"မင်း အစီအစဉ်ကိုတော့ ကောင်းကောင်းဆွဲထားတာပဲ။"
ဂါလာဇာက ပြောလိုက်ပြီး စကားကို ဆက်သည်။
"ငါ့ကို ဒေါသထွက်နေတဲ့ လူပုတွေက ဒြပ်စင်ကျောက်တုံးတွေနဲ့ ပစ်ပေါက်ဖို့ စောင့်နေတာမျိုးလည်း မဟုတ်ဘူး၊ ဘယ်သူမှမမြင်တဲ့နေရာမှာ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ကွပ်မျက်ဖို့ပဲ ရှိတာပေါ့။"
"မင်းတို့လိုကောင်မျိုးအတွက် ပုံမှန်ကျောက်တုံးတွေကိုတောင် အလကားမဖြုန်းဘူး၊ ဒြပ်စင်ကျောက်တုံးတွေအကြောင်းတော့ ပြောမနေနဲ့တော့။"
မိုရီယာကာက ထိုသို့ပြောပြီးနောက် စကားကို ဆက်လိုက်သည်။
"ငါတို့က မင်းရဲ့နောက်ကျောကို ဓားနဲ့ထိုးမှာလည်း မဟုတ်သလို၊ ဖွက်ထားတဲ့ အပ်နဲ့လည်း ထိုးမှာမဟုတ်ဘူး။ မင်းသေမယ့်အချိန်ရောက်ရင် မင်းကိုယ်တိုင် မြင်ရလိမ့်မယ်၊ ဒရို (Drow)။ ငါ ကတိပေးတယ်။"
ဂါလာဇာက ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်လိုက်ပြီး ဘာမှပြန်မပြောပေ။
ဘုရင် လာဂါမာ၏ အခန်းသို့ ရောက်သောအခါ ဘုရင်သည် မိုရီယာကာမှလွဲ၍ ကျန်အစောင့်များကို ပြန်လွှတ်လိုက်သည်။ သူသည် နှစ်ထပ်တံခါးပေါက်တစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်ကာ တိုတောင်းသော စင်္ကြံလမ်းအတိုင်း လျှောက်သွားပြီး နောက်ထပ်တံခါးနှစ်ပေါက်ရှိရာသို့ ရောက်လာသည်။ ညာဘက်ရှိတံခါးသည် သူ၏ကိုယ်ပိုင်အိပ်ခန်းဆီသို့ ဦးတည်သော်လည်း သူ ထိုအခန်းကို အသုံးနည်းသည်။ သူသည် ဘယ်ဘက်ရှိတံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ဂါလာဇာကို အထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။
"မင်းသွားလို့ရပြီ၊ မိုရီယာကာ။"
ဘုရင်က သူမဘက်သို့ ခေါင်းညိတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ဒီမှာ ငါကိစ္စပြီးရင် ဘယ်လိုအစောင့်တွေ လိုအပ်မလဲဆိုတာ ငါပြောမယ်။"
"ကျွန်မ အပြင်မှာပဲ စောင့်နေပါ့မယ်၊ ဘုရင်မင်းမြတ်။"
မိုရီယာကာက ပြန်ဖြေပြီးနောက် ဆက်ပြောသည်။
"လိုအပ်တာရှိရင် ခေါ်လိုက်ပါ။"
ဘုရင်က မိုရီယာကာ၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။
"ကျေးဇူးပဲ။"
မိုရီယာကာသည် သူတို့နောက်မှ တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။ အခန်းအလယ်တွင် စီတန်းထားသော ငွေရောင်ဘောလုံးတင်ခုံ ခြောက်ခုမှ မှော်ဘောလုံးများက တောက်ပနေသည်။ ၎င်းတို့သည် ကုလားထိုင် ၁၄ လုံး ဝန်းရံထားသည့် ကျောက်စားပွဲရှည်ကြီးပေါ်တွင် ရှိနေသည်။ စားပွဲ၏ နေရာလွတ်မကျန် မြေပုံများ၊ စာရွက်စာတမ်းများနှင့် စာအုပ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ အခန်း၏ အခြားတစ်ဖက်ရှိ မီးခိုးရောင် စကျင်ကျောက်မီးဖိုကြီးထဲတွင် မီးများ တောက်လောင်နေသည်။ ဘုရင် လာဂါမာသည် အခန်းထဲသို့ တိုးဝင်သွားသော်လည်း ဂါလာဇာမှာမူ တံခါးဝတွင် ရပ်နေရင်း နံရံများကို အကဲခတ်နေသည်။
