"ငါတို့ သွားကြရအောင်။"
ကျူးဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ သူတို့အားလုံး ဤအခန်းထဲမှ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာချင်နေကြသည်ကို သူ ရိပ်မိလိုက်ပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း ထိုအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဘုရင် လာဂါမာသည် သူတို့ကို ဤနေရာတွင် တည်းခိုရန် အဘယ်ကြောင့် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ရသနည်းဟု သူ တွေးတောနေမိသည်။ ထိုနေရာရှိ ပုရဝניםမျိုးနွယ်စု အများစုက သူတို့ကို လိုလားမှုမရှိမှန်း ထင်ရှားနေသည် မဟုတ်ပါလား။ ၎င်းတို့၏ မိသားစုကို ကူညီပေးခဲ့သည့်အတွက် ကျေးဇူးတင်သောအားဖြင့် တကယ်ပင် လေးစားသမှုဖြင့် ဖိတ်ခေါ်ခြင်းလော၊ သို့မဟုတ် အခြားသော ရည်ရွယ်ချက်များ ရှိနေသေးသလော။ ကျူးဖုန်း ယခုထိ မြင်တွေ့ခဲ့ရသမျှအရ ဒရူယာသည် ဘုရင်၏ စကားကို နားထောင်သူဖြစ်ပြီး ဘုရင်နှင့် ပြောဆိုဆက်ဆံရာတွင်လည်း အခြားသော ပုရဝניםများထက် ပိုမိုရင်းနှီးမှု ရှိနေသည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဘုရင်က သူတို့ တည်းခိုနေစဉ်အတွင်း စောင့်ကြည့်နေရန် ဒရူယာကို တာဝန်ပေးထားခြင်း ဖြစ်မည်လော။ အကယ်၍ ထိုသို့ဆိုလျှင် အဘယ်ကြောင့်နည်း။
သူတို့သည် ပန်းပဲဖိုထဲသို့ ဝင်လိုက်ကြရာ အပူချိန်နှင့် မီးခိုးငွေ့များက သူတို့ကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။ ကျူးဖုန်းနှင့် ချန်ချန်တို့မှာ ပြင်းထန်သော အခိုးအငွေ့များကြောင့် ချောင်းဆိုးကြပြီး မျက်ရည်များပင် ကျလာကြသည်။ အွန်ဂါရာမှာမူ မိမိအိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာသည့် ကလေးတစ်ယောက်ပမာ မျက်နှာတွင် ပျော်ရွှင်မှုများ ဝင်းပနေသည်။
"ဒီဘက်နားမှာ ရပ်ရင် လေက နည်းနည်း ပိုကောင်းတယ်"
အွန်ဂါရာက နံရံပေါ်ရှိ လခြမ်းပုံသဏ္ဍာန် အပေါက်ငယ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ပြောသည်။ ထိုနေရာမှတစ်ဆင့် မြစ်ဘက်မှ တိုက်ခတ်လာသော လေနုအေးများက မီးခိုးငွေ့များကို ပါးလျသွားစေသည်။ သူမသည် ကျောက်ပြားတစ်ခုဆီသို့ သွားလိုက်ပြီး အနက်ရောင် အဝတ်စဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော အရာတစ်ခုကို ပြလိုက်သည်။ သူမသည် အဝတ်စ၏ ထောင့်တစ်နေရာကို မလိုက်ရာ တောက်ပနေသော ငွေရောင်ဓားသွားတစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပေါ်ထွက်လာသည်။
"ဒါက ငါ့ဘဝရဲ့ လက်ရာပဲ" ဟု သူမက ဆိုသည်။
ကျူးဖုန်းသည် ထိုစစ်ပုဆိန်ကို စစ်ဆေးရန် ကိုယ်ကိုကိုင်းလိုက်သည်။ ချန်ချန်က သူ့ပခုံးနားတွင် ရပ်နေသည်။ သူမသည် လက်နက်များကို အကဲဖြတ်ရာတွင် ကျောက်မျက်ရတနာများကို အကဲဖြတ်သလောက် ကျွမ်းကျင်ခြင်း မရှိသော်လည်း အကောင်းဆုံးသော သတ္တုများကိုမူ ခွဲခြားသိမြင်နိုင်သည်။ ဤပုဆိန်သည် သူမ တစ်သက်တာတွင် မြင်ဖူးသမျှ၌ အကောင်းဆုံးသော မစ်သရယ် (mithral) အရည်အသွေး ဖြစ်နေသည်။ ၎င်းသည် ကောင်းကင်အဆင့် ရတနာမဟုတ်သော်လည်း အလွန်ကောင်းမွန်သော မြေပြင်အဆင့် လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ၎င်းထဲသို့ အစွမ်းထက်သော အနှစ်သာရတစ်ခုကို ထည့်သွင်းပေးနိုင်ပါက ဒဏ္ဍာရီလာ လက်နက်တစ်ခုအဖြစ် အလွယ်တကူ ပြောင်းလဲသွားနိုင်သည်။ ပုဆိန်သွားပေါ်တွင် ထွင်းထုထားသော အဆောင်သင်္ကေတများသည် သူမအရင်က မြင်ဖူးသည့် ဘလက်ဟွန်း (Blackhorn) ပုဆိန်များပေါ်ရှိ သင်္ကေတများနှင့် ဆင်တူသော်လည်း ဤသင်္ကေတများမှာမူ ဝိညာဉ်ပန်းပဲဆရာတစ်ဦး၏ ကျွမ်းကျင်မှုနှင့် တိကျသေချာမှုတို့ဖြင့် ထွင်းထုထားခြင်း ဖြစ်သည်။
"ဒီအဆောင်သင်္ကေတတွေကို မင်းကိုယ်တိုင် ထွင်းထုထားတာလား။"
