"ဒီမှာ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ"
ကြမ်းတမ်းသော အသံတစ်ခုက တံခါးဝမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျူးဖုန်း မော့ကြည့်လိုက်ရာ ရင်အုပ်ကားကားနှင့် ပုတုတုလူပုတစ်ဦး ပန်းပဲဖိုထဲသို့ ဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်မွေးတို့မှာ အရောင်ဖျော့သော ရွှေရောင်ရှိပြီး ဖြူလုနီးပါး ဖြစ်နေကာ သူ၏ အရေပြားအရောင်နှင့် မျက်လုံးအရောင်တို့နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေသည်။ သူ အခန်းထဲသို့ ဖြတ်လျှောက်လာစဉ် ကျူးဖုန်း သတိထားမိလိုက်သည်မှာ သူသည် အနည်းငယ် ယိုင်တိုင်တိုင်နှင့် လမ်းလျှောက်နေခြင်းပင်။ သူသာ အလျင်စလို လှုပ်ရှားမနေပါက ထိုအချက်ကို သတိထားမိရန်ပင် ခက်ခဲပေမည်။
ထိုလူပုသည် အွန်ဂါရာ၏ ရှေ့တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး လူပုဘာသာစကားဖြင့် ချော့မော့သည့် စကားလုံးများကို ရေရွတ်လိုက်သည်။ ကျူးဖုန်းသည် နေရာဖယ်ပေးရန်အတွက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ အွန်ဂါရာက မျက်လုံးများ နီရဲနေလျက် ထိုရွှေရောင်ဆံပင်နှင့် လူပုကို ကြည့်ကာ ခေါင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခါယမ်းလိုက်သည်။ သူမက သူမ၏ ဆံပင်များကို ပြန်လည်ကုတ်ဖဲ့ရန် လက်မြှောက်လိုက်သော်လည်း ထိုလူက သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို သူ၏ လက်ဝါးကြားထဲတွင် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ဝေးလံသော နေရာမှ တအိအိ မြည်ဟီးလာသည့် မိုးချုန်းသံကဲ့သို့ နူးညံ့သော အသံဖြင့် ချော့မော့လိုက်သည်။
အချိန်အနည်းငယ် ကုန်လွန်သွားသော်လည်း ကျူးဖုန်းမှာမူ ထိုနေရာ၌ပင် ဆက်ရပ်နေဆဲဖြစ်သည်။ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက အွန်ဂါရာကို တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားစေပြီး ပင့်ကူအုပ်ကြီးက သူတို့အပေါ်သို့ ချက်ချင်းဆိုသလို ပြန်ကျလာတော့မည့်အလား ငိုရှိုက်နေသည်။ ကျူးဖုန်းက ချန်ချန်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ချန်ချန်မှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ကြာရှည်စွာ ထိုင်နေရသဖြင့် ဒူးများ တောင့်တင်းအေးစက်နေသော်လည်း ထိုနာကျင်မှုကို လျစ်လျူရှုထားသည်။
ထိုအချိန်တွင် ရွှေရောင်ဆံပင်နှင့် လူပုသည် အွန်ဂါရာ၏ စိတ်ကို တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူသည် အွန်ဂါရာကို လူပုဘာသာစကားဖြင့် တိုးတိုးလေး ပြောဆိုနေပြီး အွန်ဂါရာကလည်း အပြင်လူများ နားမလည်နိုင်သော ရင်းနှီးသည့် စကားလုံးများဖြင့် ပြန်လည် ပြောဆိုနေသည်။ ချန်ချန်မှာ ရှက်ရွံ့စိတ်ဖြင့် မျက်နှာပူသွားရသော်လည်း သူမ၊ ကျူးဖုန်းနှင့် ထိုလူပုတို့ ဝိုင်းရံထားသော အကာအကွယ်စက်ဝန်းကို ဖျက်ဆီးမိမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် မလှုပ်ဝံ့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် ထိုလူပုသည် အွန်ဂါရာ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို နမ်းလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းထောင့်တွင် ကျန်ရှိနေသော မျက်ရည်စများကို သုတ်ပေးရန် အနီးကပ် တိုးကပ်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး အတူတကွ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကြပြီး ထိုလူက သူမကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းကာ သူမ၏ ရှုပ်ပွနေသော ဆံပင်များကို လက်ဖြင့် သပ်တင်ပေးလိုက်သည်။ သူတို့ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ခွာလိုက်ကြသည့်အခါ အွန်ဂါရာ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တုန်ရီနေသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။
"မင်းက အန်းဂမ် ဖြစ်ရမယ်။"
"ဒါ သူတို့အမှားမဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့ကို အဲဒီလို အကြည့်မျိုးနဲ့ မကြည့်ပါနဲ့ အန်း။"
အန်းဂမ်၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ခွာထွက်လိုက်ရင်း သူမ၏ ဆံပင်များကို ပြန်လည်သပ်တင်လိုက်လျက် အွန်ဂါရာက ပြောလိုက်သည်။
"ဒါက ငါ့ရဲ့ မိုက်မဲမှုကြောင့်ပါ။ ယောင်မိုတွေက ပင့်ကူတွေကို ကိုးကွယ်ကြတာကိုး။ ဒီလိုမျိုး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါ ကြိုတင်မျှော်လင့်ထားသင့်တာ။ နောက်တစ်ခါ ကင်းလှည့်တဲ့သူတွေ ပင့်ကူတွေနဲ့ ဝိုင်းခံရတဲ့အခါ သူတို့က စိတ်အာရုံချောက်ခြားမှုတွေသာ ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ပြောပေးလိုက်ပါ။ ငါတို့ ဒရိုးအလောင်းတွေဆီကနေ ရထားတဲ့ လက်စွပ်တွေအားလုံးက အဲဒီလို အလုပ်လုပ်နေတာ။ အဲဒီ လူမိုက်တွေ အများကြီးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း မြင်လိုက်ရတဲ့ ကြောက်စိတ်နဲ့ ငါတို့ကို ဖြိုခွဲဖို့ ကြိုးစားနေတာပဲ။"
"ငါ နားလည်ပါပြီ။ ငါ ကင်းလှည့်သူတွေနဲ့ လက်နက်ကျွမ်းကျင်သူဆီကို ချက်ချင်း သတင်းပေးလိုက်ပါ့မယ်။ ဒါက အဖိုးတန်တဲ့ သတင်းအချက်အလက်ပဲ။"
အန်းဂမ်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူ၏ အသံထဲမှ အေးစက်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အိုင်ဆလင်ကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
"မင်္ဂလာပါ။"
ချန်ချန်က တွေဝေစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"မကြာခင် ကျင်းပတော့မယ့် မင်္ဂလာပွဲအတွက်ပါ။ နှစ်ယောက်သား အတူတူ အရမ်းပျော်ရွှင်ရလိမ့်မယ်လို့ ငါ ယုံကြည်ပါတယ်။"
