ချန်ချန် မြေအောက်ကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိနေသည်မှာ တစ်ရက်ပင် မပြည့်သေးသော်လည်း သူမသည် ဤနေရာကို စက်ဆုပ်ရွံရှာနေပြီဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းထဲမှ အပေါ်သို့တက်ကာ အပြင်ဘက်သို့ ထွက်ခွာသွားရမည့်အစား မြေအောက်ကမ္ဘာထဲသို့ ပို၍ပင် နက်ရှိုင်းစွာ တိုးဝင်သွားနေကြသည့်ပုံ ပေါ်နေသည်။ သူမသည် ယောင်မော်ခေါင်းဆောင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး အသံကို မြှင့်လိုက်သည်။
"မင်းရဲ့ အပေါင်းအပါတွေက ထွက်ပြေးသွားကြပြီ။ ပြီးတော့ ငါ့မှာ မင်းကို တိုက်ခိုက်ဖို့အတွက် မှော်အတတ်တွေ အများကြီး ကျန်နေသေးတယ်"
သူမသည် ယောင်မော်မှော်ဆရာကို ရည်ရွယ်၍ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"အညံ့ခံလိုက်စမ်း။ ဒါဆိုရင် ငါတို့ မင်းကို လွှတ်ပေးမယ်!"
ယောင်မော်သည် အကာအကွယ်များကို အသင့်ပြင်ထားရင်း ချန်ချန်ဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ အညံ့ခံရမည်တဲ့လား။ သူ၏ မျက်လုံးများ ပြောင်းလဲသွားပြီး နီရဲနေသော အလင်းရောင်များမှာ မုန်းတီးခြင်းနှင့် သူမကို ကြောက်ရွံ့သွားစေလောက်သည့် ပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်များဖြင့် ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသည်။ ထောင့်ချိုးမိနေသည့် အခြေအနေတွင် သူသည် အရှက်တကွဲ အညံ့ခံရမည့်အစား မိမိကိုယ်ကိုယ် သတ်သေပြီး သူတို့အားလုံးကိုပါ ဆွဲခေါ်သွားရန် ပြင်ဆင်နေသည်။ ယောင်မော်က လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်သည့်အချိန်တွင် ချန်ချန်ကလည်း သူမ၏ အစွမ်းထက်ဆုံး မှော်အတတ်တစ်ခုကို ရွတ်ဖတ်လိုက်သည်။ သူမသည် အကျိုးဆက်ကို မစဉ်းစား၊ မဆင်ခြင်ဘဲ အလိုအလျောက်ပင် ပြုလုပ်လိုက်မိသည်။
သူမ၏ လက်ထဲမှ လှံရှည်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်သော မူးဝေမှုလှိုင်းတစ်ခုက သူမကို ရိုက်ခတ်လာသည်။ ဗိုက်ထဲမှ စတင်ကာ တစ်ကိုယ်လုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည့် နာကျင်မှုသည် ဆိုးဝါးလှသည်။ သူမသည် မှော်အတတ်ကို စုစည်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း ၎င်းမှာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ကြီးထွားလာသော ထိန်းမရနိုင်သည့် အရာတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ ချန်ချန်သည် အော်ဟစ်လိုက်ရင်း သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ဘေးသို့ ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
သူမ၏ လက်ဖဝါးများမှ သွေးရောင်လျှပ်စီးများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ သို့သော် ထိန်းချုပ်ထားရမည့် ပေါက်ကွဲမှုအစား ကြီးမားပြီး ခရုခွံပုံသဏ္ဌာန် လျှပ်စီးတန်းကြီးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ သူမ၏ အသားအရေမှတစ်ဆင့် ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် ချန်ချန်၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အမွှေးအမျှင်များပင် ထောင်လာသည်။ လျှပ်စီးများ၏ အရှိန်ကြောင့် လိုဏ်ဂူမျက်နှာကျက်မှ ကျောက်စက်ပန်းဆွဲများ ပြိုကျလာသည်။ လေထုထဲတွင် ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံများ ပြည့်နှက်သွားပြီး ထိုရှုပ်ထွေးမှုများကြားမှ ယောင်မော်၏ အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သွေးရောင်လျှပ်စီးများက သူ၏ မှော်အကာအကွယ်များကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖောက်ထွင်းသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
"ချန်ချန်!"
