လိုချယ်က သူမ၏လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ စာလိပ်နှစ်ခုသည် အမြင့်ဆုံးစင်ပေါ်မှ ဝဲပျံကျလာပြီး သူမ၏ရှေ့တည့်တည့် လေထဲတွင် ငြိမ်သက်သွားသည်။ ချန်ချန် အတွက်မူ ၎င်းတို့သည် သာမန်စာလိပ်များသာ ဖြစ်နေသော်လည်း ဝိညာဉ်၏သတိပေးစကားများက သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ဟိန်းထွက်နေသဖြင့် သူမမည်သည့်အရာကိုမျှ ပေါ့ပေါ့ဆဆ သဘောမထားခဲ့ပေ။
“ ‘နက်နဲသောအရာတို့၏ ထာဝရအမြင်’ နှင့် ‘ဘုရားသခင်၏တို့ထိမှု’ တို့ ဖြစ်ကြသည်။”
လိုချယ်က အမည်များကို ရွတ်ဆိုပြီးနောက် ဆက်လက်ပြောကြားလိုက်သည်။
“ဒီစာလိပ်တွေထဲမှာ အသေးစိတ်ဆုံးမှတ်တမ်းတွေ ပါဝင်တယ်။ နောက်ပြီး အမည်မတပ်ထားတဲ့ စုစည်းမှုတစ်ခုကိုလည်း ထည့်ပေးထားတယ်။ အဲဒီထဲမှာ ‘ဦးချိုတံဆိပ်’ နဲ့ ‘သေမင်းလမင်းလုံး’ အပါအဝင် အစွမ်းထက်တဲ့ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများအကြောင်း မှတ်တမ်းတွေပါရှိတယ်။ ရှေးခေတ်အဆင့်တက်သူတစ်ဦး ရေးသားခဲ့တဲ့ ‘နက်နဲသောစာလုံးလုံး’ အကြောင်း အခန်းငယ်တစ်ခုလည်း ပါဝင်တယ်။ ကျန်တဲ့စာသားတစ်ခုကတော့ ဖန်သားပြင်အောက်မှာ အကာအကွယ်ပေးထားတယ်။ အဲဒါတွေကို ဖတ်ပြီးသွားပြီဆိုရင် ဘယ်လိုဖတ်ရမလဲဆိုတာကို ငါပြပေးမယ်။”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
ချန်ချန် က ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏လက်ချောင်းများသည် လေထဲတွင်ရှိနေသော စာလိပ်များကို လှမ်းဆွဲယူချင်စိတ်ဖြင့် ယားယံနေသော်လည်း ယဉ်ကျေးမှုမဲ့ရာရောက်မည်စိုး၍ ထိန်းထားလိုက်သည်။
“မီးဖိုနားမှာပဲ ထိုင်ဖတ်မလား။ နောက်ထပ် တစ်ခုခုလိုသေးရင် ငါ့ကိုသာ ခေါ်လိုက်ပါ။”
လိုချယ်က လက်ဖြင့် ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ စာလိပ်များက အခန်းတစ်ဖက်သို့ ပျံသန်းသွားပြီး ကုလားထိုင်ဘေးရှိ စားပွဲပေါ်တွင် စနစ်တကျ စုပုံသွားသည်။ ကုလားထိုင်ဘေးတွင် စောင်တစ်ထည်ကို ခေါက်ထားသည်။ ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် သူမသည် ပေါ်လာစဉ်ကအတိုင်းပင် အသံတစ်စက်မျှမထွက်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။
ချန်ချန် သည် ပျံသန်းသွားသော စာလိပ်များနောက်သို့ လိုက်သွားကာ ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။ သားရေခင်းထားသော ထိုင်ခုံသည် သူမ၏ခြေထောက်များကို ခေါက်တင်ထားနိုင်လောက်အောင် ကျယ်ဝန်းသဖြင့် ခြေထောက်များကို တင်လိုက်ပြီး စောင်ဖြင့် ခြုံထားလိုက်သည်။ စောင်၏နွေးထွေးမှုနှင့် မီးဖိုမှအပူဓာတ်တို့က အအေးဓာတ်ကို တွန်းထုတ်သွားပြီး မီးတောက်များ၏ လှုပ်ရှားနေသော အလင်းရောင်က စာဖတ်ရန်အတွက် လုံလောက်သော အလင်းကို ပေးစွမ်းသည်။ သူမသည် ပထမဆုံးစာအုပ်ကို