ကျောက်နံရံတွင် ထွင်းထုထားသည့် စင်ပေါင်းရာနှင့်ချီရှိပြီး ထိုစင်များပေါ်တွင် ကျမ်းစာများနှင့် လိပ်စာတမ်းပေါင်း ထောင်နှင့်ချီ ရှိနေမည်မှာ အသေအချာပင်။ စာအုပ်များ၏ ပမာဏမှာ များပြားလွန်းလှသဖြင့် လာဂါမာပင် နှစ်များစွာကြာအောင် ရေတွက်ခြင်း ရပ်နားထားခဲ့ရသည်။ အသက်အကြီးဆုံး ကျမ်းစာများကိုမူ အခန်း၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် မှန်သေတ္တာအတွင်း ထည့်သိမ်းထားပြီး အားအကောင်းဆုံး မှော်သင်္ကေတများနှင့် စွမ်းအင်များဖြင့် ထိန်းသိမ်းထားသည်။ ထိုစာအုပ်များမှာ အလွန်နုနယ်လွန်းသဖြင့် မှော်ပညာမှလွဲ၍ အခြားမည်သည့်အရာနှင့်မျှ ကိုင်တွယ်၍ မရတော့ကြောင်း ဘုရင် လာဂါမာက ဝမ်းနည်းစွာ တွေးတောမိသည်။ အလွန်နှမြောစရာကောင်းလှသည်၊ သူသည် ထိုအက်ကွဲနေသော သားရေဖုံးများ၊ ကြွပ်ဆတ်နေသော စာရွက်များနှင့် အခန်းတစ်ခုလုံးတွင် စွဲထင်နေသည့် စာအုပ်နံ့များကို သူ့လက်ဖြင့် ထိတွေ့ခဲ့ရသည်ကို ယခုတိုင် အမှတ်ရနေဆဲဖြစ်သည်။
ဤကျမ်းစာများနှင့် လိပ်စာတမ်းများသည် အမှတ်တရများ၊ ကဗျာများ၊ စွမ်းအားများနှင့် ဗဟုသုတများ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် ဘုရင် လာဂါမာ၏ အရင်းနှီးဆုံး မိတ်ဆွေများပင်။
"သဘောကျသွားလား?"
ဘုရင်က ဂါလာဇာကို လှမ်းမေးလိုက်သည်။
"သဘောကျသင့်တာပေါ့။ မင်းလို မှောင်မိုက်တဲ့စွမ်းအင်တွေနဲ့ ပျက်စီးနေတဲ့သူတောင် ဒီနေရာက စွမ်းအားတွေကို ခံစားမိမှာပါ။"
သူသည် စားပွဲပေါ်တွင် ဖွင့်ထားသော လိပ်စာတမ်းတစ်ခုကို ထိလိုက်ပြီး ၎င်း၏ လက်ကိုင်များကို မြှောက်ကာ ပိတ်လိုက်သည်။
"အရင်ကဆိုရင် ဒီအခန်းထဲကို ငါ့ရဲ့ယုံကြည်ရဆုံး အကြံပေးပုဂ္ဂိုလ်တွေနဲ့ မိတ်ဆွေတွေကိုပဲ ခေါ်လာပြီး အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စတွေကို ဆွေးနွေးလေ့ရှိတယ်၊" ဟု ပြောရင်း သူသည် ခါးသက်သက် ရယ်မောလိုက်သည်။ "အရာအားလုံးက ဘယ်လောက်တောင် ပြောင်းလဲသွားလိုက်သလဲ။"
သူသည် ဂါလာဇာထံ ပြန်လျှောက်သွားပြီး နေရာလပ်အိတ်ထဲမှ သော့ကို ထုတ်လိုက်သည်။ သူသည် ယောင်မို (yaomo) ကို နောက်လှည့်ခိုင်းလိုက်ရာ ယောင်မိုလည်း လိုက်နာသည်။ ထို့နောက် ဘုရင်သည် ယောင်မို၏ လက်ကောက်ဝတ်များကို ချည်နှောင်ထားသော သံကြိုးများကို ဖြုတ်ပေးလိုက်သည်။
"ပြောရမယ်ဆိုရင်တော့ မင်း အခု လွတ်လပ်သွားပြီ။" ဘုရင်က ပြောသည်။
"ကျွန်တော် နားမလည်ဘူး။"
ဂါလာဇာက ပြောသည်။ သူသည် သူ့လက်ကောက်ဝတ်များကို ပွတ်သပ်ရင်း ကျယ်ဝန်းလှသော စာကြည့်တိုက်ကို အကဲခတ်နေသည်။
"ဘုရင်မင်းမြတ် ဘာတွေ ကြံစည်နေတာလဲ?"
