ချန်ချန် ချန်ချန် သည် စာအုပ်စင်များဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်လိုက်သည်။ အမြင့်ဆုံးစင်များပေါ်ရှိ လမ်းကြောင်းတစ်ခုတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော လှေကားများသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်၌ ဘီးများတပ်ဆင်ထားသဖြင့် သူမ မမြင်နိုင်လုနီးပါးဖြစ်နေသော စာအုပ်များအထိပင် ရောက်ရှိနိုင်သည်။ ထိုနေရာများတွင် ဖုန်မှုန့်များ ထူထပ်စွာဖုံးလွှမ်းနေမည်ဖြစ်ပြီး ရှစ်ချောင်းထောက် သတ္တဝါလေးများ စုဝေးရာနေရာတစ်ခု ဖြစ်နေမည်မှာ အသေအချာပင်။ ချန်ချန် ချန်ချန် သည် စာအုပ်ကျောရိုးများပေါ်တွင် လက်ကို လွင့်ပြန့်စွာ ရွှေ့လိုက်သည်။ ခေါင်းစဉ်အများစုမှာ လူပုမျိုးနွယ်သုံး ဘာသာစကား သို့မဟုတ် သူမ လုံးဝမသိရှိသော ဘာသာစကားများဖြင့်ဖြစ်သော်လည်း အချို့သော စာအုပ်များကိုမူ အများသုံးဘာသာစကားဖြင့် တွေ့ရှိရသည်။
Arcane Script Sphere သည် ၎င်းတို့အကြားတွင် ပုန်းကွယ်နေပါသလား။ ဘုရင် လာဂါမာ က သူမအား ရှေးဟောင်းလက်ရာတစ်ခုကို ရှာဖွေရန်အတွက် အခန်းတစ်ခုလုံးကို အပိုင်းပိုင်းဖြိုခွဲစေချင်နေသလော။ ထိုလက်ရာမှာ မိမိကိုယ်ကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် မှော်နည်းလမ်းမျိုးစုံကို အသုံးပြုထားနိုင်ဖွယ်ရှိသည်။
သို့သော် ဘုရင်က သူမသာ အရည်အချင်းပြည့်မီပါက စက်လုံးက သူမကို ရှာတွေ့လိမ့်မည်ဟု ပြောကြားခဲ့သည်။ ထိုစက်လုံးက သူမ၏ အရည်အချင်းကို တိတ်တဆိတ် စဉ်းစားဆုံးဖြတ်နေချိန်တွင် သူမက ဤနေရာ၌ စောင့်ဆိုင်းနေရမည်ဟု ဆိုလိုခြင်းလော။ အိုင်စလင်သည် ထိုအရေးပါသော ရှေးဟောင်းလက်ရာက သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို စောင့်ကြည့်နေပြီး သူမ၏ အားနည်းချက်များနှင့် ပျက်ကွက်မှုများကို ရှာဖွေနေသည်ဟု တွေးတောရင်း စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားရသည်။ ချန်ချန် ချန်ချန် သည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "ငါတော့ ပြီးပြီပဲ" ဟု တွေးလိုက်မိသည်။
အခန်းထဲတွင် လမ်းလျှောက်နေရုံဖြင့် အထူးအထောက်အကူဖြစ်မည်မဟုတ်ပေ။ သူမသည် ရှေးဟောင်းစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။ ထိုစာအုပ်မှာ ဂါလာဇာ ဂါလာဇာ ဖတ်ရှုနေသည့်အရာနှင့် ဆင်တူသော ဝူဂျင်မျိုးနွယ်နှင့် လူပုမျိုးနွယ်တို့၏ သမိုင်းကြောင်းဖြစ်ပြီး အခန်းအလယ်ရှိ ရှည်လျားသောစားပွဲဆီသို့ ယူဆောင်သွားလိုက်သည်။ သူမသည် စာကြည့်တိုက်ကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုပြီး စိတ်ကို အေးချမ်းအောင်ထားပါက စက်လုံးကို ရှာဖွေရန် နည်းလမ်းသစ်တစ်ခု