ချန်ချန် သည် လွင်တီးခေါင်နေရာသို့ လျှောက်လှမ်းထွက်လာပြီး ဂူအတွင်းရှိ အေးမြသောလေကို ရှူသွင်းလိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် သူမ သက်သာရာရသွားသည်။ ထိုနေရာသည် လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် စည်ကားနေပြီး ဂြိုဟ်သား (dwarves) နှစ်ဒါဇင်ခန့်မှာ စားပွဲခုံများနှင့် ခုံတန်းလျားများကို ပြင်ဆင်နေကြကာ အရက်စည်များနှင့် ဆိုက်ဒါရည်စည်များကို လှိမ့်၍ သယ်ဆောင်လာကြသည်။ အော်ဟစ်သံများ၊ နောက်ပြောင်သံများနှင့် ရယ်မောသံများသည် သူမ၏နားထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။ ၎င်းသည် သူမ မြို့ထဲသို့ စရောက်စဥ်က တွေ့မြင်ခဲ့ရသည့် အမူအရာများနှင့် လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေပြီး ဘုရင် လာဂါမာ ၏ စာကြည့်တိုက်မှ အသက်ရှူကျပ်ဖွယ် တိတ်ဆိတ်မှုနှင့် ထူးဆန်းသော တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောသံများနောက်တွင် ရရှိလိုက်သည့် သက်သာရာရစရာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။
"အဲဒါကို သတိထား! အို... ဘုရားရေ၊ ဒီကိုပေး၊ ငါကူပေးမယ်၊ ငါတောင်းဆိုပါတယ်"
ဒါဝေါလ်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ချန်ချန် ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပျံ့နှံ့သွားသည်။ သူသည် လိုဏ်ခေါင်းအတွင်း၌ သူတို့ ပထမဆုံးတွေ့ဆုံခဲ့ရသည့် ဂြိုဟ်သားစားဖိုမှူးဖြစ်သည်။ သူသည် သူတို့အတွက် အရသာရှိသော အစားအစာများကို ချက်ပြုတ်ပေးနေကျဖြစ်သည်။ သူသည် ဂြိုဟ်သားနှစ်ယောက်က သတ္တုအိုးကြီးတစ်လုံးကို ထမ်း၍ ပလာဇာထဲသို့ ဝင်လာသည်ကို နောက်မှ လိုက်ပါလာသည်။ ပွက်ပွက်ဆူနေသော အရည်ပျစ်များမှာ အိုးထဲမှ လျှံကျလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။
"သူ့ကို ဂရုမစိုက်နဲ့။ သူ့အစားအစာတွေ အန္တရာယ်ရှိပြီဆိုရင် သူက စိတ်တိုတတ်လို့ပါ"
ချန်ချန် က အခြားဂြိုဟ်သားများကို လှမ်းအော်ပြောလိုက်သည်။ ရယ်မောလျက် သူမသည် ပလာဇာတစ်ဖက်သို့ အမြန်လျှောက်သွားကာ အရက်စည်များကို ရှောင်တိမ်းပြီး မီးတိုင်များကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်နှင့် တိုက်မိလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ တောင်းပန်သည့်အပြုံးဖြင့် သူမသည် ဒါဝေါလ်ဆီသို့ ပြေးသွားလိုက်သည်။
"ဟေ့!"
ဒါဝေါလ်က သူမကို အားပါးတရ ပြုံးပြလိုက်သော်လည်း ဂြိုဟ်သားများက အိုးကြီးကို ပလာဇာအလယ်တွင် ချလိုက်သည့်အခါ သူ၏အပြုံးမှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"ဒီအိုးထဲက အကုန်လျှံကျကုန်ရင် လူသုံးဒါဇင်စာကို ဘယ်လိုကျွေးရမလဲကွ!"
