လော့ချယ်က စာအုပ်ကို ဂါလာဇာ ရှေ့ရှိ စားပွဲပေါ်သို့ ချလိုက်သည်။ အနက်ရောင်အဖုံးတွင် ရွှေရောင်အဆင်တန်ဆာများဖြင့် ဝန်းရံထားသော နီလာကျောက်တစ်လုံးကို မြှုပ်နှံထားပြီး၊ အမည်မသိစာဖတ်သူတစ်ဦး ချန်ရစ်ခဲ့သည့် နေရာကို အနက်ရောင်ဖဲကြိုးနှစ်ခွဖြင့် မှတ်သားထားသည်။ ထိုစာဖတ်သူမှာ ယခုဆိုလျှင် သေဆုံးသွားလောက်ပြီဟု ထိုယောင်မိုက တွေးလိုက်မိသည်။ သို့သော် ဒါကလည်း ဘုရင်၏ နောက်ထပ်ကွက်တစ်ကွက်သာ ဖြစ်နေမည်ဆိုပါက သူကိုယ်တိုင်လည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
သူက စာအုပ်ကို လှမ်းယူလိုက်စဉ် လော့ချယ်၏ အသံကြောင့် ရပ်တန့်သွားသည်။
"သူမ ပြန်မလာခင်အထိ မစောင့်နိုင်ဘူးလား"
သူမက လူငယ်မလေး ချန်ချန် အကြောင်းကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်သည်။ ဂါလာဇာ က ထိုအကြံကို အထင်သေးစွာဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။
"သူမ ရှိနေတာနဲ့ ဘာများထူးခြားသွားမှာမို့လို့လဲ။ မင်းပြောသလို ငါသာ ရူးသွပ်သွားရမယ်ဆိုရင် သူမက ငါ့ကို ကယ်နိုင်မှာမဟုတ်သလို၊ ကယ်ချင်မှာလည်း မဟုတ်ဘူး"
"မင်းလိုလူမျိုးအတွက်တောင်မှ မသိနားမလည်တဲ့ အနာဂတ်ဆီကို တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ အတူတူသွားရတာ ပိုကောင်းတယ်မဟုတ်လား။ သူမရှိနေရင် မင်းတစ်ယောက်တည်းမဟုတ်ဘူးဆိုတာကို မင်းသိနေမှာလေ"
"မင်း မှားနေပြီ။ ငါ့အတွက် 'တစ်ယောက်တည်း' ဆိုတာ လုံခြုံခြင်းကို ဆိုလိုတာ၊ လော့ချယ်။ အဲဒါက ငါ့ကျောနောက်မှာ ဘယ်ဓားချက်မှ အသင့်မရှိဘူး၊ ငါ့ရဲ့အားနည်းချက်ကို စောင့်ကြည့်ပြီး အခွင့်ကောင်းယူမယ့် ရန်သူမရှိဘူးလို့ ဆိုလိုတာ"
"ချန်ချန် က ယောင်မိုမဟုတ်ဘူး။ သူမရဲ့ သစ္စာဖောက်မှုအပေါ် အာရုံခံနိုင်စွမ်းက ဂုဏ်ပုဒ်တစ်ခုတော့ မဟုတ်ဘူးလေ"
လော့ချယ်က ထောက်ပြသည်။
"အဲဒါ အရေးမကြီးဘူး။ မကောင်းမှုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကောင်းမှုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အသက်ရှင်သန်ဖို့အတွက်ဆိုရင် လူတိုင်းမှာ ဒရိုတစ်ယောက်ရဲ့ နှလုံးသားမျိုး ရှိကြတာပဲ"
ဂါလာဇာ က ပြန်ပြောလိုက်သည်။ သူက စာအုပ်ကို လှန်လိုက်သည်။ သူ ဘာကို မျှော်လင့်နေသလဲဆိုတာ သူကိုယ်တိုင်လည်း အသေအချာ မသိပါ။ စာအုပ်ထဲ နက်နက်နဲနဲဝင်ကြည့်ခြင်း၏ နောက်ဆက်တွဲဆိုးကျိုးများကို တွေးမနေတော့ဘဲ လော့ချယ်ပေးမည့် ဉာဏ်အလင်းနှင့် ထိုးထွင်းသိမြင်မှုအပေါ်သာ အာရုံစိုက်ထားသည်။ ဒီစာအုပ်က သူ့ကိုယ်သူ ဘယ်သူလဲဆိုတာ ပြောပြနိုင်မယ်ဆိုရင် သူ ရူးသွပ်သွားရမည့်အရေးကိုပင် စွန့်စားရဲသည်။ သူ အဲဒီအရာကို လက်ခံလိုက်မည်။
စာအုပ်၏ ပထမဆုံးစာမျက်နှာမှာ အလွတ်ဖြစ်သည်။ ဂါလာဇာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး နောက်တစ်မျက်နှာသို့ လှန်လိုက်သည်။ အလွတ်ပင်။ သူသည် စာလုံးများကို ရှာဖွေရင်း စာမျက်နှာများကို အလျင်အမြန် လှန်လိုက်သော်လည်း ဘာမျှမရှိပေ။ သူသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် လော့ချယ်ရှိရာသို့ လှည့်လိုက်သော်လည်း သူမ မရှိတော့ပေ။ ဇိုလ်ဂါဇာ က စားပွဲကို လက်သီးဖြင့် ထုလိုက်သည်။
