ချန်ချန် သည် စာကြည့်တိုက်ထဲသို့ ပြန်ဝင်လာချိန်တွင် နားကွဲမတတ် အော်ဟစ်သံတစ်ခုက လေထုထဲတွင် ပျံ့လွင့်သွားသည်။ ထိုနာကျင်မှုနှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခအပြည့်ပါသော အော်သံမှာ ဂါလာဇာ ၏ လည်ချောင်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် မီးဖိုကို ကျောပေးလျက် ဒူးထောက်ရပ်လိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ တောင်းပန်သည့်ဟန်ဖြင့် ရှိခိုးနေသည်။ သူသည် ချန်ချန် ထံသို့ သို့မဟုတ် သူမကို ဖြတ်ကျော်ကြည့်နေသည့်ဟန် ရှိသည်။ သူ့ဘေးတွင် လိုချယ် (Lochal) သည် ထိုယောင်မို (yaomo) ကို စိတ်လှုပ်ရှားမှုကင်းမဲ့သည့် အမူအရာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ ချန်ချန် အခန်းထဲသို့ ရောက်လာသောအခါ သူမသည် မော့ကြည့်လိုက်သည်။
"သူက 'The Phantom Black Tome' ရဲ့ ချုပ်ကိုင်မှုအောက်မှာ ရောက်နေတာ"
သူမ၏ ရှင်းပြချက်ကြောင့် ချန်ချန် တစ်ကိုယ်လုံး ထိတ်လန့်သွားရသည်။
"ဒါက သူ့ကို အရူးဖြစ်အောင် လုပ်နေတာ။ ဒီလိုဖြစ်လာနိုင်တယ်ဆိုတာကို ငါ သူ့ကို သတိပေးခဲ့ပြီးသား။ သူ ပြန်ကောင်းလာမလား၊ မလာဘူးလားဆိုတာကတော့ သူ့အပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်"
ဂါလာဇာ သည် လေဟာနယ်ကို ဖမ်းဆုပ်ရန် ကြိုးစားနေသည့် နာကျင်နေသော အမူအရာကြောင့် ချန်ချန် ၏ နှလုံးသားမှာ လှုပ်ခတ်သွားသည်။ သူမသည် မသိစိတ်ဖြင့် ထိုယောင်မိုဆီသို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်မိသည်။
"သူ ကျွန်မပြောတာကို ကြားနိုင်မလား"
ချန်ချန် သည် လိုချယ်ကို မေးလိုက်ပြီးနောက် ယောင်မိုဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
"ဂါလာဇာ၊ ငါ့ကို ကြည့်နိုင်မလား"
"သူ သင့်ကို ဂရုစိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူ့စိတ်က..."
ထိုပညာရှိ ဂြိုဟ်သား (dwarven spirit) သည် စကားမဆုံးခင် ရပ်တန့်သွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် ချန်ချန် သည် အနီးသို့ တိုးကပ်သွားမိသည်။ အလွန်အမင်း နီးကပ်လွန်းနေသည်။ ဂါလာဇာ သည် သူမဆီသို့ ရုတ်တရက် လှည့်လာပြီး သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်များကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ချန်ချန် သည် အသက်ရှူမှားသွားပြီး ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း၊ ကိုယ်လုံးသေးငယ်သည့် ထိုယောင်မိုမှာ ပို၍အားသန်နေပုံရသည်။ သူသည် သူမကို ဆွဲချလိုက်ရာ သူမသည်လည်း ဒူးထောက်လျက် သူ့မျက်နှာချင်းဆိုင် အနေအထားသို့ ရောက်သွားရသည်။
"ဘာလို့လဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြောပြ"
ဂါလာဇာ က ပြောသည်။ သူသည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ဆက်ပြောသည်။
"ချစ်ရပါသော မိန်းမပျို၊ မြင့်မြတ်တဲ့ နတ်ဆိုး။ ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ ပြောပြစမ်း!"