ပေါ်လာနိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်မိသည်။ မီးဖိုအနီးတွင် ပို၍နွေးထွေးသော်လည်း ထိုယာအိုမို (yaomo) နှင့်အတူ ရှိနေရန် သူမ မလိုလားပေ။ မီးဖိုရှေ့တွင် အတူတကွ စာဖတ်ခြင်းမှာ သူမ လက်ခံရန် အဆင်သင့်မဖြစ်သေးသော ရင်းနှီးမှုမျိုးကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။ သူမသည် စာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး စာရွက်ဟောင်းများ၏ အနံ့ကို ရှူရှိုက်ကာ စတင်ဖတ်ရှုတော့သည်။
ဂါလာဇာ သည် မီးဖိုဘေးတွင် ငြိမ်သက်စွာထိုင်နေရင်း စာအုပ်ကိုဖတ်နေဟန်ဆောင်ကာ ထိုမိန်းကလေးကို စောင့်ကြည့်နေသည်။ သူမသည် အစပိုင်းတွင် စိုးရိမ်ပူပန်နေသော်လည်း စာလိပ်တစ်ခုကို စတင်ဖတ်ရှုလိုက်သည့်အခါ သူအခန်းထဲတွင် ရှိနေသည်ကိုပင် မေ့သွားပုံရသည်။ သူမသည် တံတောင်ဆစ်များကို စားပွဲပေါ်တွင် ထောက်ထားပြီး စာအုပ်ပေါ်သို့ ကိုယ်ကိုကိုင်းကာ မှော်မီးအလင်းရောင်တစ်ခုကို သူမနှင့် ပိုနီးကပ်အောင် ဆွဲယူလိုက်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူမသည် စာသားများကို မျက်မှောင်ကြုတ်၍ ကြည့်ကာ စာမျက်နှာတစ်လျှောက် လက်ချောင်းများဖြင့် လိုက်ဖတ်ရင်း စကားလုံးများကို တိုးတိုးလေး ရွတ်ဆိုနေတတ်သည်။ ထိုသို့မလုပ်သည့်အချိန်များတွင်မူ စာဖတ်ရင်း တိုးညင်းစွာ ညည်းဆိုနေတတ်သေးသည်။ သူမတွင် တည်ငြိမ်၍ သာယာနာပျော်ဖွယ်ကောင်းသော အသံရှိသော်လည်း ၎င်းသည် ဂါလာဇာ သူမအား ပေးလိုသည့် တစ်ခုတည်းသော ချီးကျူးစကားသာ ဖြစ်သည်။
သူမ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာလက္ခဏာများကို အကဲခတ်ကြည့်လျှင် သူမသည် ခန္ဓာကိုယ်သေးငယ်သော်လည်း စွမ်းအားရှိသူတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သူတွေ့ရှိရသည်။ သို့သော် သူမသည် ဖျားနာမှုတစ်ခုခုကို ခံစားနေရသည်။ ထိုအချက်ကို သူသိနိုင်သည်။ မှော်အတတ်ပညာကြောင့်လား သို့မဟုတ် အခြားရောဂါဝေဒနာတစ်ခုခုကြောင့် သူမထိခိုက်နေရသလားဆိုသည်ကို သူအတပ်မပြောနိုင်ပေ။ သို့သော် ဘုရင် လာဂါမာ သာ သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်လိုလျှင် သူမကဲ့သို့သော သတ္တဝါမျိုးကို ရွေးချယ်ခြင်းမှာ အလွန်ညံ့ဖျင်းသော ရွေးချယ်မှုပင် ဖြစ်သည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ထိုလူပုအိုကြီးကို သူ အသိအမှတ်ပြုရမည်ဖြစ်သည်။ လာဂါမာသည် ယာအိုမို (yaomo) တို့၏ အကောင်းဆုံးသော လှည့်ကွက်များဖြင့် မည်သို့ ကြံစည်ရမည်ကို ကောင်းကောင်းသိသည်။ ဂါလာဇာ သည် ဘုရင်က သူ့ကို လူပုတို့၏ စာကြည့်တိုက်သို့ ဝင်ရောက်ခွင့်ပေးလိမ့်မည်ဟု မယုံကြည်နိုင်ခဲ့သလို၊ ယခုကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော မိန်းကလေးတစ်ဦးကို ထည့်သွင်းလာခြင်းက သူ့ကို ပို၍ စိတ်ပျက်စေသည်။ ထိုလူပုက ဘာတွေကြံစည်နေသနည်း။ Arcane Script Sphere စက်လုံးသည် သူ့ထံမှ လုံးဝပုန်းကွယ်နေ၍သာ ဤသွေးမျိုးနွယ် မိန်းကလေးငယ်နှင့် ယာအိုမို (yaomo) တစ်ဦးကို အသုံးပြုပြီး ရှာဖွေခိုင်းနေရသလော။ အကယ်၍သာ သူသည် ထိုမိန်းကလေးအပေါ် သံသယမဝင်ခဲ့ပါက ဤအခြေအနေသည် ဂါလာဇာ ကို အလွန်ပင် ရယ်မောပျော်ရွှင်စေခဲ့မည် ဖြစ်သည်။
သူမသည် သွေးမျိုးနွယ်ဝင်ဖြစ်ကြောင်း သူသိသော်လည်း သူမ၏ စစ်မှန်သော စွမ်းအားက အဘယ်နည်း။ ဘုရင် လာဂါမာ သည် သူမကို အသုံးပြု၍ သူ့ကို တိုက်ခိုက်ရန် ရည်ရွယ်ထားသလော။ သို့သော် ဘုရင်က သူ့စိတ်ကို စမ်းသပ်ပြီးဖြစ်သလို သူ့မှတ်ဉာဏ်များကိုလည်း အကုန်မွှေနှောက်ကြည့်ပြီးဖြစ်သည်။ ဤလူသားကောင်မလေးအတွက် ဖော်ထုတ်စရာ လျှို့ဝှက်ချက်ဟူ၍ မရှိတော့ပါ။ အကယ်၍ သူမ လုပ်နိုင်လျှင်ပေါ့။ ဘုရင် လာဂါမာ ၏ စကားအတိုင်းသာဆိုလျှင် ဂါလာဇာ ကိုယ်တိုင်ထံမှပင် လျှို့ဝှက်ထားသော အရာများမှလွဲ၍ ကျန်သည်များမှာ သူမအတွက် မရှိတော့ပါ။
ဂါလာဇာ သည် စာလိပ်ကို လက်ဖြင့် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး မီးထဲသို့ ပစ်ချလိုက်ချင်သည့် ဆန္ဒကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ အသိပညာနှင့် ကျမ်းဂန်များက သူ့ပတ်လည်တွင် ဝန်းရံနေသော်လည်း သူအလိုချင်ဆုံး အဖြေများမှာမူ သူ့ထံမှ ဝေးကွာနေဆဲဖြစ်သည်။ သူသည် အမှန်တကယ် မည်သူနည်း၊ မည်သည့်နေရာမှ လာခဲ့သနည်း။ ယာအိုမို (yaomo) တို့၏ ပရောဖက်က မိခင်၏ အမိန့်ဖြင့် သူ့ကို ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့ခြင်းလော။ မည်သည့်အတွက်ကြောင့်နည်း။ သခင်မမိခင်သည် အခြားအရာများကို ကာကွယ်ရန်အတွက် သူသိထားသော အန္တရာယ်ရှိသည့် အသိပညာအချို့ကို သူ့စိတ်ထဲမှ ဖယ်ထုတ်ပစ်ခဲ့ခြင်းလော။ သို့သော် သူမသည် သူ့ကို ကစားစရာတစ်ခုလို သဘောထားခြင်းမဟုတ်ပါက သူ့ကိုယ်ပိုင် အထောက်အထားကို ဘာကြောင့် ဖုံးကွယ်ထားရသနည်း။
ဂါလာဇာ သည် ထိုမိန်းကလေးကို စဉ်းစားလိုက်သည်။ စိတ်ပျက်မှုနှင့် ဒေါသတို့ကြောင့် သူ တုန်ရီလာသည်။ သူသည် သူမဆီသို့ ပြေးသွားကာ သူမ၏ လည်တိုင်ပါးပါးကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ဤနေရာသို့ ရောက်လာရသည့် ရည်ရွယ်ချက်ကို မေးမြန်းချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။ သူသည် စက်လုံးကို ရှာဖွေရန် စာကြည့်တိုက်တစ်ခုလုံးကို ရှာဖွေပြီးဖြစ်သော်လည်း ဘာတစ်ခုမျှ မတွေ့ခဲ့ရပေ။ သူမသည်လည်း ထိုပစ္စည်းကို ရှာတွေ့ရန် သူ့ထက် ပိုမိုကောင်းမွန်သော အခွင့်အရေး မရှိနိုင်ပါ၊ အကယ်၍သာ ထိုပစ္စည်းက သူမကို သင့်လျော်သော လက်ခံသူဟု သတ်မှတ်ထားခြင်း မရှိပါကပေါ့။
