ပုရစ်စောင့်များက သူတို့ကို တံခါးများမှတစ်ဆင့် ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။ သူတို့သည် နန်းတော်တစ်ခုနှင့်တူသော ခမ်းနားထည်ဝါသည့်နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ ၎င်းသည် နန်းတော်တစ်ခု ဖြစ်နေသည်မှာ အသေအချာပင်။ ကျူးဖုန်းက သူတို့ မြေအောက်ခန်းထဲမှ ပြန်ထွက်လာကြပြီဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ နန်းတော်တစ်ခုအတွင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ အပြင်ဘက်မှကြည့်လျှင် ဘုရင်၏ခန်းမမှာ အလွန်ကြီးမားလှသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အတွင်းဘက်တွင်မူ စောင့်များ၏ စကားကြောင့်ဖြစ်မည်၊ ကောင်းကင်ယံအထိ မြင့်မားနေသည့် ကျယ်ပြောလှသော ဟင်းလင်းပြင်ကြီးက ကျူးဖုန်းကို ထပ်မံ၍ အံ့အားသင့်စေပြန်သည်။ လုံးဝန်းသော အလင်းလုံးများဖြင့် ထွန်းညှိထားသည့် ထိုခန်းမမှာ ခုံးကျော်တံတားသဖွယ် အမိုးခုံးအထိ အလင်းရောင်များ မရောက်ရှိဘဲ အလွန်အေးစက်နေကာ အရိပ်များ၊ အထီးကျန်ဆန်သော ပဲ့တင်သံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
ခန်းမ၏ အဆုံးတွင် မြှင့်တင်ထားသော ပလ္လင်တစ်ခုရှိပြီး ၎င်း၏ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် ပုရစ်လူမျိုးတို့၏ စာလုံးများ ထွင်းထုထားသော တိုင်လုံးများ စီတန်းလျက်ရှိသည်။ ကျူးဖုန်း အသေအချာ မပြောနိုင်သော်လည်း စာလုံးများ၏ စီစဉ်ပုံအရ ၎င်းတို့သည် အမည်နာမများ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူယူဆလိုက်သည်။ တိုင်လုံးများတစ်လျှောက် အချို့သော သင်္ကေတများ ထပ်ခါတလဲလဲ ပါဝင်နေသည်မှာ တူညီသောမျိုးနွယ်စုဝင်များကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်နိုင်ပေသည်။ ငွေရောင်သမ်းသော အပြာရောင်ရေညှိများက တိုင်လုံးများ၏ ထိပ်ဖျားတွင် တွဲလျောင်းကျနေပြီး ခန်းမ၏ အခြားနေရာများရှိ နွေးထွေးသော မီးတိုင်အလင်းရောင်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည့် အေးစက်သော ငွေရောင်အလင်းဖြင့် ပလ္လင်နှင့် တိုင်လုံးများကို လွှမ်းခြုံထားသည်။
ပလ္လင်ထက်တွင် ကျူးဖုန်း ယခင်က မည်သည့်အခါကမျှ မမြင်ဖူးလောက်အောင် အသက်အရွယ်ကြီးရင့်နေသော ပုရစ်ဘုရင်တစ်ပါး ထိုင်နေသည်။ သူက ပုရစ်လူမျိုးများကို များများစားစား မြင်ဖူးသူတော့ မဟုတ်ချေ။ ရေညှိများ၏ အလင်းရောင်ကြောင့် သူ၏ မုတ်ဆိတ်နှင့် ဆံပင်များမှာ သန့်စင်သော ငွေရောင်အဖြစ် ထင်ဟပ်နေသည်။ ပလ္လင်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော သူ၏လက်များမှာ မီးခိုးရောင်သမ်းနေပြီး ပါးပြင်များမှာ ချိုင့်ဝင်နေကာ မျက်လုံးဝန်းကျင်တွင်လည်း အမည်းရောင် အရိပ်များ သိုင်းခြုံထားသည်။ သူသည် သူတို့အုပ်စု ရောက်ရှိလာသည်ကို လုံးဝဂရုမစိုက်ဘဲ ရှေ့တည့်တည့်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူတို့ ပလ္လင်အောက်ခြေသို့ ရောက်မှသာ သူ၏အကြည့်များက သူတို့ထံသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ရောက်ရှိလာပြီး ပိုမိုထက်မြက်လာကာ သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် လိမ္မာပါးနပ်မှုနှင့် အာဏာစက်များ ပြည့်နှက်သွားသည်။
သူ့ထံတွင် ကြီးမားလှသော စွမ်းအင်များ ကိန်းအောင်းနေပြီး ရွှေရောင်ဗဟိုချက်အဆင့် (Golden Core) ရှိမည်ဟု ကျူးဖုန်း ခန့်မှန်းလိုက်သည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရသေ့တစ်ပါး၏ ရုပ်တုကဲ့သို့ ငြိမ်သက်နေသော်လည်း သူ၏စိတ်မှာမူ အလွန်အမင်း နိုးကြားနေပြီး အန္တရာယ်ရှိလှသည်။
