန်သည်။
သူ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည့်အခါ စိမ်းလန်းသော အရောင်အသွေးတို့ လှုပ်ရှားနေသည့် နံရံတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ၏ အကြည့်တို့သည် လေပြည်တွင် ယိမ်းနွဲ့နေသည့် ဝက်သစ်ချပင် အကိုင်းအခက်များဆီသို့ အာရုံစိုက်မိသွားသည်။ သူ ထိုင်လိုက်သည့်အခါ မြင့်မားသော ဝက်သစ်ချပင်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် တောအုပ်တစ်ခုထဲတွင် ရှိနေကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သူ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပေ။ ချန်ချန် သည် သစ်ပင်စည်တစ်ခုကို ကျောမှီ၍ ထိုင်နေသည်။ သူမသည် မြေအောက်လှိုဏ်ဂူထဲတွင် သူမြင်ခဲ့ရသည့်အတိုင်း ရိုးရှင်းသော ပိတ်ချောဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူမ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် စာလိပ်တစ်ခု ဖွင့်လျက်သား ရှိနေသည်။
"အဆင်ပြေပါတယ်။ ရှင် မထိခိုက်ပါဘူး။"
သူမသည် သူမဖတ်နေသည့် စာမျက်နှာပေါ်မှ အကြည့်မခွာဘဲ သူ့ကို ပြောလိုက်သည်။
"ငါ..."
နာကျင်မှုတို့သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်လျှောက် လှိုင်းထန်သွားသည်။ သူ ထိခိုက်ထားသည်၊ သေလုမြောပါး ဖြစ်နေတာလား။ သူ ထိုသို့ မဖြစ်နိုင်ဟု တွေးမိသော်လည်း သူ အမှန်တကယ်ပင် ဒဏ်ရာရထားသည်။ သူမက ဘာကြောင့် သူ့ကို မကြည့်တာလဲ။
"ငါ့ကို ကူညီပါဦး ချန်ချန်။"
"ကျွန်မ မကူညီနိုင်ဘူး။"
သူမသည် စာမျက်နှာကို လှန်လိုက်ရင်း ပြန်ဖြေသည်။
"ဘာလို့လဲ။"
သူ သူမဆီသို့ တွားသွားပြီး တုန်ရီနေသော လက်ဖြင့် သူမ၏လက်ကို ကိုင်တွယ်ရန် ဆန့်တန်းလိုက်သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အပူဓာတ်တို့ ဖြာထွက်လာပြီး သူမ၏ အသားအရေမှာ ငရဲမီးကဲ့သို့ တောက်ပနေသည်။ ကျူးဖုန်း သည် သူမ မီးလောင်ကျွမ်းသွားခြင်းမတိုင်မီ တစ်စက္ကန့်အလိုတွင် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူလည်း အော်ဟစ်လိုက်မိသော်လည်း ချန်ချန် သည် သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင်ပင် မီးလောင်ကျွမ်းသေဆုံးသွားသည်ကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ အမှောင်ထုက သူ့ကို ပြန်လည်ဝါးမြိုသွားပြန်သည်။
အိပ်မက်များမှ နိုးထလာသည့်အခါ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ချွေးအေးများ စီးကျနေပြီး သူ တုန်ရီနေသည်။ ကျူးဖုန်း သည် ခြောက်သွေ့ကွဲအက်နေသော နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့် သပ်လိုက်ပြီး အမှောင်ထုထဲတွင် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ထိုအမူအရာကြောင့် သူ၏ မျက်နှာတစ်ပြင်လုံးရှိ ဒဏ်ရာများနှင့် ပွန်းပဲ့ရာများက နာကျင်လာသည်။ သူ အသစ်အဆန်းများ သင်ယူလိုက်ရပြီ။ သူ၏ လက်ယာဘက်လက်မောင်းကို ထပ်ပြီး လှုပ်ရှားတော့မည် မဟုတ်သော်လည်း ဘယ်ဘက်လက်ကတော့ လွတ်လပ်နေသည်။