ကောက်ယူပြီး အဖုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ထိုသို့ပြုလုပ်လိုက်သည်နှင့် သူမ၏နားအစွန်းတွင် တိုးတိုးလေးမြည်နေသော တီးတိုးသံများ ရပ်တန့်သွားသည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူမသည် သူတို့ထဲမှ တစ်ခုကို အာရုံစိုက်နေသဖြင့် သူတို့က ယဉ်ကျေးမှုပြလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်နိုင်မည်။ ထိုအတွေးကြောင့် ချန်ချန် သည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်မိသည်။
မဖတ်မီတွင် သူမသည် ဂါလာဇာ ဘက်သို့ ခိုးကြည့်မိသည်။ သူသည် သူထိုင်နေကျနေရာမှ မရွေ့လျားသေးသော်လည်း သူ့စာအုပ်ကို မီးဖိုရှေ့တွင် ပစ်ချထားသည်။ သူသည် မီးတောက်များကိုသာ ငေးကြည့်နေပြီး သူ့မျက်နှာသည် ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ တောင့်တင်းနေသည်။ သူဘာတွေတွေးနေသလဲဆိုတာကို သူမသိချင်မိသည်။ တစ်ခဏတာတွင် ချန်ချန် သည် သူ့အပေါ် သနားစိတ်ဝင်မိသော်လည်း ထိုစိတ်ကို ချက်ချင်းပင် ဖယ်ထုတ်လိုက်သည်။ သူသည် သူမ၏သနားမှုကို လိုချင်မည်မဟုတ်သလို ယာအိုမိုတစ်ဦးအပေါ် သနားစိတ်ဝင်မိခြင်းသည် အန္တရာယ်များသည်။ သူမသည် သူ့အနားတွင် သတိထား၍သာ နေရပေမည်။
ယခုအချိန်တွင် သူမရှေ့၌ အချက်အလက်များ ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး ‘နက်နဲသောစာလုံးလုံး’ အကြောင်း သူမသိခဲ့သမျှထက် ပိုမိုလေ့လာနိုင်မည့် အခွင့်အရေးကို ရရှိထားသည်။ ကျူးဖုန်း သည် သူမကို ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချစေချင်မည်ဖြစ်ပြီး ထိုလုံးကိုရရှိရန် သူမတတ်နိုင်သမျှ အရာအားလုံးကို လုပ်စေချင်မည်မှာ သေချာသည်။ အထူးသဖြင့် သူမ၏ အိပ်မက်ထဲတွင် ပေါ်လာသော အရာက သူမ၏ပခုံးပေါ်တွင် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများစွာ ရှိနေကြောင်း ပြောပြီးသည့်နောက်တွင် ပို၍ပင် ဖြစ်သည်။ သူမ ပို၍သန်မာလာရမည်။ ဒါက အမှန်တရားပင် ဖြစ်သည်။ ဒါက သူမလိုချင်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။
ချန်ချန် သည် သံသယစိတ်များ တိုးဝင်လာသဖြင့် မျက်လုံးများကို ခဏတာ မှိတ်ထားလိုက်သည်။ သူမသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ရှိုက်သွင်းလိုက်ပြီး နာကျင်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းကာ စာဖတ်ခြင်းကို စတင်လိုက်သည်။