"ဒရူယာ... မင်း ငါ့ဆီကို ဘာတွေ ခေါ်လာခဲ့တာလဲ" ဟု ဘုရင်က မေးမြန်းလိုက်သည်။ သူ၏အသံတွင် စိန်ခေါ်မှုနှင့် ဒေါသအရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည်ကို ကျူးဖုန်း ကြားလိုက်ရသော်လည်း ဒရူယာကမူ ထိုအချက်ကို သတိထားမိပုံမပေါ်ဘဲ မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မပြခဲ့ပေ။
"ဘုရင် လာဂါမာ၊ ကျွန်မ ဒီ ကျူးဖုန်းနဲ့ ချန်ချန်ဆိုတဲ့ နှစ်ယောက်ကို ခေါ်လာခဲ့တာပါ။ ကျွန်မတို့ရဲ့ အဖေ အပေါ်ထပ်က ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းတစ်ခုကို ပိတ်ဆို့နေတုန်းက သူတို့ကို တွေ့ဆုံခဲ့တာပါ" ဟု ဒရူယာက ရှင်းပြသည်။
"သူတို့ထဲက တစ်ယောက်က ကျွန်မတို့ဘုရားကျောင်းအနီးက သင်္ချိုင်းမြေကို စော်ကားခဲ့မိပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာတော့ သူတို့က ဒရို (drow) တွေကို တိုက်ခိုက်ရာမှာ ကျွန်မရဲ့ အဖေနဲ့ အစ်ကိုကို ကူညီပေးခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မတို့ မိသားစုအတွက် သူတို့ အသက်ကို ပဓာနမထားဘဲ ရင်ဆိုင်ပေးခဲ့ကြသလို တိုက်ခိုက်ရေးမှာလည်း ကျွမ်းကျင်သူတွေ ဖြစ်ပါတယ်"
ဘုရင်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြောင်းလဲခြင်းမရှိသော်လည်း ဒရူယာ၏ စကားကို အသိအမှတ်ပြုသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငြိမ့်ပြလိုက်သည်။
"ဘာလို့ သူတို့ကို ငါ့ဆီ ခေါ်လာရတာလဲ။ သူတို့နဲ့ ငါနဲ့ ဘာများ ပတ်သက်စရာ ရှိလို့လဲ။ မရှိဘူးဆိုရင် ဘာလို့ ဒီနေရာအထိ ခေါ်လာရတာလဲ"
ဒရူယာက တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ "သူတို့က 'Arcane Script Sphere' (လျှို့ဝှက်စာလုံး လုံးဝန်းစက်) ကို ရှာဖွေနေတာလို့ ပြောပါတယ်"
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ဘုရင်၏ မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားကာ ငွေရောင်သမ်းသော အပြာရောင် မျက်ဆံများက တောက်လောင်လာသည်။ ၎င်းမှာ အလင်းရောင်ကြောင့် ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်သည်ဟု ကျူးဖုန်းက ယူဆလိုက်သည်။ သူတို့ လူပု (dwarves) တွေနဲ့ တွေ့ဆုံစဉ်ကတည်းက ဟယ်ဗင်စတုန်း (Heavenstone) ကို ရှာနေတာမဟုတ်ဘဲ တခြားပစ္စည်းတစ်ခုကို ရှာနေတာဟုသာ ပြောရန် ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ ဘုရင်က ပလ္လင်ပေါ်မှ ထရပ်လိုက်ရာ သူ၏ အရပ်အမောင်းက သူတို့အပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သူ၏ ပါးပြင်များမှာ သွေးရောင်လွှမ်းလာပြီး ချိုင့်ဝင်နေသော နေရာများမှာလည်း ပြည့်တင်းသွားကာ ရူးသွပ်မတတ် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။
"ရှင်းပြစမ်း" ဘုရင်က ပြောသည်။ သူ၏ အသံမှာ တိုးညင်းငြိမ်သက်နေသော်လည်း သူ၏ အမူအရာနှင့်မူ လုံးဝ ဆန့်ကျင်နေသည်။ "မင်း..." ဟုဆိုကာ ချန်ချန်ဘက်သို့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "လက်နက်ရှည်ကို ကိုင်ဆောင်ထားတဲ့သူ၊ မင်းက အဲဒီ လုံးဝန်းစက်ကို ရှာနေတာလား"
ကျူးဖုန်းက ချန်ချန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ အကြည့်ကို မဖမ်းမိခဲ့ပေ။ သူမ ဘယ်လိုဖြေမလဲ။ ဘုရင်၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု အရိပ်အယောင်များက သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အရေးအကြောင်းများ၊ အရိပ်များအဖြစ် ထင်ဟပ်နေသည်။ သူမ အနားယူဖို့ လိုအပ်နေသည်။ သူတို့ကို ဒီနေရာအထိ ခေါ်လာခွင့်ပြုမိတာ မှားယွင်းသွားပြီ။ သူတို့လမ်းသူတို့ သွားဖို့ တောင်းဆိုခဲ့သင့်သည်။ ဒါမှမဟုတ် အခွင့်အရေးသာနေတုန်းက တိုက်ခိုက်ခဲ့သင့်သည်။ ယခုမူ သူတို့သည် မြေအောက်မြို့တော်ထဲတွင် ဘုရင်၏ စိတ်သဘောထားအတိုင်း ဖြစ်နေရပြီ။