ဘုရင် လာဂါမာ မျှော်လင့်နေသည်မှာ ထိုအရာများပင် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်မည်။ ထိုမိန်းကလေး၏ စရိုက်လက္ခဏာတွင် သူ အသုံးချလိုသည့် ထူးခြားချက် တစ်စုံတစ်ရာ ရှိနေသလော။ ဂါလာဇာ သည် ထိုအချက်အလက်များကို သူမထံမှ ဆွဲထုတ်ရန် ကြိုးစားခြင်းက သူ့ကို စိတ်ကျေနပ်မှု ပေးနိုင်မည်ဟု တွေးမိသည်။ သူကိုယ်တိုင်ကလည်း ကြီးမားသော အန်စာတုံးကစားပွဲတစ်ခုတွင် အန်စာတုံးတစ်ခုလို ဖြစ်နေရသဖြင့် သူမကိုလည်း ကစားစရာတစ်ခုလို သဘောထားလိုက်မည်။ သို့သော် ထိုမိန်းကလေးငယ်တွင် မည်သည့် ရှေးဟောင်းလက်ရာများ ရှိနေမည်ကို မည်သူသိနိုင်မည်နည်း။ ကောင်းကင်လက်နက်များ ရှိနေနိုင်မလား။ သူမသည် အလုပ်ရှုပ်ရလောက်အောင် တန်ဖိုးမရှိနိုင်သော်လည်း သူမသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုတစ်ခုနှင့် အာရုံလွှဲစရာတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ ဇိုလ်ဂါဇာ သည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုများကို နှစ်သက်သူဖြစ်ပြီး သူသည်လည်း အာရုံလွှဲစရာတစ်ခုကို အမှန်တကယ် လိုအပ်နေသည်။
သူမသည် ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားပြီး စာအုပ်ထဲမှ မျက်လုံးကို ခွာ၍ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ဂါလာဇာ သည် စာမျက်နှာဆီသို့ မျက်လုံးကို ရွှေ့ကာ စာဖတ်နေဟန်ဆောင်လိုက်သော်လည်း သူမကို အကဲခတ်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူမသည် ကုလားထိုင်ကို နောက်သို့တွန်းကာ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် စာအုပ်စင်များဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားကာ တစ်စုံတစ်ခုကို နားစွင့်နေသကဲ့သို့ ခေါင်းကို စောင်း၍ စင်များရှေ့တွင် လမ်းလျှောက်နေသည်။
သူမ ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ဂါလာဇာ တွေးလိုက်မိသည်။ သူ သူမကို မေးမြန်းရန်အတွက် ခေါ်လိုက်ရန်ပင် ပြင်လိုက်သော်လည်း ပါးစပ်ကို ပြန်ပိတ်ထားလိုက်သည်။ သူ သူမကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်ဆိုသော အချက်ကို ပေါ်လွင်သွားစေချင်ခြင်း မရှိပေ။
"အဲဒါကို ကြားလိုက်ရလား"
မိန်းကလေးသည် တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖျက်ဆီးလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။
ဇိုလ်ဂါဇာ သည် မျက်လုံးကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"တောင်းပန်ပါတယ်။ ဘာပြောလိုက်တာလဲ"