မင်္ဂလာပွဲအကြောင်း ပြောလိုက်သည်နှင့် အွန်ဂါရာက အန်းဂမ်ဆီသို့ လှည့်လာပြီး သူ့ရင်ဘတ်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ စွပ်စွဲလိုက်သည်။
"ရှင်ကရော ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ။ မင်္ဂလာမဆောင်ခင် ဒီအိမ်ဦးကို မနင်းရဘူးဆိုတာ ရှင်သိသားနဲ့။ ရှင်သာ မိုရာဒင်ရဲ့ အမိန့်ပေးချက်နဲ့ လာတာမျိုး မဟုတ်ရင် အထိုးခံရဖို့သာ ပြင်ထားတော့။"
အန်းဂမ်က သူ၏ သတို့သမီးလောင်းကို ချစ်ခင်မြတ်နိုးစွာ ပြုံးကြည့်လိုက်သည်။
"ဒေါသထွက်နေတဲ့ ငါ့ရဲ့ ချစ်ရသူလေးပါလား။ မင်း အော်လိုက်တာကို ငါ ကြားလိုက်ရလို့ပါ။ မင်းကို ကူညီဖို့ ငါ မလာဘဲ နေနိုင်ပါ့မလား။"
"ပြီးတော့ မင်္ဂလာလက်ဆောင်ကို ခိုးကြည့်ဖို့ ပေါ့လေ။ ရှင် ဘာတွေ တွေးနေလဲဆိုတာ ငါ မသိဘူး မထင်နဲ့။"
အန်းဂမ်က လက်မြှောက်ကာ အရှုံးပေးလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ထပ်ပြောလိုက်သည်။
"စိတ်မပူပါနဲ့ တာရင် (taerin) ရယ်၊ ငါ ဘာမှ မမြင်ပါဘူး။ မင်း အဆင်ပြေတယ်ဆိုရင် ငါ သွားတော့မယ်။"
"ငါ အဆင်ပြေပါတယ်။"
အွန်ဂါရာက ပြောလိုက်သည်။ သူမက အနီးသို့ တိုးကပ်သွားပြီး သူမ၏ ချစ်သူ ပါးပြင်ကို နမ်းလိုက်ကာ ဆက်ပြောသည်။
"သွားတော့၊ ပြီးတော့ ကင်းလှည့်သူတွေကို ပြောဖို့ မမေ့နဲ့ဦး။"
သူ ခေါင်းညိတ်ကာ ပန်းပဲဖိုမှ ထွက်ခွာသွားသည်။ သူတို့ နှစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့သည့်အခါ အွန်ဂါရာက စားပွဲဆီသို့ လှည့်သွားပြီး ပုဆိန်ကို ဖုံးအုပ်ထားသည့် အဝတ်စပေါ်တွင် လက်တင်လိုက်သည်။
"သူတို့က တကယ်ပဲ စိတ်အာရုံချောက်ခြားမှုတွေလား။"
သူမက အိုင်ဆလင်ကို မျက်နှာချင်းမဆိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။
"သူတို့က ဒါကို မညစ်ညမ်းစေခဲ့ဘူးလား။"
"စိတ်အာရုံချောက်ခြားမှုတွေနဲ့ သာမန်ပင့်ကူတွေပါပဲ။"
ကျူးဖုန်းက ယုံကြည်ချက်ရှိရှိဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ယောင်မိုတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ပေါ်မှာဆိုရင်တော့ အဲဒီလက်စွပ်က ငရဲဘုံရဲ့ ပိုဆိုးရွားတဲ့ သတ္တဝါတွေကို ခေါ်ဆောင်ပြီး စိတ်အာရုံချောက်ခြားမှုတွေနဲ့ ရောနှောသွားအောင် လုပ်နိုင်လိမ့်မယ်။ ငါ့လက်ပေါ်မှာတော့ မှောင်မိုက်တဲ့ နတ်ဘုရားမရဲ့ မှော်စွမ်းအား ဘယ်အရာမှ အဲဒီပင့်ကူတွေကို မထိတွေ့နိုင်ခဲ့ပါဘူး။ ထိတွေ့ခဲ့ရင် ငါ သိမှာပါ။"
ချန်ချန်ကလည်း ထောက်ခံလိုက်သည်။
အွန်ဂါရာက မျက်လုံးများကို ခဏပိတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"
"မင်းကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ရမလား။"
ကျူးဖုန်းက မေးလိုက်သည်။
"မလိုပါဘူး၊ ငါ အဆင်ပြေပါတယ်။"