"မင်းတို့ဆီမှာ အကောက်ကြံတာတွေ၊ လှည့်စားတာတွေကို မင်း အကျွမ်းတဝင် မရှိဘူးလို့တော့ မပြောနဲ့နော်။" ဘုရင် လာဂါမာက ပြောလိုက်ရာ သူ၏ရယ်သံများမှာ တိတ်ဆိတ်နေသော အခန်းထဲတွင် ထူးဆန်းစွာ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။
"မင်း ဒီမှာဆိုရင် အိမ်ပြန်ရောက်သလို ခံစားရမှာပါ။ ဒါမှမဟုတ် မင်းတို့လူပုတွေကြားထဲမှာ ဒီလိုကစားပွဲမျိုး ကစားရတာကို မကြိုက်ဘူးလား? ငါတို့က မင်းတို့လူမျိုးတွေလိုပဲ လှည့်စားတတ်တယ်၊ အကောက်ကြံတတ်တယ်ဆိုတာ မင်း မယုံဘူးလား?"
ဒရို (Drow) သည် နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်သည်။ ဘုရင် လာဂါမာသည် သူ အော်သံကျယ်သွားသည်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူသည် အားတင်းပြီး သူ့ကိုယ်သူ ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ မိုရီယာကာ အခန်းထဲသို့ အတင်းဝင်လာပြီး ဂါလာဇာကို ဓားနဲ့ထိုးသတ်လိုက်မည်ကို သူ မလိုလားပေ။
စွန့်ပစ်ခံ ယောင်မိုနှင့် တွေ့ဆုံတိုင်းမှာ စိတ်ဓာတ်စစ်ပွဲတစ်ခုလိုပင်။ သူသည် ဤတိုက်ပွဲတွင် အနိုင်ရရမည်ဖြစ်သော်လည်း လက်နက်ကိုင်စွဲရန်မူ မလိုလားပေ။ သို့သော် လိုအပ်လာပါက သူ လုပ်ဆောင်ရပေလိမ့်မည်။ လက်နက်ကိုင်ထားခြင်းက သူ့ကို ပိုမိုထိန်းချုပ်နိုင်သည်ဟု ခံစားရစေသည်၊ သို့မဟုတ်ပါက ဤပင့်ကူကောင်၊ သူ့အခန်းထဲသို့ ကျူးကျော်လာသူကို ချေမှုန်းပစ်လိုသည့် ပြင်းထန်သော ဆန္ဒကို ပိုမိုတိုးပွားစေနိုင်သည်။ မဟုတ်ပါ၊ သူ ငါ့အတွက် လိုအပ်သည်။ ငါ သူ့ကိုလည်း၊ နောက်ထပ် ကလေးနှစ်ယောက်ကိုလည်း စုစည်းပေးရမည်။
သူသည် ချန်ချန်နှင့် ကျူးဖုန်းကို ဤနေရာတွင် ယောင်မိုနှင့် စကားပြောခိုင်းရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။ သူ့ကို လှောင်အိမ်ထဲမှ လွှတ်ပေးလိုက်ခြင်းမှာ အန္တရာယ်ရှိသော်လည်း ချန်ချန်သာ ယောင်မိုကို အကျဉ်းသားအဖြစ် မြင်လိုက်ရပါက ထိုသတ္တဝါအပေါ် သနားစိတ်ဝင်လာနိုင်သည်။ သူသည် သူတို့၏စွမ်းအားများကို လိုအပ်ပြီး သနားစိတ်ကြောင့် သူတို့၏ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပျက်ပြားသွားစေရန် ခွင့်မပြုနိုင်ပေ။ ထို့ပြင် ချန်ချန်သည် ထိုဘောလုံးနှင့် ငွေရောင်သွေးမီးကို ပိုင်ဆိုင်ရမည်ဆိုပါက ဤစာကြည့်တိုက်ထဲတွင်သာ ဖြစ်ရမည်။ ထိုပစ္စည်းကိုယ်တိုင်ကပင် ထိုသို့ သတ်မှတ်ထားသည်။
ဒရိုယာက ချန်ချန်၏ စွမ်းအားမှာ အံ့ဩမင်သက်ဖွယ်ကောင်းကြောင်း ပြောခဲ့ဖူးသည်။ ဒရိုယာသည် သူမ၏ဖခင်မှလွဲ၍ မည်သူ့ကိုမျှ ထိုသို့ ပြောခဲ့ဖူးခြင်း မရှိပေ။ ချန်ချန်သည် ထိုပင့်ကူမိန်းမ၏ မှော်အစွမ်းကို တကယ်ပင် ဖြိုဖျက်နိုင်ကောင်းပါရဲ့။
"ငါ့ရဲ့စာကြည့်တိုက်က မင်းရဲ့အကျဉ်းထောင်အသစ် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။"
ဘုရင် လာဂါမာက ပြောသည်။