"မင်း ငါ့ကို စနောက်နေတာလား"
သူသည် စာအုပ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး မီးထဲသို့ ပစ်ထည့်ရန် ရည်ရွယ်သော်လည်း ရပ်တန့်သွားသည်။ သူသည် လက်ကို ပြန်ပြင်ကိုင်လိုက်ကာ စာအုပ်ကို ဖြန့်၍ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်သည်။ သူ မြင်နေရသည့်အရာမှာ သူ့စိတ်ကူးယဉ်မှုသာ ဖြစ်မည်ဟု တွေးလိုက်သည်။ စာအုပ်၏ စာမျက်နှာများမှာ မမြင်နိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခုကြောင့် မတ်တပ်ရပ်နေသည်။ ဂါလာဇာ က စာမျက်နှာတစ်ခုကို ထိတွေ့ရန် လက်ညှိုးကို ဆန့်လိုက်သည်။ စာမျက်နှာမှာ အလွန်တရာ ဖြည်းညင်းစွာ လှန်သွားပြီး စာအုပ်၏ ညာဘက်မှ ဘယ်ဘက်သို့ ကျသွားသည်။
ဂါလာဇာ သည် အောင့်ထားသော အသက်ကို ရှိုက်ထုတ်လိုက်သည်။ လေထုမှာ ပြောင်းလဲသွားသလို ခံစားရသည်၊ တစ်မျိုးမျိုး ပိုလေးလံလာသည်။ ဖုန်မှုန်များမှာ သူ၏ မျက်နှာရှေ့တွင် ကြယ်ပွင့်ကလေးများကဲ့သို့ ကြည်လင်တောက်ပစွာ လွင့်မျောနေသည်။ သူသည် ထိုအရာတစ်ခုကို ထိရန် လက်လှမ်းလိုက်ရာ သူ၏ ခြေထောက်အောက်မှ မြေပြင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ မှောင်မိုက်သော ဟင်းလင်းပြင်ကြီး ပွင့်ဟလာပြီး ဂါလာဇာ တစ်ယောက် အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရကာ ဗိုက်ထဲတွင် လှည်းကျင်းသွားသည်။
ထောင်ချောက်လား။ သူ သိထားသင့်ခဲ့တာ။ သူသည် အေးစက်သော ကျောက်ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လျက်သား ရောက်သွားသည်။ ဂါလာဇာ သည် သူ့တွင်မရှိသော လက်နက်များကို အလိုအလျောက် ရှာဖွေလိုက်ပြီး ရန်သူများရှိမရှိ ကြည့်ရန် လျင်မြန်စွာ လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်သည်။ စာကြည့်တိုက်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။ သူရောက်နေသည်မှာ အပြာရောင်မှော်အလင်းရောင်ဖြင့် လင်းထိန်နေသော အခန်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ ထိုအလင်း၏ အရင်းအမြစ်မှာ အခန်းနောက်ဘက်ရှိ ပူဇော်ရာနေရာဖြစ်သည်။ ဂါလာဇာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သော်လည်း ယခင်ကထက် ပို၍ အကာအကွယ်မဲ့ပြီး အားနည်းနေသလို ခံစားရသည်။ သူ ထိုပူဇော်ရာနေရာကို မှတ်မိသည်။ တစ်ချိန်က သူသည် ထိုအော့ဆီဒီယန် (obsidian) ကျောက်မျက်ပြင်ပေါ်တွင် ထွင်းထုထားသော သင်္ကေတများကို လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်ခဲ့ဖူးသည်။ ယခုမူ ထိုသင်္ကေတများမှာ လတ်ဆတ်သော သွေးများဖြင့် အစင်းကြောင်းများ ပေါ်နေသည်။
ဒါပေမဲ့ ဘယ်တုန်းကလဲ။ သူ ဒီအရာတွေကို ဘယ်တုန်းက လုပ်ခဲ့တာလဲ။ ဒါက အဘစ်ဆယ် (Abyssal) ၏ လျှို့ဝှက်အခန်းတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သူ အသေအချာသိသည်။ သူ၏ အဆင့်အတန်းရှိ ယောင်မိုတစ်ယောက် လုံးဝမဝင်ရမည့် နေရာတစ်ခုပင်။ သို့သော် အရာအားလုံးက သူ့အတွက် ရင်းနှီးနေသလို၊ အိမ်ပြန်ရောက်လာသကဲ့သို့ နွေးထွေးနေသည်။ ထို့နောက် သူသည် ပြင်းထန်သော စွမ်းအားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုဖိအားမှာ သူ့အပေါ် အလွန်လေးလံစွာ သက်ရောက်လာသဖြင့် သူ့ခြေထောက်များ ယိုင်နဲ့သွားသည်။