ကျူးဖုန်းက မေးလိုက်သည်။ သူသည် ထိုရှုပ်ထွေးလှသော ထွင်းထုချက်များကို လက်ဖြင့် တို့ထိကြည့်ချင်စိတ်ကို အနိုင်နိုင် ထိန်းချုပ်ထားရသည်။ ထိုအဆောင်သင်္ကေတများ၏ အလယ်ဗဟိုမှ နီရဲသော မီးပွားများ လျှပ်ခနဲ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသလော။ ဤအဆောင်သင်္ကေတများကြောင့်ပင် ဤလက်နက်သည် ဒဏ္ဍာရီလာ အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားခြင်း ဖြစ်ပေမည်။ ဤသည်မှာ ဘုရင်တစ်ပါးအား စစ်မြေပြင်သို့ ပို့ဆောင်ပေးနိုင်မည့် လက်နက်မျိုး သို့မဟုတ် အွန်ဂါရာ၏ ချစ်ရသူအတွက် သင့်လျော်သော လက်နက်မျိုး ဖြစ်သည်။
"ငါ့အမေကတော့ ငါ့မှာ ပန်းပဲဆရာတစ်ယောက်ရဲ့ လက်မျိုး မရှိဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာ။"
အွန်ဂါရာက ပြောသည်။ သူမသည် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ စကားဆက်သည်။
"သူမက ငါ့လက်တွေက သိမ်မွေ့တဲ့ အလုပ်မျိုးအတွက်ပဲ ဖန်တီးထားတာလို့ ပြောခဲ့ဖူးတယ်။ သူမပြောတာ မှန်တာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါကတော့ နှစ်ခုစလုံးကို အောင်မြင်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်။ အမေသာ ဒီပုဆိန်ကို မြင်ရရင် သဘောကျမိမှာ အသေအချာပါပဲ။ တကယ်ကို သဘောကျမိမှာပါ။"
"ဒီလက်နက်ကို ဖန်တီးဖို့ ဘယ်လောက်ကြာအောင် အချိန်ယူခဲ့ရသလဲ။"
ကျူးဖုန်းက မေးလိုက်သည်။
"ဒီလက်နက်ရဲ့ ဇာတ်လမ်း အစကနေ အဆုံးထိဆိုရင်တော့ တစ်နှစ်လောက် အချိန်ယူခဲ့ရတယ်။"
အွန်ဂါရာက စစ်ပုဆိန်ကို လက်ဖြင့် မြှောက်လိုက်သည်။
"ငါ ဒီပုဆိန်ကို 'ကောင်းကင်မီးတောက်' လို့ နာမည်ပေးထားတယ်။ အန်းဂမ်က အဲဂျန်း (Aejun) မှာ ခရီးသွားခဲ့တဲ့ အကြောင်းတွေ၊ တောင်တန်းတွေ၊ မြက်ခင်းပြင်တွေ၊ ကျယ်ပြောလှတဲ့ ကောင်းကင်ကြီးအကြောင်းတွေကို ပြောပြတဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေကြောင့်ပေါ့။ နာမည်အတွက် အဆောင်သင်္ကေတကို ဒီဓားသွားရဲ့ အလယ်ဗဟိုမှာ ထွင်းထားပြီး ဘေးနှစ်ဖက်မှာတော့ ငါ့မိသားစုရဲ့ သင်္ကေတနဲ့ သူ့ရဲ့ သင်္ကေတတွေကို ထည့်ထားတယ်။"
"မင်းတို့ လက်ထပ်ပြီးရင် ခရီးတွေ ထပ်သွားဦးမှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီမှာပဲ အခြေချဖို့ စိတ်ကူးထားသလား။"
ချန်ချန်က မေးသည်။
"ကောင်းကင်ဘုံက ခွင့်ပြုရင်တော့ ငါတို့ မျက်နှာပြင်လောကကို သွားကြည့်ကြမှာပါ။ အန်းဂမ်က သူ့ရဲ့ ငယ်ဘဝတုန်းက စွန့်စားခဲ့တဲ့ နေရာတွေကို ငါ့ကို ပြသချင်နေတာလေ။"
အွန်ဂါရာက စစ်ပုဆိန်ကို စားပွဲပေါ် ပြန်တင်လိုက်ပြီး အနက်ရောင်အဝတ်စဖြင့် ဂရုတစိုက် ပြန်ဖုံးလိုက်ရင်း ပြောသည်။
"ဒါပေမဲ့ အရင်ဆုံး ဒီမှာ ဖြစ်နေတဲ့ စစ်ပွဲကို အဆုံးသတ်ရဦးမယ်။"
ကျူးဖုန်း ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။ ကျူးကျော်သူများ၏ အေးစက်စက် အရိပ်အယောင်သည် ရွှေရောင်လင်းနေသည့် ပန်းပဲဖိုထဲ၌ပင် လွှမ်းမိုးနေသည်။ သူ ကူညီပေးချင်သော်လည်း ဤကဲ့သို့ ရှေးကျသော ပုရဝניםမျိုးနွယ်စုတို့၏ ပဋိပက္ခတွင် သူသည် အရေးပါသော ကစားပွဲတစ်ခုထဲမှ အသေးအဖွဲ အရုပ်တစ်ရုပ်သာ ဖြစ်နေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ယောင်မို (Yaomos)၊ သူတို့သည် ပုရဝניםတို့နှင့်အတူ မြေအောက်လိုဏ်ခေါင်းများထဲတွင် နေထိုင်သည့် မှောင်မိုက်သော အယ်လ်ဗင်မျိုးနွယ်စုများ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတို့ကဲ့သို့ အပြင်လူများပင်လျှင် သေးငယ်သော ခြေလှမ်းများကို စတင်လှမ်းနိုင်သေးသည်။
"မင်း ဒရိုး (drow) တွေဆီကနေ သိမ်းယူခဲ့တဲ့ လက်စွပ်တွေကို ငါ့ကို ပြမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်မလား။ အခု ကြည့်လို့ ရမလား။"
ချန်ချန်က မေးသည်။
"ရတာပေါ့။"
အွန်ဂါရာက သူတို့ကို ပန်းပဲဖိုဆီ ခေါ်သွားပြီး လက်စွပ်များကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူမက ထိုလက်စွပ်များကို ပန်းပဲခုံပေါ်တွင် တစ်ဝက်တစ်ပျက် စက်ဝိုင်းပုံစံ ချထားလိုက်သည်။