ဂြိုဟ်သားများက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရိုင်းစိုင်းသော လက်ဟန်ပြကာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ ချန်ချန် သည် ရယ်မောသံ ပေါက်ကွဲထွက်မသွားစေရန် ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် အုပ်ထားလိုက်သည်။ စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုတို့အစား ရယ်မောမှုကို ထိန်းထားရခြင်းက တကယ်ပင် သက်သာရာရစေသည်။
"ဒါတွေက ဘာတွေလဲ။ မိုင်ရီယာတစ်ခုလုံးအတွက် ချက်ပြုတ်နေတာလား"
သူမက အိုးထဲမှ အရည်ကို အနံ့ခံရန် ကိုင်းညွှတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။ မြေတွင်းတူးသတ္တဝါတို့၏ အသားရည်၊ မှိုများနှင့် ဟင်းရည်နံ့တို့ကြောင့် သူမ၏ ပါးစပ်ထဲတွင် တံတွေးများ စည်းလာသည်။
"နီးစပ်တယ်"
ဒါဝေါလ်က ပြောသည်။ သူသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေဟန် ဆောင်ထားသော်လည်း သူ၏အသံထဲတွင် ဂုဏ်ယူမှုများ သိသာထင်ရှားနေသည်။
"ဒရူယာ က ဒဏ်ရာရသူတွေကို ကူညီဖို့ ငါ့ကို ခိုင်းထားတယ်။ ကျွန်တော်တို့က Flamingaxe ရဲ့ ဘုရားကျောင်းဟောင်းမှာ နေရာယူထားပြီး တစ်နေ့ကို နှစ်ကြိမ်၊ တချို့နေ့ဆို သုံးကြိမ်လောက် အစားအစာတွေ ပို့ပေးနေရတယ်။ အေဘရွန်နဲ့ အော်ဘန် တို့ ထွက်သွားကတည်းက ချက်ပြုတ်ပေးစရာ လူမရှိသလောက် ဖြစ်နေတာ၊ ပြီးတော့ အွန်ဂါရာ ကလည်း သူ့အချိန်တွေကို ပန်းပဲဖိုမှာပဲ ကုန်ဆုံးနေတာလေ"
ဒါဝေါလ်က စိတ်ဆိုးသလိုလို ဖြစ်သွားသည်။
"ဒါဆိုရင် ဘာဖြစ်မယ်လို့ ထင်လဲ။ အွန်ဂါရာ ရောက်လာပြီး သူ့ရဲ့ မင်္ဂလာပွဲအတွက် ဟင်းချက်ဖို့ ကူညီပေးဖို့ တောင်းဆိုတယ်။ ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းတွေ ပြတ်လပ်နေလို့ အစားအစာတောင် ပြင်ဆင်ဖို့ မရှိဘူးလို့ သူက ပြောတယ်။ အရက်ပဲ သောက်ကြမလို့တဲ့လေ။ ပြီးတော့မှ အွန်ဂါရာ က ငါက ချက်ပြုတ်ရတာကို အရမ်းဝါသနာပါပြီး နည်းနည်းလေးနဲ့ အများကြီးဖြစ်အောင် ချက်နိုင်တဲ့ အရည်အချင်းရှိတာမို့ သူ့မင်္ဂလာပွဲအတွက် ချက်ပေးနိုင်မလားလို့ မေးလာတာပေါ့"
ဒါဝေါလ်၏ ရင်ဘတ်မှာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ဖောင်းကားလာသည်။
"ငါက ဘယ်လိုလုပ် ငြင်းနိုင်ပါ့မလဲ။ မင်္ဂလာဆောင်နေ့မှာ ပွဲမလုပ်ဘူးဆိုတာ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား၊ အဲဒါတော့ မဖြစ်သင့်ဘူး။ တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်တော့မယ်ဆိုတာကို ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး"
"ဟုတ်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ဘာလဲ။ အခုချက်ချင်း ချက်နေတာတော့ မဟုတ်လောက်ဘူးနော်"