"ဘုရင် လာဂါမာ" ချန်ချန်က သူမ၏ ကြည်လင်ချိုမြိန်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ဘုရင်၏ နောက်ပြောင်မှုများ ရှိသော်လည်း ချန်ချန်၏ အသံမှာ အလွန်ပင် နားဝင်ချိုသည်ဟု ကျူးဖုန်း အမြဲထင်ခဲ့သည်။
"ကျွန်မ ဒီ မြင့်မြတ်တဲ့နေရာက လူပုတွေကို ဘာအန္တရာယ်မှ မပြုလိုသလို မရိုမသေလည်း မလုပ်ချင်ပါဘူး။ ကျွန်မ ဒီ လုံးဝန်းစက်ကို ရှာနေတာက ဒါဟာ တည်ငြိမ်စေတဲ့ စွမ်းအားတစ်ခုဖြစ်ပြီး လျှို့ဝှက်သွေးစွမ်းအား ပညာရပ်တွေအတွက် အစွမ်းထက်တဲ့ ကြားခံတစ်ခုလို့ ကြားသိထားလို့ပါ။ ကျွန်မရဲ့ သွေးစွမ်းအင်တွေ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ ပေါက်ကွဲထွက်လာတဲ့ 'စပဲလ်စကား' (spellscar) ကြောင့် ကျွန်မ သေဆုံးရတော့မှာမို့ ဒါက ကျွန်မအတွက် အလွန်အရေးကြီးပါတယ်"
ဘုရင်က သူမကို စူးစမ်းသည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင်တော့ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ဖွယ် ပြင်းထန်မှုများ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
"ဒါ အမှန်ပဲလား ဒရူယာ" ဟု ဘုရင်က ချန်ချန်ကို အကြည့်မလွှဲဘဲ မေးလိုက်သည်။
"သူမ သေဆုံးတော့မယ်ဆိုတာ ကျွန်မ မသိခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူမကို မယုံကြည်ရမယ့် အကြောင်းရင်းလည်း မတွေ့မိပါဘူး။ ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းထဲမှာ သူမရဲ့ မှော်စွမ်းအားတစ်ခု ရူးသွပ်ပေါက်ကွဲသွားတာကို ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် တွေ့ခဲ့ရပါတယ်။ အဲဒီ မှော်စွမ်းအားက ယောင်းမို (Yaomo) တွေရဲ့ စွမ်းအင်ကာကွယ်မှုတွေကို ဘာမှမဟုတ်သလို အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်သွားစေတာကို တွေ့လိုက်ရတော့ တကယ်ကို အံ့အားသင့်ခဲ့ရပါတယ်"
"အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်သွားစေတာလား" လာဂါမာက လေသံမာမာဖြင့် မေးသည်။ "သေချာရဲ့လား"
"ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်မရဲ့ ဘုရင်မင်းမြတ်"
"ထူးခြားလှချည်လား။ ဒါဆိုရင် ဒီလုံးဝန်းစက်က မင်းကို ကူညီပေးနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာပေါ့၊ မိန်းကလေး"
ဘုရင် လာဂါမာက မေးလိုက်သည်။ သူသည် ပလ္လင်ပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး ချန်ချန်ဆီသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်။ ချန်ချန်က သူထက် အရပ်အနည်းငယ် ပိုမြင့်သော်လည်း ဘုရင်၏ ရှေ့မှောက်တွင်မူ သူမမှာ သေးငယ်ပြီး နုနယ်နေသယောင် ရှိသည်။ သို့သော် ကျူးဖုန်း သိကျွမ်းခဲ့သမျှကာလပတ်လုံး သူမ၏ လျှာဖျားမှာ ဘယ်သောအခါမှ နုနယ်ခဲ့ဖူးသည် မဟုတ်ပေ။
"ကျွန်မလည်း မသိပါဘူး" သူမက ပြောသည်။ "ကျွန်မ သေချာသိတာတစ်ခုကတော့ ကျွန်မရဲ့ သွေးတွေမှာ ဒဏ်ရာရနေပြီး ကုသနိုင်မယ့် နည်းလမ်းကို ရှာဖွေနေတာပါ။ ဒီ လုံးဝန်းစက်ကတော့ ကျွန်မအတွက် ပထမဆုံးသော တကယ့်မျှော်လင့်ချက်ပါပဲ"
ဘုရင်က ရွန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