"ခုနလေးကလေ၊ အသံတွေ တိုးတိုးပြောနေသလိုမျိုး ကြားလိုက်ရလို့။ ... ဘာမှ မကြားမိဘူးလား"
သူမသည် ရုတ်တရက် အေးစိမ့်သွားသကဲ့သို့ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် သူမ၏ လက်မောင်းများကို ပွတ်သပ်ရင်း မေးလိုက်သည်။
ဂါလာဇာ သည် နားစွင့်ကြည့်သော်လည်း မီးဖိုမှ ထွက်ပေါ်လာသော အက်ကွဲသံများနှင့် မီးခိုးခေါင်းတိုင်မှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်လာသော လေတိုးသံများကိုသာ ကြားရသည်။ လူပုတို့တွင် မြို့တွင်းရှိ အိမ်များနှင့် ပန်းပဲဖိုများမှ မီးခိုးများကြောင့် လေကောင်းလေသန့် မရရှိခြင်းမျိုး မဖြစ်စေရန် သူကိုယ်တိုင်ပင် မြို့ထဲသို့ ခိုးဝင်ရာတွင် အသုံးပြုခဲ့သည့် ခေတ်မီသော လေဝင်လေထွက်စနစ်တစ်ခု ရှိသည်။
"မင်း စိတ်ကူးယဉ်နေတာ ဖြစ်မယ်"
ဂါလာဇာ က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူသည် မီးဖိုဆီသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး သူမ၏ နောက်ကျောကို မီးဖိုဘက်သို့ လှည့်ကာ ရပ်လိုက်သည်။ ထိုစဉ်မှာပင် သူသည် ဆိုးရွားသော တစ္ဆေများကို နားစွင့်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူသည် သူမအပေါ် အာရုံရောက်နေသဖြင့် စာကြည့်တိုက်အတွင်း ကျယ်လောင်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်အထိ သူ့မျက်လုံးထောင့်မှ လှုပ်ရှားမှုကို သတိမထားမိလိုက်ပေ။ အလိုအလျောက်ပင် ဂါလာဇာ သည် ကုလားထိုင်ပေါ်မှ ခုန်ချလိုက်ပြီး ဒူးထောက်အနေအထားဖြင့် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သူ၏ ဘေးတွင် မိန်းကလေးသည် တောင့်တင်းသွားသော်လည်း အသံထွက်လာသည့် နေရာကို ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ မြင်နိုင်သောအနေအထားတွင် ရှိနေသဖြင့် သူမက ပထမဆုံး စိတ်အေးသွားသည်။
"အဆင်ပြေပါတယ်၊ ထင်တာပဲ"
ချန်ချန် က ပြောသည်။ သူမသည် သတိကြီးစွာဖြင့် စာကြည့်တိုက်ခန်းကို ဖြတ်ကျော်ကာ လှေကားအနီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျနေသော အစိမ်းရောင်သားရေဖြင့် ချုပ်လုပ်ထားသည့် စာအုပ်ကြီးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူမသည် ထိုစာအုပ်ကို ကောက်ယူရန် ကိုင်းညွတ်လိုက်သည်။
"ကျွန်မ စာအုပ်ကို စင်ပေါ်က ဆွဲချလိုက်တဲ့အခါ ဒါကို မတော်တဆ တိုက်မိသွားတာ ဖြစ်ရမယ်"
သူမ မထိတွေ့ခင်မှာပင် စာအုပ်၏ အဖုံးမှာ အလိုအလျောက် ပွင့်သွားတော့သည်။