"ဒူးထောက်လိုက်" ဟု မှောင်မိုက်ရာမှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဂါလာဇာ သည် သူ၏ စိတ်ဓာတ်များ ပြိုလဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး တင်းမာသွားသည်။ အဲဒါ သူ့ဘိုးဘေးရဲ့ အသံလား။ မဟုတ်ပါ၊ ဒါက ပိုနက်ရှိုင်းပြီး ပိုအေးစက်သည်။ မှောင်မိုက်ရာမှ ဆွဲထုတ်လိုက်သော ထိုအသံမှာ သူ၏ အရေပြားပေါ်တွင် တွားသွားနေသကဲ့သို့ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည့် အမိန့်တစ်ခုဖြစ်ပြီး အလွန်ပြင်းထန်သဖြင့် ဂါလာဇာ သည် ထိုအမိန့်အောက်တွင် ဒူးများ ပျော့ခွေကျသွားသည်။ တစ်ခဏချင်းမှာပင် သူသည် ပူဇော်ရာနေရာကို ကျောပေးလျက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲကျသွားသည်။
အရိပ်ထဲမှ ပုံရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဂါလာဇာ သည် ထိုသူကို မှတ်မိသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်တွားလိုက်သည်။
"အဓိက အခါ့ (Foremost Akhart)!"
ထိုဝိညာဉ်က ဂါလာဇာ ကို ကြည့်၍ ပြုံးလိုက်သည်။ သူမသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး၏ လက်ထောက်ဖြစ်ပြီး ပိုးသားကဲ့သို့ ဖြူစင်သော ဆံပင်များ၊ ခါးတွင် အစွယ်ပုံစံ ခါးပတ်ပတ်ထားသည့် ခန္ဓာကိုယ်အလှကို ပေါ်လွင်စေသော အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် မှော်အလင်းရောင်တွင် တောက်ပနေသော စိန်ဆွဲကြိုးကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ယောင်မိုအမျိုးသမီးငယ်ပုံစံရှိသော မြင့်မြတ်သည့် နတ်ဆိုးတစ်ပါးဖြစ်သည်။ သူမသည် ဂါလာဇာ ၏ ဝပ်တွားနေသော ခန္ဓာကိုယ်ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။ သူမထံမှ ညဘက်တွင် ပွင့်သော ပန်းရနံ့များ သင်းပျံ့နေသော်လည်း အောက်ခြေတွင် ဆွေးမြည့်နေသည့် အနံ့တစ်ခု ရှိနေသည်။
သူမသည် ကိုင်းညွတ်လိုက်ပြီး ဂါလာဇာ ၏ မေးကို မော့လိုက်ကာ သူမ၏ အဆုံးမဲ့ နီရဲသော မျက်ဝန်းများကို စိုက်ကြည့်စေသည်။
"ကလေးငယ်၊ ဘာလို့ မေးခွန်းတွေ ထုတ်နေတာလဲ။ ဘာလို့ လူသားတစ်ယောက်လို ဒီလောက်တောင် လမ်းပျောက်နေရတာလဲ"
"ကျွန်တော် ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိချင်တယ်"
ထိုယောင်မိုက ပြောလိုက်သည်။ စကားပြောရတာ၊ သူမကို ကြည့်ရတာ နာကျင်သည်။ သူမသည် လှပပြီး အရာအားလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသည့် သတ္တဝါဖြစ်ကာ တစ်ခဏချင်းတွင် သူ့ကို ဝါးမြိုပစ်နိုင်ပြီး သူ့စိတ်၏ အပိုင်းအစများအားလုံးကို ယူဆောင်သွားနိုင်သည်။
"မင်းက ဂါလာဇာ ပဲ။ အမြင့်မြတ်ဆုံး မိဖုရားရဲ့ သစ္စာရှိတဲ့ အစေခံ"
ထိုဝိညာဉ်၏ အသက်ရှူသံမှာ သူ့မျက်နှာပေါ်သို့ ထိခတ်သွားသည်။ ပန်းရနံ့နှင့် ဆွေးမြည့်နံ့တို့ ရောပြွမ်းနေသော ထိုရနံ့မှာ ချိုမြိန်လွန်းပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်။
"ကျွန်တော့်ရဲ့ အမှတ်တရတွေက..."