"ဂါလာဇာ၊ ဒါ ငါပါ ချန်ချန်"
ချန်ချန် ၏ လက်ကောက်ဝတ်မှာ သူဆုပ်ကိုင်ထားမှုကြောင့် နာကျင်လာသဖြင့် သွေးစွမ်းအင်အချို့ကို ထိုနေရာသို့ ချက်ချင်း ပို့လွှတ်လိုက်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် နေရာများတွင် အညိုအမည်းစွဲတော့မည်မှာ သေချာသည်။ သူမ၏နောက်တွင် လက်နက်များ အိမ်ထဲမှ ထွက်ကျလာသည့် သံသံကြားလိုက်ရသည်။ အစောင့်များ ရောက်လာကြပြီ။
"နေကြဦး! သူ ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာ သူကိုယ်တိုင်တောင် မသိဘူး"
ချန်ချန် က အော်ပြောလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် အစောင့်များသည် ဂါလာဇာ ကို ဝိုင်းရံထားပြီး ဓားဖျားများကို သူ့လည်ပင်းသို့ ထောက်ထားကြသည်။
"ငါတို့ အမိန့်က ရှင်းပါတယ်။ သူ သင့်ကို ထိခိုက်အောင်လုပ်ရင် သူ သေရမယ်"
ချန်ချန် အနီးဆုံးရှိ အစောင့်က ပြောသည်။ သူ့မျက်လုံးများတွင် ကျေနပ်မှုအရိပ်အယောင်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။ သူသည် ဤအခွင့်အရေးကို စောင့်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ချန်ချန် သဘောပေါက်လိုက်သည်။ ဖြစ်နိုင်လျှင် ဂါလာဇာ ကို အကြောင်းပြချက်ပေးပြီး သတ်ပစ်ချင်နေပုံရသည်။
"သူ ဘာမှ မလုပ်ရသေးဘူး။ သူ့ကို လွှတ်ထားလိုက်"
ဂါလာဇာ သည် သူ့လည်ပင်းသို့ ထောက်ထားသည့် သေစေနိုင်သော ဓားကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူ၏ အာရုံစိုက်မှုအားလုံးမှာ ချန်ချန် ၏ မျက်နှာပေါ်တွင်သာ ရှိနေသည်။ သူ သူမကို ကြည့်သည့်အခါ ဘာကို မြင်နေရသနည်း။ ချစ်ခြင်းနှင့် မုန်းခြင်းတို့သည် သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် စစ်ခင်းနေကြသည်။ သူသည် အခြားယောင်မိုတစ်ယောက်၊ သူအရင်က ချစ်ခဲ့ဖူးသည့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို မြင်နေရသလော။ ၎င်းမှာ ယောင်မိုတို့၏ သဘာဝ သို့မဟုတ် ဂါလာဇာ ကိုယ်တိုင်အကြောင်း သူမသိထားသည့်အရာများနှင့် ကိုက်ညီမှုမရှိပေ။ ယောင်မိုတို့သည် မည်သူ့ကိုမျှ မယုံကြည်ကြ၊ သူတို့၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး နတ်ဆိုးမိဖုရားမှလွဲ၍ မည်သည့်အရာကိုမျှ ထိုမျှအထိ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း မချစ်ကြပေ။ အာခတ် (Arkhat) အပေါ်ထားရှိသည့် သူတို့၏ ယုံကြည်ချက်မှာ သူတို့၏ တည်ရှိမှုအတွက် မောင်းနှင်အားဖြစ်သည်။
"ငါ့စကားကို နားထောင်၊ ဂါလာဇာ"
ချန်ချန် က ပြောသည်။ သူမသည် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လျက် တွေဝေနေသည်။ သူ့ကို ဆက်သွယ်ရန် သူမ ရဲဝံ့ပါ့မလား။ အကယ်၍ မကြာမီ တစ်စုံတစ်ရာ မဖြစ်လာပါက အစောင့်များ အရေးယူတော့မည်မှာ သေချာသည်။ ချန်ချန် သည် ဂါလာဇာ အပေါ် ချစ်ခင်မှု မရှိသော်လည်း သူ့ကို သူမမျက်စိရှေ့တွင် အသတ်ခံရသည်ကို ကြည့်လိုစိတ်လည်း မရှိပေ။ သို့မဟုတ် ဘုရင် လာဂါမာ၏ တောင်းဆိုချက်ကို မဖြည့်ဆည်းနိုင်ခင် သူသေသွားမည်ကို သင်ကြောက်နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်ဟု သူမ၏ အတွင်းစိတ်က လှောင်ပြောင်သလို ပြောလိုက်သည်။ စိတ်ကို တင်းထားရင်း ချန်ချန် သည် ထိုယောင်မိုဆီသို့ တိုးကပ်သွားပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
