အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခု၏ လွှမ်းမိုးခြင်းကို ခံလိုက်ရရင်း ဘုရင် လာဂါမာ တစ်ယောက် ပျံသန်းနေမိသည်။ သူသည် နက္ခတ်ပင်လယ်၏ မှေးမှိန်နေသော အفق (horizon) ဆီသို့ ဦးတည်သည့် ဝိညာဉ်လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်ပါသွားသည်။ ငွေရောင်ကြယ်တာရာများမှာ မယုံနိုင်စရာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် သူ့ဘေးမှ ဖြတ်သန်းသွားကြသည်။ သူပျံသန်းနေစဉ် ကြယ်များက သူ့အား တိုးတိုးလေး ပြောဆိုနေကြသည်။ ဘုရင် လာဂါမာ ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားထားသည့် အတွေးစများ၊ အမှတ်တရများမှာ ထိုကြယ်များထံမှ လာခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုအိပ်မက်စများဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်သော်လည်း တိမ်တိုက်များကဲ့သို့ပင် သူ့လက်ချောင်းကြားမှ လျှောကျသွားသည်။ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်မှာ တိုးညင်းသော အသံများသာ ဖြစ်သည်။
"ပြန်ခဲ့ပါ တော့ လာဂါမာ၊ မင်း လမ်းလွဲနေပြီ"
"အဲဒါ ဘာလဲ။ ငွေရောင်အရိပ်၊ အဲဒါကို မထိနဲ့"
"ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို လမ်းပြပေးပါ၊ ကျွန်မ လမ်းပျောက်နေတာ ကြာလှပြီ"
"ဘုရားရေ၊ ငါ ပျံသန်းနေတာပဲ၊ တကယ့်ကို ခမ်းနားလိုက်တာ"
တိုးညင်းသော အသံများမှာ ငိုရှိုက်သံများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
လာဂါမာသည် သူနှင့်အတူ ခရီးသွားနေသူများထံမှ အာရုံလွှဲလိုက်သည်။ ၎င်းတို့မှာ ရှေးဟောင်းအမှတ်တရများ၊ ရှေးဟောင်းအိပ်မက်များသာ ဖြစ်သည်။ သူသည် ကျောက်တုံးထဲတွင် ပိတ်မိနေခဲ့သကဲ့သို့ပင် အတိတ်တွင် ပိတ်မိနေရမည့် ကံကြမ္မာကို ခံယူရ တော့မည်လော။
အရှေ့ဘက်မှ ပေါ်လာသည့် တောက်လောင်နေသော အရာဝတ္ထုတစ်ခုကြောင့် ကြယ်များ တစ်လုံးပြီး တစ်လုံး နောက်ဆုတ်သွားရာ ကောင်းကင်မှာ ပို၍ မှောင်မိုက်လာသည်။ မီးလျှံ၏ အရောင်နှင့် ဝေဒနာ၏ အရောင်ဖြစ်သော အနီရောင်သည် ပန်းဘဲဖိုမှ ဆွဲထုတ်လိုက်သည့် သံမဏိကဲ့သို့ သူ့ခါးဘေးကို ထက်စွာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။ ထိုလောင်ကျွမ်းနေသော စွမ်းအားသည် သူ၏ ဝိညာဉ်ပုံစံကို အားပြင်းစွာ ရိုက်ခတ်လိုက်သဖြင့် သူသည် ခေတ္တမျှ သတိလွတ်ကာ အမှောင်ထဲသို့ လည်ထွက်သွားရသည်။ ထိုတိုက်ခိုက်မှုက ဘယ်ကလာသနည်း။ ထိုစွမ်းအားက ဘယ်ကလာသနည်း။ သူသည် မြေအောက်နက်ရှိုင်းသော ခန်းမထဲတွင်၊ မစ်သရယ် (mithral) တံခါးများနှင့် ရှုပ်ထွေးလှသော မှော်အတတ်များ၏ နောက်ကွယ်တွင် လုံခြုံနေသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ အလွန်တရာ ပေါ့ဆနေခဲ့မိပြီလော။
သူသည် လူမိုက်တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဤလောကတွင် လုံခြုံသောနေရာဟူ၍ မရှိပေ။