အွန်ဂါရာက ပုဆိန်ကို ဖုံးထားသည့် အဝတ်ကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး လက်ထဲတွင် မြှောက်ကိုင်ကြည့်သည်။ ထိုလက်နက်၏ အလေးချိန်နှင့် အစစ်အမှန်ဖြစ်မှုကို ခံစားနေရသကဲ့သို့ပင်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အတိတ်အမှတ်တရများဖြင့် မည်းမှောင်သွားသည်။
"သူတို့က အန်းဂမ်နဲ့ ငါ့ကို မြို့ထဲကို ကျောပိုးပြီး ခေါ်လာခဲ့တဲ့ညကတည်းက ဒီဒီဇိုင်းကို ငါ အိပ်မက်မက်ခဲ့တာ။ အဖျားတွေတက်ပြီး သတိလစ်နေတဲ့အချိန်ပေါ့။ ငါတို့က မိုင်းတွင်းထဲမှာ ရှိနေတာ၊ အဓိက လမ်းမကြီးနဲ့ ချိတ်ဆက်ဖို့အတွက် လမ်းပိတ်နေတဲ့ ဥမင်တစ်ခုရဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံကို စစ်ဆေးနေရင်းနဲ့ပေါ့။ ဧရာမပင့်ကူတွေက ငါတို့ကို တိုက်ခိုက်လာတယ်။ ငါတို့ အသိုက်တစ်ခုကို သွားနှောင့်ယှက်မိတာ ဖြစ်ရမယ်၊ အဲဒီဥမင်ထဲကို လူမဝင်တာ လနဲ့ချီနေပြီလေ။ အဆိုးဆုံးကတော့ တိုက်ခိုက်မယ့်အကြောင်းကို ငါ ကြိုမမြင်လိုက်ရတာပဲ။"
အွန်ဂါရာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီသွားပြီး သူမ၏ ဆံပင်ကို ကိုင်လိုက်သည်။
"ပင့်ကူတစ်ကောင် ငါ့ကျောပေါ်ကို ခုန်တက်လာတာကို ငါ ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူ့ဗိုက်က အမွေးတွေက နွေးထွေးတဲ့ သားမွေးလို နူးညံ့နေတယ်။ သူက ငါ့ဆံပင်တွေကြားထဲ တွားသွားပြီး ငါ့လည်ပင်းကို ပွတ်တိုက်လာတယ်... ပြီးတော့ ငါ့ကို ကိုက်လိုက်တယ်။ ငါ့သွေးကြောထဲကို မီးတွေ ထည့်လိုက်သလိုပဲ။"
ကျူးဖုန်းသည် မြို့သို့ ခရီးနှင်စဉ်က ဥမင်မျက်နှာကြက်မှ သူမအပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလာခဲ့သည့် ပင့်ကူကို ပြန်သတိရလိုက်သည်။ ပင့်ကူခြေထောက်များအောက်တွင် အဖိခံထားရစဉ်က ထိုသတ္တဝါ၏ အစာဖြစ်သွားရတော့မည့် ကြောက်မက်ဖွယ်အခြေအနေကို တွေးချိန်ပင် မရှိခဲ့ပေ။ သူမသည် လွတ်မြောက်ရန်သာ အားထုတ်နေခဲ့ရသည်။ သို့သော် သူမကို အစာတစ်ခုအဖြစ်သာ ကြည့်နေသည့် ထိုအနက်ရောင် ဝိညာဉ်မဲ့ မျက်လုံးစုံကို သူမ ဘယ်တော့မှ မေ့နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
"မင်း ဘယ်လို လွတ်မြောက်ခဲ့တာလဲ။"
ကျူးဖုန်းက မေးလိုက်သည်။
"ငါ မလွတ်ခဲ့ပါဘူး။ ငါ့ဗိုက်ထဲမှာ တစ်ခါမှ မခံစားဖူးတဲ့ နာကျင်မှုတွေနဲ့ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ လူးလိမ့်နေချိန်မှာ အန်းဂမ်က တတ်နိုင်သလောက် တိုက်ခိုက်နေခဲ့တာ။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ငါ့ရဲ့ အတွင်းပိုင်းကို ဆွဲကိုင်ပြီး လိမ်ချိုးနေသလိုပဲ။ အသက်တောင် မနည်းရှူရတဲ့အထိ ဖြစ်သွားတာ။ ငါတို့ နှစ်ယောက်လုံး သေနိုင်ခဲ့ပေမယ့် ငါ အန်းဂမ်ကို အမြန်ထွက်သွားပြီး အကူအညီခေါ်ဖို့ အော်ပြောလိုက်တယ်။ ဒါပဲ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းလေ။ သူ သွားနေတဲ့ အချိန်မှာ ပင့်ကူတွေက ငါ့ကို အလုပ်ရှုပ်အောင် လုပ်နေနိုင်ခဲ့တာပေါ့။"