"မင်းရဲ့ နတ်ဘုရားမစကားကို နားထောင်၊ ဂါလာဇာ"
ဂါလာဇာ သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။ မျက်ရည်များမှာ သူ့ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာသည်။ ချန်ချန် သည် သူ သူမစကားကို ကြားလိုက်သလား၊ သို့မဟုတ် စိတ်ကယောင်ချောက်ချားမှုထဲတွင် ဆက်လက်နစ်မွန်းနေသလား မသိနိုင်ပေ။ ဂြိုဟ်သားများမှာ စိုးရိမ်တကြီး အပြန်အလှန် ကြည့်လိုက်ကြပြီး လိုချယ်ကမူ သူမ၏ နက်ရှိုင်းလှသော မျက်လုံးများဖြင့် အတည်ပြုသကဲ့သို့ ကြည့်နေသည်။
"ဂါလာဇာ၊ မင်း ဒီအရာကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ လိုတယ်"
ချန်ချန် က ပြောသည်။
"ဒါ အစစ်အမှန် မဟုတ်ဘူး။ မင်းရဲ့ နတ်ဘုရားမက မင်းကို ခေါ်နေတာ။ ပြန်လာခဲ့"
"ကျွန်တော် မင်းအတွက် မင်းနာမည်နဲ့ သတ်ဖြတ်ခဲ့တာ အမြဲတမ်းပါပဲ"
ဂါလာဇာ သည် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးသည်။ ချန်ချန် သည် ရွံရှာမှုလှိုင်းကို မျိုသိပ်လိုက်သည်။ ယောင်မိုတစ်ယောက် ငိုနေသည်ကို မြင်ရခြင်းမှာ ကြည့်ရသည့်အရာ မဟုတ်ပေ။
"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် လိုချင်တာက... ကျွန်တော် လိုချင်တာက..."
"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိဖို့မလား။ ဟုတ်ပါတယ်။ အဆင်ပြေပါတယ်။ အခု ပြန်လာခဲ့။ ပြန်လာခဲ့ပါ"
ဂါလာဇာ သည် အသံတစ်ပိုင်းတစ်စဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး Icelin ကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။ သူသည် သူမကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပွေ့ဖက်ထားသည်။ ဂြိုဟ်သားများ၏ ဓားဖျားများသည် ချန်ချန် ၏ ခေါင်းအနီးတွင် ဝဲပျံနေသော်လည်း အစောင့်များမှာ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိသည့်ပုံဖြင့် အကြပ်ရိုက်နေကြသည်။ ဤသို့သော တုံ့ပြန်မှုကို သူတို့ ဘယ်သောအခါမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြသည်မှာ သေချာသည်။ ထိုသူတို့သာမဟုတ်၊ ချန်ချန် လည်း ထိုသို့ပင် တွေးမိသည်။ ဂါလာဇာ က သူမကို ဖက်ထားစဉ် သူမသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အဆင်မပြေစွာ ထိုင်ချလိုက်သည်။
"သူက သူ့ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးကို ရှာဖွေနေတာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီပုဂ္ဂိုလ်ရေးကိုပဲ လောလ်သ် (Lolth) က စွန့်လွှတ်ခိုင်းတာ။ သူက သူ့နတ်ဘုရားမကို ရွေးမလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူ့ကိုယ်သူ ရွေးမလား"
လိုချယ်က ရေရွတ်သည်။ သူမသည် လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ 'The Black Tome' သည် သူမလက်နှစ်ဖက်ကြားတွင် ပေါ်လာသည်။ အဖုံးအလယ်ရှိ နီလာကျောက်မြတ်မှာ မီးရောင်အောက်တွင် တလက်လက် တောက်ပနေသည်။
ချန်ချန် သည် လိုချယ်၏ စကားအဓိပ္ပာယ်ကို စဉ်းစားရန် အချိန်မရလိုက်ပေ။ ဂါလာဇာ ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ ကြွက်သားများ တောင့်တင်းသွားပြီး ငိုသံများ ရုတ်တရက် ပြတ်တောက်သွားသည်။ သူ စိတ်ကယောင်ချောက်ချားမှုထဲက ထွက်လာပြီ။ ဂါလာဇာ က သူမကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် တွန်းထုတ်လိုက်သည့် အချိန်တွင် ချန်ချန် ၏ စိတ်ထဲသို့ ထိုအတွေး ဝင်လာသည်။ သူမသည် ကော်ဇောပေါ်သို့ နောက်ပြန်လှဲကျသွားသည်။ အောက်ခံခေါင်းအုံးက အရှိန်ကို လျော့ပါးစေသော်လည်း သူမမှာ အနည်းငယ် မူးဝေသွားသည်။