"အတိတ်ကို တွေးမနေနဲ့"
ထိုဝိညာဉ်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သော်လည်း သူမ၏ အသံတွင် သတိပေးသည့် လေသံပါနေပြီး သူမ၏ နီရဲသော မျက်ဝန်းများမှာ ပို၍ နက်ရှိုင်းလာသည်။ သူမက ဖြည်းညင်းစွာ ဆက်ပြောသည်။
"အတိတ်က မင်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ဝါးမြိုသွားလိမ့်မယ်။ အထောက်အထား၊ ကိုယ်ပိုင်စိတ်ဆိုတာတွေက အမြင့်မြတ်ဆုံး မိဖုရားအတွက် ဘာမှမဟုတ်ဘူး။ မင်းဟာ သူမရဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့ ဂုဏ်ကျက်သရေအတွက် အဲဒီအရာတွေကို စွန့်လွှတ်ရမယ်"
"ကျွန်တော်... ဒါပေမဲ့ ဒီမှာ ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေတယ်။ ဟင်းလင်းပြင်ကြီးက ကျွန်တော့်ကို ဝါးမြိုဖို့ ကြိုးစားနေတယ်။ ကျွန်တော် ဒီဟင်းလင်းပြင်ကို အဓိပ္ပာယ်ရှိအောင် လုပ်ရမယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို သိရမယ်"
ဇိုလ်ဂါဇာ က တောင်းပန်လိုက်သည်။ ကိုယ်ပိုင်အထောက်အထားနှင့် စိတ်တည်ရှိရာ နေရာများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။ သူသာ ၎င်းတို့ကို ပြန်မဖြည့်နိုင်လျှင် အဘယ်ကြောင့် ယူဆောင်သွားခြင်းခံရသလဲဆိုတာ သိရမည်။
"မင်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်မှာ မင်း ကျရှုံးခဲ့တယ်။ လဂ္ဂါမာ (Laggarma) က အသက်ရှင်နေပြီး မင်းက Arcane Script Sphere ကို ရအောင်မယူနိုင်ခဲ့ဘူး"
"ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ။ ဂနိုမ် (dwarves) တွေက ကျွန်တော့်ကို သတ်ပစ်သင့်တာ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် အသက်ရှင်နေတယ်။ လော့သ် (Lolth) ရဲ့ မျက်စိမှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျရှုံးမှုက သေခြင်းတရားဖြစ်သင့်ပေမဲ့ ကျွန်တော် အသက်ရှင်နေဆဲပဲ။ ဒါရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ။ ကျွန်တော် ဒီလိုပဲ ထောင်ချောက်ထဲမှာ အမြဲတမ်း ပိတ်မိနေရတော့မှာလား။ အဲဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ ကံကြမ္မာလား။ အဓိက အခါ့၊ ကျွန်တော့်ကို ဒီလိုအလကားမဖြစ်စေပါနဲ့! ဂနိုမ်တွေရဲ့ ထောင်ထဲမှာ အသေမခံပါနဲ့။ ကျွန်တော် အရှင်တို့အတွက် ပိုပြီး အသုံးဝင်နိုင်ပါတယ်"
