"ပြီးတော့ မင်းလေ... လူငယ်လေး။ တကယ်လို့သာ... တကယ်လို့သာဆိုရင် မင်းရဲ့ဝိညာဉ်ကို ဝန်းရံထားတဲ့ အမှောင်ထုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မင်းလုပ်ပေးနိုင်တဲ့အရာ တစ်ခုခု ရှိကောင်းရှိနိုင်လိမ့်မယ်။"
"ဟင်" ကျူးဖုန်း အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူ့သေခြင်းတရားနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ကိစ္စလား။ သူ ဘာမှလုပ်လို့မရဘူးလို့ ထင်ထားတာ မဟုတ်ဘူးလား။ အားလုံးကလည်း ဒါကိုပဲ အတည်ပြုပြောဆိုထားကြတာလေ။
"ငါပြောတာကို အထင်မလွဲပါနဲ့။ မင်း သေရမှာကတော့ သေချာပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ သေခြင်းတရားကို ရင်ဆိုင်ရမယ့် ပုံစံမျိုးမှာတော့ နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိကောင်းရှိနိုင်တယ်။ ဒါမျိုးကို ငါ အရင်က ကြုံဖူးပြီးသားပါ။ မင်းတို့အားလုံးသာ ကူညီပေးမယ်ဆိုရင် အဲဒီနည်းလမ်းကို ငါ ပြောပြပေးမယ်။"
ကျူးဖုန်းရဲ့ မျက်နှာအမူအရာကို မြင်လိုက်ရပြီးနောက် ဘုရင် လာဂါမာက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"ငါ အခု ထွက်သွားပေးပါ့မယ်။ ဒါမှ မင်းတို့လည်း ငါ့အရိပ်အောက်မှာ မရှိဘဲ လွတ်လွတ်လပ်လပ် တိုင်ပင်နိုင်ကြမှာပေါ့။ မင်းတို့ တည်းခိုရမယ့်နေရာကို လိုက်ပို့ပေးဖို့အတွက် ခဏနေရင် အစောင့်တစ်ယောက် လွှတ်ပေးလိုက်မယ်။"
သူ့ရဲ့ ထိတ်လန့်မှုနဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေကို ရိပ်မိသွားသလိုမျိုး ဘုရင်က ပြောလိုက်သည်။
ဘုရင်ကြီး ခန်းမထဲကနေ ထွက်သွားသောအခါ သူတို့အားလုံး မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကြသည်။ ချန်ချန်ကတော့ ဘုရင်ကြီးရဲ့ လေးလံပြီး ပဲ့တင်ထပ်နေတဲ့ ဖိနပ်သံတွေ ဝေးကွာသွားသည်အထိ နားစွင့်နေခဲ့သည်။ ကြီးမားတဲ့ တံခါးကြီး ပွင့်သွားပြီး ပြန်ပိတ်သွားသည့်အခါ သူတို့အခန်းထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။
"ကျွန်မ သူ့ကို မယုံဘူး။ သူ တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားတယ်"
ချန်ချန်က ပြောလိုက်သည်။ အစောင့်တွေ ကြားသွားမှာကို သူမ ဂရုမစိုက်ပါ။ သူမ ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီးနောက် လက်ကျန်ဝိုင်တွေကို တစ်ငုံတည်း မော့သောက်လိုက်သည်။
"သူက အရာတော်တော်များများကို ဖုံးကွယ်ထားတာ။ ဒါပေမဲ့ သူက အသည်းအသန် ဖြစ်နေတာလည်း ဟုတ်တယ်" ကျူးဖုန်းက ပြောသည်။
"ကျွန်မတို့ကို အကူအညီတောင်းချင်တယ်ဆိုရင်တော့ အသည်းအသန် ဖြစ်နေမှာပေါ့" ဟု ချန်ချန်က ဆိုသည်။
"အသည်းအသန်ဖြစ်နေတဲ့ လူတွေက အန္တရာယ်များတယ်။ အထူးသဖြင့် အသည်းအသန်ဖြစ်နေတဲ့ အုပ်ချုပ်သူတွေပေါ့" ကျူးဖုန်းက ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်မတို့ ဒီမှာ ဆက်နေခဲ့ရင်တောင် ဒီစစ်ပွဲမှာ ဘာများ ထူးခြားအောင် လုပ်ပေးနိုင်မှာမို့လို့လဲ။ ဂြိုဟ်သားတွေ (ပြင်ပလူတွေ) ကို ဒီမှာ မလိုချင်တဲ့ ဂြိုဟ်သား (ပုရဝါး) တွေ အများကြီးပဲလေ။ ကျွန်မတို့ တကယ်ပဲ နွေးနွေးထွေးထွေး ကြိုဆိုမှုကို ရပါ့မလား"