သူမမှာ တုန်လှုပ်နေနိုင်သော်လည်း ဂါလာဇာ မှာမူ ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ ရင်ဘတ်များ ဖောင်းပွလာပြီး သူသည် ချန်ချန်ဆီမှ၊ ဂြိုဟ်သားများဆီမှ သို့မဟုတ် သူ့စိတ်ကယောင်ချောက်ချားမှုဆီမှ လွတ်မြောက်ရန် ရုန်းကန်နေသည်။ ချန်ချန် သည် မည်သည့်အရာမှ သေချာမသိနိုင်သော်လည်း သူပြေးစရာ နေရာမရှိတော့ပေ။ မီးဖိုမှာ သူ့ကျောနောက်တွင် ပြင်းထန်စွာ လောင်ကျွမ်းနေသည်။ ဂြိုဟ်သားများ၏ လက်နက်များက သူ့ကို ဘေးနှစ်ဖက်မှ ဝိုင်းရံထားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် မျက်ရည်စက်လက်ဖြင့် အမုန်းတရားနှင့် ပုန်ကန်မှုတို့ ထွက်ပေါ်နေသော မျက်နှာဖြင့် သားကောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဝိုင်းရံခံထားရသည်။
ချန်ချန် သည် ဖြည်းညင်းစွာ ထရပ်လိုက်သည်။ သူမသည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကျောခိုင်းပြီး ရှည်လျားသော စားပွဲဆီသို့ သွားသည်။ သူမသည် စားပွဲပေါ်သို့ လက်တင်ကာ စိတ်ကြည်လင်စေရန် အသက်ကို ဝအောင် ရှူလိုက်သည်။ သူမသည် အစောင့်များကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
"ငါတို့ အခု မင်းတို့ကို မလိုတော့ဘူး။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျေးဇူးပြုပြီး မင်းတို့နေရာကို ပြန်သွားကြပါ"
"ကောင်းပါပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီမှာ ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာ ဘုရင်ကို ပြောပြဖို့ လိုလိမ့်မယ်"
အစောင့်တစ်ယောက်က သူ့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ကို ပြောကာ လက်နက်များကို အိမ်ထဲသို့ ပြန်သွင်းလိုက်သည်။
"မလိုဘူး"
အခန်းတစ်ဖက်မှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ချန်ချန် သည် အသံလာရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဘုရင်သည် တံခါးဝတွင် ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဘုရင် လာဂါမာ သည် သူတို့အားလုံးကို ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ အမူအရာမဲ့စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ ချန်ချန် သည် သူ ဤမြင်ကွင်းကို မည်မျှအထိ မြင်လိုက်ရသလဲဟု တွေးမိသည်။
"မင်းတို့ အဆင်ပြေကြရဲ့လား"
ဘုရင်သည် ချန်ချန် ကို ကြည့်ကာ မေးသည်။
"ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်"
ဘုရင် လာဂါမာ သည် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး တံခါးဝမှ နောက်ပြန်ဆုတ်သွားသည်။
သူ ထွက်သွားတော့မှာပဲ၊ ချန်ချန် တွေးမိသည်။ မီရီယာ (Myria) ၏ ဘုရင်သည် သူ့လိုဏ်ဂူထဲသို့ ပြန်သွားပြီး ဘာလုပ်မည်နည်း။ ကမ္ဘာကြီးကို ရှောင်တိမ်းကာ သူတို့အားလုံးအပေါ် ကျရောက်လာမည့် စစ်ပွဲကို လျစ်လျူရှုထားမည်လော။ သူ့လူမျိုးများ သေဆုံးနေကြသည်။ ကျူးဖုန်း သည်... ချန်ချန် ၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု ပြတ်တောက်သွားပြီး ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။
"ဘာလို့လဲ!"