"အာ၊ ဒါက စမ်းသပ်ချက်ပဲ။ ဒဏ်ရာရထားတဲ့သူတွေကို ကျွေးဖို့လေ"
သူသည် အခြားဂြိုဟ်သားများ ထွက်သွားသည့်ဘက်သို့ စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။
"သူတို့ ပြန်လာကြဦးမလား မသိဘူး"
"အဲဒီအကြောင်း မတွေးပါနဲ့တော့။ ဒါဝေါလ်၊ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ မင်းရဲ့ ညည်းညူသံတွေနဲ့ ချက်ပြုတ်တဲ့ လက်ရာတွေကို လွမ်းနေတာ"
"မင်း အခန်းပိတ်ပြီး အကျဉ်းချခံထားရတဲ့ အဲဒီယာအိုမို (yaomo) ထက်စာရင်တော့ ဘာမဆို သာပါတယ်"
စားဖိုမှူးသည် သူ၏လက်များကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏လေသံနှင့် ပုခုံးများ ကျသွားပုံတွင် တစ်စုံတစ်ခုသော အရာက ချန်ချန် ၏ သတိကို ဆွဲဆောင်သွားသည်။ သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ လှုပ်ရှားလာသည်။
"တစ်ခုခု မှားနေတာလား" ဟု သူမက မေးလိုက်သည်။
"အခုထိတော့ စိုးရိမ်စရာ မရှိသေးပါဘူး"
ဒါဝေါလ်က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သော်လည်း သူ၏ အပြစ်ရှိသလို မျက်နှာအမူအရာကြောင့် ချန်ချန် ၏ နှလုံးခုန်နှုန်း မြန်ဆန်လာသည်။
"ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဘာတွေ ကြားထားရတာလဲ ဒါဝေါလ်"
"အဲ... "
ဒါဝေါလ်က တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခု ချလိုက်ကာ ဆက်ပြောသည်။
"အေဘရွန်နဲ့ အော်ဘန် တို့က ကျူးဖုန်း နဲ့ အခြားစစ်သည်တွေနဲ့အတူ ပျောက်ဆုံးသွားသူတို့၏ ဂူ (Cavern of The Lost Souls) ကို လုံခြုံအောင်လုပ်ဖို့ ထွက်သွားကြတာကို မင်း သိမှာပါ"
"ဟုတ်တယ်၊ သူတို့က စုံစမ်းထောက်လှမ်းရေး မစ်ရှင်တစ်ခုနဲ့ သွားတာလို့ သိထားပေမဲ့ အခုလောက်ဆို ပြန်ရောက်လောက်ပြီ ထင်တာ။ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ"
ချန်ချန် က စိတ်မရှည်စွာ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
"စုံထောက်တချို့က ဂူထဲမှာ ယာအိုမိုတွေနဲ့ တိုက်ပွဲဖြစ်ခဲ့တယ်လို့ သတင်းလာပေးတယ်။ အဲဒါက အကြီးစားပဲ။ တစ်စုံတစ်ခုသော ပေါက်ကွဲမှုဖြစ်ပြီး အဲဒီနေရာနဲ့ မိုင်ရီယာကြားက လိုဏ်ခေါင်းတွေကို ပိတ်ဆို့သွားတယ်"
ဒါဝေါလ်က ပြန်ဖြေသည်။
"ပေါက်ကွဲမှု ဟုတ်လား? မိုင်ရီယာရဲ့ တပ်ဖွဲ့တွေက ဘာဖြစ်သွားလဲ။ ပေါက်ကွဲမှုထဲမှာ ပါသွားကြတာလား"
ချန်ချန် က ခေါင်းမူးလာသလို ခံစားရရင်း တစ်ဆက်တည်း မေးမြန်းလိုက်သည်။
"ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး။ သူတို့က အားဖြည့်တပ်ဖွဲ့တွေ ပို့ဖို့ လိုဏ်ခေါင်းတွေကို ပြန်တူးနေကြတယ်။ အပျက်အစီးတွေကို ရှင်းပြီး လိုဏ်ခေါင်းတွေ လုံခြုံကြောင်း မသေချာမချင်း ဘာမှ သိရမှာ မဟုတ်ဘူး"