"မင်းမှာ သွေးစွမ်းအင် မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းက သွေးစွမ်းအင်ရှိသူတွေရဲ့ နယ်မြေမှာ ရောက်နေတယ်။ ဟင်း... မင်းမှာ ကျိန်စာတစ်ခု သက်ရောက်နေတယ်။ ဒါကို မင်းလည်း သိပြီးသား မဟုတ်လား"
ဘုရင်၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးဖျော့ဖျော့တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ခဏတာမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ဒရူယာကို အံ့အားသင့်သွားစေရန် လုံလောက်သည်။ ကျူးဖုန်းလည်း အံ့အားသင့်သွားကာ ဘုရင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ဘုရင်က လက်ကို မြှောက်၍ ခေါ်သည့် အမူအရာ ပြုလိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ခန်းမ၏ အရိပ်ထောင့်များမှ အစောင့်နှစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူတို့ ထိုနေရာတွင် ရှိနေသည်ကိုပင် ကျူးဖုန်း မသိလိုက်ပေ။ အရိပ်စွမ်းအား၏ အထွတ်အထိပ်ပင် ဖြစ်သည်။
အစေခံများက အစားအသောက်နှင့် အဖျော်ယမကာများ တင်ဆောင်လာကြပြီး အစောင့်နှစ်ဦးက သစ်သားစားပွဲနှင့် ကုလားထိုင် လေးလုံးကို ယူဆောင်လာကြသည်။ ဒရူယာမှာမူ လက်နက်ဆရာကြီးကို သွားရောက်ရှာဖွေရန် ခွင့်တောင်းကာ ထွက်သွားခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ပုံပြင်ထဲက လူပုဘုရင်တစ်ပါး၏ ခမ်းနားသော ပွဲတော်မျိုး မဟုတ်သော်လည်း ချန်ချန် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ရသည့်အခါ ဤမြေအောက်နေရာတစ်ခုလုံးမှာ သူမ ထင်ထားသည်နှင့် လုံးဝ မတူညီကြောင်း တွေးမိသည်။
သွေးဘုရင်တွေလို ဘုရင့်အမိန့်ကို နာခံရန် စုရုံးနေကြသော အစေခံများ၊ အစောင့်များ၊ နန်းတွင်းသူ နန်းတွင်းသားများနှင့် အကြံပေးများမှာ ဘယ်မှာနည်း။ မြို့လမ်းမများတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသော လူအော်သံများ ဘာကြောင့် မရှိရသနည်း။ ကုန်သွယ်မှုနှင့် လုပ်ငန်းခွင်များ၏ လှုပ်ရှားရုန်းကန်မှုများ ဖြစ်သော နေ့စဉ်ဘဝ၏ သွေးခုန်နှုန်းများမှာ ဘာဖြစ်သွားသနည်း။ ယောင်းမို (yaomo) နှင့် ယောင်းကွိုင် (yaoguai) တို့က ဤဂုဏ်ယူစရာကောင်းပြီး သန်မာသော လူမျိုးများထံမှ အရာအားလုံးကို တကယ်ပင် လုယူသွားခဲ့ပြီလော။ ချန်ချန် မယုံကြည်နိုင်ပေ။ ငွေရောင်တောက်နေသော မျက်လုံးများရှိသည့် ဤဘုရင်မှာ ထိုကဲ့သို့ ဖြစ်ပျက်ခွင့်ကို ပေးထားမည်မဟုတ်ဟု သူမ ယုံကြည်သည်။
ဘုရင်က စားပွဲ၏ ထိပ်ဆုံးတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး အစေခံများ အစားအစာ ချပေးသည့်အခါ လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။ "စားကြ" သူကိုယ်တိုင်မူ အစားအစာကို ထိတွေ့ခြင်းမရှိပေ။
တင်းမာမှုများမှာ လျင်မြန်စွာပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ချန်ချန် သူမ၏ ဇွန်းကို ကောက်ကိုင်ကာ စားသောက်လိုက်သည်။ ခဏတာအတွင်း မည်သူမျှ စကားမပြောကြဘဲ စားပွဲသုံးပစ္စည်းများ၏ အသံ၊ သစ်သားစားပွဲပေါ်သို့ ခွက်များ ချလိုက်သည့်အသံ၊ ဝါးစားသောက်မြိုချသည့် အသံတို့သာ တိတ်ဆိတ်နေသော ခန်းမထဲတွင် ထင်ရှားစွာ ကြားနေရသည်။ တစ်ခဏတွင် ချန်ချန်သည် ဝိုင်ခွက်အစွန်းမှတစ်ဆင့် ကျူးဖုန်းကို ကြည့်မိသည်။ သူမက သူ့ကို ပြုံးပြလိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာမှာ အပြုံးတစ်ခုနှင့် နီးစပ်သွားပြီး အိုက်စလင်၏ စွမ်းအင်များကို အနည်းငယ် ပြန်လည် နိုးထလာစေသည်။
"ဘာကို ပြုံးနေတာလဲ မိန်းကလေး" ဘုရင်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။
လန့်သွားသည့် အိုက်စလင်က ဝိုင်ခွက်ကို ချလိုက်ကာ ပါးစပ်ကို သုတ်လိုက်သည်။