"ငါ့အဖေ ပြောတာ မှန်တယ်။ ငါ ဒီမှာ မှောင်မိုက်တဲ့ မှော်အတတ်တွေကို သိမ်းထားရတာ မကြိုက်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က ဘာတွေ လုပ်နိုင်လဲဆိုတာ မသိဘဲနဲ့ အရည်ပျော်ပစ်ဖို့လည်း ဝန်လေးနေမိတယ်။ နောက်တစ်ခါ ယောင်မိုတွေကို ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ သူတို့ရဲ့ မှော်ပညာတွေကို သူတို့ဆီ ပြန်လှည့်သုံးနိုင်ကောင်းရဲ့။"
ချန်ချန်က လက်စွပ်များအပေါ်တွင် လက်ကို မြှောက်ထားပြီး မှော်စကားလုံးများကို ရွတ်ဆိုနေသည်ကို ကျူးဖုန်း စောင့်ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ စွမ်းအင်များ စုစည်းပြီး သွေးစွမ်းအင်ဖြင့် တည်ငြိမ်သွားသည်ကို သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။
လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော စကားလုံးများကြားတွင် တိုးတိုးလေး ညည်းတွားသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး လက်စွပ်များ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် ပုန်းကွယ်နေသည့် မှော်အတတ်များကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ထိုစဉ် ချန်ချန်သည် တုံ့ပြန်လာသည့် မှော်အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်းသည် ရေခဲအပ်များကဲ့သို့ သူမ၏ လက်ချောင်းများကို ရစ်ပတ်ထားသည်။ ထိုခံစားချက်က သူမကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေသည်။ သူမသည် ဤမျှအထိ အေးစက်ပြီး ရိုင်းစိုင်းသော မှော်အတတ်မျိုးကို တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးခဲ့ပေ။ သေခြင်းတရား စွမ်းအင် သို့မဟုတ် ဂူ (gu) ရောဂါဆိုးများနှင့်ပင် မတူပေ။ သူမ အံ့အားသင့်သင့်မရှိသင့်ကို မသိသော်လည်း လက်ကို အမြန်ချလိုက်ပြီး သူမနှင့် လက်စွပ်များအကြား ဆက်သွယ်မှုကို ဖြတ်တောက်လိုက်ရသည့်အတွက် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။
"ဒီလက်စွပ်တွေမှာ မှော်စွမ်းအားတွေ ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သိပ်မပြင်းထန်ဘူး၊ ပြီးတော့ ဒါတွေက ပျက်စီးစေတဲ့ သဘောမျိုးတော့ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ခံစားရတယ်။"
ချန်ချန်က ပြောသည်။ သူမသည် ပန်းပဲခုံပေါ်မှ လက်စွပ်တစ်ကွင်းကို ဂရုတစိုက် ကောက်ယူလိုက်ပြီး အလယ်လက်ချောင်းတွင် စွပ်လိုက်သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဖြတ်သန်းသွားသည့် အေးစက်မှုကို စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့်ဟုသာ ယူဆလိုက်ရင်း အွန်ဂါရာဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
"ယောင်မိုတွေက ဒီလက်စွပ်တွေကို အသက်သွင်းဖို့အတွက် စကားလုံးတွေကို သုံးတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အတွင်းစွမ်းအင်နဲ့ အသက်သွင်းတာလား၊ မင်း ကြားဖူးသလား။"
ပုရဝניםအမျိုးသမီးက ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြန်ဖြေသည်။
"စကားလုံးတွေနဲ့။ မင်း အဲဒီတစ်ခုကို အသက်သွင်းကြည့်မလို့လား။"
"နေပါဦး ချန်ချန်။ မင်း ဒါကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပါ့မလား။"
ကျူးဖုန်းက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။
"ရပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အွန်ဂါရာ၊ မင်း ခွင့်ပြုမှပဲ ငါ စမ်းသပ်ကြည့်မှာပါ။"
ချန်ချန်က ပြန်ပြောပြီးနောက် အွန်ဂါရာဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
"ဒါက မင်းရဲ့ အိမ်၊ မင်းရဲ့ လျှို့ဝှက်နယ်မြေပဲ။ မင်းကို ထိခိုက်စေမယ့် မုန်းတီးဖွယ် မှော်အတတ်တွေကို ငါ ဒီနေရာမှာ မဖော်ထုတ်ပါဘူး။"