"မင်းကို အစောင့်ထားမှာဖြစ်ပေမဲ့ ဒီအခန်းထဲကနေ မထွက်သရွေ့တော့ မင်း လိုချင်သမျှကို လေ့လာဖို့နဲ့ ရှာဖွေဖို့ လွတ်လပ်ခွင့် ရှိတယ်။"
သူသည် ဂါလာဇာ အခန်းထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း လျှောက်သွားသည်ကို နားစွင့်နေသည်။ သူ၏ခြေသံများမှာ အလွန်တိုးညင်းပြီး လှုပ်ရှားမှုများမှာ သွက်လက်လှပလွန်းသဖြင့် လူပုဘုရင်ကိုပင် တုန်လှုပ်သွားစေသည်။ သူသည် ယောင်မို၏တိုက်ခိုက်မှုကို မကြောက်ပေ။ ထိုသို့သော သစ္စာဖောက်မှုမျိုးမှ ကာကွယ်ရန် သူ စီစဉ်ထားပြီးဖြစ်သည်။ သို့သော်... ငါ သူမကို ဒီသတ္တဝါနဲ့ တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ရက်ပါ့မလား? ဟု ဘုရင်က သူ့ကိုယ်သူ မေးခွန်းထုတ်သည်။ ငါ ဒီလောက်တောင် အသည်းအသန် ဖြစ်နေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ရက်စက်လွန်းနေတာလား? ငါ ကျောက်တုံးတွေကြားမှာ အိပ်စက်ခဲ့တာ ကြာလွန်းသွားပြီထင်တယ်။ အဲဒါက ငါ့နှလုံးသားကို ဖောက်ပြန်စေတယ်။
"ဒီလိုကြီးမားတဲ့လက်ဆောင်ကို ပေးတဲ့အတွက် ကျွန်တော့်ဆီကနေ ဘာပြန်လိုချင်တာလဲ?"
ဂါလာဇာက ပြောသည်။
"ကျွန်တော့်စိတ်ကိုလည်း အကုန်ဖတ်ပြီးပြီလေ။ နောက်ထပ် ဘာများ လိုချင်သေးလို့လဲ?"
"အဲဒါက ငါ့ကိစ္စပဲ။"
ဘုရင် လာဂါမာက ပြောသည်။
"ဂါလာဇာ၊ မင်းအတွက် အရေးကြီးတာကတော့ အချိန်နဲ့အမျှ အသက်ရှင်နေဖို့ပဲ။ ငါ မင်းကို ထောင်ထဲကနေ ခေါ်ထုတ်လာပြီး အသက်သစ် ပေးထားတယ်။ ငါ့အစောင့်တွေက သစ္စာရှိကြပေမဲ့ တစ်ချိန်ချိန်မှာတော့ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်က မင်းကို မသတ်ဘဲ မနေနိုင်တဲ့အချိန် ရောက်လာလိမ့်မယ်။ ငါ မင်းကို လွတ်လပ်မှုအချို့၊ သက်သောင့်သက်သာရှိမှုနဲ့ ဒီမြို့ရဲ့လျှို့ဝှက်ချက်တွေ၊ မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာရဲ့ သမိုင်းကြောင်းနဲ့ ဗဟုသုတတွေကို လေ့လာခွင့် ပေးထားတာ။ ဒီမှာရှိတဲ့ ဗဟုသုတတွေကို အသုံးမချဘူးဆိုရင်တော့ မင်း တကယ့်လူမိုက်ပဲ။"
"မိုင်ရီယာ (Myria) ကို ဆန့်ကျင်ဖို့ ဒီဗဟုသုတတွေကို သုံးခွင့်မပေးခင် မင်း ကျွန်တော့်ကို သတ်ပစ်မှာပါ။ ဒီမှာ ဘာအကျိုးအမြတ်မှ မမြင်ဘူး။"
ဂါလာဇာက ပြောသည်။
"အော်... နှမြောစရာပဲ။"
ဘုရင် လာဂါမာက ပြောသည်။ သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လိုက်ပြီး လျှာသံတစ်ချက် လုပ်လိုက်သည်။
"မင်းရဲ့အာလူးအစီအစဉ်ကြီး ပျက်သွားပြီးနောက်မှာ လွတ်မြောက်ဖို့ မျှော်လင့်ချက်တွေ အကုန်စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီလား? မင်းဆီကနေ ဒီထက်ပိုပြီး မျှော်လင့်ထားတာ။ ယောင်မို၊ မင်း နောက်တစ်ကြိမ် လွတ်မြောက်ဖို့ အစီအစဉ် ဆွဲသင့်တယ်။ မင်းတို့လူမျိုးရဲ့အေးစက်တဲ့ တွက်ချက်မှု၊ အသက်ရှင်သန်လိုတဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေက ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ?"