"ဘာမှ အရေးကြီးတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဘုရင်မင်းမြတ်" ဟု သူမက ပြောသည်။
"ဟင်း... အဲဒါကိုတော့ ငါ ဆုံးဖြတ်ပါစေ။ ပြောစမ်းပါဦး၊ ဘာလဲဆိုတာ"
ချန်ချန်၏ ပါးပြင်များတွင် ရှက်ရိပ်သန်းလာသည်။
"ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ကျွန်မ ဒီနေ့ ဖြစ်ခဲ့တာတွေကို နောက်တစ်ချိန် ပြန်တွေးမိတဲ့အခါ ဒီတွေ့ဆုံမှုက ဘယ်ကို ဦးတည်သွားမယ်ဆိုတာ မသိဘဲနဲ့ လူပုဘုရင်တစ်ပါးနဲ့အတူ ညစာစားခဲ့ရတဲ့ ညတစ်ညအဖြစ် အမှတ်ရနေမှာပါ"
"အဲဒါက မင်းကို စိတ်ရှုပ်စေတာလား"
ချန်ချန် သူမ၏ ဇွန်းကို ပါးစပ်နားတွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။
"အခုလောလောဆယ်တော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ရလဒ်က ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မကတော့ ဘုရင်တစ်ပါးနဲ့ ညစာစားခဲ့ရတယ်လို့ ပြောနိုင်ဦးမှာပါ"
ဘုရင် လာဂါမာက နှာမှုတ်လိုက်သည်။
"မင်းမှာ လူသားအများစုလိုပဲ လျှာရှည်တဲ့ အကျင့်ရှိတာပဲ။ မင်းတို့ရဲ့ မှော်အတတ်ဆိုင်ရာ အခက်အခဲနဲ့ ကောင်လေးရဲ့ ကျိန်စာကလွဲရင် မင်းတို့နှစ်ယောက်မှာ ထူးခြားတာ ဘာမှ ငါ မတွေ့ဘူး။ ဒါဆို ငါ မင်းတို့ကို ကျူးကျော်သူတွေလို့ သဘောထားပြီး အကျဉ်းချထားရင် ဘာဖြစ်မလဲ"
"ဘုရင်မင်းမြတ်၊ ကျွန်မတို့ ဘာလို့ အပျက်အစီးတွေကို ရှာဖွေနေတာလဲဆိုတာ ပြောပြပြီးသားပါ"
ချန်ချန်က သည်းခံစွာ ပြောသည်။
"ကျွန်မတို့ လုံးဝန်းစက်ကို ရှာနေတာလို့ သိလိုက်ရတဲ့အခါ မင်းမြတ်က သံသယတွေ အကြီးအကျယ် ဝင်သွားတာပါ။ ဒရူယာ ပြောပြချက်အရ မင်းမြတ်တို့ မြို့တော်က ယောင်းမိုနဲ့ ယောင်းကွိုင်တွေရဲ့ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံရတော့မှာဆိုတော့ မင်းမြတ်မှာ ပိုကြီးမားတဲ့ စိုးရိမ်စရာတွေ ရှိနေမှာပါ။ ကျွန်မတို့ကို အစားအသောက် ကျွေးမွေးပြီး ကိုယ်တိုင် စကားပြောနေဖို့ဆိုတာ ကျွန်မတို့ဆီက လိုချင်တဲ့ တစ်စုံတစ်ခု မရှိရင် ဘာကြောင့် အချိန်ကုန်ခံမှာလဲ။ ဘုရင်မင်းမြတ်၊ အခု အဲဒါက ဘာလဲဆိုတာ ပြောပြဖို့ အချိန်တန်ပြီလို့ မထင်ဘူးလား"
ချန်ချန်ကို အကြည့်မလွှဲဘဲ မေးလိုက်သည်။
"သူမ သေဆုံးတော့မယ်ဆိုတာ ကျွန်မ မသိခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူမကို မယုံကြည်ရမယ့် အကြောင်းရင်းလည်း မတွေ့မိပါဘူး။ ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းထဲမှာ သူမရဲ့ မှော်စွမ်းအားတစ်ခု ရူးသွပ်ပေါက်ကွဲသွားတာကို ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် တွေ့ခဲ့ရပါတယ်။ အဲဒီ မှော်စွမ်းအားက ယောင်းမို (Yaomo) တွေရဲ့ စွမ်းအင်ကာကွယ်မှုတွေကို ဘာမှမဟုတ်သလို အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်သွားစေတာကို တွေ့လိုက်ရတော့ တကယ်ကို အံ့အားသင့်ခဲ့ရပါတယ်"
"အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်သွားစေတာလား" လာဂါမာက လေသံမာမာဖြင့် မေးသည်။ "သေချာရဲ့လား"
"ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်မရဲ့ ဘုရင်မင်းမြတ်"
"ထူးခြားလှချည်လား။ ဒါဆိုရင် ဒီလုံးဝန်းစက်က မင်းကို ကူညီပေးနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာပေါ့၊ မိန်းကလေး"
ဘုရင် လာဂါမာက မေးလိုက်သည်။ သူသည် ပလ္လင်ပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး ချန်ချန်ဆီသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်။ ချန်ချန်က သူထက် အရပ်အနည်းငယ် ပိုမြင့်သော်လည်း ဘုရင်၏ ရှေ့မှောက်တွင်မူ သူမမှာ သေးငယ်ပြီး နုနယ်နေသယောင် ရှိသည်။ သို့သော် ကျူးဖုန်း သိကျွမ်းခဲ့သမျှကာလပတ်လုံး သူမ၏ လျှာဖျားမှာ ဘယ်သောအခါမှ နုနယ်ခဲ့ဖူးသည် မဟုတ်ပေ။