"အဲဒါ အရေးမကြီးပါဘူး"
ကျူးဖုန်းက ဆက်ပြောသည်။
"သူက ချန်ချန် မင်း လိုအပ်နေတဲ့ စက်လုံးကို ပေးမယ်လို့ ကမ်းလှမ်းထားတယ်။ ပြီးတော့ ငါ့နောက်ကို တကောက်ကောက်လိုက်နေတဲ့ သေခြင်းတရားနဲ့ ပတ်သက်ပြီးလည်း ငါ့ကို ကူညီပေးချင်နေတာ။"
"ဒီ ယောင်မ (yaomo) အကျဉ်းသားဆီက မှော်စွမ်းအင်တွေကို ဖယ်ထုတ်ဖို့ ကြိုးစားရင်းနဲ့ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒါမှမဟုတ် ယောင်ကွိုင် (yaoguai) တပ်မတော်နဲ့ တိုက်ခိုက်ရင်းနဲ့ပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မ သေသွားခဲ့ရင် ဒါမှမဟုတ် မင်း သေသွားခဲ့ရင် အဲဒီစက်လုံးက ဘာမှ အဓိပ္ပာယ် မရှိတော့ဘူး။"
ချန်ချန်က ပြောလိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။
"မင်း ရယူဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ အသိပညာတွေကလည်း အလကားပဲ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ ဒီနေရာမှာ အမှားအယွင်း ဖြစ်နိုင်စရာတွေက အရမ်းများလွန်းနေပြီ။"
"ကျွန်မတို့အနေနဲ့ ဒီပုရဝါးတွေကို တတ်နိုင်သမျှ ကူညီပေးတာ အကောင်းဆုံးပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ သတိတော့ ထားရလိမ့်မယ်။"
ရွန်းက ပြောလိုက်ပြီး ချန်ချန် ဆက်မပြောခင်မှာပဲ လက်ကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။
"အန္တရာယ်များတယ်ဆိုတာ ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အပေးအယူရဲ့ အဲဒီအပိုင်းကိုတော့ ကျွန်တော် အလွယ်တကူပဲ ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ပါတယ်။ ပုရဝါးတွေက သူတို့ရသမျှ အကူအညီမှန်သမျှ လိုအပ်နေတာ အသေအချာပါပဲ။"
"ဒါတော့ ဟုတ်ပါတယ်။ ဒီလူတွေကို သူတို့ရဲ့ ရန်သူတွေက ကြွက်တစ်အုပ်လိုမျိုး မောင်းနှင်တာကို ကျွန်မ မကြိုက်ဘူး။ ဒါဟာ မျှတတဲ့ တိုက်ပွဲ မဟုတ်ဘူးလေ။"
ချန်ချန်လည်း သဘောတူလိုက်ရသည်။ ဒရိုယာနဲ့ သူ့ရဲ့ ပုရဝါးမိသားစုဝင်တွေဟာ လူကောင်းတွေ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့ဟာ ဒီလိုမျိုး မလွဲမသွေ ကြုံတွေ့ရတော့မယ့် ဘေးဒုက္ခမျိုးနဲ့ မထိုက်တန်ကြပါဘူး။ မောပန်းနွမ်းနယ်မှုက သူမဆီကို တစ်ဖန်ပြန်ရောက်လာပြန်သည်။ သူမသည် ခေါင်းကို စားပွဲပေါ်တင်မချမိအောင် အောင့်ထားရင်း မေးစေ့ကို လက်နဲ့ ထောက်ထားလိုက်သည်။ သို့သော် ထိုအမူအရာက ကျူးဖုန်းကိုတော့ လှည့်စားနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပါ။
"နားချိန်တန်ပြီ။"
သူက မတ်တတ်ရပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ချန်ချန်၏ လှံတံကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ သူမ လက်ခံယူလိုက်သည့်အခါ လှံသွားက အနည်းငယ် တောက်ပသွားသည်။ သူမ ပိုင်ဆိုင်ခဲ့တာ ကြာသေးသည်မဟုတ်သော်လည်း ထိုလှံတံက သူမရဲ့ ထိတွေ့မှုကို မှတ်မိနေပုံရပြီး တခြားသူတွေနဲ့ မတူဘူးဆိုတာကို သိနေသည်။ အဆုံးစွန်တော့ ဒါဟာ သူမရဲ့ ဝိညာဉ်လက်နက်ပဲ မဟုတ်ပါလား။ သူမသည် လှံတံကို သူမရဲ့ ဝိညာဉ်နေရာလပ်ထဲသို့ သိမ်းလိုက်သည်။ ထိုအပြုအမူက ကျူးဖုန်းကို စိတ်ဝင်စားမှု ဖြစ်စေခဲ့သော်လည်း သူမကတော့ အာရုံမစိုက်နိုင်ခဲ့ပါ။ သူမရဲ့ စိတ်အာရုံတွေက ကောင်းကင်ဘုံလက်ရာ ပစ္စည်းဆီမှာသာ ရှိနေသည်။ Arcane Script စက်လုံးကလည်း ဒီအတိုင်းပဲ ဖြစ်နေမလား။ နတ်ဘုရားရဲ့ မှတ်ဉာဏ်က သူမဆီကို ရောက်ရှိလာနိုင်ပါ့မလား။ ထိုဖြစ်နိုင်ခြေကို တွေးမိသည့်အခါ ချန်ချန်၏ နှလုံးခုန်သံများ မြန်ဆန်လာပြီး ဆွဲဆောင်မှုက အနီးကပ်ဆုံးမှာပင် ရှိနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
အို... မစ်စထရာ။ ကျွန်မတို့ ဘယ်လောက်ကြီးမားတဲ့ ပြဿနာတွေထဲကို ရောက်သွားခဲ့တာလဲ။ ပြီးတော့ အဆုံးသတ်မှာ ကျွန်မတို့ နောင်တရကြမှာလား။
ဘုရင် လာဂါမာ ထောင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည့်အခါ အစောင့်များသည် ချက်ချင်းပင် သတိဝီရိယရှိရှိ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကြသည်။ ဘုရင်၏ မျက်နှာတွင် အမည်းရောင် အရိပ်အယောင်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ "အကျဉ်းခန်းကို ဖွင့်ပေးလိုက်။" သူက အနီးဆုံးရှိ အစောင့်ကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့၊ အရှင်မင်းကြီး။"
ပုရဝါးအစောင့်က အလျင်အမြန်ပင် သော့တွေကို လှုပ်ရှားဖွင့်လိုက်သည်။
"သတိထားပါ၊ အရှင်မင်းကြီး။ သူ တစ်နည်းနည်းနဲ့ အဆိပ်တစ်မျိုးကို ရသွားပုံရတယ်။ ကျွန်တော်တို့ သူ့ကို ရှာဖွေပြီး သံကြိုးခတ်ထားတာတောင် သူက တခြားအဆိပ်တွေ ဖွက်ထားနိုင်သေးတယ်။"
"သူ့ရဲ့ ကျိန်ဆဲစရာ အဆိပ်တွေကို ငါ မကြောက်ဘူး။"
ဘုရင် လာဂါမာသည် အကျဉ်းခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ ဘေးနံရံကို ရိုက်မိသွားသည်။ ယောင်မ (yaomo) ဖြစ်သူ ဂါလာဇာမှာ လက်ကို နောက်ပြန်သံကြိုးခတ်လျက် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည်။ ဘုရင် လာဂါမာသည် ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းဖြင့် အခန်းထဲသို့ ရောက်သွားပြီး ထိုဒရို (drow) ၏ ဝတ်ရုံကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ သူက ဂါလာဇာကို ကြမ်းပြင်ကနေ ပင့်မလိုက်ပြီး နံရံကို ဆောင့်တွန်းလိုက်သည်။ ဂါလာဇာ၏ အသက်ရှူသံများ ပျက်သွားပြီး မျက်နှာတွင် နာကျင်မှုကြောင့် တွန့်ချိုးသွားသော်လည်း သူသည် အသံတစ်စက်မျှ မထွက်ခဲ့ပါ။ သူသည် ကြမ်းပြင်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေပြီး ဘုရင် လာဂါမာ၏ မျက်လုံးများကို မကြည့်ဝံ့ခဲ့ပေ။
"ကျွန်မတို့ သူ့ကို သတ်ပစ်သင့်ပါတယ်၊ အရှင်မင်းကြီး" ဟု တံခါးပေါက်မှ ကြမ်းတမ်းသော အမျိုးသမီးအသံတစ်ခုက ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဘုရင် လာဂါမာသည် သူ့၏ လက်နက်ကိုင်ခေါင်းဆောင်ကို ကြည့်ရန် ခေါင်းကို လှည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ မုန်းတီးမှုများမှာ လျော့ပါးသွားခြင်း မရှိပေ။
"ဘယ်သူမှ သူ့ကို မထိနဲ့၊ မိုရီယာကာ။ ငါပြောတာကို သေချာနားလည်ထားပါ။ ကျိန်ဆိုကြစမ်း!"