သူ့အသံမှာ တုန်ယင်လာပြီး လက်ထောက်၏ ခြေရင်းတွင် နဖူးကို မြေပြင်နှင့် ဖိကပ်လျက် ပြိုလဲသွားသည်။ ထိုဝိညာဉ်သည် သူ့ကို ကျော်ဖြတ်သွားပြီး ပူဇော်ရာနေရာရှေ့တွင် ရပ်ကာ သွေးများဖြင့် ပြည့်နေသော ထွင်းထုချက်များကို လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်သည်။ ဂါလာဇာ သည် သူမကို မျှော်လင့်တကြီးဖြင့် မျက်လုံးများဖြင့် လိုက်ကြည့်နေသည်။ အခါ့ (Arkhat) သည် သနားတတ်သူမဟုတ်သော်လည်း သူမက သူ့ကို အသုံးဝင်သည်ဟု ယူဆပါက ဒုတိယအခွင့်အရေးပေးကောင်း ပေးနိုင်သည်။
"အဲဒါက မင်း ယုံကြည်တဲ့အရာလား။ နတ်ဘုရားမက မင်းကို ထိုက်တန်တဲ့ အစေခံတစ်ယောက်အဖြစ် မြင်တယ်လို့ မင်း ယုံကြည်နေတာလား"
ထိုဝိညာဉ်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် ပူဇော်ရာနေရာမှ လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ချောင်းများပေါ်ရှိ လတ်ဆတ်သော သွေးများကို ကြည့်သည်။ ထိုအနံ့ကို ရှူရှိုက်လိုက်ပြီးနောက် မျက်လုံးကို မှိတ်ကာ အလွန်နှစ်သက်စွာဖြင့် လက်ချောင်းများပေါ်မှ သွေးများကို လျှာဖြင့် လျက်လိုက်သည်။
ဂါလာဇာ သည် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး သူ၏ အနက်ရောင် ဝတ်ရုံစကို ဟလိုက်ကာ သူ့ရင်ဘတ်ကို ပေါ်စေလိုက်သည်။
"ကျွန်တော် သူမအတွက် အသက်သွေးကို စွန့်လွှတ်ရဲပါတယ်။ သူမသာ တောင်းဆိုရင်ပေါ့"
"အဲဒါက ဘာနဲ့များ တန်ဖိုးရှိမှာမို့လို့လဲ၊ မိုက်မဲသူရယ်"
ထိုဝိညာဉ်က ရယ်မောလိုက်သည်။ ထိုအသံမှာ တိတ်ဆိတ်နေသော အခန်းထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည့် ကြမ်းတမ်းပြီး ရက်စက်သောအသံဖြစ်သည်။ သူမက သွေးစွန်းနေသော လက်ချောင်းများကို မြှောက်လိုက်သည်။
"ဒါက အမြင့်မြတ်ဆုံးသူကိုယ်တိုင် ချစ်မြတ်နိုးရတဲ့ ယဇ်ပုရောဟိတ်မ တစ်ထောင်ရဲ့ သွေးတွေ၊ အခါ့ (Arkhat) ရဲ့ ဂုဏ်ကျက်သရေအတွက် ပူဇော်ရာနေရာမှာ ရောနှောထားတာ။ သူတို့လည်း အခါ့အတွက် သွေးတွေကို စေတနာနဲ့ စွန့်လွှတ်ခဲ့ကြတာပဲ။ မင်းရဲ့ သွေးက သူတို့ထက် ပိုသန့်စင်တယ်လို့ ပြောချင်တာလား"
"ကျွန်တော်..."