အွန်ဂါရာသည် ပန်းပဲခုံကို လက်ဖြင့် တို့ထိလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို ပြန်တို့လိုက်သည်။ သူတို့အကြားတွင် မမြင်နိုင်သော ကြိုးတစ်ချောင်း ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အပြင်လူတွေထက် မင်းက ပိုနားလည်ပေးနိုင်တယ်။ စမ်းသပ်ပေးပါ။ ဒရိုးတွေက ငါတို့ တံခါးဝမှာ ရောက်နေတဲ့အချိန်မှာ ဘာမှ လုံခြုံမှု မရှိတော့ဘူးလေ။"
"ဒါဆိုရင် နည်းနည်း ဖယ်ပေးထားပါ။ လုံခြုံရေးအတွက်ပါ။"
ချန်ချန်က လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး အသက်သွင်းသည့် စကားလုံးကို ထပ်ရွတ်ကာ စောင့်နေလိုက်သည်။
ထိုအခါ ပန်းပဲဖို၏ မှောင်မိုက်သော ထောင့်များမှ ပင့်ကူများ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ အစပိုင်းတွင် သူတို့သည် သေးငယ်ပြီး လျင်မြန်စွာ ပြေးလွှားနေသော အညိုရောင် အစက်အပြောက်များသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် လက်စွပ်မှ မှော်စွမ်းအင်များ ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ တုန်ခါလာသည်နှင့်အမျှ ပင့်ကူများသည် ပိုမိုကြီးထွားလာသည်။ သူတို့၏ အမွေးထူသော ကိုယ်ခန္ဓာများနှင့် အဆုံးမရှိသော အနက်ရောင် မျက်လုံးများသည် ပန်းပဲဖို၏ အလင်းရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေပြီး ချန်ချန်ကို ဝိုင်းရံလိုက်ကြသည်။
"အားလုံး အဆင်ပြေပါတယ်။"
သူမက အွန်ဂါရာနှင့် ကျူးဖုန်းကို စိတ်အေးစေရန် ရည်ရွယ်၍ ပြောလိုက်သည်။
"သူတို့ တိုက်ခိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့က လက်စွပ်ကို ဝတ်ဆင်ထားသူကိုပဲ နာခံတာ။"
"ချန်ချန်၊ သူတို့ နီဖီလီယာ (nephilias) တွေ ဖြစ်မလာခင် အမြန် ဖယ်ရှားပစ်လိုက်ပါ။"
ကျူးဖုန်းက တင်းမာသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ထိုစဉ် ပြတ်သားသော အော်သံတစ်ခုကြောင့် ချန်ချန်၏ အာရုံသည် သူမ၏ ခြေထောက်နားတွင် စုဝေးနေသည့် ပင့်ကူအုပ်ကြီးဆီမှ လွင့်စင်သွားသည်။ အခန်းတစ်ဖက်တွင် အွန်ဂါရာသည် ကျူးဖုန်း၏ လက်မောင်းကို နှစ်လက်စလုံးဖြင့် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ ပုရဝניםအမျိုးသမီးသည် အားသန်သူ ဖြစ်သော်လည်း ကျူးဖုန်းမှာမူ တုတ်တုတ်မျှ မလှုပ်ပေ။ သူသည် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ချီ (chi) စွမ်းအင်ဖြင့် ကာကွယ်ထားပြီးဖြစ်ကြောင်း ချန်ချန် သိလိုက်သည်။ အွန်ဂါရာ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေပြီး ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ရုပ်တုတစ်ခုပမာ တောင့်ခဲနေသည်။ သူမသည် ပင့်ကူများကိုသာ စိုက်ကြည့်နေပြီး အကြည့်မလွှဲနိုင် ဖြစ်နေသည်။
ပင့်ကူများ ပိုမိုများပြားလာသည်။
အွန်ဂါရာ၏ ကျောက်စားပွဲခုံအမြင့်ရှိသော၊ တောက်ပသည့် ကိုယ်ခန္ဓာရှိသည့် ပင့်ကူကြီးများသည် အရိပ်ထဲမှ လှပပြီး အနက်ရောင် ခြေထောက်များဖြင့် တွားသွား ထွက်ပေါ်လာသည်။ သေးငယ်သော ပင့်ကူများမှာ ရာနှင့်ချီ ရှိနေပြီး စားပွဲများ၊ ပန်းပဲခုံများပေါ်တွင် ပြည့်နှက်နေကာ အွန်ဂါရာ၏ ပုဆိန်ကို ဖုံးအုပ်ထားသော အဝတ်စပေါ်တွင် အသက်ဝင်နေသော ကော်ဇောတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ပုရဝניםအမျိုးသမီးသည် ထိန်းမနိုင်တော့ပေ။ သူမသည် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဒူးထောက်ကျကာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မျက်လုံးကို အုပ်လိုက်သည်။ သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးခြင်းဖြင့် တုန်ရီနေသည်။
"ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ မျက်ရည်တို့၊ ဒါတွေကို ရပ်တန့်ပေးပါတော့!"