"ကျူးဖုန်း က သူတို့နဲ့အတူတူပဲ။ ဘာလို့ ငါ့ကို အရင်ကတည်းက မပြောပြတာလဲ။ သိတာနဲ့ ချက်ချင်း ပြောပြသင့်တာပေါ့။ ငါတို့ တစ်ခုခု လုပ်ရမယ်၊ သူတို့နောက်ကို လိုက်သွားရမယ်"
ချန်ချန် သည် သူမကိုယ်တိုင် ဘာကြောင့် ထိုသို့ ပြောလိုက်မိမှန်း မသိပေ။ ဒါဝေါလ်က ထိုအကြောင်းကို သိနေသည်မှာ သေချာသည်။ ကျူးဖုန်း သည် ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားဖြင့် ရပ်တည်နိုင်သော ခိုင်မာသည့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သူမသိသော်လည်း၊ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ၏အသက်ကို အလွယ်တကူ ခြိမ်းခြောက်နိုင်သည့် ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားများ နေရာတိုင်းတွင် ရှိနေသည်။ ဝူဂျင် (Wujin) သည် တတ်နိုင်သမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်။ အမြင့်ဆုံးအဆင့်ရောက်သူများပင် ဝူဂျင်တွင် ကျဆုံးနိုင်သည်။ မြေအောက်ကမ္ဘာမှာလည်း ချွင်းချက်မရှိပေ။
"ချန်၊ သူတို့ လုပ်နိုင်သမျှ အကုန်လုပ်နေကြပြီ။ ငါတို့က စောင့်ရုံပဲ တတ်နိုင်တယ်"
"ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ငါ့ကို မပြောပြတာလဲ။ ဒီအချိန်အထိ ငါက စာကြည့်တိုက်မှာ စာဖတ်ပြီး ဘာမှမဖြစ်သလိုလိုနဲ့ နွေးထွေးတဲ့ မီးဖိုရှေ့မှာ ထိုင်နေခဲ့တာ၊ ကျူးဖုန်း ကတော့..."
ချန်ချန် သည် သူမကို ဖမ်းဆုပ်ထားသည့် ထိတ်လန့်မှုကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူမ စကားမဆုံးနိုင်ခဲ့ပေ။ သူမ သိထားသလောက်ဆိုလျှင် ကျူးဖုန်း သည် သေရေးရှင်ရေး အန္တရာယ်နှင့် ကြုံနေရနိုင်သည်၊ သို့မဟုတ် သေဆုံးသွားပြီလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် မှောင်မိုက်သော ဂူတစ်ခုခုထဲတွင် ရှိနေနိုင်၏။ မှောင်မိုက်သော အယ်လ်ဖ်များက ဂြိုဟ်သားများ ဂါလာဇာ ကို ဖမ်းဆီးသွားသလိုမျိုး သူ့ကို ဖမ်းသွားကြတာ ဖြစ်နိုင်မလား။ သူတို့က သူ့ကို ဘာလုပ်ကြမလဲ။ လက်များ တုန်ယင်နေလျက် ချန်ချန် သည် သူမ၏ ပါးစပ်ကို အုပ်လိုက်သည်။ သူမ အန်ချင်သလို ဖြစ်လာသည်။
"ဘုရင်ကော ဘယ်လိုလဲ"
ချန်ချန် က မေးလိုက်သည်။
"သူ့အကြောင်းက ဘာဖြစ်လို့လဲ"
ဒါဝေါလ်က သိချင်စိတ်ဖြင့် ပြန်မေးသည်။
"ဂြိုဟ်သားတွေက သူ့အကြောင်း တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောနေကြတာ ကြားတယ်၊ သူက သူ့ရဲ့ ဗလာကျင်းနေတဲ့ ခန်းမထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း နေ့စဥ်ထိုင်နေတယ်တဲ့။ သူက ဂါလာဇာ နဲ့ သူဘာတွေ ကြံစည်နေမလဲဆိုတာကို စိုးရိမ်ပြီး ထိုင်နေမှာလား၊ ဒီအရာတွေ အကုန်လုံး ပျက်စီးသွားချိန်မှာပေါ့။ သူ့စစ်သည်တွေ မြေအောက်ကမ္ဘာမှာ သေဆုံးနေချိန်မှာပေါ့"