ကျူးဖုန်း၏ အသံသည် လျှပ်စီးမုန်တိုင်း၏ အပြာရောင်ဝါးတားတား မြင်ကွင်းများကြားမှတစ်ဆင့် သူမထံသို့ ဝေးကွာစွာ ရောက်ရှိလာသည်။
"အနားကို မကပ်နဲ့!!"
သူမ အော်ဟစ်လိုက်ရင်း ဗိုက်ကိုဖိကာ ကိုယ်ကိုကိုင်းညွှတ်လိုက်သည်။ ထိုမှော်အတတ်ကို ပြန်ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း လျှပ်စီးတန်းများမှာ သူမ၏ လက်များ၊ လက်မောင်းများနှင့် ရင်ဘတ်တို့မှတစ်ဆင့် နေရာအနှံ့မှ ထွက်ပေါ်လာနေသည်။ သူမပတ်လည်တွင် မီးခိုးငွေ့များ အုံ့ဆိုင်းလာပြီး သူမ၏ ဒဏ်ရာမှ ထွက်လာသော သွေးများပင်လျှင် ထူးဆန်းသည့် အပြာရောင်အလင်းတန်းများ ဖြစ်လာသည်။ အို... ဘုရားရေ၊ ငါ့သွေးတွေက မှော်စွမ်းအင်တွေ ဖြစ်ကုန်ပြီလား၊ ချန်ချန်တွေးမိလိုက်သည်။ အသားလောင်ကျွမ်းသည့် အနံ့ကြောင့် သူမ၏ နှာခေါင်းထဲတွင် ပိတ်ဆို့သွားပြီး အော့အန်ချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူမ၏ လျှပ်စီးတန်းကြောင့် ယောင်မော်စစ်သည်တစ်ဦးသာ သေဆုံးသွားခဲ့ပါစေဟု ဆုတောင်းမိသည်။ သို့သော် သူမရလိုက်သည့်အနံ့က လောင်ကျွမ်းနေသော သူ့အသားအနံ့ မဟုတ်ခဲ့လျှင်ကော။ ကျူးဖုန်းသာ သူမနှင့် အရမ်းနီးကပ်နေခဲ့မိလျှင်ကော။ အရာအားလုံးက များလွန်းနေပြီ။ အိုင်ဆလင်၏ ခြေထောက်များ ခွန်အားမရှိတော့ဘဲ လိုဏ်ဂူကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲကျသွားကာ ဘောလုံးကဲ့သို့ ကွေးကွေးလေး ဖြစ်သွားရှာသည်။
သူမသည် အိပ်မွေ့ချဆေး၏ သက်ရောက်မှုကို ဆန့်ကျင်မနေတော့ဘဲ စိတ်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ကာ လက်ခြေတို့ ထုံကျင်သွားစေရန် ခွင့်ပြုလိုက်သည်။ လေထဲတွင် လျှပ်စီးများ ပေါက်ကွဲနေပြီး အိုင်ဆလင်၏ မျက်လုံးရှေ့တွင် တောက်ပသော အလင်းရောင်များ ဖြစ်ပေါ်နေသော်လည်း မုန်တိုင်းမှာ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားပုံရသည်။ အဆိပ်က မှော်စွမ်းအင်၏ လျှပ်စီးမုန်တိုင်းကို ငြိမ်သက်စေရန် ကူညီပေးနေပုံရသည်။ ဤကိစ္စအတွက် ယောင်မော်တို့ကို ကျေးဇူးတင်ရလိမ့်မည်ဟု ချန်ချန် တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့မိပါ။ သူမ၏ မျက်လုံးများ မှေးစင်းသွားပြီး ပြန်ဖွင့်လိုက်သောအခါ ကျူးဖုန်းက သူမအပေါ်တွင် ကိုင်းညွှတ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ အသက်ရှင်နေသည်။ သူ၏ အသားအရေများ လျှပ်စီးကြောင့် လောင်ကျွမ်း ပျက်စီးသွားခြင်း မရှိချေ။ ချန်ချန်သည် စိတ်သက်သာရာရမှုကြောင့် ဘာမှမတွေးနိုင်တော့လုနီးပါး ဖြစ်သွားသော်လည်း ကျူးဖုန်း၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ အတွေးများ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ တင်းမာ၍ ဖျော့တော့နေပြီး မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်နေသည်။
"မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား" ဟု သူက မေးသည်။