အမှောင်ထုက သူ့ကို ဝါးမြိုလိုက်သည်။ နာကျင်မှုများက သူ့ကျောကို လက်သည်းများဖြင့် ကုတ်ဖဲ့နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သူသည် အမှောင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ပြန်လည်ခုခံရန် ကြိုးစားသည်။ အမှောင်ထဲတွင် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လာဂါမာ၏ နားထဲတွင် ရက်စက်သော ရယ်မောသံများ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ သူသည် အော်ဟစ်ရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သည်။ သို့သော် ထွက်ပေါ်လာသည့်အသံမှာ အိုမင်းရင့်ရော်နေသည့် အသံဖြင့် ညည်းညူလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ရင်ဘတ်ငယ်လေးတစ်ခုမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် ငိုရှိုက်သံတိုးတိုးလေးသာ ဖြစ်သည်။ သူသည် အိပ်ရာပေါ်တွင် ထထိုင်လိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။ သူသည် သူ့ခါးဘေးများကို စမ်းသပ်ကြည့်ကာ သူ့မုတ်ဆိတ်မွေးများကို လက်ဖြင့် သပ်လိုက်သည်။ နာကျင်မှုမှာ သူ့ထံမှ ဖြည်းဖြည်းချင်းသာ ထွက်ခွာသွားသည်။ အိပ်မက်ထဲတွင်ပင် ထိုအမှတ်တရများမှာ လတ်ဆတ်လွန်းသဖြင့် ခေတ္တမျှ သူ မလှုပ်နိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားသည်။ သူ့အရေပြားမှာ မီးလောင်နေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ချွေးများက မျက်နှာပေါ်သို့ စီးကျကာ မုတ်ဆိတ်မွေးများကို စိုစွတ်သွားစေသည်။ ခဏတာမျှ သူသည် ကြမ်းတမ်းသော ဆံမွေးများကို ပွတ်သပ်နေမိသည်၊ သူ့ကိုယ်သူပင် သူစိမ်းတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ စကြဝဠာအတွင်း သူ၏ တည်ရှိမှုမှာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်နေသကဲ့သို့ပင်။
ဝိညာဉ်လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် ကန့်သတ်ချက်များ မရှိဟု လာဂါမာ တွေးလိုက်မိသည်။ သို့သော် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အိုမင်းခြင်းနှင့် မပျောက်ကင်းနိုင်သော ဒဏ်ရာအဟောင်းများကြောင့် ညည်းညူနေပြီး၊ သူ၏ အရေပြားမှာ ဝိညာဉ်ပေါ်တွင် တင်းကျပ်စွာ ဖုံးအုပ်ထားသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ထိုပိတ်လှောင်မှုမှာ ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ သွားများဖြင့် သူ၏ အရေပြားကို ဆွဲဖြဲပစ်ချင်စိတ် ပေါက်မိသည်။