ချန်ချန် သည် လွင်တီးခေါင်နေရာကို ညွှန်ပြလျက် လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်လိုက်သည်။
"မင်းရဲ့ အသံကို လျှော့ပါ၊ လူငယ်လေး။ ကိုယ့်အိမ်မှာ ကိုယ့်ခေါင်းဆောင်အကြောင်းကို အဲဒီလို မပြောရဘူး"
ဒါဝေါလ်က စိုးရိမ်တကြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဂြိုဟ်သားအချို့မှာ သူတို့၏ အလုပ်ကို ခေတ္တရပ်နားပြီး သူတို့ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။
"ဒါဆိုရင် သူ့ကို ဦးဆောင်ခိုင်းလိုက်ပါ။ သူ ထွက်လာပြီး သူ့လူတွေကို မျက်နှာပြပါစေ၊ သူတို့ကို မျှော်လင့်ချက်တွေ ပေးပါစေ"
ဒါဝေါလ်က နှစ်သိမ့်သည့်အနေဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
"သူ အခုလို ဖြစ်နေရတဲ့ အကြောင်းရင်းတွေ ရှိပါတယ်"
"ယာအိုမို ဂါလာဇာ က သူ့ကို လုပ်ကြံဖို့ ကြိုးစားခဲ့လို့ ပြောချင်တာလား။ ဒါပေမဲ့ သူက အခုထိ..."
ချန်ချန် က ပြောသည်။
"အဲဒါ မဟုတ်ဘူး"
ဒါဝေါလ်က သူမစကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ချန်ချန် ကို ဘုရားကျောင်း နံရံဘက်ရှိ ခုံတန်းလျားတစ်ခုဆီသို့ ခေါ်သွားပြီး သူမဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
"ဘုရင်က ယာအိုမိုတွေကို တိုက်ခိုက်လာတာ ကြာပြီ၊ မင်းနဲ့ ငါတို့ အသက်ရှင်နေတာထက် ဆယ်ဆလောက် ပိုကြာပြီ။ သူက ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီ၊ သူ့မြို့ကို နည်းနည်းချင်းစီ အဖျက်ဆီးခံနေရတာကို မြင်ရတာကိုလည်း ပင်ပန်းနေပြီ"
ချန်ချန် သည် ဘုရင်အတွက် သနားစိတ် ဖြစ်မိသော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ့ကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်ရသည်။ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဂြိုဟ်သားတစ်ယောက်နှင့် လူသားတစ်ယောက်၏ ကွာခြားချက် ဖြစ်ပေမည်။
"သူက ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီးကို ထမ်းထားရတာပါ၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက သည်းမခံနိုင်လောက်အောင် လေးလံနေရင်တော့ သူ့လူမျိုးတွေအတွက် အခြားသူတစ်ယောက်ကို လွှဲပေးသင့်တာပေါ့။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က ဘုရင်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ကြည့်လေ၊ ဘုရင်က ကျွန်တော်တို့၊ တခြားဂြိုဟ်သားတွေနဲ့ မတူဘူး။ သူက မြို့ကို နှစ်ပေါင်း ၂၅၀ လောက်ပဲ အုပ်ချုပ်တယ်"
ဒါဝေါလ်က ဘုရားကျောင်း၏ အရိပ်အောက်တွင် သူတို့နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေသော်လည်း အသံကို လျှော့ပြောလိုက်သည်။