"ကျွန်မလည်း မသိပါဘူး" သူမက ပြောသည်။ "ကျွန်မ သေချာသိတာတစ်ခုကတော့ ကျွန်မရဲ့ သွေးတွေမှာ ဒဏ်ရာရနေပြီး ကုသနိုင်မယ့် နည်းလမ်းကို ရှာဖွေနေတာပါ။ ဒီ လုံးဝန်းစက်ကတော့ ကျွန်မအတွက် ပထမဆုံးသော တကယ့်မျှော်လင့်ချက်ပါပဲ"
ဘုရင်က ရွန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
"မင်းမှာ သွေးစွမ်းအင် မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းက သွေးစွမ်းအင်ရှိသူတွေရဲ့ နယ်မြေမှာ ရောက်နေတယ်။ ဟင်း... မင်းမှာ ကျိန်စာတစ်ခု သက်ရောက်နေတယ်။ ဒါကို မင်းလည်း သိပြီးသား မဟုတ်လား"
ဘုရင်၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးဖျော့ဖျော့တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ခဏတာမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ဒရူယာကို အံ့အားသင့်သွားစေရန် လုံလောက်သည်။ ကျူးဖုန်းလည်း အံ့အားသင့်သွားကာ ဘုရင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ဘုရင်က လက်ကို မြှောက်၍ ခေါ်သည့် အမူအရာ ပြုလိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ခန်းမ၏ အရိပ်ထောင့်များမှ အစောင့်နှစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူတို့ ထိုနေရာတွင် ရှိနေသည်ကိုပင် ကျူးဖုန်း မသိလိုက်ပေ။ အရိပ်စွမ်းအား၏ အထွတ်အထိပ်ပင် ဖြစ်သည်။
အစေခံများက အစားအသောက်နှင့် အဖျော်ယမကာများ တင်ဆောင်လာကြပြီး အစောင့်နှစ်ဦးက သစ်သားစားပွဲနှင့် ကုလားထိုင် လေးလုံးကို ယူဆောင်လာကြသည်။ ဒရူယာမှာမူ လက်နက်ဆရာကြီးကို သွားရောက်ရှာဖွေရန် ခွင့်တောင်းကာ ထွက်သွားခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ပုံပြင်ထဲက လူပုဘုရင်တစ်ပါး၏ ခမ်းနားသော ပွဲတော်မျိုး မဟုတ်သော်လည်း ချန်ချန် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ရသည့်အခါ ဤမြေအောက်နေရာတစ်ခုလုံးမှာ သူမ ထင်ထားသည်နှင့် လုံးဝ မတူညီကြောင်း တွေးမိသည်။
သွေးဘုရင်တွေလို ဘုရင့်အမိန့်ကို နာခံရန် စုရုံးနေကြသော အစေခံများ၊ အစောင့်များ၊ နန်းတွင်းသူ နန်းတွင်းသားများနှင့် အကြံပေးများမှာ ဘယ်မှာနည်း။ မြို့လမ်းမများတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသော လူအော်သံများ ဘာကြောင့် မရှိရသနည်း။ ကုန်သွယ်မှုနှင့် လုပ်ငန်းခွင်များ၏ လှုပ်ရှားရုန်းကန်မှုများ ဖြစ်သော နေ့စဉ်ဘဝ၏ သွေးခုန်နှုန်းများမှာ ဘာဖြစ်သွားသနည်း။ ယောင်းမို (yaomo) နှင့် ယောင်းကွိုင် (yaoguai) တို့က ဤဂုဏ်ယူစရာကောင်းပြီး သန်မာသော လူမျိုးများထံမှ အရာအားလုံးကို တကယ်ပင် လုယူသွားခဲ့ပြီလော။ ချန်ချန် မယုံကြည်နိုင်ပေ။ ငွေရောင်တောက်နေသော မျက်လုံးများရှိသည့် ဤဘုရင်မှာ ထိုကဲ့သို့ ဖြစ်ပျက်ခွင့်ကို ပေးထားမည်မဟုတ်ဟု သူမ ယုံကြည်သည်။
ဘုရင်က စားပွဲ၏ ထိပ်ဆုံးတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး အစေခံများ အစားအစာ ချပေးသည့်အခါ လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။ "စားကြ" သူကိုယ်တိုင်မူ အစားအစာကို ထိတွေ့ခြင်းမရှိပေ။