ကျူးဖုန်း သည် လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး လက်ချောင်းများကို ဆုပ်ဖြန့်ကာ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် မိမိ၏ နေရာလပ်အိတ် ထဲသို့ လက်နှိုက်ပြီး သူ သိမ်းဆည်းထားသည့် ဆေးဖက်ဝင်အပင်ငယ်ကို ရှာဖွေလိုက်သည်။ ဆေးလုံးများ ကုန်သွားသည့်အခါမျိုးတွင် အဆိုးရွားဆုံး ဒဏ်ရာများအတွက် သူ ချန်ထားသည့် ဆေးပင်ဖြစ်သည်။ ယခုအခြေအနေက ထိုဆေးပင်ကို သုံးရန် ထိုက်တန်သည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများက ဆေးပင်ကို ဆုပ်ကိုင်မိလိုက်ပြီး ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ စွမ်းအင်တို့က ပါးစပ်ထဲရှိ ကျောက်မှုန်ကျောက်မွှားများကို လှုပ်ရှားစေသည်။ သူသည် အားတင်းပြီး မျိုချလိုက်သည်။ ဖုန်မှုန့်များက မျက်စိကို စပ်စေသဖြင့် ဆေးပင်၏ အာနိသင်ကို စောင့်ရင်း မျက်လုံးကို မှိတ်ထားလိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ထိုနေရာတွင် ကြည့်စရာ ဘာမှမရှိပေ။ အမှောင်ထုက လှိုဏ်ဂူကို အလောင်းဖုံးသကဲ့သို့ ဖုံးအုပ်ထားသည်။
လက်မောင်းမှ နာကျင်မှုတို့သည် တဖြည်းဖြည်း လျော့ပါးသွားပြီး သူ၏ အတွေးများကို ဝိုင်းရံထားသည့် အမှောင်တိမ်တိုက်တို့လည်း ကင်းစင်သွားသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ဆေးက အလုပ်ဖြစ်နေဆဲပင်။ စိတ်ကြည်လင်လာသည်နှင့်အမျှ ရည်ရွယ်ချက်တို့လည်း ပေါ်လာသည်။ တိတ်ဆိတ်စွာ လှဲလျောင်းရင်း နားစွင့်ကြည့်ရာ ကျူးဖုန်း သည် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အသက်ရှူသံများကို စတင်ကြားလိုက်ရသည်။ ညည်းညူသံများ၊ ချောင်းဆိုးသံများ၊ ကျိန်ဆဲသံများနှင့် ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ဖိနပ်ပွတ်တိုက်သံတို့က သူ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ကြောင်း အတည်ပြုပေးနေသည်။ သူ သိသလောက်ဆိုလျှင် သူသည် မေ့လျော့ခြင်း ဝိညာဉ်များ လှိုဏ်ဂူ (Cavern of Forgotten Souls) ၏ ကျန်ရှိနေသေးသော အပိုင်းထဲတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ အတိတ်ကို ပြန်တွေးကြည့်ရာ ကျူးဖုန်း သည် ပေါက်ကွဲသံများနှင့် လှိုဏ်ဂူ ပြိုကျလာစဉ် ကျောက်တုံးများ ပြုတ်ကျလာသည်ကို အမှတ်ရလိုက်သည်။ ယောင်မ (yaomo) များသည် ၎င်းတို့၏ စစ်သည်များနှင့် ကျွန်များကိုပင် စတေး၍ ဂူကို ဖြိုချကာ ဂေါ်ဖလင် (dwarf) တပ်ဖွဲ့များကို