သူမ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူမသည် သူမ၏ အရေပြားကို ကုတ်ဖဲ့လိုက်ပြီး ဆံပင်ကျစ်ဆံမြီးများကို ဆွဲဖြုတ်ကာ မျက်နှာတစ်ဝိုက်တွင် ရှုပ်ထွေးသွားစေသည်။
"နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေတာပဲ! ငါ ဒါတွေကို ဖယ်လို့ မရဘူး!"
ချန်ချန်သည် လက်စွပ်ကို လက်ချောင်းမှ ဆွဲချွတ်လိုက်ပြီး ပန်းပဲခုံပေါ်မှ ကျန်လက်စွပ်များကိုပါ ကောက်ယူကာ ပန်းပဲဖိုထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။ မီးတောက်များသည် မှော်ပညာနှင့် သတ္တုများကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း စားသုံးလိုက်သကဲ့သို့ တဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်လာသည်။ အိုက်စလင်သည် အပူချိန်ကြောင့် မျက်နှာမှ ချွေးများ စီးကျလာသော်လည်း မီးတောက်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ ခြေထောက်အောက်ရှိ အသေးဆုံး ပင့်ကူများသည် အပူနှင့် အလင်းရောင်ကြောင့် လှည့်ထွက်ပြေးကာ မှောင်မိုက်သော ထောင့်များသို့ ပြန်လည် ဆုတ်ခွာသွားသည်။ ကြီးမားသော ပင့်ကူများမှာမူ ရိုးရှင်းစွာပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
"மாயအမြင်တွေပဲ။"
ကျူးဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ ဤပန်းပဲဆရာသည် အိပ်မက်များနှင့် மாயအမြင်များကို ဖန်တီးသည့် ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ရပေမည်။
ချန်ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"ငါ အစောကတည်းက သတိထားမိခဲ့သင့်တာ။ လက်စွပ်ရဲ့ မှော်စွမ်းအင်က သေးငယ်တဲ့ ပင့်ကူတွေကို ဆွဲဆောင်ပြီး သူတို့ရဲ့ ပုံစံကို သုံးကာ ပိုမိုကြီးမားတဲ့ மாயအမြင်တွေကို ဖန်တီးတာပဲ။ စစ်ပွဲတစ်ခုမှာ ဒီလို ပင့်ကူအုပ်ကြီးတွေ ဝင်လာတာကို မြင်လိုက်ရရင် အတော်ဆုံး စစ်သည်တွေတောင် စိတ်ဓာတ်ကျသွားနိုင်တယ်။ ယောင်မိုတွေက အဲဒီကြောက်စိတ်ကို အသုံးချပြီး မင်းတို့မြို့ကို အသာစီးရအောင် လုပ်နေတာ။"
"အဆင်ပြေသွားပါပြီ အွန်ဂါရာ၊ အားလုံး ပျောက်သွားပါပြီ။"
ကျူးဖုန်းက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ ဤသူတို့သည် စိုက်ပျိုးသူများ မဟုတ်ကြပေ။ အကယ်၍သာ သူတို့ စိုက်ပျိုးသူများ ဖြစ်ခဲ့ကြလျှင် အလွန်အစွမ်းထက်သော မျိုးနွယ်စု ဖြစ်လာကြလိမ့်မည်။ သို့သော် သူတို့သည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အတတ်ပညာများကို အလွန်အမင်း သိကျွမ်းကြသည်။ ချန်ချန်က စားပွဲမှ ခွာလိုက်ချိန်တွင် သူ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ အွန်ဂါရာသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လျက် မျက်နှာကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အုပ်ထားဆဲဖြစ်သည်။ သူမသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ရီနေသည်။ ချန်ချန်သည် သူမဘေးသို့ သွား၍ ဒူးထောက်လိုက်သည်။ သူမသည် အွန်ဂါရာ၏ ပခုံးကို ထိလိုက်သောအခါ ပုရဝניםအမျိုးသမီးက လန့်ဖျပ်သွားပြီး ပိုမိုကျုံ့ဝင်သွားကာ ပျောက်ကွယ်သွားလိုသည့်အလား ဖြစ်နေသည်။
"အဆင်ပြေပါတယ်"
ချန်ချန်က နှစ်သိမ့်သော အသံဖြင့် ပြောသည်။
"သူတို့ မရှိတော့ပါဘူး။ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပါပြီ။"
းတွေကို သုံးတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အတွင်းစွမ်းအင်နဲ့ အသက်သွင်းတာလား၊ မင်း ကြားဖူးသလား။"
ပုရဝניםအမျိုးသမီးက ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြန်ဖြေသည်။
"စကားလုံးတွေနဲ့။ မင်း အဲဒီတစ်ခုကို အသက်သွင်းကြည့်မလို့လား။"
"နေပါဦး ချန်ချန်။ မင်း ဒါကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပါ့မလား။"
ကျူးဖုန်းက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။
"ရပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အွန်ဂါရာ၊ မင်း ခွင့်ပြုမှပဲ ငါ စမ်းသပ်ကြည့်မှာပါ။"