တင်းမာမှုများမှာ လျင်မြန်စွာပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ချန်ချန် သူမ၏ ဇွန်းကို ကောက်ကိုင်ကာ စားသောက်လိုက်သည်။ ခဏတာအတွင်း မည်သူမျှ စကားမပြောကြဘဲ စားပွဲသုံးပစ္စည်းများ၏ အသံ၊ သစ်သားစားပွဲပေါ်သို့ ခွက်များ ချလိုက်သည့်အသံ၊ ဝါးစားသောက်မြိုချသည့် အသံတို့သာ တိတ်ဆိတ်နေသော ခန်းမထဲတွင် ထင်ရှားစွာ ကြားနေရသည်။ တစ်ခဏတွင် ချန်ချန်သည် ဝိုင်ခွက်အစွန်းမှတစ်ဆင့် ကျူးဖုန်းကို ကြည့်မိသည်။ သူမက သူ့ကို ပြုံးပြလိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာမှာ အပြုံးတစ်ခုနှင့် နီးစပ်သွားပြီး အိုက်စလင်၏ စွမ်းအင်များကို အနည်းငယ် ပြန်လည် နိုးထလာစေသည်။
"ဘာကို ပြုံးနေတာလဲ မိန်းကလေး" ဘုရင်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။
လန့်သွားသည့် အိုက်စလင်က ဝိုင်ခွက်ကို ချလိုက်ကာ ပါးစပ်ကို သုတ်လိုက်သည်။
"ဘာမှ အရေးကြီးတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဘုရင်မင်းမြတ်" ဟု သူမက ပြောသည်။
"ဟင်း... အဲဒါကိုတော့ ငါ ဆုံးဖြတ်ပါစေ။ ပြောစမ်းပါဦး၊ ဘာလဲဆိုတာ"
ချန်ချန်၏ ပါးပြင်များတွင် ရှက်ရိပ်သန်းလာသည်။
"ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ကျွန်မ ဒီနေ့ ဖြစ်ခဲ့တာတွေကို နောက်တစ်ချိန် ပြန်တွေးမိတဲ့အခါ ဒီတွေ့ဆုံမှုက ဘယ်ကို ဦးတည်သွားမယ်ဆိုတာ မသိဘဲနဲ့ လူပုဘုရင်တစ်ပါးနဲ့အတူ ညစာစားခဲ့ရတဲ့ ညတစ်ညအဖြစ် အမှတ်ရနေမှာပါ"
"အဲဒါက မင်းကို စိတ်ရှုပ်စေတာလား"
ချန်ချန် သူမ၏ ဇွန်းကို ပါးစပ်နားတွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။
"အခုလောလောဆယ်တော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ရလဒ်က ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မကတော့ ဘုရင်တစ်ပါးနဲ့ ညစာစားခဲ့ရတယ်လို့ ပြောနိုင်ဦးမှာပါ"
ဘုရင် လာဂါမာက နှာမှုတ်လိုက်သည်။
"မင်းမှာ လူသားအများစုလိုပဲ လျှာရှည်တဲ့ အကျင့်ရှိတာပဲ။ မင်းတို့ရဲ့ မှော်အတတ်ဆိုင်ရာ အခက်အခဲနဲ့ ကောင်လေးရဲ့ ကျိန်စာကလွဲရင် မင်းတို့နှစ်ယောက်မှာ ထူးခြားတာ ဘာမှ ငါ မတွေ့ဘူး။ ဒါဆို ငါ မင်းတို့ကို ကျူးကျော်သူတွေလို့ သဘောထားပြီး အကျဉ်းချထားရင် ဘာဖြစ်မလဲ"
"ဘုရင်မင်းမြတ်၊ ကျွန်မတို့ ဘာလို့ အပျက်အစီးတွေကို ရှာဖွေနေတာလဲဆိုတာ ပြောပြပြီးသားပါ"
ချန်ချန်က သည်းခံစွာ ပြောသည်။
"ကျွန်မတို့ လုံးဝန်းစက်ကို ရှာနေတာလို့ သိလိုက်ရတဲ့အခါ မင်းမြတ်က သံသယတွေ အကြီးအကျယ် ဝင်သွားတာပါ။ ဒရူယာ ပြောပြချက်အရ မင်းမြတ်တို့ မြို့တော်က ယောင်းမိုနဲ့ ယောင်းကွိုင်တွေရဲ့ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံရတော့မှာဆိုတော့ မင်းမြတ်မှာ ပိုကြီးမားတဲ့ စိုးရိမ်စရာတွေ ရှိနေမှာပါ။ ကျွန်မတို့ကို အစားအသောက် ကျွေးမွေးပြီး ကိုယ်တိုင် စကားပြောနေဖို့ဆိုတာ ကျွန်မတို့ဆီက လိုချင်တဲ့ တစ်စုံတစ်ခု မရှိရင် ဘာကြောင့် အချိန်ကုန်ခံမှာလဲ။ ဘုရင်မင်းမြတ်၊ အခု အဲဒါက ဘာလဲဆိုတာ ပြောပြဖို့ အချိန်တန်ပြီလို့ မထင်ဘူးလား"
ဘုရင် လာဂါမာသည် ချန်ချန်၏ စကားကို ကြားသောအခါ အနည်းငယ် ငြိမ်သက်သွားသည်။ ထို့နောက် သူက ရယ်မောလိုက်ပြီး စားပွဲခုံကို လက်ဖြင့် ပုတ်လိုက်သည်။
"တော်လိုက်တဲ့ မိန်းကလေး။ မင်းက ငါ့ရဲ့ စိတ်ထဲကို ဖတ်နေတာလား ဒါမှမဟုတ် အဲဒီလောက်ထိ လိမ္မာပါးနပ်နေတာလား"
သူ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် အေးစက်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အပူချိန်မှာလည်း ရုတ်တရက် ကျဆင်းသွားသလိုပင်။ ကျူးဖုန်းက ချန်ချန်၏ ရှေ့သို့ အနည်းငယ် တိုးဝင်လိုက်ပြီး သတိထားနေလိုက်သည်။ ဘုရင် လာဂါမာကမူ ထိုအပြုအမူကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆက်ပြောသည်။