"မင်း အဲဒီအချိန်မှာ သတိရှိနေတာလား။"
ချန်ချန်က တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ မျက်ရည်တွေ၊ ငါသာ မင်းနေရာမှာဆိုရင် ရူးသွားလောက်ပြီ။"
"မရူးပါဘူး၊"
အွန်ဂါရာက ခါးသီးသော အပြုံးဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို တွန့်ကွေးလိုက်သည်။
"ပင့်ကူအိမ်ထဲမှာဆိုရင် အတွင်းဘက်ကနေ ပုပ်သိုးနေတဲ့ အနံ့နဲ့အတူ အဆုတ်ထဲကို စူးရှပြီး ချိုမြတဲ့ အနံ့မျိုး ရတတ်တယ်။ တစ်ခါတလေကျရင် အဲဒီအနံ့ကို ငါ ပြန်ရသလိုပဲ... အန်းဂမ်ကတော့ ငါဟာ သူတွေ့ဖူးသမျှ လူပုတွေထဲမှာ ဆံပင်အမြဲတမ်း အလျှော်ဆုံးပဲလို့ ပြောတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူက ငါ့ကို စနောက်တဲ့အခါ အမြဲတမ်း နူးညံ့နေတတ်တယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒီအနံ့တွေက ငါ့ခေါင်းထဲကနေ ဘယ်တော့မှ ပျောက်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သူ သိနေလို့လေ။"
"သူက လူကောင်းတစ်ယောက်ပါပဲ။ သူက မင်းကို ပင့်ကူတွေလက်ကနေ ကယ်ခဲ့တာ မဟုတ်လား။"
"ဟုတ်တယ်၊ သူက ငါ့ကို ကယ်ဖို့ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို ခေါ်လာခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီတိုက်ပွဲကတော့ အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုလိုပါပဲ။"
အွန်ဂါရာက ပုဆိန်ကို ချလိုက်ပြီး ပန်းပဲဖိုအနီးတွင် သူမ၏ ကိရိယာများကို စိတ်မပါ့တပါဖြင့် သန့်စင်ကာ စီရီလိုက်သည်။ ထိုအလေ့အကျင့်ဟောင်းများက သူမကို နှစ်သိမ့်မှု ပေးနေပုံရသည်။
"ငါ ပင့်ကူအိမ်ထဲမှာ ရှိနေတုန်းက သူ့ကိုလည်း မုန်းခဲ့မိတယ်။ နာကျင်မှုနဲ့ အဖျားတွေကြောင့် ရူးမတတ် ဖြစ်နေချိန်မှာ ငါ သူ့ကို ထွက်သွားခိုင်းခဲ့တာတောင် အန်းဂမ်ကို ဆိုးဆိုးရွားရွား ကျိန်ဆဲခဲ့မိတယ်။ ငါ ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေကို သူ တစ်ခါမှ မကြားပါစေနဲ့လို့ပဲ နတ်ဘုရားတွေကို ဆုတောင်းနေမိတယ်။"
"သူ ကြားခဲ့ရင်တောင် မင်းက မင်းရဲ့ အခြေအနေမျိုးမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သူ သိမှာပါ။"
ကျူးဖုန်းက ပြောပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။
"နာကျင်မှုနဲ့ ကြောက်စိတ်က လူတစ်ယောက်ကို ပြောင်းလဲသွားစေတတ်တာပဲ။ ဒါက မင်းအတွက် ရှက်စရာ မဟုတ်ပါဘူး။"
"မင်း ပြောတာ ငါ့အစ်မနဲ့ တူလိုက်တာ။"
အွန်ဂါရာက ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အရိပ်အချို့ကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ သူမသည် မကြာသေးမီက အမှတ်တရများကို ပြန်စဉ်းစားရင်း အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းပြီးမှ ဆက်ပြောသည်။