***
ရွန်း သည် ဒူးထောက်ကျသွားပြီး အသက်ကို မနည်းရှူကာ နာကျင်မှုများ လျော့ပါးသွားရန် စောင့်နေသည်။ သို့သော် နာကျင်မှုက လျော့မသွားပေ။ မှောင်မိုက်သော စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခုက သူ၏နောက်ကျောကို ထပ်မံရိုက်ခတ်လာသည်။ သူသည် ကျောက်တုံးတစ်ခုနောက်သို့ လှိမ့်ဝင်သွားရာ ထိုနေရာတွင် ဂါန်းနှင့်အတူ အရပ်ပုသူနှစ်ဦးက ကျောက်တုံးများကို သုံးဖက်ပတ်လည် စုပုံ၍ ကာကွယ်ရေးတူးမြောင်းတစ်ခု ပြုလုပ်ထားကြသည်။ နာကျင်မှုများက သူ၏အရေပြားတစ်လျှောက် လှိုင်းထနေပြီး သူ၏လက်ဝဲဘက်လက်တွင် အပြင်းထန်ဆုံး စုစည်းနေသည်။ နာကျင်မှုကြောင့် ကြွက်သားများ တောင့်တင်းလာသည်။ သူသည် လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး လက်သီးဆုပ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မအောင်မြင်ပေ။
အဘရွန်သည် သူ၏မျက်နှာ အမူအရာပျက်ယွင်းနေသည်ကို မြင်သဖြင့် သူ၏ဘေးတွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။ ရူးပန်းယဇ်ပုရောဟိတ်၏ မျက်နှာတစ်ဖက်မှ သွေးများစီးကျနေသော်လည်း သူ၏အရေပြားတွင် ထိုးထားသော ရူးပန်းအမှတ်အသားများက သွေးများကြားမှ ဖျော့တော့သော အဖြူရောင်အလင်းဖြင့် တောက်ပနေသည်။ သူသည် တစ္ဆေတစ်ကောင်၊ ဒါမှမဟုတ် လက်စားချေလိုသော ဝိညာဉ်တစ်ပါးနှင့် တူနေသည်။ ထူးဆန်းသောအနေအထားဖြင့် ထိုင်နေရသော ချန်ချန် သည် လိုဏ်ဂူ၏ အဓိကအချက်ဖြစ်သည့် အရာကို ထူးဆန်းစွာ မြင်နေရသည်။ ကျောက်တုံးတွင် ထွင်းထုထားသော အရပ်ပုသူမျက်နှာ ခြောက်ခုက သူမကို အဝေးမှ ငေးကြည့်နေကြသည်။ မျက်နှာတစ်ခုစီသည် အနည်းဆုံး ဆယ်ပေမြင့်ပြီး ငါးပေကျယ်ကာ ပါးစပ်များမှာ အနည်းငယ် ဟနေကြသည်။ စစ်သူကြီးများက စစ်သည်များကို အမိန့်ပေးနေသည့်နှယ် တူနေသည်။ အဘရွန်၏အဆိုအရ ပျောက်ဆုံးဝိညာဉ်များ၏လိုဏ်ဂူ ဟု အမည်တွင်ရခြင်းမှာ ဤရုပ်တုများ၏ ပုံစံတူ လက်သမားဆရာများကြောင့် ဖြစ်သည်။ ယာအိုမိုများ မတိုက်ခိုက်မီက သူသည် ကျူးဖုန်း ကို ဤနေရာ၏ သမိုင်းအကြောင်း အနည်းငယ် ပြောပြနိုင်ခဲ့သည်။
“မင်းရဲ့ အတွင်းအားကို မသုံးပါနဲ့။ အဲဒါက တိုက်ခိုက်မှုကို ပိုပြီး အားကောင်းစေလိမ့်မယ်။”
ကျူးဖုန်း သည် ထိုသို့သော တိုက်ခိုက်မှုမျိုး ရှိနိုင်မည်ဟု မယုံကြည်နိုင်သော်လည်း ပြောသည့်အတိုင်း ချက်ချင်းလိုက်နာလိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် နာကျင်မှုများ လျော့ပါးသွားပြီး အသက်ရှူရသည်မှာလည်း မခက်ခဲတော့ပေ။ သူသည် တူးမြောင်းနံရံကိုမှီကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုင်လိုက်သည်။
“ဒါက ဘာလဲ။”
ကျူးဖုန်း က မေးလိုက်ပြီး အဘရွန်နှင့် ခရိုဒေါန်းတို့အား မေ့မြောနေသော အရပ်ပုသူတစ်ဦးကို သယ်ဆောင်ကာ လိုဏ်ဂူအတွင်းသို့ လျင်မြန်စွာ ရွှေ့ပြောင်းပေးလိုက်သည်။ သူတို့ ကျောက်တုံးနောက်သို့ ပုန်းကွယ်စဉ်တွင် လေးမြားများက မိုးသီးသဖွယ် ရွာကျလာသည်။
“ငါတို့က ဒါကို ‘ဘုရားသခင်၏ ကျာပွတ်’ လို့ ခေါ်တယ်။ မင်းရဲ့စွမ်းအားတွေကို နာကျင်မှုအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးတဲ့ မှော်အတတ်တွေပဲ။”