ချန်ချန်သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုင်လိုက်ပြီး ကျူးဖုန်း၏ အစောပိုင်းက စကားကို သတိရသွားသည်။
"အဆင်ပြေမယ်လို့ ထင်ပါတယ်"
သူတို့သည် ယောင်မော်တို့နှင့် တိုက်ခိုက်မှုအပြီးတွင် ပြန်လည်သက်သာလာစပြုချိန်၌ လူပုနှစ်ဦး သူတို့ဆီသို့ လာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဥမင်လမ်းကြောင်းမှ လူပုများဖြစ်သည်။ သူတို့သည် လူသားများကို ရင်းနှီးဖော်ရွေစွာ ဆက်ဆံကြသည်။ သူတို့သည် တိုက်ပွဲများကို ဝေးလံသောနေရာမှ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ပြီး သူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း တိုက်ပွဲများ ဖြစ်ပွားနေသဖြင့် အချိန်မီ မလာနိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ပြောပြသည်။ သူတို့သည် လူပုများနှင့် ယောင်မော်များ၏ အလောင်းများ ပြည့်နှက်နေသော ဥမင်လမ်းကြောင်းတစ်ခုမှတစ်ဆင့် လမ်းပြခေါ်ဆောင်သွားသည်။ အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး ချန်ချန်သည် ယောင်မော်တို့ ဘာကိုရှာဖွေနေသလဲဆိုတာကို ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။
"ဒါက အုပ်ထိန်းသူနဲ့ ပတ်သက်တာ မဟုတ်ဘူး ဖုန်း။ ဒါက 'မှော်စာလုံးလုံးကြီး' (Arcane Script Sphere) နဲ့ ပတ်သက်တာ"
"ဘယ်လိုလုံးကြီးလဲ" ဟု ကျူးဖုန်းက အံ့အားသင့်စွာ မေးသည်။
"ငါ ငယ်ငယ်က ကြားဖူးတဲ့ အစွမ်းထက်တဲ့ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတစ်ခု။ ဒါက နှစ်တွေကြာလာတဲ့အခါ လူပုတွေနဲ့ ယောင်မော်တွေကြားမှာ တိုက်ပွဲတွေကို ဖန်တီးပေးခဲ့တာ။ သူတို့က ငါတို့က အဲဒါကို ရှာနေတယ်လို့ ထင်နေပုံရတယ်"
"ငါ နားလည်ပြီ"
စကားပြောဆိုမှုများ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူတို့၏ မျှော်လင့်ချက်များ ရှိနေသော်လည်း နာရီပေါင်းများစွာ လမ်းလျှောက်နေရသလို ခံစားရပြီး အချိန်ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ ချန်ချန်သည် သူမ၏ လှံရှည်ကို အားပြု၍ လမ်းလျှောက်လာခဲ့ရသည်။ သူမသည် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်ချင်သော်လည်း ယောင်မော်အဆိပ်၏ အာနိသင်များက သူမ၏ သွေးထဲတွင် ကျန်ရှိနေသေးပြီး ထိန်းချုပ်မရသော စွမ်းအင်များက သူမကို ပို၍ပင် နွမ်းနယ်စေသည်။ သူမ ကျူးဖုန်းကို ခဏနားရန် ပြောတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ရှေ့မှ ဥမင်လမ်းကြောင်း ကျယ်ပြန့်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လမ်းကြောင်းခွဲများစွာသည် ပင်မလမ်းကြောင်းနှင့် ဆုံစည်းနေပြီး သေးငယ်သော ဥမင်များထဲမှ လူသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ချန်ချန်သည် ချွေးနံ့နှင့် သွေးနံ့များ သူမ၏ နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာသောအခါ အသက်ရှူမှားသွားသည်။ ထိုဆိုးဝါးသော အရိပ်လက္ခဏာများနောက်တွင် လူပုပေါင်း