အမြစ်ဖြတ်ရန် ကြံစည်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း ဂူကို ဘာကြောင့် ဖြိုချရသနည်း။ လှိုဏ်ဂူများကို သိမ်းပိုက်ပြီး ရှေ့ဆက်တိုးကာ မြရီ (Myria) မြို့ကို အဘယ်ကြောင့် အပြင်းအထန် မတိုက်ခိုက်ရသနည်း။ ဤအောင်ပွဲအပြီးတွင် ယောင်မ (yaomo) များက ဘာကို စောင့်နေကြတာလဲ။ မြို့ကို သိမ်းပိုက်ရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိခြင်းမျိုး မဟုတ်လျှင်ပေါ့။ ကျူးဖုန်း သည် ယောင်မ (yaomo) များ၏ ဗျူဟာကို ဆန်းစစ်ကြည့်သည်။ ယခုအချိန်ထိ သူတို့သည် မြရီ (Myria) ကို အသေးစား တိုက်ပွဲများဖြင့်သာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး ဂေါ်ဖလင် (dwarf) များကို နှောင့်ယှက်ကာ အရေအတွက် လျော့နည်းသွားအောင်သာ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ မည်သည့်တိုက်ပွဲတွင်မျှ အင်အားအလုံးအရင်းဖြင့် မတိုက်ခိုက်ခဲ့ပေ။ သူတို့၏ စစ်မှန်သော ရည်ရွယ်ချက်ကို ဖုံးကွယ်ရန် အားလုံးက လှည့်ကွက်များသာ ဖြစ်နေလျှင်ကော။
ဂါလာဇာ နှင့် Arcane Script Sphere။ ဘုရင် လာဂါမာ ပြောသည်မှာ မှန်သည်။ တစ်နည်းနည်းဖြင့် ၎င်းတို့သည် အဓိကသော့ချက် ဖြစ်နေသည်။ ယောင်မ (yaomo) များက စတေးခံတပ်မကြီးဖြင့် ၎င်းတို့၏ စုန်းပညာရှင်များကို စေလွှတ်ရလောက်အောင်ပင် အရေးပါနေသည်။ ဂေါ်ဖလင် (dwarf) အဖွဲ့တစ်ခုလုံးကလည်း ဘာမှမသိဘဲ သူတို့၏ ထောင်ချောက်ထဲသို့ တည့်တည့်ဝင်မိသွားသည်။
ဒေါသစိတ်က ကျူးဖုန်း ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စွမ်းအားသစ်များ ပေးစွမ်းလိုက်သည်။ သူသာ ဤနေရာတွင် သူ၏ စွမ်းအားအပြည့်ကို သုံးနိုင်မည်ဆိုလျှင် ယောင်မ (yaomo) တပ်ဖွဲ့များကို ကြီးမားသော ပျက်စီးမှုမျိုး ဖြစ်စေနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ဤထူးဆန်းသည့် သွေးကမ္ဘာက ထိုသို့ ခွင့်မပြုပေ။ သူ ဤနေရာမှ လွတ်မြောက်ရမည်၊ မြရီ (Myria) သို့ ပြန်သွားရမည်၊ ပြီးလျှင် ချန်ချန် ဆီသို့ သွားရမည်။ ပထမဦးစွာ သူ လွတ်မြောက်အောင် လုပ်ရမည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် သူ့လက်မောင်းကို ဖိထားသည့်အရာမှာ အစပိုင်းက ဖိမိထားသည့်အရာ မဟုတ်တော့ပေ။ ကြီးမားသော ကျောက်တုံးကြီးနှစ်ခုကြားတွင် ညပ်နေသည့် သူ၏ လက်မောင်းသည် ဆေးပင်ကြောင့် နာကျင်မှု အနည်းငယ်သာ ရှိတော့သည့်အတွက် လှုပ်ရှားနိုင်သွားသည်။ သူသည် ဂရုတစိုက်ဖြင့် ကျောက်တုံးများကြားမှ ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ ဝတ်ရုံလက်စကို စုတ်ပြဲသွားစေပြီး ပွန်းပဲ့ဒဏ်ရာ အနည်းငယ် ထပ်ရသွားသည်။