ချန်ချန်က ပြန်ပြောပြီးနောက် အွန်ဂါရာဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
"ဒါက မင်းရဲ့ အိမ်၊ မင်းရဲ့ လျှို့ဝှက်နယ်မြေပဲ။ မင်းကို ထိခိုက်စေမယ့် မုန်းတီးဖွယ် မှော်အတတ်တွေကို ငါ ဒီနေရာမှာ မဖော်ထုတ်ပါဘူး။"
အွန်ဂါရာသည် ပန်းပဲခုံကို လက်ဖြင့် တို့ထိလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို ပြန်တို့လိုက်သည်။ သူတို့အကြားတွင် မမြင်နိုင်သော ကြိုးတစ်ချောင်း ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အပြင်လူတွေထက် မင်းက ပိုနားလည်ပေးနိုင်တယ်။ စမ်းသပ်ပေးပါ။ ဒရိုးတွေက ငါတို့ တံခါးဝမှာ ရောက်နေတဲ့အချိန်မှာ ဘာမှ လုံခြုံမှု မရှိတော့ဘူးလေ။"
"ဒါဆိုရင် နည်းနည်း ဖယ်ပေးထားပါ။ လုံခြုံရေးအတွက်ပါ။"
ချန်ချန်က လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး အသက်သွင်းသည့် စကားလုံးကို ထပ်ရွတ်ကာ စောင့်နေလိုက်သည်။
ထိုအခါ ပန်းပဲဖို၏ မှောင်မိုက်သော ထောင့်များမှ ပင့်ကူများ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ အစပိုင်းတွင် သူတို့သည် သေးငယ်ပြီး လျင်မြန်စွာ ပြေးလွှားနေသော အညိုရောင် အစက်အပြောက်များသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် လက်စွပ်မှ မှော်စွမ်းအင်များ ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ တုန်ခါလာသည်နှင့်အမျှ ပင့်ကူများသည် ပိုမိုကြီးထွားလာသည်။ သူတို့၏ အမွေးထူသော ကိုယ်ခန္ဓာများနှင့် အဆုံးမရှိသော အနက်ရောင် မျက်လုံးများသည် ပန်းပဲဖို၏ အလင်းရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေပြီး ချန်ချန်ကို ဝိုင်းရံလိုက်ကြသည်။
"အားလုံး အဆင်ပြေပါတယ်။"
သူမက အွန်ဂါရာနှင့် ကျူးဖုန်းကို စိတ်အေးစေရန် ရည်ရွယ်၍ ပြောလိုက်သည်။
"သူတို့ တိုက်ခိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့က လက်စွပ်ကို ဝတ်ဆင်ထားသူကိုပဲ နာခံတာ။"
"ချန်ချန်၊ သူတို့ နီဖီလီယာ (nephilias) တွေ ဖြစ်မလာခင် အမြန် ဖယ်ရှားပစ်လိုက်ပါ။"
ကျူးဖုန်းက တင်းမာသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ထိုစဉ် ပြတ်သားသော အော်သံတစ်ခုကြောင့် ချန်ချန်၏ အာရုံသည် သူမ၏ ခြေထောက်နားတွင် စုဝေးနေသည့် ပင့်ကူအုပ်ကြီးဆီမှ လွင့်စင်သွားသည်။ အခန်းတစ်ဖက်တွင် အွန်ဂါရာသည် ကျူးဖုန်း၏ လက်မောင်းကို နှစ်လက်စလုံးဖြင့် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ ပုရဝניםအမျိုးသမီးသည် အားသန်သူ ဖြစ်သော်လည်း ကျူးဖုန်းမှာမူ တုတ်တုတ်မျှ မလှုပ်ပေ။ သူသည် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ချီ (chi) စွမ်းအင်ဖြင့် ကာကွယ်ထားပြီးဖြစ်ကြောင်း ချန်ချန် သိလိုက်သည်။ အွန်ဂါရာ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေပြီး ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ရုပ်တုတစ်ခုပမာ တောင့်ခဲနေသည်။ သူမသည် ပင့်ကူများကိုသာ စိုက်ကြည့်နေပြီး အကြည့်မလွှဲနိုင် ဖြစ်နေသည်။
ပင့်ကူများ ပိုမိုများပြားလာသည်။
အွန်ဂါရာ၏ ကျောက်စားပွဲခုံအမြင့်ရှိသော၊ တောက်ပသည့် ကိုယ်ခန္ဓာရှိသည့် ပင့်ကူကြီးများသည် အရိပ်ထဲမှ လှပပြီး အနက်ရောင် ခြေထောက်များဖြင့် တွားသွား ထွက်ပေါ်လာသည်။ သေးငယ်သော ပင့်ကူများမှာ ရာနှင့်ချီ ရှိနေပြီး စားပွဲများ၊ ပန်းပဲခုံများပေါ်တွင် ပြည့်နှက်နေကာ အွန်ဂါရာ၏ ပုဆိန်ကို ဖုံးအုပ်ထားသော အဝတ်စပေါ်တွင် အသက်ဝင်နေသော ကော်ဇောတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ပုရဝניםအမျိုးသမီးသည် ထိန်းမနိုင်တော့ပေ။ သူမသည် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဒူးထောက်ကျကာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မျက်လုံးကို အုပ်လိုက်သည်။ သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးခြင်းဖြင့် တုန်ရီနေသည်။
"ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ မျက်ရည်တို့၊ ဒါတွေကို ရပ်တန့်ပေးပါတော့!"