နှစ်ဆယ်ကျော်ခန့် ရှေ့မှလမ်းကြောင်းပေါ်သို့ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။ သူတို့သည် ဓားများ၊ ဒိုင်းများ၊ တူများ ကိုင်ဆောင်ထားကြပြီး လူနာတင်စင်များကိုလည်း သယ်ဆောင်လာကြသည်။ အဖွဲ့ထဲတွင် သေဆုံးသူ သို့မဟုတ် ဒဏ်ရာရသူ အနည်းဆုံး တစ်ဒါဇင်ခန့် ရှိသည်။ အချို့တွင် မြင်သာသော ဒဏ်ရာများ မရှိသော်လည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖျားနာမှုတစ်ခုကို ခံစားနေရသကဲ့သို့ တုန်လှုပ်နေကြသည်။ သူတို့အား သယ်ဆောင်လာသူများမှာ လူနာတင်စင်ပေါ်မှ မကျစေရန် ရုန်းကန်နေရသည်။ သူတို့သည် ယောင်မော်များနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ပုံရသည်။
သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးသည် ကျူးဖုန်းနှင့် ချန်ချန်ကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း လူပုခေါင်းဆောင်ကို တစ်စုံတစ်ခု ရှင်းပြနေသည်။ ချန်ချန်သည် ဘယ်ဘက်လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်သွားရန် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းလိုက်သော်လည်း လှုပ်ရှား၍ မရတော့သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် အော့အန်မိမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် လက်ဖြင့် ပါးစပ်ကို အုပ်ထားလိုက်သည်။
"အဆင်ပြေပါတယ်။ ဒါက သာမန်ဂူအဆိပ် (gu poison) အနည်းငယ်သာ ဖြစ်ပါတယ်။ ခဏနေရင် ပျောက်သွားလိမ့်မယ်။ ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ပါ" ဟု သူမနောက်မှ လူပုတစ်ဦးက ပြောသည်။
ကျူးဖုန်းသည် ချန်ချန်ကို မတ်တပ်ရပ်နိုင်အောင် ကူညီပေးရင်း သူမ၏ ပခုံးပေါ်တွင် လက်တစ်ဖက် တင်ပေးထားသည်။ သူ့၏ နွေးထွေးမှုကို မခံစားရမီအထိ သူမကိုယ်တိုင် တုန်ရီနေမှန်း ချန်ချန် မသိလိုက်ပေ။ သူမသည် ကျူးဖုန်း၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ မှီတွယ်ကာ ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် သူတွဲခေါ်ရာအတိုင်း လမ်းလျှောက်လာခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် ထိုရှည်လျားသော ဥမင်လမ်းကြောင်းမှ ထွက်လာခဲ့ပြီး ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူတို့ပတ်လည်တွင် လူပုစောင့်များ၊ သံချပ်ကာအပြည့် ဝတ်ဆင်ထားသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် စစ်သည် တစ်ဒါဇင်ခန့် ရောက်ရှိလာသည်။ ချန်ချန်အနေဖြင့် သံမဏိလက်နက်များစွာနှင့် မျက်နှာထားတင်းတင်း လူပုများကြောင့် ကြောက်ရွံ့ကောင်း ကြောက်ရွံ့နိုင်သော်လည်း ရှေ့တွင်ရှိသည့် တစ်စုံတစ်ခုက သူမ၏ အာရုံကို လွှဲပြောင်းသွားစေသည်။ ထိုနေရာတွင် သူမ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသည့် အကြီးမားဆုံးသော တံခါးကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။