သူ လွတ်မြောက်သွားသည့်အခါ ထိုင်လိုက်သည်။ လှိုဏ်ဂူတစ်ဝိုက်တွင် မှော်အလင်းရောင်များ တောက်ပလာပြီး ရွန်း သည် မေ့လျော့ခြင်း ဝိညာဉ်များ လှိုဏ်ဂူ၏ အရိပ်အယောင်များကို စတင်မြင်တွေ့လာရသည်။ နေရာတိုင်းတွင် အလောင်းများ ပြန့်ကျဲနေသော်လည်း ယောင်ကွေး (yaoguai) များနှင့် အနီးဆုံးတွင် ရှိနေသည့် အလောင်းများမှာမူ အနည်းငယ်မျှသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။
"အော်ဘန်။"
ကျူးဖုန်း သည် ထိုနာမည်ကို အသံအက်ကွဲကွဲဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။ ပေါက်ကွဲမှုများ စတင်ချိန်တွင် ထိုရူးနစ်စာလုံးရေးဆွဲသူသည် သူ့အနီးတွင် ရှိနေခဲ့သည်။ ကျူးဖုန်း သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုလိုက်သော်လည်း သူ့ကို မတွေ့ရပေ။ သူသည် သတိထား၍ ထရပ်လိုက်ပြီး မှောင်မိုက်နေသော လှိုဏ်ဂူထဲတွင် မြေပြင်ကို အကြည့်မလွှဲဘဲ လျှောက်သွားသည်။ လှမ်းလိုက်တိုင်း အလောင်းတစ်ခုနှင့် တွေ့နေရသည်။ သူသည် ငြိမ်သက်နေသော ရုပ်အလောင်းများအနီးတွင် ဒူးထောက်ပြီး နှလုံးခုန်သံ ရှိမရှိ စမ်းသပ်ကြည့်သည်။ သူထိတွေ့မိသမျှထဲတွင် အသက်ရှင်သူ တစ်ဦးမျှ မရှိပေ။ ဂေါ်ဖလင် (dwarf) များ ခံစားခဲ့ရသည့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုများကို အပြည့်အဝ မမြင်တွေ့ရစေရန် မှေးမှိန်နေသည့် အမှောင်ထုအတွက် သူ ကျေးဇူးတင်မိသည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်ရေးရာ အမြင်ကို မပြောင်းလဲသရွေ့ သူ မမြင်တွေ့ရတော့ပေ။
ကျူးဖုန်း သည် အော်ဘန် ကို ရှာဖွေရင်း ဆက်လက်ရွေ့လျားနေသည်။ သူသည် နံရံတစ်ခုဆီသို့ ရောက်သွားပြီး အပျက်အစီးပုံကြီးကို မှီလိုက်သည်။ ဆေးဖက်ဝင်အပင်က သူ၏ လက်မောင်းကို ကုသပေးပြီး နာကျင်မှုအများစုကို သက်သာစေသော်လည်း တိုက်ပွဲဝင်ခြင်း၊ အမှောင်ထဲတွင် မျက်စိမှေးစင်းပြီး လျှောက်လှမ်းခြင်းနှင့် လှိုဏ်ဂူတစ်ဝိုက်တွင် ပျံ့နှံ့နေသည့် သေနံ့များကြောင့် သူ အလွန်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်။
သူသည် မိမိ၏ နေရာလပ်အိတ် ထဲသို့ လက်နှိုက်ပြီး လိပ်သားအသားတုံးတစ်ခုကို ပါးစပ်ထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။ သူ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆက်သွားနေသည်။ သူ၏ ခြေထောက်သည် ခိုင်မာသောအရာတစ်ခုနှင့် တိုက်မိသွားသည်။ ကျူးဖုန်း သည် တိုးညင်းသော ညည်းသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် မှောင်မိုက်နေသော အရိပ်တစ်ခုက သူ့ဆီသို့ ခုန်အုပ်လာစဉ် လက်နက်တစ်ခု လေကို ခွင်းသွားသည့် အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ကျူးဖုန်း သည် လက်နှစ်ဖက်ကို မျက်စိစုံမှိတ်ပြီး ကာကွယ်လိုက်သည်၊ ခေါင်းပြတ်ထွက်သွားမည့်အစား လက်ချောင်းပြတ်သွားခြင်းက ပိုကောင်းလိမ့်မည်။ သူ ကံကောင်းသွားသည်။ သူသည် သစ်သားပုဆိန်ရိုးကို ဖမ်းမိလိုက်သော်လည်း ထိုတိုက်ချက်၏ အရှိန်ကြောင့် သူ အတော်လေး နောက်သို့ လွင့်စင်သွားသည်။