ဘုရင် လာဂါမာ သည် တံခါးဝတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်ခြင်းများ လွှမ်းမိုးသွားပြီး မီးဖိုထဲမှ ထင်းများ ပြိုလဲသံသာ ကြားရသည်။
"ဘာလို့ နောက်ဆုတ်နေတာလဲ! မင်းကို အားကိုးနေတဲ့ လူဘယ်လောက်ရှိလဲဆိုတာ မင်းသိလား? မင်း ဂရုစိုက်ရဲ့လား? အီလ်တကာဇာ (Iltkazar) ရဲ့ ဘုရင်က ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ? သူ့ကို ဘာဖြစ်သွားတာလဲ"
ဘုရင် လာဂါမာ သည် သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ခဏတာမျှ သူ့မျက်နှာအမူအရာမှာ ပုံပျက်သွားပြီး ချန်ချန် ၏ နှလုံးသားကို ထိခိုက်စေမည့် နာကျင်မှုအရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ သို့သော် သူမ စကားမပြောခင်မှာပင် ဘုရင်သည် လှည့်ထွက်သွားပြီး တံခါးကို ဖြည်းညင်းစွာ ပိတ်သွားသည်။ ၎င်းမှာ သူမ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားသည့် တုံ့ပြန်မှုဖြစ်သည်။ အစောင့်များမှာလည်း ထိုသို့ပင် ထင်မှတ်ပုံရပြီး တံခါးနားရှိ သူတို့နေရာသို့ ပြန်သွားရင်း စိုးရိမ်တကြီး အပြန်အလှန် ကြည့်လိုက်ကြသည်။
လိုချယ်သည် ချန်ချန် ထံသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်။ ထိုအမျိုးသမီး ဂြိုဟ်သားသည် သူမကို ထိတွေ့တော့မည်ဟု ထိုမိန်းကလေးက ခဏတာ ထင်လိုက်သော်လည်း သူမ မထိတွေ့ခဲ့ပေ။ သူမသည် 'The Phantom Black Tome' ကို စားပွဲပေါ်သို့ သတိကြီးစွာ တင်လိုက်ပြီး ချန်ချန် ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
"ဒါက ဘာလုပ်နိုင်တယ်ဆိုတာ မင်း မြင်ပြီးပြီ။ မင်း အဖြေရှာဖို့ ဒါကို သုံးမှာလား"
ဘုရင်အကြောင်း တွေးနေသည့် စိတ်ကို ဖယ်ရှားကာ ချန်ချန် သည် ထိုစာအုပ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ အဖုံးနှင့် ကျောရိုးမှာ လှပပြီး ပျော့ပျောင်းသော အမည်းရောင်သားရေနှင့် အလယ်တွင် စိုက်ထည့်ထားသော ကျောက်မြတ်မှာ လှပသည်။ ထိုအဖုံးတွင် ခြိမ်းခြောက်မှု တစ်စုံတစ်ရာ မရှိသော်လည်း ချန်ချန် ကမူ ၎င်း၏ အန္တရာယ်ကို ကောင်းစွာ သိသည်။ တစ်စုံတစ်ရာကြောင့် သူမ အလွန်ပင်ပန်းနေသည်။ သူမသည် မျက်လုံးကို မှိတ်ကာ အချိန်အတော်ကြာ အိပ်စက်ချင်နေသည်။
"ဒီစာအုပ်ကနေ ကျွန်မ ဘာရမှာလဲ? ကျွန်မ မရင်ဆိုင်ချင်တဲ့ အမှန်တရားတွေကို တွေ့ရမလား? ကျွန်မ အဲဒါတွေကို လုပ်ပြီးပြီ။ ကျွန်မ ရှာနေတဲ့ အဖြေကို ရပါ့မလား? ကျွန်မ 'Arcane Script Sphere' ကို လိုချင်တယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ၊ မစ်စထရာ သို့မဟုတ် ထိုပစ္စည်းထဲမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ သူမရဲ့ အစိတ်အပိုင်းကပဲ အဖြေလို့ ထင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ မဟုတ်ဘူး"
ချန်ချန် သည် လိုချယ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ ဆက်ပြောသည့်အခါ စိတ်ထဲတွင် နာကျင်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
"ဒါ မဟုတ်ဘူး"
"မင်း ဘာကို လိုချင်တာလဲ"
ထိုဂြိုဟ်သားအမျိုးသမီးက နူးညံ့စွာ မေးသည်။
"ကျွန်မ ရပ်တန့်ချင်တယ်။ ကျူးဖုန်း ပျောက်ဆုံးနေတယ်၊ ဖြစ်နိုင်ရင် သူ သေသွားပြီ။ သူက ကျွန်မရဲ့ သွေးအမာရွတ် (bloodscar) အတွက် ကုသနည်းကို ရှာပေးချင်ခဲ့တာ။ ကျွန်မ သူ့ကို 'Arcane Script Sphere' ကို ယူပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခု ကျွန်မ အဲဒါကို မလိုချင်တော့ဘူး"