"ဒရူယာက ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် အပြစ်တွေကို ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ အမြဲတမ်း စိတ်အားထက်သန်နေတတ်သူပါ။ နောက်ဆုံးတော့ အန်းဂမ်လည်း ငါ့ကို ပင့်ကူအိမ်ထဲကနေ ဆွဲထုတ်ရင်း အဆိပ်တွေသင့်ခဲ့ရပြီး ဆရာဝန်တွေက ငါတို့ကို အဖျားပျောက်အောင် ရက်ပေါင်းများစွာ ပြုစုပေးခဲ့ရတယ်။ ငါ အဖျားတွေနဲ့ လဲလျောင်းနေချိန်မှာ ဒီပုဆိန်ကို ငါ့စိတ်ထဲမှာ စပြီး ပုံဖော်ခဲ့တာ။ အန်းဂမ်က အဲဒီအဖြစ်အပျက်တွေအားလုံးအတွက် ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်နိုင်ခဲ့ရင် ငါတို့ နှစ်ယောက်ဟာ တစ်ယောက်အတွက် တစ်ယောက် သင့်တော်တယ်ဆိုတာ ငါ သိခဲ့တယ်။ အဲဒီ ပင့်ကူအိမ်ကနေ ငါ့မှာ အမာရွတ်တွေ ကျန်ခဲ့ပေမယ့် ကောင်းကျိုးတွေလည်း ရလာခဲ့တာပေါ့။"
သူမသည် ပန်းပဲဖိုထဲမှ မီးတောက်များကို ငေးကြည့်နေသည်။
"မင်းတို့ရဲ့ အကူအညီနဲ့ လက်စွပ်တွေကို ဖျက်ဆီးပေးခဲ့တာအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ မင်းတို့ကို ဒီမှာ ကြိုဆိုမှု မရှိဘူးလို့ ခံစားခဲ့ရမှန်း ငါ သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ ရှိနေပေးတာကို ငါတို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ငါတို့မှာ အခုလို အချိန်မျိုးမှာ သူငယ်ချင်းတွေ ပိုလိုနေတာပါ။ ဖေဖေလည်း ဒါကို သိပါတယ်။ အော်ဘန်ကလည်း သူ့ရဲ့ ခေါင်းမာမှုတွေ ဘယ်လောက်ပဲ ရှိပါစေ၊ ဒါကို သိနေတာပါပဲ။"
"ငါတို့ ဘယ်လောက်အထိ အကူအညီ ပေးနိုင်မလဲဆိုတာတော့ မပြောတတ်ဘူး။ ငါတို့က လူနှစ်ယောက်တည်းပါ။ အဲဒီအထဲမှာမှ ငယ်ရွယ်သေးတဲ့သူတွေလေ။"
ကျူးဖုန်းက ချန်ချန်၏ အတွေးကို ထပ်ဆင့် ပြောလိုက်သည်။
"ဘုရင်ကတော့ သဘောမတူဘူး။ ဒရူယာက ငါ့ကို အနည်းငယ် ပြောပြဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘုရင် လာဂါမာက သူ့ကိစ္စတချို့မှာ သူ့ဘာသာပဲ ဆုံးဖြတ်ပြီး သူ့လျှို့ဝှက်ချက်တွေကိုပဲ ထိန်းသိမ်းထားတတ်တယ်။ သူက မင်းတို့ကို အရေးပါတဲ့သူတွေလို့ ထင်နေတာ။"
အဲဒီအချက်က ဘာလို့ ငါ့ကို စိတ်သက်သာရာ မရစေတာလဲ။ ကျူးဖုန်းက ထိုအတွေးကို အပြင်သို့ ထုတ်မပြောဘဲ အွန်ဂါရာကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"ဘုရင်အကြောင်း ပြောရရင် ငါတို့ သွားသင့်ပြီ။ အွန်ဂါရာ၊ မင်း တကယ်ပဲ အဆင်ပြေရဲ့လား။"
"ငါ့ရဲ့ ပန်းပဲလုပ်ငန်း စလိုက်ပြီဆိုရင် ငါ့ခေါင်းထဲမှာ တခြားအတွေးတွေ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ နောက်ထပ် ဒီလိုလက်စွပ်မျိုးတွေ ထပ်တွေ့ရင်လည်း မီးထဲကိုပဲ ပစ်ထည့်လိုက်မှာ။"
ဘုရင်၏ ကိုယ်ပိုင်အခန်းများဆီသို့ သူတို့ လျှောက်သွားကြစဉ် အွန်ဂါရာက ယုံကြည်ချက်ရှိရှိဖြင့် ပြောလိုက်သည်။