ဆယ်ပေမြင့်ပြီး သံရိုးရိုးဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ထိုတံခါးကြီးမှာ ကျောက်တုံးများကြားတွင် အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်နေပြီး ရန်သူမည်သူမျှ ဖျက်ဆီး၍ မရနိုင်လောက်အောင် ခိုင်ခံ့လွန်းလှသည်။ ဒါကလည်း ရန်သူများအနေဖြင့် ထိုနေရာအထိ ရောက်လာနိုင်သည်ဟု ယူဆမှသာ ဖြစ်သည်။ သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားသော လူပုများနှင့် တံခါး၏ နှစ်ဖက်စလုံးတွင် ရပ်နေသော ဘုန်းတော်ကြီးများ ရှိနေသည်။ လူပုဆရာဝန်များသည် ဒဏ်ရာရသူများကို ချက်ချင်း ကုသပေးနေကြသော်လည်း ကျူးဖုန်းကမူ သူတို့ဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာချိန်တွင် အချို့သော လူပုများက သူနှင့် သူ့အဖော်ကို မနှစ်မြို့သည့် အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ဒါ သူ့စိတ်ကူးယဉ်မှုလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူတို့ ချန်ချန်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မနှစ်မြို့မှုများ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသွားသလား။ သူမ၏ လှံရှည်ကို Astral လက်နက်ဟု မှတ်မိသွားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်၊ သို့မဟုတ် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သွေးမှော်ပညာကို ရိပ်မိသွားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။
ကျူးဖုန်းသည် ထိုမလိုလားအပ်သော အတွေးများကို ခေါင်းခါ၍ ဖယ်ထုတ်လိုက်သည်။ သူတို့သည် အစိမ်းသက်သက်လူများကို သံသယဖြစ်နေခြင်းသာ ဖြစ်နိုင်သည်။ သူ၏ ကြောက်ရွံ့မှုများအပေါ် အချိန်ကုန်ခံနေစရာ အကြောင်းမရှိပေ။ လူပုများက သူ့ကို ဘယ်လိုသဘောထားသလဲဆိုတာ သူ ထိန်းချုပ်၍ မရနိုင်သော်လည်း သူတို့ကို ဤနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာခြင်းမှာ သူတို့၏ ဥမင်လမ်းကြောင်းများနှင့် သက်ဆိုင်မှု မရှိလောက်ကြောင်း ကျူးဖုန်း သံသယရှိမိသည်။
ထိုကြီးမားသော သံတံခါးများရှိရာသို့ စတင်ရွေ့လျားလိုက်သည်နှင့် လူပုများမှာ ပိုမိုစိတ်အေးလက်အေး ဖြစ်သွားကြသည်။ ကျူးဖုန်းသည် သူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ သူတို့နှစ်ဦးကို ရည်ရွယ်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူတို့အား ဤနေရာမှ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာစေချင်နေသည်ကို သိလိုက်ရသည်။ ပြင်းထန်သော အသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျူးဖုန်း၏ အတွေးများကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။ စောင့်ကြည့်သူများ၏ ညွှန်ကြားချက်အရ ကြီးမားသော သံတံခါးကြီးမှာ တကျွီကျွီမြည်လျက် ပွင့်သွားသည်။ ကျူးဖုန်းသည် အံ့အားသင့်စရာ နောက်တစ်ခုကို ထပ်တွေ့ရပြန်သည်။ တံခါးမှာ အနည်းဆုံး သုံးပေခန့် ထူပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စစ်သည်များ၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် တစ်လက်မချင်း ပွင့်လာခြင်းဖြစ်သည်။