"နှစ်ပေါင်း ၂၅၀ ပဲလား? ကျန်တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၇၅၀ အတွက် သူဘာလုပ်လဲ။ မြို့ကနေ ထွက်သွားတာလား"
ချန်ချန် ၏ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ တစ်နည်းနည်းဖြင့် ၎င်းသည် သူမသိထားသော ဘုရင် လာဂါမာ နှင့် မကိုက်ညီပေ။ သူက ဘာကြောင့် မြို့ကို အဲဒီလောက်ကြာအောင် စွန့်ခွာသွားရတာလဲ။
"သူက မြို့ထဲမှာပဲ ရှိနေပေမဲ့ 'ကျောက်တုံးဆီကို သွားတယ်'။ ဒါက ဂြိုဟ်သားတို့ရဲ့ ကောင်းကင်ဘုံဘိုးဘေး မိုရာဒင် (Moradin) နဲ့ ဆိုင်တဲ့ အရာတစ်ခုခုပဲ။ သူရဲ့ အသွင်သဏ္ဍာန်က မစ်သရယ် (mithral) ရုပ်တုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အဲဒီအတိုင်းပဲ တစ်ခါတည်းကို နှစ်ပေါင်း ငါးထောင်လောက်အထိ ကျောက်တုံးထဲမှာ ပိတ်မိနေတတ်တယ်"
ချန်ချန် သည် ဒါဝေါလ်ကို ကြည့်ရန် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး အံ့အားသင့်သွားသည်။
"ဘုရားရေ။ ဘာလို့ သူက ခေါင်းဆောင်မရှိဘဲ သူ့မြို့ကို အဲဒီလောက်ကြာကြာ စွန့်ခွာသွားရတာလဲ"
"သူ အိပ်ပျော်နေချိန်မှာ သူ့နေရာမှာ အုပ်ချုပ်ရေးကောင်စီက အုပ်ချုပ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးအကြိမ် သူ ကျောက်တုံးဆီ သွားတုန်းက တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့တယ်။ သူ နိုးထရမယ့်နေ့မှာ သူ နိုးမလာခဲ့ဘူး။ ဒရူယာ က အဲဒါ တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းပြီး ဆိုးရွားတယ်လို့ ပြောတယ်။ သူတို့ ဘယ်လိုပဲ နှိုးနှိုး သူက ရုပ်တုပုံစံအတိုင်းပဲ ရှိနေတယ်။ အဲဒီလိုမျိုး တစ်ခါမှ မဖြစ်ခဲ့ဖူးဘူး"
ဒါဝေါလ်က ပုခုံးတွန့်လိုက်သည်။
"ဒါပေမဲ့ သူ နောက်ဆုံးတော့ ပြန်ပြောင်းသွားတာပဲလေ။ ဘုရင် လာဂါမာက ရုပ်တုအဖြစ် ဘယ်လောက်ကြာကြာ နေခဲ့တာလဲ"
"အတော်ကြာတယ်။ သူ နောက်ဆုံး နိုးလာတဲ့အခါ သူက ပြောင်းလဲသွားပြီ။ သူက ဘုရင်အဖြစ် ဆက်ရှိနေပြီး သန်မာတုန်းပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အရင်က မရှိခဲ့တဲ့ အရိပ်တွေက သူ့ပတ်လည်မှာ ရှိနေတယ်။ ကျောက်တုံးက သူ့ဆီက တစ်ခုခုကို ယူသွားတာပဲ။ ဖြစ်နိုင်တာက သူရဲ့ ဝိညာဉ်အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုခုပေါ့"
"သူ့ကို ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာ သူ မပြောဘူးလား? သူ့လူတွေက ရှင်းပြချက် မတောင်းဆိုကြဘူးလား"
ချန်ချန် က မေးလိုက်သည်။
"သူတို့မှာ ယာအိုမိုတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး စိုးရိမ်စရာတွေ အများကြီး ရှိနေတာလေ။ သူတို့ရဲ့ ခေါင်းဆောင် ပြန်ရလာတဲ့အတွက်ပဲ ဝမ်းသာနေကြတာ ဖြစ်နိုင်တယ်"