ခရိုဒေါန်းက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ သူသည် မျက်နှာ၏ ဘယ်ဘက်ခြမ်းတွင် အမာရွတ်များ ထင်ထင်ရှားရှားရှိသော မီးခိုးရောင်မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် အရပ်ပုသူဖြစ်သည်။ ဆယ်ပေအကွာတွင် အရပ်ပုသူတစ်ဦးသည် အပြာရောင်နှင့် အနက်ရောင် လျှပ်စီးတန်းများ၏ လိုက်လံတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံနေရသည်။ ကျူးဖုန်း သည် ထိုအရပ်ပုသူကို ပိုမြန်မြန်ပြေးစေချင်သောကြောင့် လက်ကို အားမရှိစွာ မြှောက်လိုက်သော်လည်း မတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။ လိုဏ်ဂူတစ်ခုလုံးတွင် တိုက်ပွဲ၏ အသံများက ဆူညံစွာ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ ယာအိုဂိုင်းများ၊ ယာအိုလင်းများနှင့် သူတို့ကို ဦးဆောင်နေသော ယာအိုမိုများက ပျောက်ဆုံးဝိညာဉ်များ၏လိုဏ်ဂူ ထဲတွင် ပွက်လောရိုက်နေသည်။
သူတို့၏ စွမ်းအင်တိုက်ခိုက်မှုက အရပ်ပုသူတစ်ဦးကို ရိုက်ခတ်လိုက်ရာ သူသည် မြေပြင်သို့ လဲကျသွားသည်။ ကျူးဖုန်း သည် ထိုစစ်သည် မြေပြင်နှင့် ထိမိစဉ် ဦးခေါင်းခွံကွဲသွားသော အသံကို ကြားလိုက်ရသော်လည်း သူသည် ထိုသို့မဖြစ်မီကပင် သေဆုံးနေပြီဖြစ်သည်။ အနက်ရောင် လျှပ်စီးတန်းများက သူ၏အရေပြားပေါ်တွင် တွားသွားနေပြီး အသားအရေများကို အက်ကွဲသွားစေသည်။ လေထုထဲတွင် အပူလောင်သည့်အနံ့နှင့် အနံ့ဆိုးများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဒဏ်ရာများမှ သွေးများနှင့် အဆိပ်သင့်ပင့်ကူများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုသတ္တဝါများက သွေးအိုင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ ၎င်းမှာ အဘယ်အရာဖြစ်သည်ကို သူသိလိုက်သည်။
ဂူနက်ခရိုနမ်။
“ကောင်းကင်ဘုံ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်း လျှပ်စီးများ!”
အဘရွန်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ခရိုဒေါန်း၊ နောက်တစ်ယောက် ရောက်လာပြန်ပြီ!”
တူးမြောင်းထဲရှိ အခြားအရပ်ပုသူတစ်ဦးက တိုးတိုးလေး ဆုတောင်းလိုက်သည်။ ကျူးဖုန်း သည် ထိုဆုတောင်းသံကို ကြားဖူးသဖြင့် ခေါင်းကို ငုံ့ထားလိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် ကျောက်တုံးများက ဘယ်ကမှန်းမသိ ပေါ်လာပြီး ပျက်စီးသွားသော အရပ်ပုသူ၏ အလောင်းကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ ပင့်ကူများသည် ကျောက်တုံးများမှ လွတ်အောင် ပြေးသော်လည်း မမြန်ဆန်လှပေ။ ကျောက်တုံးများက သူတို့ကို ချေမှုန်းပစ်လိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် စစ်သည်၏အလောင်းမှာ မည်သည့်အရာမှန်း မခွဲခြားနိုင်တော့ပေ။ အရပ်ပုသူများသည် ပင့်ကူများကို တားဆီးရန်အတွက် သူတို့၏ကိုယ်ပိုင်အလောင်းများကိုပင် ဖျက်ဆီးပစ်ရသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေသည်။