လူပုခေါင်းဆောင်သည် သူတို့ဘေးသို့ ရောက်လာသည်။ "ပြင်ပလူ အနည်းငယ်သာ တံခါးစောင့်တွေက အပြင်ဘက်တံခါးကို ဖွင့်ပေးတာကို မြင်ခွင့်ရကြတယ်" ဟု သူက မှတ်ချက်ပေးသည်။
"အပြင်ဘက်တံခါးလား" ဟု ကျူးဖုန်းက အံ့ဩစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
သူတို့သည် Mithral သတ္တုတံခါးကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့ပြီး တံခါးစောင့်များစွာကို ကျန်ရစ်ခဲ့ကာ ပိုမိုကျယ်ဝန်းသော လိုဏ်ဂူကြီးတစ်ခုထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ထိုနေရာတွင် မျက်နှာကျက်မှာ အလွန်မြင့်မားသည်။ ရုတ်တရက် ကျယ်ပြန့်သော နေရာလွတ်သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ အိုင်ဆလင်သည် သူမကို ဖိစီးထားသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများ ပေါ့ပါးသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ မြေအောက်ကမ္ဘာတွင် ပိတ်မိနေရမည်ဟူသော ကြောက်စိတ်မှာ သူမဆီမှ လွင့်စင်သွားတော့သည်။ သူမရှေ့တွင် ကျယ်ပြန့်သော ကမ္ဘာကြီးကို မြင်နေရသဖြင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ လျော့နည်းသွားသည်။ အလင်းလုံးများအစား မျက်နှာကျက်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးအုပ်ထားသော ငွေရောင်အပြာရောင်မှော်မှိုများက လိုဏ်ဂူတစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်နေစေသည်။
သူတို့၏ မျက်လုံးများ ငွေရောင်အလင်းတန်းနှင့် အသားကျသွားသောအခါ မီးခိုးငွေ့များ ထွက်နေသော အလင်းလုံးများထက် ပို၍ ကြည့်ရလွယ်ကူကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအလင်းရောင်အောက်တွင် ကျောက်တုံးများဖြင့် ခင်းထားသော လမ်းမကြီးတစ်ခုကို တွေ့ရပြီး ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် လူပုရုပ်တုကြီးများက လိုဏ်ဂူကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ အရိပ်များ ထိုးကျနေသည်။ အလယ်ဗဟိုရှိ လိုဏ်ဂူဆီသို့ စီးဆင်းနေသော မြစ်ကြီးတစ်စင်းနှင့်အတူ ကျောက်တုံးများကို ထွင်းထုထားသော အိမ်များ၊ ဆိုင်များနှင့် ဘုရားကျောင်းများဆီသို့ ဦးတည်နေသည့် ကြီးမားသော လှေကားထစ်များမှာ အံ့မခန်းပင် ဖြစ်သည်။
ထိုသို့သော မြင်ကွင်းမျိုးကို တွေ့မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကျူးဖုန်းနှင့် ချန်ချန်တို့မှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ဤမျှကြီးမားပြီး ခမ်းနားထည်ဝါသော မြေအောက်မြို့တော်ကြီးတစ်ခု သူတို့မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်ထွက်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ ထင်မှတ်ထားမည်မဟုတ်ပေ။ ဥမင်လမ်းကြောင်းများ၏ အမှောင်ထုထဲတွင်သာ ကျင်လည်ခဲ့ရသော သူတို့အတွက် ယခုမြင်ကွင်းမှာ အိပ်မက်တစ်ခုလိုပင်။