သူမ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူမသည် သူမ၏ အရေပြားကို ကုတ်ဖဲ့လိုက်ပြီး ဆံပင်ကျစ်ဆံမြီးများကို ဆွဲဖြုတ်ကာ မျက်နှာတစ်ဝိုက်တွင် ရှုပ်ထွေးသွားစေသည်။
"နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေတာပဲ! ငါ ဒါတွေကို ဖယ်လို့ မရဘူး!"
ချန်ချန်သည် လက်စွပ်ကို လက်ချောင်းမှ ဆွဲချွတ်လိုက်ပြီး ပန်းပဲခုံပေါ်မှ ကျန်လက်စွပ်များကိုပါ ကောက်ယူကာ ပန်းပဲဖိုထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။ မီးတောက်များသည် မှော်ပညာနှင့် သတ္တုများကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း စားသုံးလိုက်သကဲ့သို့ တဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်လာသည်။ အိုက်စလင်သည် အပူချိန်ကြောင့် မျက်နှာမှ ချွေးများ စီးကျလာသော်လည်း မီးတောက်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ ခြေထောက်အောက်ရှိ အသေးဆုံး ပင့်ကူများသည် အပူနှင့် အလင်းရောင်ကြောင့် လှည့်ထွက်ပြေးကာ မှောင်မိုက်သော ထောင့်များသို့ ပြန်လည် ဆုတ်ခွာသွားသည်။ ကြီးမားသော ပင့်ကူများမှာမူ ရိုးရှင်းစွာပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
"மாயအမြင်တွေပဲ။"
ကျူးဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ ဤပန်းပဲဆရာသည် အိပ်မက်များနှင့် மாயအမြင်များကို ဖန်တီးသည့် ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ရပေမည်။
ချန်ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"ငါ အစောကတည်းက သတိထားမိခဲ့သင့်တာ။ လက်စွပ်ရဲ့ မှော်စွမ်းအင်က သေးငယ်တဲ့ ပင့်ကူတွေကို ဆွဲဆောင်ပြီး သူတို့ရဲ့ ပုံစံကို သုံးကာ ပိုမိုကြီးမားတဲ့ மாயအမြင်တွေကို ဖန်တီးတာပဲ။ စစ်ပွဲတစ်ခုမှာ ဒီလို ပင့်ကူအုပ်ကြီးတွေ ဝင်လာတာကို မြင်လိုက်ရရင် အတော်ဆုံး စစ်သည်တွေတောင် စိတ်ဓာတ်ကျသွားနိုင်တယ်။ ယောင်မိုတွေက အဲဒီကြောက်စိတ်ကို အသုံးချပြီး မင်းတို့မြို့ကို အသာစီးရအောင် လုပ်နေတာ။"
"အဆင်ပြေသွားပါပြီ အွန်ဂါရာ၊ အားလုံး ပျောက်သွားပါပြီ။"
ကျူးဖုန်းက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ ဤသူတို့သည် စိုက်ပျိုးသူများ မဟုတ်ကြပေ။ အကယ်၍သာ သူတို့ စိုက်ပျိုးသူများ ဖြစ်ခဲ့ကြလျှင် အလွန်အစွမ်းထက်သော မျိုးနွယ်စု ဖြစ်လာကြလိမ့်မည်။ သို့သော် သူတို့သည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အတတ်ပညာများကို အလွန်အမင်း သိကျွမ်းကြသည်။ ချန်ချန်က စားပွဲမှ ခွာလိုက်ချိန်တွင် သူ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ အွန်ဂါရာသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လျက် မျက်နှာကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အုပ်ထားဆဲဖြစ်သည်။ သူမသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ရီနေသည်။ ချန်ချန်သည် သူမဘေးသို့ သွား၍ ဒူးထောက်လိုက်သည်။ သူမသည် အွန်ဂါရာ၏ ပခုံးကို ထိလိုက်သောအခါ ပုရဝניםအမျိုးသမီးက လန့်ဖျပ်သွားပြီး ပိုမိုကျုံ့ဝင်သွားကာ ပျောက်ကွယ်သွားလိုသည့်အလား ဖြစ်နေသည်။
"အဆင်ပြေပါတယ်"
ချန်ချန်က နှစ်သိမ့်သော အသံဖြင့် ပြောသည်။
"သူတို့ မရှိတော့ပါဘူး။ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပါပြီ။"
အွန်ဂါရာသည် ချန်ချန်၏ ထိတွေ့မှုကို ခံလိုက်ရသည့်အခါ ပို၍ပင် တုန်လှုပ်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို လုံးဝကျုံ့ချလိုက်သည်။ သူမသည် အသက်ရှူသံများပင် မမှန်တော့ဘဲ တုန်ရီနေဆဲဖြစ်သည်။ ချန်ချန်သည် သူမ၏ ပခုံးကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးရင်း အသံကို တိုးလျော့ကာ နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။