ချန်ချန် သည် မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်ပြီး နားထင်ကို ပွတ်လိုက်သည်။
"မြို့တစ်မြို့လုံး ပျက်စီးတော့မယ့် အခြေအနေမှာ ကျွန်မ ဘယ်လိုလုပ် တစ်ယောက်တည်းအကြောင်းကိုပဲ တွေးပူနေနိုင်မှာလဲ? ကျွန်မဘဝရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတော်တော်များများက အဲဒီ ငရဲကြီးတဲ့ သွေးအမာရွတ်နဲ့ပဲ ကုန်ဆုံးခဲ့ရတယ်၊ ကျွန်မ ပင်ပန်းပြီ! ကျွန်မ မနက်ဖြန် သေမလား၊ နောက်ထပ် နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ နေရမလားဆိုတာထက်၊ အဲဒီ သွေးအမာရွတ်အတွက် နောက်ထပ် အသက်ရှူသံ ဒါမှမဟုတ် အတွေးတစ်ခုတောင် မပေးချင်တော့ဘူး။ ကျွန်မဘဝရဲ့ အဲဒီအပိုင်းကို ထားခဲ့ပြီး အသစ်ပြန်စချင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျူးဖုန်း..."
သူမသည် ပရောဖက်ပြုချက်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိနေသေးသည်။ စကြဝဠာ၏ ကံကြမ္မာမှာ သူမ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်အပေါ် မူတည်နေသည်ဆိုသည့် အချက်ပင်။ အကယ်၍ သူမသာ သေဆုံးသွားပါက ပရောဖက်ပြုချက်မှာ ပြီးဆုံးသွားမည် မဟုတ်လော။ လူများစွာလည်း သေဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။ သူမသည် စကားလုံးတိုင်းမှာ ဖန်ဆင်းခြင်းကို သစ္စာဖောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သို့သော် လက်ရှိအချိန်တွင် ဂရုမစိုက်ပါက ရှေးဟောင်းယဉ်ကျေးမှု မြို့ကြီးတစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။
"ကျွန်မ ဒါကို လိုချင်တာက ယုတ်မာတဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေလို့လား"
"မင်းရဲ့ မေးခွန်းကို ငါ အဖြေမပေးနိုင်ဘူး"
လိုချယ်သည် လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး စာအုပ်အပေါ်တွင် ဝဲပျံစေသည်။ စာအုပ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူမ ထုတ်ယူခဲ့သည့် မည်သည့်မြင့်မားပြီး လျှို့ဝှက်သော စင်ပေါ်သို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။ သူမသည် ချန်ချန် ကို အားပေးသည့်အမူအရာဖြင့် ပြုံးပြလိုက်သည်။
"မင်းမှာ မင်းအရွယ်ထက် ပိုတဲ့ ပညာဉာဏ် ရှိတယ်။ ဒါက မင်းအတွက် အသုံးဝင်လိမ့်မယ်"
သူမ၏ အသံနှင့် ပုံရိပ်မှာ မှေးမှိန်သွားပြီး ချန်ချန် သည် ဂါလာဇာ နှင့် အစောင့်များသာရှိသော အခန်းထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ချန်ချန် သည် ကိုယ်ကို မတ်လိုက်သည်။ သူမ ထွက်သွားရမည်။ ဤစာကြည့်တိုက်တွင် သူမအတွက် ဘာမှ မကျန်တော့ပေ။ သူမသည် ဂါလာဇာ ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သော်လည်း ထိုယောင်မိုမှာ သူမကို ကျောပေးလျက် မီးဖိုကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူသည် ယခုအချိန်တွင် အန္တရာယ်အရှိဆုံး ဖြစ်နေသည်ဟု ချန်ချန် တွေးမိသည်။ အစောင့်များ ရှိနေသော်လည်း သူမ သူ့ကို ချဉ်းကပ်၍ မရနိုင်ပေ။ သူမသည် ဘုရင် လာဂါမာပင် မမြင်ဖူးသည့် သူ့စိတ်၏ အလွန်လျှို့ဝှက်သော နေရာများထဲသို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီးပြီဖြစ်သည်။ သူသည် ဘုရင်ကို သတ်ချင်သလောက် သူမကိုလည်း ယခုအချိန်တွင် သတ်ချင်နေပေလိမ့်မည်။