"ဒါ... ဒါက လူပုတွေရဲ့ မြို့တော်လား" ချန်ချန်က တိုးညှင်းစွာ မေးလိုက်သည်။ သူမ၏ အသံမှာ အံ့ဩခြင်းနှင့်အတူ ရောယှက်နေသည်။
လူပုခေါင်းဆောင်သည် သူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် မောက်မာသည့် အမူအရာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်။ ဒါက ငါတို့ရဲ့ ဂုဏ်ယူစရာကောင်းတဲ့ မြို့တော် 'အိုင်းရွန်ဟန်း' ပဲ။ မင်းတို့လို ပြင်ပလူတွေအတွက်တော့ ဒီနေရာဟာ ဒဏ္ဍာရီထဲကအတိုင်းပဲ ဖြစ်နေမှာပေါ့"
ကျူးဖုန်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လိုက်သည်။ ငွေရောင်အပြာရောင်မှော်မှိုများ၏ အလင်းရောင်အောက်တွင် မြို့တော်မှာ ထူးဆန်းသော အလှတရားတစ်ခုကို ဆောင်ကြဉ်းနေသည်။ ကျောက်တုံးများကို ပုံဖော်ထားသော အဆောက်အအုံများသည် အလွန်ပင် ခိုင်ခံ့ပြီး ရှေးဟောင်းဆန်လှသည်။ မြို့တော်၏ အလယ်ဗဟိုမှ စီးဆင်းနေသော မြစ်မှာလည်း မှော်ဆန်သည့် အလင်းရောင်များဖြင့် တောက်ပနေသည်။
"ငါတို့ ဒီနေရာကို ဘာကြောင့် ခေါ်လာတာလဲ" ကျူးဖုန်းက မေးလိုက်သည်။ သူ၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း အတွင်းစိတ်ထဲတွင်မူ သတိထားနေဆဲဖြစ်သည်။
လူပုခေါင်းဆောင်သည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ "မင်းတို့ရဲ့ အကူအညီ လိုအပ်တဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါကို ပြောပြဖို့ဆိုရင်တော့ မင်းတို့က ငါတို့ရဲ့ အကြီးအကဲတွေနဲ့ တွေ့ဆုံဖို့ လိုအပ်လိမ့်မယ်" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
ကျူးဖုန်းနှင့် ချန်ချန်တို့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့တွင် ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့မှန်း သိလိုက်ကြသည်။ ဤမျှကြီးမားသော မြို့တော်ထဲတွင် သူတို့နှစ်ယောက်တည်း လမ်းလျှောက်နေရခြင်းမှာ အန္တရာယ်ရှိနိုင်သကဲ့သို့ အကူအညီရရန် အခွင့်အလမ်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။
"ကောင်းပြီ။ ခေါင်းဆောင် ပြတဲ့လမ်းအတိုင်း လိုက်ခဲ့ပါ့မယ်" ကျူးဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။
ထိုသို့ဖြင့် သူတို့သည် လူပုခေါင်းဆောင်နောက်သို့ လိုက်ပါသွားကြသည်။ မြို့တော်၏ ကျောက်ခင်းလမ်းမများပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေရင်း သူတို့အား စူးစမ်းသလို ကြည့်နေသော လူပုများ၏ အကြည့်များကို ခံစားနေရသည်။ သို့သော်လည်း သူတို့သည် နောက်သို့ မလှည့်ကြည့်ဘဲ ရှေ့သို့သာ ဆက်လျှောက်သွားကြသည်။ ဤခရီးစဉ်က သူတို့၏ ကံကြမ္မာကို မည်သို့ ပြောင်းလဲသွားစေမည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။ ရှေ့တွင် စောင့်ကြိုနေသည်မှာ အန္တရာယ်များလား၊ သို့မဟုတ် အဖြေများလား ဆိုသည်ကိုတော့ အချိန်ကသာ အဖြေပေးသွားလိမ့်မည်။