"အွန်ဂါရာ... အားလုံး ပြီးသွားပြီ။ အဲဒီ ပင့်ကူတွေက တကယ့်အကောင်တွေ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့က မင်းရဲ့ စိတ်ကို လှည့်စားနေတဲ့ மாயအမြင်တွေပဲ။ ငါ လက်စွပ်ကို ဖယ်လိုက်ပြီလေ၊ အခု အားလုံး အေးဆေး ဖြစ်သွားပြီ။"
အွန်ဂါရာသည် တဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းမော့လာသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်တောက်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း အနည်းငယ် သက်သာရာရသွားပုံ ပေါ်သည်။ သူမသည် ကျူးဖုန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးမှ ချန်ချန်၏ လက်ကို အသာအယာ ဖယ်ရှားလိုက်သည်။
"ငါ... ငါ တောင်းပန်ပါတယ်။ ငါ အဲဒီလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ အဲဒီ လက်စွပ်ရဲ့ မှော်စွမ်းအားက ငါ့ရဲ့ အထိန်းအကွပ်တွေကို ဖောက်ထွက်သွားလိမ့်မယ်လို့ ငါ မမျှော်လင့်ထားမိဘူး။"
ကျူးဖုန်းက အနီးသို့ တိုးကပ်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။
"အဲဒါ မင်းအမှား မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒီ လက်စွပ်တွေက အစကတည်းက လူတွေကို စိတ်ဓာတ်ကျအောင်၊ ကြောက်ရွံ့အောင် ဖန်တီးထားတာ။ မင်းရဲ့ စိတ်စွမ်းအားက အဲဒီလောက်အထိ ပြင်းထန်တဲ့ ဖိအားကို ခံနိုင်ရည်ရှိတာတောင် အံ့ဩဖို့ကောင်းနေပြီ။"
အွန်ဂါရာသည် မတ်တတ်ရပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သူမ၏ ခြေထောက်များမှာ အနည်းငယ် ယိုင်နဲ့နေသေးသည်။ သူမသည် ပန်းပဲဖိုထဲရှိ မီးတောက်များကို ငေးကြည့်ရင်း ညည်းတွားလိုက်သည်။
"ဒီပစ္စည်းတွေကို ဘယ်သူက ဖန်တီးခဲ့တာလဲ ဆိုတာကို ငါ သိချင်မိတယ်။ သူတို့က ရိုးရိုးလက်ဝတ်ရတနာတွေ မဟုတ်မှန်း ငါ အခု သေချာပေါက် သိလိုက်ရပြီ။ ဒါတွေက လက်နက်တွေထက် ပိုဆိုးတဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ခိုက်မှုတွေပဲ။"
ချန်ချန်သည် သူမကို ကူညီပေးရင်း မေးလိုက်သည်။
"ဒီလက်စွပ်တွေက ဘယ်ကနေ ရောက်လာတာလဲ၊ အွန်ဂါရာ။ မင်း ဒါတွေကို ဘယ်လို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့တာလဲ။"
အွန်ဂါရာသည် နံရံတွင် မှီလိုက်ပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။
"ဒါတွေက ငါတို့မြို့ရဲ့ အရှေ့ဘက်က ကျောက်တောင်ကြားမှာ ရှာတွေ့ခဲ့တာ။ အဲဒီနေရာက ဒရိုးတွေရဲ့ ကျူးကျော်မှု မစခင်ကတည်းက ပိတ်ထားတဲ့ လိုဏ်ဂူတစ်ခုပါ။ ငါတို့ ပန်းပဲဆရာတွေက ဒီသတ္တုတွေရဲ့ ထူးခြားမှုကို စိတ်ဝင်စားလို့ ယူလာခဲ့မိတာ။ ဒါပေမဲ့... ဒါက ကျိန်စာသင့်နေတဲ့ ပစ္စည်းတွေ ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ငါတို့ မထင်ခဲ့မိဘူး။"
ချန်ချန်သည် သူမကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကျူးဖုန်းဘက်သို့ လှည့်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ဤလက်စွပ်များ၏ နောက်ကွယ်တွင် ပိုမိုကြီးမားသော လျှို့ဝှက်ချက်များ ရှိနေကြောင်း နားလည်သွားကြသည်။
"အွန်ဂါရာ၊ ဒီပစ္စည်းတွေကို ထပ်ပြီး မထိပါနဲ့တော့။ ငါတို့ ဒါတွေကို ဘယ်လို ဖျက်ဆီးရမလဲ ဒါမှမဟုတ် ဘယ်လို သန့်စင်ရမလဲဆိုတာကို ရှာဖွေရမယ်။ မဟုတ်ရင် ဒီလက်စွပ်တွေက မင်းတို့မြို့ကို အတွင်းကနေ ပြိုကွဲသွားအောင် လုပ်လိမ့်မယ်။"
အွန်ဂါရာသည် ခေါင်းကို ခပ်မြန်မြန် ညိတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်မှုများ လျော့ပါးသွားပြီး ပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။
"ဟုတ်ပြီ... ငါ နားလည်ပါပြီ။ ငါတို့ အတူတူ လုပ်ဆောင်ကြတာပေါ့။"