“မင်း မတ်တပ်ရပ်နိုင်သေးလား။”
အဘရွန်က ကျူးဖုန်း ကို လှမ်းအော်သည်။
“ငါတို့ နောက်ဆုတ်ရမယ်။ ယာအိုမိုတွေကို လိုဏ်ဂူထဲကို ပိုခေါ်သွင်းရမယ်။”
ကျူးဖုန်း အတွက်မူ ဤတိုက်ပွဲ၏ အဆုံးသတ်ကို မမြင်နိုင်တော့ပေ။ အရပ်ပုသူများနှင့် ယာအိုလင်းအလောင်းများက လမ်းတွင် ပိတ်ဆို့နေပြီး သူတို့သည် နံရံရှိ ရုပ်တုများအောက်ရှိ ခံတပ်နေရာသို့ နောက်ဆုတ်နေကြသည်။ ကျူးဖုန်း သည် ယာအိုဂိုင်းအလောင်းတစ်ခုနှင့် တိုက်မိပြီး ဒူးထောက်ကျသွားသည်။ သူသည် ထိုသတ္တဝါ၏အလောင်းကို နင်း၍ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ရသည်။
သူ၏လက်များက ကြမ်းတမ်းသောအသားအရေကို ထိမိသွားသည်။ ကျူးဖုန်း သည် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ထိုသတ္တဝါ၏အရေပြားတွင် ထွင်းထုထားသော အမှတ်အသားတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် ၎င်းကို ကျွန်အမှတ်အသားဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ထွင်းထုထားသော လိုင်းများမှာ ရှုပ်ထွေးလှသည်။ ယာအိုမိုများက သူတို့၏ပိုင်ဆိုင်မှုကို ဤမျှအသေးစိတ် ထွင်းထုထားလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူတွေးတောနေရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။ ယာအိုမိုများက နောက်ထပ်တိုက်ခိုက်ရန် စုရုံးနေကြပြီဖြစ်သည်။ သူတို့သည် မေ့မြောနေသော အရပ်ပုသူကို ကုသရန်အတွက် ပုရောဟိတ်များထံ ပေးအပ်လိုက်ပြီး အကာအကွယ်နေရာသို့ ခုန်ဝင်လိုက်သည်။
စွမ်းအင်များနှင့် မှော်အတတ်များ၏ အလင်းရောင်များက ကျောက်တုံးမျက်နှာများကို အဖြူရောင်အလင်းဖြင့် လင်းထိန်သွားစေသည်။ ကျူးဖုန်း သည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ရင်း စွမ်းအင်အချို့နှင့် မှော်အတတ်များက ရုပ်တုများကို ပစ်မှတ်ထားနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် သူဘာကြောင့်မှန်း နားလည်သွားသည်။
ရုပ်တုများ၏ ပါးစပ်၊ နှာခေါင်းနှင့် မျက်လုံးများမှ ပင့်ကူများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ ဒရိုမှော်အတတ်ဖြင့် တစ်နေရာရာမှ ခေါ်ဆောင်လာခြင်းဖြစ်မည်ဟု သူတွေးလိုက်သော်လည်း ထိုလက်စွပ်များအကြောင်း သတိရသွားသည်။ ပင့်ကူများ၏ လှည့်စားမှုကို ဖန်တီးရန် စီစဉ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ဤအရာအားလုံးသည် အရပ်ပုသူများ၏ စိတ်ဓာတ်ကို ကျဆင်းစေရန် အသေအချာ တွက်ချက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
“သူတို့ လာနေပြီ! ပြန်တိုက်ထုတ်ကြ! သူတို့ ငါတို့ကို အရှင်လတ်လတ် စားပစ်လိမ့်မယ်!”