တောက်ပနေသော မျက်လုံးများနှင့် ညစ်ပေနေသည့် အညိုရောင် မုတ်ဆိတ်မွှေးများက သူ၏ အမြင်အာရုံကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ ကျူးဖုန်း သည် ထိုဂေါ်ဖလင်ကို အစပိုင်းတွင် မမှတ်မိသော်လည်း ပုဆိန်သွားတွင် ရင်းနှီးနေသည့် အဝါရောင် ဦးချိုသုံးခုကို မြင်လိုက်ရသည်။
"အော်ဘန်၊ ငါပါ ကျူးဖုန်း။"
အော်ဘန် သူ့ကို မှတ်မိရန် အချိန်အတော်ကြာသည်။ ကျူးဖုန်း ၏ လက်မောင်းများမှာ ပုဆိန်ကို ထိန်းထားရသဖြင့် နာကျင်လာသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဂေါ်ဖလင်က ပုဆိန်ကို လျှော့ချလိုက်သည်။ ကျူးဖုန်း သည် ဂေါ်ဖလင်ဘာသာစကားဖြင့် ကျိန်ဆဲသံများ ထွက်လာမည်ဟု မျှော်လင့်ထားသော်လည်း အော်ဘန် က သူ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားသည့် အရာကို လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။
သူ ငိုချလိုက်တော့သည်။
ကျူးဖုန်း သည် ထိုဂေါ်ဖလင် မလဲကျခင် ပခုံးကို ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။ သူသည် ပုဆိန်ကို ဝှေ့ယမ်းရန်အတွက် နောက်ဆုံးကျန်ရှိသည့် စွမ်းအားကိုပင် အကုန်သုံးလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူသည် အသံမထွက်သလောက် တိုးတိုးလေး ရှိုက်ငိုနေပြီး ကျူးဖုန်း ၏ လက်အောက်တွင် သူ၏ ပခုံးများ ပြင်းပြင်းထန်ထန် တုန်ရီနေသည်။ မှိန်ဖျော့ဖျော့ အလင်းရောင်အောက်တွင် ပခုံးကျော်၍ ကြည့်လိုက်ရာ ကျူးဖုန်း သည် အော်ဘန် ငိုရသည့် အကြောင်းရင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။
အော်ဘန် သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ ဒဏ်ရာများနှင့် ဖူးရောင်နေသဖြင့် မှတ်မိရန်ပင် ခက်ခဲနေသည်။ ကျူးဖုန်း သာမဟုတ်လျှင် မြေကြီးနှင့် သွေးများကြားတွင် မှိန်ဖျော့ဖျော့ မြင်နေရသည့် ရူးနစ်စာလုံးများကြောင့်သာ မဟုတ်လျှင် သူ သူ့ကို မှတ်မိမည် မဟုတ်ပေ။ အပျက်အစီးပုံကြီးက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ညာဘက်ခြမ်းကို ဖိထားသည်။ ကျူးဖုန်း သည် ထိုရူးနစ်စာလုံးရေးဆွဲသူ သေဆုံးသွားပြီဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း အော်ဘန် ကို အလောင်းအနီးတွင် ထိုင်စေလိုက်သည့်အခါ အော်ဘန် ၏ ရင်ဘတ် တက်လိုက်ကျလိုက် ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
"သူ အသက်ရှင်နေတယ်။ အော်ဘန်၊ မင်းရဲ့ ဖခင် အသက်ရှင်နေတယ်။"