သူသည် အိပ်ရာမှ ထလိုက်ပြီး အေးစက်နေသော ကျောက်ကြမ်းခင်းပေါ်တွင် ခြေဗလာဖြင့် ရပ်လိုက်သည်။ အအေးဓာတ်က အိပ်မက်၏ တစ္ဆေများကို မောင်းထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်ကို အနည်းငယ် ကြည်လင်စေသည်။ သူ၏ အာရုံကို ဖြန့်ကျက်လိုက်သောအခါ ဘေးခန်းမှ လာသော နှလုံးခုန်သံများနှင့် ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူ၏ အခန်းမှာ အသံလုံအောင် ပြုလုပ်ထားသဖြင့် ချန်ချန် နှင့် ဂါလာဇာ တို့သည် သူ၏ အိပ်မက်ထဲမှ အော်ဟစ်သံများကို ကြားနိုင်မည် မဟုတ်သလို၊ တံခါးအပြင်ဘက်နှင့် စာကြည့်တိုက်တွင် တာဝန်ကျနေသော အစောင့်များလည်း ကြားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
ချန်ချန် ၏ အခြေအနေကို သူ အပူပန်ဆုံး ဖြစ်သည်။ ပိုမိုအားကောင်းသည့် ထိုကောင်လေးသည် လူပုများနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားသဖြင့် သူမတစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဂါလာဇာ သည် သူမကို ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိခိုက်မှု ပြုလုပ်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူသိသည်။ အရင်က လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစားမှုအပြီးတွင် အစောင့်များသည် သူ့ကို အပ်များ သို့မဟုတ် အခြား အဆိပ်သင့်စေမည့် ပစ္စည်းများ ရှိမရှိ စေ့စေ့စပ်စပ် ရှာဖွေခဲ့ကြပြီး၊ စာကြည့်တိုက်တွင် သူ ချထားသည့် အကာအကွယ်များကလည်း လိုအပ်ပါက သူမကို ကူညီပေးလိမ့်မည်။ ထို့အပြင် ဂါလာဇာ အနေဖြင့် လုံးဝန်းသည့် အရာဝတ္ထုကို ရှာဖွေရန် အခွင့်အရေးရနေချိန်တွင် သူမကို တိုက်ခိုက်ရန် အကြောင်းပြချက် မရှိပေ။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ထိုအချက်များက အရေးမကြီး တော့ပါ။ ချန်ချန် သည် သွေးမျိုးဆက် အားကောင်းသူတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း၊ ချန်ချန် သည် ယောင်မို (yaomo) များအကြားတွင် လုံးဝ လုံခြုံသည်ဟု ဘုရင် လာဂါမာ မယူဆဝံ့ပေ။ သူသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှည့်စားခြင်းဖြင့် နှစ်သိမ့်ရန် အသက်ကြီးလွန်းနေပြီ ဖြစ်သည်။
သူသည် သူမအနီးတွင် ပျံဝဲနေသည်။ သူမ အာရုံမရနိုင်လောက်သည့် အကွာအဝေးတွင် ရှိနေသော်လည်း သူမ၏ နှလုံးခုန်မြန်နေမှု၊ သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများ တင်းမာနေမှုကို သိနိုင်လောက်သည့် အကွာအဝေးတွင် ရှိသည်။ သူသည် သူမကို တကယ်တမ်း မမြင်နိုင်သော်လည်း မြင်ရန် မလိုအပ်ပေ။ သူမ ကြောက်လန့်နေသည်မှာ အမှန်ပင်။ ဘုရင် လာဂါမာ ကိုယ်တိုင်ကပင် ထိုအကြောင်းရင်း ဖြစ်နေသည်။ ဂါလာဇာ ကဲ့သို့ ထူးဆန်းပြီး သေစေနိုင်သည့် သတ္တဝါတစ်ကောင်နှင့် အခန်းထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ရှိနေရသည်မှာ သူမ ကြောက်လန့်မနေလျှင်သာ အံ့ဩစရာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ဘုရင် လာဂါမာ သည် ဂါလာဇာ ဘက်သို့ အာရုံပြောင်းလိုက်သည်။ အမှောင်စွမ်းအင်များက သူ့ပတ်လည်တွင် လည်ပတ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ဘုရင် လာဂါမာ ၏ စွမ်းအင်အာရုံခံမှုကို