"ဟုတ်တယ်၊ မင်း မှန်တယ်။ ငါ့မှာ လိုအပ်ချက်တစ်ခု ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက မင်းတို့ရဲ့ အကူအညီနဲ့ မဆိုင်ဘူး။ မင်းတို့လို လူသားတွေက ငါ့ရဲ့ တိုင်းပြည်အတွက် ဘာများ လုပ်ပေးနိုင်မှာမို့လို့လဲ"
"အနည်းဆုံးတော့ ကျွန်မတို့က အတူတူ တိုက်ခိုက်ပေးနိုင်ပါတယ်" ဟု ချန်ချန်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ယောင်းမိုတွေက ကျွန်မတို့ရဲ့ ရန်သူတွေလည်း ဖြစ်တယ်။ သူတို့က ကျွန်မတို့ရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြတယ်၊ ကျွန်မရဲ့ အနာဂတ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ကြတယ်။ မင်းမြတ်အနေနဲ့ ကျွန်မတို့ကို အကျဉ်းချထားမယ့်အစား မဟာမိတ်အဖြစ် သဘောထားလိုက်ရင် ပိုမကောင်းပေဘူးလား"
ဘုရင် လာဂါမာက သူမကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ငွေရောင် တောက်ပနေပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို တွက်ချက်နေပုံရသည်။ ခန်းမထဲတွင် တိတ်ဆိတ်မှုမှာ ပြန်လည် စိုးမိုးသွားပြန်သည်။ အစောင့်များမှာလည်း ရုပ်တုများကဲ့သို့ ငြိမ်သက်နေကြသည်။
"မဟာမိတ်လား..." ဘုရင်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ငါ့ရဲ့ တိုင်းပြည်က ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ ရောက်နေတာကို မင်းတို့ ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ"
"ဒရူယာက ပြောပြလို့ပါ။ သူက မင်းမြတ်ရဲ့ စစ်သည်တော်တစ်ယောက်ပဲ မဟုတ်လား" ချန်ချန်က ဖြေသည်။
"ဒရူယာလား..." ဘုရင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "သူက ငါ့ရဲ့ ယုံကြည်ရတဲ့ လက်ရုံးပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူက အပြင်လောကရဲ့ အခြေအနေကို မင်းတို့ဆီမှာ အကုန် ရွှတ်ပြလောက်တဲ့အထိ မိုက်မဲမယ်လို့တော့ ငါ မထင်ဘူး"
ချန်ချန်က မည်သို့မျှ ပြန်မပြောဘဲ ဘုရင်၏ မျက်လုံးကို တည့်တည့်ကြည့်နေလိုက်သည်။ သူမ သိထားသည်မှာ ဤနေရာတွင် အမှားတစ်ခုခု ပြောမိပါက အသက်အန္တရာယ် ရှိနိုင်သည်ကိုပင်။ သို့သော်လည်း သူမသည် နောက်ဆုတ်သွားမည် မဟုတ်ပေ။
ဘုရင် လာဂါမာက ခဏတာ အတန်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက်မှ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ။ မင်းတို့ရဲ့ ရဲရင့်မှုကို ငါ လေးစားတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ရဲ့ စွမ်းအားက ဒီစစ်ပွဲမှာ ဘာမှ မဖြစ်မြောက်နိုင်ဘူးဆိုတာကိုတော့ မင်းတို့ သိထားရမယ်။ အကယ်၍ မင်းတို့က တကယ်ကို ကူညီချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ငါ့ရဲ့ စမ်းသပ်မှုကို အရင် ဖြတ်ကျော်ရလိမ့်မယ်"
ဘုရင်က လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကျောက်စားပွဲပေါ်တွင် ရှေးဟောင်း စာလိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
"ဒီမှာ ရှိတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို မင်းတို့ နားလည်နိုင်ရင် ငါ မင်းတို့ကို အကူအညီ ပေးမယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ မဖြေရှင်းနိုင်ဘူးဆိုရင်တော့... မင်းတို့ရဲ့ အသက်ကို ငါ့ရဲ့ မြေအောက်ခန်းမှာပဲ ထားခဲ့ရလိမ့်မယ်"
ချန်ချန်နှင့် ကျူးဖုန်းတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ နှစ်ယောက်လုံး သိလိုက်သည်မှာ ဤသည်မှာ သူတို့၏ ခရီးလမ်းတွင် အကြီးမားဆုံးသော စိန်ခေါ်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာတော့မည် ဆိုသည်ကိုပင်။