***
ကျူးဖုန်း သည် Abron၊ Obarn နှင့် လူပုအဖွဲ့တစ်ခုကို နောက်မှလိုက်ပါ၍ မြို့၏ အရှေ့ဘက်စွန်းရှိ သေးငယ်သော လိုဏ်ဂူတစ်ခုဆီသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ကျူးဖုန်း ပထမဆုံး သတိပြုမိလိုက်သည်မှာ လိုဏ်ဂူမျက်နှာကျက်တွင် တွဲလောင်းကျနေပြီး အချို့နေရာများတွင် မြေပြင်ပေါ်၌ ကော်ဇောကဲ့သို့ ဖုံးလွှမ်းနေသော တောက်ပသည့် ငွေရောင်မှိုပင်များပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့ ထုတ်လွှတ်သော အလင်းရောင်မှာ မညီမညာဖြစ်နေပြီး ချန်ချန် ကို ခေါင်းကိုက်စေသည်။ မည်သူမျှ ထိုမှိုပင်များကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ထားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ကျူးဖုန်း သည် မကြာမီမှာပင် အကြောင်းရင်းကို သိရှိလိုက်ရသည်။
"ကျွန်တော်တို့ ဒီလိုဏ်ဂူတွေကို ရွှေ့ပြောင်းထားတာပါ"
Abron က လမ်းလျှောက်ရင်း ရှင်းပြသည်။ သူတို့နှင့်အတူ အခြားလူပုများလည်း အဖွဲ့လိုက် ပူးပေါင်းလာကြရာ ကျူးဖုန်း သည် သူတို့အဖွဲ့တွင် အနည်းဆုံး လူတစ်ရာခန့် ရှိနေသည်ဟု ရေတွက်လိုက်သည်။ သူတို့သည် စစ်သည်များနှင့် ဘုန်းတော်ကြီးများ ရောနှက်နေသော အဖွဲ့ဖြစ်သည်။ အကယ်၍သာ သူတို့သည် ချီစွမ်းအားကို ကျင့်ကြံသော ကမ္ဘာတစ်ခုတွင် ရှိနေခဲ့ပါက သူတို့သည် အလွန်အားကောင်းသည့် လူများ ဖြစ်လာကြပေလိမ့်မည်။
"အပြင်ဘက်စွန်းမှာ လူဦးရေက အရမ်းနည်းသွားတော့ အရင်းအမြစ်တွေကို ချွေတာဖို့အတွက် လူတွေကို မြို့နဲ့ ပိုနီးတဲ့နေရာကို ရွှေ့ပြောင်းပေးလိုက်တာပါ။ ရေကိုလည်း ဝေးဝေးကနေ သယ်စရာမလိုတော့သလို လူတွေလည်း..." Garn ၏ အသံနေအသံထားအရ သူသည် ထိုဆုံးဖြတ်ချက်ကို လုံးဝသဘောမကျကြောင်း သိသာသည်။
"မိသားစုများစွာ သူတို့ရဲ့ အိမ်တွေကို စွန့်ခွာလာရတာ တော်တော်လေး ခက်ခဲလိမ့်မယ်"
ကျူးဖုန်း က ဆိုလိုက်သည်။ အမှန်တကယ်ပင် အချို့သော ကျောက်တုံးအိမ်များသည် စွန့်ခွာသွားသည်မှာ မကြာသေးသည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။ အိမ်များ၏ ပတ်လည်တွင် မှိုစိုက်ခင်းများမှာ ရှင်သန်နေဆဲဖြစ်ပြီး ပွင့်နေသော တံခါးပေါက်များမှတစ်ဆင့် ကျူးဖုန်း ကြည့်လိုက်ရာ အိမ်အတွင်းရှိ ပရိဘောဂအများစုမှာ နေထိုင်သူများ ပြန်လာကြဦးမည်ဟု မျှော်လင့်ထားသည့်အလား မူလအတိုင်း ကျန်ရစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
Abron သည် ထိုပွင့်နေသော တံခါးတစ်ခုဆီသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။
"တစ်ဒါဇင်လောက်တော့ ဒီနားတစ်ဝိုက်မှာ ရှိနေဦးမှာပါ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ ဖြတ်သွားနေချိန်မှာတော့ သူတို့ ပေါ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော်တို့က သူတို့ကို အထုပ်အပိုးတွေသိမ်းပြီး ထွက်သွားခိုင်းမှာကို ကြောက်နေကြတာ။ ကျွန်တော်ဆိုရင်တော့ နဂါးရတနာပုံတွေ ပေးရင်တောင် ဒီလိုမျိုး မလုပ်ဘူး"