ပြန်လည်ခုခံနိုင်သည့် ခံတပ်နံရံတစ်ခုကို ဖန်တီးထားသည်။ သူ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ထိုအရာဝတ္ထုက သူ့ဆီမှ လုံးဝ ပုန်းကွယ်နေချိန်တွင် သူမသည် ၎င်းကို ရှာတွေ့နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ မျှော်လင့်မိခဲ့ခြင်းမှာ အလွန်အကျွံ ဖြစ်နေလေမလား။ အိုက်စလင် (Icelin) သည် ထိုအရာဝတ္ထု၏ ငွေရောင်မီးလျှံ (Silver Fire) ကို ဆွဲဆောင်မှုအဖြစ် ပြသထားပါသော်လည်း သူ၏ ကမ်းလှမ်းချက်ကို ငြင်းပယ်သွားနိုင်သည်မှာ ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိသေးသည်။
ဘုရင် လာဂါမာ သည် စာကြည့်တိုက်နှင့် ချိတ်ဆက်ထားသော ဝိညာဉ်အာရုံကို ဖြတ် တောက်လိုက်ပြီး အဝတ်အစားများနှင့် သံချပ်ကာကို ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။ အတွေးတစ်ခု ဝင်လာသည်။ သူသည် ချန်ချန် ကို တခြားတစ်ခုခု ပေးသင့်ပေမည်။ သူမကို သူ ထည့်သွင်းထားသည့် အန္တရာယ်အတွက် လျော်ကြေးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သူမသည် စစ်မှန်သော သွေးမျိုးဆက်များ (truebloods) အကြောင်း ဗဟုသုတကို ရှာဖွေနေပြီး သူမ၏ ရိုင်းစိုင်းသော သွေးစွမ်းအင်ကို ထိန်းချုပ်ရန် နည်းလမ်းကို လိုချင်နေသည်။ သူ၏ စာကြည့်တိုက်မှာ ကျယ်ပြန့်သော အရင်းအမြစ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
ရုတ်တရက် သူသည် စိတ်အသံ (mindvoice) တစ်ခုကို လွှတ်လိုက်သည်။ ကြာလှပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် သူ၏ ခေါ်ဆိုမှုကို ပြန်လည် တုံ့ပြန်ပါ့မလား။
"လာချိုး (Lachol)။ ရှေးဟောင်း ကျမ်းလိပ်များ၏ အရှင်သခင်မ၊ ကျွန်ုပ်၏ အသံကို ကြားပါသလား။"
သူ့ခေါ်ဆိုမှုကို တိတ်ဆိတ်ခြင်းဖြင့်သာ တုံ့ပြန်သည်။ ဘုရင် လာဂါမာ သည် သူ့နှလုံးသားထဲတွင် မမျှော်လင့်ထားသော ဝမ်းနည်းမှု ခံစားချက်ကို ပြင်းထန်စွာ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် ထာဝရ အိပ်စက်ခြင်းသို့ ရောက်သွားပြီလား။
"အရှင်သခင်မ၊ ကျွန်ုပ်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ။ ကျွန်ုပ်သည် သင့်ကို အမှောင်ထဲတွင် ကြာမြင့်စွာ ပစ်ထားမိခြင်း မဟုတ်ပါ။"
"မင်းရဲ့ စကားတွေက ချိုမြိန်လိုက်တာ၊ အိုမင်းသော ဆရာသခင်။ မင်း ငါ့ဆီက ဘာကို လိုချင်တာလဲ။"
ဘုရင် လာဂါမာ သည် နွေးထွေးသော စောင်တစ်ထည်ကဲ့သို့ သူ့ကို လွှမ်းခြုံသွားသည့် ရင်းနှီးသော အသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ပြုံးလိုက်သည်။ မျက်ရည်များပင် ဝဲတက်လာသည်။
"ကျွန်ုပ် သင့်ကို လွမ်းဆွတ်မိပါတယ် လာချိုး။ ကြာလှပါပြီ။"
"ရာစုနှစ်တွေပေါ့။"
ကြည်လင်သော အမျိုးသမီးအသံက သူ့ကို ဆူပူလိုက်သည်။
"စာမျက်နှာတွေ လှုပ်ရှားနေတာကို ငါ ခံစားရတယ်။ မင်းမှာ ဧည့်သည်တွေ ရှိနေတယ်ပေါ့။"
"ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တချို့က တချို့ထက် ပိုပြီး ကြိုဆိုရမယ့်သူတွေပေါ့။"
ဘုရင် လာဂါမာ သည် သဘောတူလိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။
"ဒီမိန်းကလေးက အကူအညီ လိုအပ်နေတယ်။ မင်း သူ့ကို ပြသပေးနိုင်မလား။"
လာချိုးက ချက်ချင်း တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိပေ။ လာဂါမာသည် ရိုသေလေးစားစွာဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ သူသည် သူမကို ဘာ တော င်းဆိုနေသည်ကို သူ သိသည်။
"ကျွန်မသည် ထောင်ပေါင်းများစွာသော နှစ်တွေကတည်းက မင်းတစ်ယောက်တည်းအတွက်သာ ဝန်ဆောင်မှု ပေးခဲ့တာပါ။ ဒါက တကယ်ပဲ မင်းအတွက် အရေးကြီးလို့လား။"
"အရေးကြီးပါတယ်။ အရာများစွာက အဆုံးသတ်သို့ ရောက်နေပါပြီ၊ အရှင်သခင်မ။ ကျွန်ုပ်တို့ အတူရှိချိန်က တို တော င်းလွန်းလှပြီဟု ကျွန်ုပ် စိုးရိမ်မိသည်။ ဤနောက်ဆုံးသော အကူအညီကို ကျွန်ုပ်အား ပေးသနားနိုင်မလား။"
"မင်းအတွက်ဆိုရင်၊ အိုမင်းသော ဆရာသခင်၊ ကျွန်မ ပေးပါ့မယ်။"
လာချိုးက ပြောသည်။
ဘုရင် လာဂါမာ သည် စိတ်အာရုံချိတ်ဆက်မှုမှတစ်ဆင့် သူမ၏ မေတ္တာနှင့် ချစ်ခင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ ဝမ်းနည်းမှုမှာ ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာပြီး သူ့ကို တစ်ခဏမျှ အနိုင်ယူမတတ် ဖြစ်သွားသည်။ တုန်ရီနေသော လက်များကို လက်သီးဆုပ်လိုက်ရင်း သူသည် စိတ်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး တူနစ်အင်္ကျီ၏ ကြိုးများကို ချည်လိုက်သည်။ သူသည် အုပ်ချုပ်သူများနှင့် လက်နက်ကိုင် အကြီးအကဲတို့နှင့် တွေ့ဆုံရန် လိုအပ်ပြီး မြို့တံခါးများအတွက် တိကျသော ကာကွယ်ရေးအစီအမံများကို ကောင်စီနှင့် ဆွေးနွေးရန် လိုအပ်သည်။ သူ၏ အတွေးများသည် ချန်ချန် နှင့် လာချိုးတို့ထံတွင် လွင့်မျောနေသည်။ ဘုရင် လာဂါမာ သည် သူ့ကိုယ်သူ သရော်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ စာကြည့်တိုက်က ပေးနိုင်သည့်အရာအားလုံးကို သူမ သိရှိသွားသည့်အခါ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာကို မြင်တွေ့ရမည့် ထိုအချိန်ကို သူ အလွန်တရာ မြင်တွေ့ချင်မိသည်။ စာကြည့်တိုက် တံခါးဝအတွင်းတွင် ရပ်နေရင်း ချန်ချန် သည် ထိုယောင်မို (yaomo) တစ်ယောက် ညတွင်းချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပါစေဟု တစ်ဝက်တစ်ပျက် ဆု တော င်းနေမိသည်။