"မပျောက်သေးပါဘူး၊ လောလောဆယ်တော့ မဟုတ်သေးဘူး။"
ဂါလာဇာက ပြောသည်။
ဘုရင် လာဂါမာသည် သူ၏အသံထဲတွင် မုန်းတီးမှုများကို ကြားလိုက်ရသည်။ ဂါလာဇာ၏ မျက်လုံးများက အခန်းထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို ရှာဖွေနေသလို လျင်မြန်စွာ အကဲခတ်နေသည်။
"အော်... ဟုတ်ပြီ၊ ဂါလာဇာ။ ထိုဘောလုံးတောင် ဒီအခန်းထဲမှာ ရှိနေတာ။"
ဘုရင် လာဂါမာက ပြောသည်။ "မင်းမြင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ သူက ငါ့ဆီကရော၊ ဒီမြို့ကလူတိုင်းဆီကနေပါ ပုန်းကွယ်နေတာ။ သူက သူထိုက်တန်တယ်လို့ ယူဆတဲ့သူကိုပဲ သူ့ရဲ့တည်ရှိမှုကို ပြလိမ့်မယ်။ တချို့အခါမှာ မင်းကပဲ သူ့ရဲ့ပုန်းအောင်းရာနေရာကို ရှာတွေ့ကောင်း ရှာတွေ့နိုင်မှာပေါ့။"
"မင်း လိမ်နေတာ။ မင်း ကျွန်တော့်ကို အဲဒီအခွင့်အရေး ဘယ်တော့မှ ပေးမှာမဟုတ်ဘူး။"
"ငါ ဝန်ခံပါတယ်။ ဒီဘောလုံးက ဒရို (Drow) တစ်ယောက်ကို သူ့ကိုယ်သူ ပေးအပ်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မယုံဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းက စိန်ခေါ်မှုတွေကို ကြိုက်တယ်မဟုတ်လား၊ ဂါလာဇာ?"
"အမြဲတမ်းပေါ့။"
ဂါလာဇာသည် မီးဖိုဘေးတွင် ရပ်နေပြီး လိမ္မော်ရောင်မီးတောက်များက သူ၏မှိုင်းညို့နေသော အနီရောင်မျက်လုံးများကို အသက်ဝင်လာစေသည်။
"ဘုရင် လာဂါမာ၊ မင်းရဲ့ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်မှုကို ကျွန်တော် လက်ခံပါတယ်။ မင်းရဲ့ကစားပွဲကို ကစားပေးမယ်။ ဒါက ဘယ်ကို ခေါ်သွားမလဲဆိုတာ ကြည့်ကြတာပေါ့။"
ဘုရင် လာဂါမာသည် ယောင်မိုကို ထိုနေရာတွင် ချက်ချင်း ခုတ်သတ်ပစ်လိုသည့် ဆန္ဒကို ထပ်မံ ဖိနှိပ်လိုက်သည်။ ငါ ဒီနေရာကို အပြီးအပိုင် ညစ်နွမ်းစေလိုက်ပြီ၊ သူ တွေးလိုက်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ပေးဆပ်ရမည့် တန်ဖိုးတစ်ခုတော့ ရှိလာလိမ့်မည်။
***
ချန်ချန်သည် ထိုဘောလုံးနှင့် မှော်မီးတောက်များအကြောင်းကို ထပ်မံ အိပ်မက်မက်ပြန်သည်။ သူမသည် သူမ၏ဦးလေးကြီး၏ အခန်းထဲတွင် ဝါးကုလားထိုင်ပေါ်ထိုင်ကာ ဒူးပေါ်တွင် စာအုပ်တစ်အုပ် တင်ထားသည်။ သူမသည် စာမျက်နှာများကို စိတ်အားထက်သန်စွာ လှန်ကြည့်လိုက်သော်လည်း တစ်မျက်နှာချင်းစီမှာ အလွတ်များသာ ဖြစ်နေသည်။ သူမသည် ဇာတ်လမ်းကို ရှာဖွေရန် စာအုပ်တစ်အုပ်လုံးကို တစ်မျက်နှာချင်း လှန်ကြည့်သော်လည်း ရှာမတွေ့ပေ။ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး ဆိုင်ထဲသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။
အဲဒီမှာ မရှိဘူး၊ သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ရင်းနှီးနေသော အမျိုးသမီးအသံတစ်ခုက ပြောသည်။ သူမသည် မနေ့ညက အိပ်မက်ထဲတွင် ကြားခဲ့ရသော အသံ၊ တောင်ကြားတွင် မီးတောက်များ လောင်ကျွမ်းနေစဉ် သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့သော အသံကို မှတ်မိလိုက်သည်။ မင်း မှန်ကန်တဲ့နေရာမှာ ရှာမနေဘူး။
"ဒါဆိုရင် ဘယ်မှာလဲ?"