သူမက ချက်ချင်း ပြန်မဖြေသည့်အခါ သူက အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"မင်းတို့အားလုံးဆီကနေ ငါ ကျိန်ဆိုချက်ကို ရယူရမယ်! တာဝန်ကို မကျေပွန်တဲ့သူတွေဟာ ဒီမြို့ကနေ ထွက်သွားဖို့ လွတ်လပ်ခွင့်ရှိတယ်။"
အကျဉ်းခန်း အပြင်ဘက်ရှိ ခန်းမဆောင်မှ တုန်လှုပ်သံများနှင့် တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုသံများ ပဲ့တင်ထပ်လာသော်လည်း ဘုရင် လာဂါမာက လျစ်လျူရှုထားသည်။ မိုရီယာကာသည် သူ၏ ဒေါသထွက်နေသော အကြည့်ကို ရင်ဆိုင်လိုက်ပြီး နောက်မဆုတ်ခဲ့ပေ။ သူမဟာ သူ့ရဲ့ လက်နက်ကိုင်ခေါင်းဆောင် ဖြစ်နေတာ အကြောင်းအရင်း ရှိတယ်လို့ သူ တွေးလိုက်မိသော်လည်း သူမ၏ ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားပြီး ခေါင်းမာသော အကြည့်က သူ့ဒေါသကို ပိုမိုတောက်လောင်စေရုံသာ ရှိသည်။ သူသည် ဒီယောင်မနဲ့အတူ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့ချင်သည်။ သူတို့ထဲက ဘယ်သူမှ ဒီလူရဲ့ အန္တရာယ်ကို အမှန်တကယ် နားမလည်ကြပါ။ သူတို့က သူ့ကို သေစေချင်ကြသည်။ သူသည် ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျခြင်း၏ ကျိန်စာတစ်ခုဖြစ်ပြီး လာမည့်တိုက်ပွဲအတွက် နိမိတ်မကောင်းသူ ဖြစ်သည်။ ဘုရင် လာဂါမာကိုယ်တိုင်လည်း သူတို့နဲ့ သဘောတူသည်။ သူသည် ယောင်မ၏ ခေါင်းကို ပခုံးပေါ်မှ ဆွဲဖြုတ်ပစ်ချင်သော်လည်း မလုပ်ရဲခဲ့ပေ။ ဒီဒရိုကို ပြန်လည်ပုံဖော်ပေးလိုက်တဲ့ Gu necrosis (အသားပုပ်ရောဂါ) ဆိုတဲ့ အမှောင်စွမ်းအင်အမျိုးအစားကို မသိရသရွေ့ သူ ဘာမှ မလုပ်ရဲခဲ့ပါ။
"အရှင်မင်းကြီးကို ကျွန်မရဲ့ ကျိန်ဆိုချက်နဲ့ ကတိပေးပါတယ်၊ ဒီယောင်မကို ဘယ်သူ့ကိုမှ ထိခိုက်ခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး။"
မိုရီယာကာက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
"ဒီမှာရှိတဲ့ ယောက်ျား၊ မိန်းမအားလုံးကလည်း အဲဒီအတိုင်း ကျိန်ဆိုထားကြပါတယ်။ ကျွန်မတို့အားလုံး အရှင်မင်းကြီးရဲ့ လူတွေပါ။"
"ငါ သိပါတယ်။"
ဘုရင် လာဂါမာက ခေါင်းညိတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"သွားပြီးတော့ အပြင်ဘက်တံခါးမှာ ငါ့ကို စောင့်နေကြ။ မင်းရဲ့ လူတွေထဲက တစ်ယောက်ကို ခေါ်ထားပါ။ ငါတို့ ခဏနေရင် ရောက်လာလိမ့်မယ်။"
မိုရီယာကာက သူ့ကို မျက်ခုံးပင့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမှ မှတ်ချက်မပေးခဲ့ပါ။ သူမသည် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး အကျဉ်းခန်းထဲမှ ထွက်သွားခဲ့သည်။
စကားပြောဆိုမှု တစ်လျှောက်လုံးတွင် ယောင်မသည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောခဲ့ပါ။ သူသည် မျက်လုံးကို ကြမ်းပြင်မှာသာ စိုက်ထားပြီး အပြင်ပန်းအားဖြင့် ရိုက်နှက်ခံထားရသော ခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ နာခံနေပုံပေါက်သည်။ သို့သော် ဘုရင် လာဂါမာကတော့ သူက ပိုသိသည်။ သူသည် ယောင်မ၏ အဆီပြန်ပြီး မည်းနက်နေသော ဆံပင်များကို ဆုပ်ကိုင်၍ ခေါင်းကို နောက်သို့ ဆွဲမလိုက်သဖြင့် ယောင်မမှာ သူ့ကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
"ဒါဆို အစပျိုးတော့မှာပေါ့?"