တိုက်ပွဲကြားတွင် ဒဏ်ရာရနေသော အရပ်ပုသူတစ်ဦး၏ အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူမ၏ပေါင်ကို ပုဆိန်ဖြင့် ခုတ်ခံထားရသည်။ သူမသည် တစ်ဖက်ဖြင့် ဒဏ်ရာကို ဖိထားပြီး အခြားတစ်ဖက်ဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဆွဲငင်ရွှေ့လျားနေသည်။ ကျူးဖုန်း သည် နောက်ဆုံးကျန်ရှိသော သွေးမြစ်ဆေးလုံးကို ထိုအရပ်ပုသူထံ ပစ်ပေးလိုက်သည်။ သူတို့ အလျင်စလို နောက်ဆုတ်နေရသဖြင့် ဒဏ်ရာရသူအားလုံးကို မစုစည်းနိုင်ခဲ့ပေ။ အရပ်ပုသူများနှင့် ယာအိုမိုအလောင်းများက တိုက်ပွဲတစ်လျှောက် ပြန့်ကျဲနေပြီး ပင့်ကူများကလည်း ထိုအလောင်းများပေါ်တွင် ဝိုင်းအုံနေကြသည်။ ၎င်းတို့သည် အစစ်အမှန်ဟုတ်သည်ဖြစ်စေ၊ မဟုတ်သည်ဖြစ်စေ သေလုမျောပါးဖြစ်နေသော စစ်သည်များအတွက်မူ အမွှေးထူသော ပင့်ကူများက သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးလွှမ်းနေသည်ဟု ထင်မြင်နေကြသည်။
သူတို့တိုက်ခိုက်နေသော လိုဏ်ဂူသည် တစ်မိုင်ခန့် ရှည်လျားသော်လည်း ကျဉ်းမြောင်းသည်။ ယာအိုမိုများ၏ မှော်စွမ်းအင်များနှင့် လူအုပ်ကြီး၏ တိုက်ပွဲကြောင့် ကျောက်တိုင်များစွာ ပျက်စီးနေသည်။ ယာအိုမိုများသည် လိုဏ်ဂူ၏ အခြားတစ်ဖက်၊ အကျယ်ဆုံးဥမင်အနီးတွင် စုရုံးနေကြပြီး ကျွန်များနှင့် သူတို့၏သခင်များ အယောက်ငါးဆယ်ခန့်သာ မြင်နေရသည်။ သူတို့၏ နောက်ကွယ်တွင် မည်မျှများပြားသော စစ်သည်များ ရှိနေမည်ကို မခန့်မှန်းနိုင်ပေ။ အကယ်၍သာ ဒဏ်ရာရသူများကို ပြန်ကယ်တင်ရန် ကြိုးစားမည်ဆိုလျှင် သူတို့သည် လေးမြားများနှင့် မှော်အတတ်များ၏ ပစ်မှတ်ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။
“မလုပ်နဲ့၊ သူတို့ကို ဖယ်ထုတ်ကြ!”
ဒဏ်ရာရသူများ၏ အော်ဟစ်သံများက လိုဏ်ဂူထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး ယာအိုလင်းများ၏ ပျော်ရွှင်သော အော်သံများနှင့် ယာအိုမိုများ၏ ရယ်မောသံများက နောက်မှ လိုက်ပါလာသည်။
“စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင်ထား! ဒါတွေက အရိပ်တွေသက်သက်ပဲ!”
အဘရွန်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။ အွန်ဂါရာ နှင့် အာဂျွန်တို့က လှည့်စားမှုများအကြောင်း ပြောပြထားသော်လည်း ကျောက်တုံးမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် လှုပ်ရှားနေသော ပင့်ကူရာပေါင်းများစွာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အရပ်ပုသူများမှာ စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော တုန်လှုပ်မှုမျိုးကို ခံစားနေရသည်။
ပျောက်ဆုံးဝိညာဉ်များ၏လိုဏ်ဂူ သည် သတ္တုတူးဖော်ရေးစခန်းတစ်ခုသာ မဟုတ်ပေ။ အဘရွန်က သူမအား ပြောပြဖူးသည်မှာ မိုင်ရီယာ၏ အကျော်ကြားဆုံး အရပ်ပုသူလက်သမားဆရာများ—ယခုအခါ အားလုံးကွယ်လွန်သွားပြီဖြစ်သော—တို့၏မျက်နှာများကို ကျောက်တုံးများတွင် ထွင်းထုထားခြင်းဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့၏ ချွေးနှင့် သွေးများဖြင့် ရရှိလာသော အကောင်းဆုံးလက်နက်များနှင့် သံချပ်ကာများက သူတို့၏အိမ်နှင့် မိသားစုကို ကာကွယ်ပေးထားခြင်းကို အမှတ်ရစေရန် ဖြစ်သည်။
သတ္တုတူးသမားများ၊ လက်သမားဆရာများနှင့် စစ်သည်များသည် လူမျိုး၏ ဝိညာဉ်ပင် ဖြစ်ကြသည်။