ချန်ချန်က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး နိုးလာသည်။ သူမသည် မူးဝေနေရင်း ထိုင်လိုက်သည်။ သူမကို ဖုံးအုပ်ထားသော သိုးမွေးဝတ်ရုံမှာ ပခုံးပေါ်မှ လျှောကျသွားပြီး အေးစက်သော လေအဝေ့ကြောင့် သူမ၏ကိုယ်ခန္ဓာမှာ လန်းဆန်းသွားသည်။ သူမ၏တင်ပါးနှင့် ခြေထောက်များမှာ နာကျင်နေပြီး မာကျောသော အိပ်ရာပေါ်တွင် အိပ်ရသဖြင့် လက်မောင်းမှာလည်း တောင့်တင်းနေသည်။ သူမသည် ဆေးဖက်ဝင်အပင် အချို့ကို ထုတ်ယူပြီး ဝါးစားလိုက်သည်။ အနီးရှိ မီးဖိုထဲတွင် မီးအနည်းငယ် တောက်လောင်နေသော်လည်း ထိုမီးရောင်ဖြင့်ပင် ချန်ချန်သည် သူမ ဘယ်နေရာရောက်နေသည်ကို ခွဲခြားရ ခက်ခဲနေသည်။ အိပ်ချင်မူးတူး ဖြစ်နေသော သူမ၏ဦးနှောက်မှာ ပတ်ဝန်းကျင်အသစ်နှင့် လိုက်လျောညီထွေဖြစ်ရန် နှေးကွေးနေသည်။
သူမသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ရာ မီးဖိုမှ ထွက်လာသော သင်းပျံ့သည့် မီးခိုးနံ့ကို ကျော်လွန်ပြီး ပန်းပဲဖိုများ၏ ပြင်းထန်သော အနံ့ဆိုးများမှာ သူမ၏အဆုတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။ ထိုအနံ့နှင့်အတူ ယခင်နေ့က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်များမှာ သူမ၏စိတ်ထဲသို့ လှိုင်းလုံးကြီးများကဲ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။
သူမသည် ကမ္ဘာမြေ၏အောက်ဘက် မိုင်ပေါင်းများစွာတွင်ရှိသော လူပုတို့၏မြို့ မိုင်ရီယာ (Myria) တွင် ရောက်နေသည်။ သူမကို ပေးထားသော အခန်းထဲတွင် ကောက်ရိုးများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ကျောက်အိပ်ရာ၊ ရေခွက်တင်ထားသည့် ကျောက်စားပွဲငယ်တစ်ခုနှင့် မီးဖိုတစ်ခု ရှိသည်။ နံရံများတွင် ယခင်က လက်နက်များ ချိတ်ဆွဲထားခဲ့သည့် ချိတ်များမှာ ဗလာဖြစ်နေပြီး အခြားအလှဆင်ပစ္စည်းများ ထားရှိခဲ့သည့် နေရာများတွင်မူ အရောင်မှိန်နေသော အကွက်များသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ဤအရိပ်အယောင်များက အခန်းကို ပို၍ဗလာကျင်းပြီး စိတ်ဓာတ်ကျစရာ ကောင်းနေစေကာ မီးဖိုမှ ထွက်လာသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများကသာ အရာအားလုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားသည်။