ဒါဝေါလ်က ပြန်ဖြေသည်။
ချန်ချန် သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျောက်တုံးထဲတွင် ပိတ်မိနေသော ဘုရင်တစ်ပါးကို မြင်ယောင်ကြည့်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ ထိုသို့ လုပ်ဆောင်နိုင်သည့် အစွမ်းထက်သော အနုပညာရှင်များ၏ နက်နဲသော ပညာရပ်များ ရှိပေလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း ၎င်းမှာ ပုံပြင်တစ်ပုဒ်လိုပင်။ ဘုရင်က သူ့မြို့ကို အဲဒီလောက်ကြာအောင် စွန့်ခွာသွားလျှင် သူသည် မြို့၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်သည်ဟု မည်သို့ဆိုနိုင်မည်နည်း။ တစ်ယောက်တည်းသောသူက၊ ဘုရင် လာဂါမာလို အသက်ကြီးပြီး ပညာရှိသူပင် ဖြစ်ပါစေ၊ သူက ကမ္ဘာလောကတစ်ဝက်နှင့် ကျောက်တုံးထဲတွင် တစ်ဝက် ရှိနေလျှင် မိုင်ရီယာကို မည်သို့ အုပ်ချုပ်နိုင်မည်နည်း။
"ဒါပေမဲ့ သူ့လူတွေက သစ္စာရှိကြတယ်။ သူက အုပ်ချုပ်ဖို့ မသင့်တော်တော့ဘူးဆိုရင်ကော။ သူတို့ကိုယ်တိုင် ပျက်စီးဖို့အတွက် သူ့နောက်ကို လိုက်ကြဦးမလား"
ချန်ချန် က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ငါ မသိဘူး... ဖြစ်နိုင်တာကတော့ ငါတို့ လိုက်မိမှာပေါ့။ ဂြိုဟ်သားတွေက ရိုးရာဓလေ့နဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို အလေးထားသူတွေ၊ သူတို့ အသက်ရှင်ဖို့ဆိုရင် အခုအချိန်မှာ သူတို့ဘုရင်ကို အရင်ကထက်ပိုပြီး လိုအပ်နေတာ"
ဒါဝေါလ်က ပြောလိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများတွင် ဝမ်းနည်းမှုများ ပြည့်နှက်လာသည်။
ဒါပေမဲ့ ဘယ်လောက်အထိပေးဆပ်ရမှာလဲ။ ချန်ချန် တွေးလိုက်သည်။ ကျူးဖုန်း နှင့် ဂြိုဟ်သားစစ်သည်များပါဝင်သည့် ကင်းလှည့်တပ်ဖွဲ့တစ်ခုလုံး ပျောက်ဆုံးနေပြီး မြို့ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်မှုများ လွှမ်းမိုးနေကာ ဘုရင် လာဂါမာကမူ တစ်စုံတစ်ခုကို ယုံကြည်လျက် တစ်ဖက်တွင် ရပ်တည်နေသည်။ အဲဒါက တကယ်ပဲ ဟုတ်ပါ့မလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဘုရင်က လောကကြီးနဲ့၊ သူ့လူတွေနဲ့ အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားတာလား။ ချန်ချန် ၏ စိတ်မှာ ယခင်ကထက် ပို၍ ရှုပ်ထွေးသွားပြီး သူမ စာကြည့်တိုက်သို့ ပြန်သွားရမည်ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။ သူမ အခုအချိန်တွင် ထိုတာဝန်ကို ရင်ဆိုင်ချင်စိတ် မရှိတော့ပေ။ ဂြိုဟ်သားတွေ ရင်ဆိုင်နေရသည့် အရာနှင့် ယှဉ်လျှင် ဒါက သေးငယ်လွန်းသည်၊ လူမျိုးတစ်မျိုးလုံး၊ ဂြိုဟ်သားတို့၏ သမိုင်းတစ်လျှောက်လုံး ပျက်စီးသွားရမည့်အရေးနှင့် ယှဉ်လျှင် သူမ၏ အသက်တာမှာ အနည်းငယ်မျှသာ ဖြစ်သည်။