ဂူကြီးတစ်ခုအတွင်း ကျူးဖုန်း နှင့် စကားပြောပြီးနောက်၊ သူမသည် ဘုရင် လာဂါမာ နှင့် စကားပြောကာ လုံးဝန်းသည့် အရာဝတ္ထုကို ရှာဖွေရန် စိန်ခေါ်မှုကို လက်ခံခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုရှာဖွေမှုကို စတင်ရန် သူမတွင် ခွန်အား မရှိသေးကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သူမသည် Blackhorn အိမ်သို့ ပြန်လာပြီး ကျူးဖုန်း သည် Abron နှင့် Obarn တို့၏ ကင်းထောက်မစ်ရှင်ကို ကူညီရန် ထွက်ခွာသွားသည်အထိ အချိန်ဆွဲကာ နားနေခဲ့သည်။ ကျူးဖုန်း ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်ကြောင်း သူမ သိလိုက်သည်။ မီးလင်းဖိုဘေးရှိ ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်နေသည့် ဒရို (drow) ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားသည်။ ခြေတစ်ဖက်ကို မီးဖိုပေါ် တင်ထားပြီး ပေါင်ပေါ်တွင် စာအုပ်တစ်အုပ် ဖွင့်ထားသည့် သူသည် အလွန်တရာ စိတ်အေးလက်အေး ရှိနေပုံရသည်။ သူမ ဝင်လာသောအခါ သူသည် မော့ကြည့်လာပြီး ပျင်းရိစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။
သိုးငယ်လေးတစ်ကောင်ကို မြင်၍ ပြုံးပြနေသည့် ဝံပုလွေတစ်ကောင်နှင့် တူသည်ဟု ချန်ချန် တွေးလိုက်သည်။ ထိုပုံရိပ်က သူမကို ဒေါသထွက်စေသည်။ သူ့ဘာသာ သူ ပျော်ပါစေ တော့။ သူ့တည်ရှိမှုက သူမကို ကြောက်လန့်စေမည် မဟုတ်ပေ။ ပခုံးနှစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရင်း ချန်ချန် သည် အခန်းကို ဖြတ်လျှောက်လာပြီး အေးစက်မှုကို ပြေပျောက်စေရန် မီးဖိုရှေ့တွင် လက်နှစ်ဖက်ကို ကပ်လိုက်သည်။ ယောင်မိုကို မကြည့်ဘဲ သူမက ပြောလိုက်သည်။
"မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ"
ယောင်မိုသည် သူ၏ စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ထရပ်လိုက်သည်။ အလိုအလျောက်ပင် ချန်ချန် (ChangChang) သည် ယောင်မိုကို ကျောမပေးမိစေရန် ကိုယ်ကို လှည့်လိုက်သည်။
သူ၏ အပြုံးမှာ ပို၍ ကျယ်ပြန့်လာသည်။
"ကျွန် တော ်တို့ စနစ်တကျ မိတ်ဆက်ရဦးမယ်။ ကျွန် တော ်က ဂါလာဇာ (gallazza) ပါ။"
မျက်လုံးထောင့်မှကြည့်လိုက်လျှင် ချန်ချန် သည် တံခါးတွင် တာဝန်ကျနေသော အစောင့်များ တင်းမာသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ အခန်းထဲ ဝင်လာကတည်းက သူတို့သည် သူ့ကို အကြည့်မလွှဲဘဲ စောင့်ကြည့်နေကြသည်ဟု သူမ ယူဆလိုက်သည်။ သူမသည် သူတို့ဘက်သို့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး သူမ မကြောက်ကြောင်းကို အသိပေးလိုက်သည်။
"ကျွန်မ နာမည်က ချန်ချန် ပါ။"
ယောင်မို၏ အသိအမှတ်ပြုမှုကို လျစ်လျူရှုကာ ထိုသွေးမျိုးဆက်ငယ်လေးက ပြောလိုက်သည်။
"မင်းနဲ့ တွေ့ရတာ စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်။ မင်း ဘာဖတ်နေတာလဲ။"
ဂါလာဇာ သည် စာလိပ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး သူမ မြင်နိုင်စေရန် မြှောက်ပြလိုက်သည်။
"Durban ရဲ့ ပရောဖက်တစ်ယောက်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် နေ့စဉ်မှတ်တမ်းလေ။"
"Durban ဟုတ်လား။"
ချန်ချန် သည် မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။