ငြင်းဆိုစကားမှာ သူ၏ လည်ချောင်းထဲတွင် ပိတ်ဆို့သွားသည်။ အမြင့်မြတ်ဆုံး နတ်ဆိုး၏ အမြင်ကို မေးခွန်းထုတ်ခြင်းမှာ တားမြစ်ထားရုံသာမက နှေးကွေးပြီး အလွန်နာကျင်ရသည့် သေခြင်းတရားကိုသာ ဆောင်ကြဉ်းလာလိမ့်မည်။ သို့သော် ထိုစကားလုံးများမှာ သူ၏ လည်ချောင်းတွင် ပူလောင်နေပြီး သူ ဘယ်လောက်ထိ ကြီးမြတ်နိုင်ကြောင်းကို နတ်ဆိုးအား အော်ဟစ်ငြင်းဆိုချင်သော ဆန္ဒများ ပြင်းထန်နေသည်။ သို့သော် သူသည် ထိုဝိညာဉ်၊ လက်ထောက်ရှေ့တွင် ဦးညွတ်လိုက်သည်။
"ကျွန်တော် ကျွန်တော့်နေရာကို သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် အခါ့အတွက် ပိုပြီး အသုံးဝင်နိုင်ပါတယ်"
"ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခု မင်းဖြစ်နေတဲ့ပုံစံမျိုးနဲ့တော့ မဟုတ်ဘူး။ ဒီပုံစံနဲ့ဆိုရင် မင်းက သူမရဲ့ ဂရုစိုက်မှုကို ခံရဖို့တောင် မထိုက်တန်ဘူး။ မင်း သွေးတွေစွန်းပြီး မြေပြင်ပေါ်မှာ သေလုမျောပါး ဖြစ်နေချိန်၊ အခါ့ရဲ့ နာမည်ကို အော်ဟစ်နေချိန်မှာ သူမက မင်းအတွက် ရှိနေမှာမဟုတ်ဘူး"
"ဘာလို့လဲ"
ထိုအော်သံမှာ ဂါလာဇာ ၏ ဝိညာဉ်ထဲမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ သူ မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ ထိုလက်ထောက်က သူ့ကို ကျိန်ဆဲပါစေ၊ သူလုပ်ချင်ရာလုပ်ပါစေ။ သူ အဖြေတွေကို လိုအပ်နေသည်။ မဟုတ်ရင် သူ တကယ်ပဲ ရူးသွပ်သွားလိမ့်မည်။
"နတ်ဘုရားမက ဘာလို့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပူဇော်မှုကို လက်မခံတာလဲ။ ကျွန်တော် ဘာလို့ မထိုက်တန်ရတာလဲ"
"ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းက ဖြစ်တည်ဆဲဖြစ်နေလို့ပဲ"
ထိုဝိညာဉ်က သူ့ရှေ့တွင် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး သူ့ဗိုက်ပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းများက သူ့အသားကို စမ်းသပ်နေသကဲ့သို့ ခါးပတ်အောက်သို့ လျှောကျသွားပြီး လက်သည်းများက သူ့သံချပ်ကာကို ပိုးသားကဲ့သို့ ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်သွားသည်။ ဂါလာဇာ သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး နာကျင်မှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှုတို့ ရောထွေးနေသော အသံကို ထုတ်လိုက်သည်။ ဒါက အမြင့်မြတ်ဆုံး နတ်ဆိုး၏ ကိုယ်စားပြုရုပ် (avatar) သာဖြစ်သည်၊ အစစ်အမှန်ဆိုလျှင် ဘယ်လောက်တောင် စွမ်းအားကြီးမားလိုက်မလဲ။
"မင်းက ရှေ့မှာ ဘာတွေဖြစ်လာမလဲဆိုတာကို နားမလည်နိုင်သေးတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ပဲ"
ထိုဝိညာဉ်က သူ့အသားကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး လွယ်လွယ်ကူကူ လိမ်ညှစ်လိုက်သည်။ ဒီတစ်ခါ နာကျင်မှုမှာ အလွန်ပြင်းထန်သဖြင့် ဂါလာဇာ မှာ အော်ဟစ်ရန်ပင် မစွမ်းနိုင်တော့ပေ။ သူသည် အခါ့ (Arkhat) ၏ လက်ထောက် နတ်ဆိုးကို စိုက်ကြည့်ကာ အဖြေများရရန် သို့မဟုတ် အရာအားလုံးကို အဆုံးသတ်ပေးရန် သူ၏ မျက်ဝန်းများဖြင့် တောင်းပန်နေသည်။
"စိတ်မပူပါနဲ့"
ဂါလာဇာ ၏ သတိပြန်လည်လာချိန်တွင် ထိုဝိညာဉ်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် သူမက ဆက်ပြောသည်။
"မင်းနီးစပ်နေပြီ။ မင်း ဟင်းလင်းပြင်ရဲ့ အစွန်းမှာ ရောက်နေတာ။ စက်လုံးကို သတိရပါ၊ ဂါလာဇာ။ စက်လုံးက မင်းရှာနေတဲ့အရာကို တွေ့ဖို့အတွက် သော့ချက်ပဲ။ မင်း ဒါကို မမေ့သွားအောင် ငါ လုပ်ပေးမယ်"
နာကျင်မှုများ ထပ်မံ ရောက်ရှိလာသည်။