ယောင်မက တံတွေးမြိုချရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများက လှည့်ပတ်နေသော်လည်း မစ် ဘာရတ် (ဘုရင် လာဂါမာ) ၏ အကြည့်မှ လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပါ။ ပုရဝါးဘုရင်က သူ့၏ ငွေရောင်မုတ်ဆိတ်မွှေးများ ဂါလာဇာ၏ မျက်နှာကို ထိသည်အထိ ရှေ့ကို တိုးကပ်လိုက်သည်။
"ငါက မင်းကို စစ်ဆေးမေးမြန်းဖို့ လာတာမဟုတ်ဘူး၊ ဂါလာဇာ။"
ဘုရင် လာဂါမာက ပြောလိုက်သည်။
"ငါ မင်းကို သတ်ပစ်ဖို့ စဉ်းစားခဲ့ပေမဲ့ အဲဒါက အရမ်းလွယ်လွန်းတယ်။ မင်းက ဒါကိုပဲ လိုချင်နေတာ မဟုတ်လား။ အဲဒါကြောင့်ပဲ မင်းရဲ့ အစောင့်ကို သတ်ခဲ့တာ၊ မင်းရဲ့ အစောင့်တစ်ယောက်ကို ဇနီးသည်နဲ့ သားသမီးဆီကနေ ခွဲထုတ်ပြီး သေခြင်းတရား အပ်နဲ့ ထိုးစိုက်ကာ ရက်စက်စွာ သတ်ဖြတ်ခဲ့တာ မဟုတ်လား။"
သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူထုတ်လိုက်ပြီး နောက်သို့ပြန်ဆုတ်ကာ ယောင်မကို လွှတ်ချလိုက်သည်။ ဂါလာဇာမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲကျသွားသည်။ သူသည် ဘုရင် လာဂါမာ ထင်ထားသည်ထက် ပိုမိုအားနည်းနေသလား၊ သို့မဟုတ် သရုပ်ဆောင်နေတာလား။ ဘုရင် လာဂါမာသည် ထိုယောင်မကို ကြည့်ရင်း စက်ဆုပ်စွာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူသည် ဤသတ္တဝါမျိုးနှင့် ဆက်ဆံရသည်မှာ မည်သို့ရှိသည်ကို မေ့လျော့လုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူ၏ အမြင်တွင် သူတို့သည် နောက်ဆုံးအကြိမ် သူ အိပ်စက်ရာမှ နိုးထလာချိန်ကထက် ပိုမိုသေးငယ်ပြီး ပိုမိုသနားစရာကောင်းနေသည်။ သို့သော် သူတို့အုပ်စုလိုက် စုရုံးလာသည့်အခါ သူချစ်မြတ်နိုးရသည့် အရာအားလုံးကို ခြိမ်းခြောက်လာတတ်သည်။ သူတို့သည် အမှောင်ထောင့်များမှ ခုန်ထွက်လာပြီး အဆိပ်နှင့် အမှောင်စွမ်းအင်များဖြင့် သူ့လူများကို သတ်ဖြတ်တတ်ကြသည်။ သူတို့ကို သူ မုန်းတီးသည်။ သူတို့၏ သဘာဝအတိုင်း သတ်ဖြတ်ခြင်း၊ ဘာကိုမှ မခံစားတတ်ခြင်း၊ ဖျက်ဆီးခြင်းမှာ ပျော်မွေ့ခြင်းတို့ကြောင့် မဟုတ်ဘဲ သူ့မြို့တော် တဖြည်းဖြည်း ယိုယွင်းလာချိန်တွင် သူတို့က ဆက်လက်ရှင်သန်ပြီး ရှေ့ကို တိုးလာနေကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ကောင်းကင်ဘုံ၏ မျက်ရည်များ၊ ဒါဟာ မမျှတဘူး။ ဘာတစ်ခုမှ မမျှတဘူး။
"ထစမ်း။"
ဘုရင် လာဂါမာက ပြောလိုက်သည်။ ဂါလာဇာ မလှုပ်ရှားသည့်အခါ သူသည် သူ့၏ နေရာလပ်အိတ်ထဲမှ သော့တစ်ခုကို ထုတ်ယူ၍ မြှောက်ပြလိုက်သည်။
"ငါ မင်းကို ဒီအကျဉ်းခန်းထဲကနေ ခေါ်ထုတ်သွားမှာ၊ ဂါလာဇာ။ ထစမ်း... မင်း လမ်းလျှောက်နိုင်တယ်ဆိုတာ ငါ သိတယ်။"
ယောင်မသည် ဘုရင် လာဂါမာ၏ လက်ထဲရှိ သတ္တုသော့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
"ဒါဆိုရင် မင်း ငါ့ကို သတ်တော့မှာပေါ့?"