"မင်းက လူပုသမိုင်းကို လေ့လာနေတာလား။"
"Myria ဆိုတာ Wujin ဂြိုဟ်ပေါ်က ရှေးဟောင်း လူပုနိုင်ငံ တော ်ရဲ့ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပဲ။"
ဇိုလ်ဂါဇာ က ရှင်းပြသည်။
"ဒီဂြိုဟ်ရဲ့ သမိုင်းပေါ့။ ဒီဂြိုဟ်ဟာ နတ်ဘုရားတွေ ဖန်တီးခဲ့တဲ့ ပထမဆုံး ဂြိုဟ်တွေထဲက တစ်ခုဆိုတာ မင်း သိလား။ ဟုတ်တယ်၊ ဒီဂြိုဟ်ကို နတ်ဘုရား Xue က ဖန်တီးခဲ့တာ။ ဒီဂြိုဟ်ပေါ်က အနှစ်သာရဟာ ကောင်းကင်သွေးစွမ်းအင် ဖြစ်တယ်။ တခြားကမ္ဘာတွေနဲ့ မတူဘဲ ဒါက သာမန် ကျင့်ကြံမှုကို ခက်ခဲစေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီကမ္ဘာမှာ ကြီးမားတဲ့ စွမ်းအားနဲ့ ပရောဖက်ပြုခြင်းတွေ ရှိခဲ့တယ်။ အဲဒါကြောင့် ရှေးဟောင်း သွေးမျိုးဆက်တွေဟာ အလွန်တရာ အားကောင်းခဲ့ကြတာ။ အဲဒါက ခေတ်ဟောင်းတွေက ကိစ္စပါ။ ရာစုနှစ်တွေ ကြာလာတဲ့အခါ အစွမ်းထက်သူတွေ ဘယ်လောက် တော င် လျော့ပါးသွားလဲဆိုတာ မြင်ရတာ စိတ်လန်းဆန်းစရာပါပဲ။ ဘယ်အင်ပါယာမှ ထာဝရ မတည်မြဲပါဘူး။"
"အင်း၊ ကျွန်မအတွက် တော့ သမိုင်းကြောင်းတွေက ခြောက်သွေ့ပြီး စိတ်ညစ်စရာ ကောင်းတယ်လို့ပဲ ထင်တယ်"
"တကယ်လား။"
ဂါလာဇာ သည် ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။
"မင်း ဘယ်လို စာအုပ်တွေ၊ စာလိပ်တွေ၊ စာတမ်းတွေကို ပိုနှစ်သက်လဲ။"
"ရှေးဟောင်း ဒဏ္ဍာရီတွေနဲ့ ပုံပြင်တွေထဲက စွန့်စားခန်းတွေပေါ့။ မဖြစ်နိုင်တဲ့ အခြေအနေတွေကို ရုန်းကန်ပြီး အနိုင်ယူရတဲ့ တိုက်ပွဲတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ဟာမျိုးပေါ့။ အချစ်နဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်လေး အနည်းငယ် ပါရင် တော့ ကျွန်မကို ထာဝရ စွဲဆောင်နိုင်မှာပဲ။"
ချန်ချန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"အဲလို ပုံပြင်မျိုး တွေ့ရင် မင်းအတွက် သီးသန့် ဖယ်ထားပေးပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်း ဒီကို ရောက်လာတာက စာဖတ်ဖို့တင် မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန် တော ် ထင်မိတယ်။ မင်း ဒီကို ရောက်လာတာ လုံးဝန်းသည့် အရာဝတ္ထုကို ရှာဖို့ မဟုတ်လား။"
ထိုအရာဝတ္ထုအကြောင်း တွေးလိုက်မိသောအခါ ချန်ချန် ၏ ရင်ထဲတွင် တော င့်တမှုများ ပြန်လည် ပေါ်ပေါက်လာသည်။ မစ်စထရာ ၏ အနှစ်သာရ အနည်းငယ်ကို သူမ၏ နှလုံးသားအနီးတွင် ကိုင်ထားရလျှင်၊ သူမ ဘယ် တော့မှ မသိခဲ့ရသော နတ်ဘုရားနှင့် အနီးကပ်ဆုံး ရှိနေရလျှင် မည်သို့ ရှိမည်နည်း။ ထိုအရာဝတ္ထု၏ ငွေရောင်မီးလျှံသည် သူမ၏ စွမ်းအင်အမာရွတ်ကို မပျောက်ကင်းစေနိုင်လျှင် တော င်မှ နတ်ဘုရား၏ အမှတ်တရက သူမအတွက် လုံလောက်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် သူမသည် ဂါလာဇာ ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုမျှော်လင့်ချက်များမှာ ပျက်သုဉ်းသွား တော့သည်။