သူ့မျက်နှာတွင် သိလိုစိတ်မှလွဲ၍ တခြားမည်သည့် ခံစားချက်မျှ မပေါ်လာပေ။ သူသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ထိုင်လိုက်ပြီး ခြေထောက်ကို အားပြုကာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ ချည်နှောင်ခံထားရသော်လည်း သူသည် လွတ်မြောက်နေချိန်တွင် မည်မျှ အန္တရာယ်ရှိနိုင်သည်ကို လာဂါမာကို သတိပေးနေသကဲ့သို့ ကျော့ရှင်းပြီး ခွန်အားရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ စစ်မှန်သော မသေခြင်းတရားနှင့် ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းခြင်း မတိုင်မီအထိ ကျွန်ုပ်တို့အားလုံးသည် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ခွံများသာ ဖြစ်ကြသည်ဟု ဘုရင် လာဂါမာ တွေးလိုက်မိသည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ အတွင်းသဘာဝကို ဖုံးကွယ်ထားကြပြီး မည်သည်က အမှန်တရား၊ မည်သည်က လှည့်စားခြင်း ဖြစ်သည်ကို ခွဲခြား၍ မရနိုင်တော့ပေ။
"ငါ့ရှေ့ကနေ လမ်းလျှောက်၊ ဂါလာဇာ။"
ဘုရင်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ သူသည် ယောင်မနောက်မှ လိုက်ပါသွားပြီး အပြင်ဘက်တံခါးဝတွင် မိုရီယာကာနှင့် အစောင့်တစ်ဦး စောင့်ဆိုင်းနေသည့် ခန်းမဆောင်ဆီသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သူတို့သည် မျက်နှာအမူအရာကို ထိန်းချုပ်ထားသော်လည်း ဘုရင် လာဂါမာက သူတို့၏ ယောင်မအပေါ်ထားရှိသော မုန်းတီးမှုကို ခံစားမိသည်။ သူတို့၏ တောင့်တင်းနေသော ကိုယ်ဟန်အနေအထားနှင့် လက်နက်လက်ကိုင်များကို ဆုပ်ကိုင်ထားပုံတို့တွင် ထိုအမုန်းတရားကို မြင်နိုင်သည်။ သူတို့သည် ဘုရင်အပေါ်ထားရှိသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာကြောင့်သာ အောင့်အီးထိန်းချုပ်ထားကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့အားလုံးသည် ပြတ်တောက်သွားလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်ကို မြင်ရခြင်းက ဘုရင် လာဂါမာအတွက် ယောင်မကို စက်ဆုပ်ရမည့် နောက်ထပ်အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။
သူတို့သည် ထောင်ထဲမှ ထွက်ခွာလာပြီး ပင်မလိုဏ်ဂူကြီးများဆီသို့ တက်လာခဲ့ကြသည်။ ငွေရောင်အလင်းတန်းများက ကျောက်လမ်းများပေါ်တွင် ဖြာကျနေပြီး အကျဉ်းထောင်နှင့် ဘုရင် လာဂါမာ၏ ခန်းမနောက်ဘက်ရှိ ကိုယ်ပိုင်အခန်းများအကြားတွင် တပ်ဖြန့်ထားသော အစောင့်တန်းလျားများမှလွဲလျှင် လူသူကင်းမဲ့နေသည်။