ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းများအတွင်းသို့ အလင်းတန်းများ ဖြာကျနေပြီး သူတို့၏ခြေသံများသာ ပဲ့တင်ထပ်နေသည့် တိတ်ဆိတ်မှုက ထိုသူနှစ်ဦးအား ခေါင်းကိုက်စရာကောင်းလောက်အောင် စိတ်ရှုပ်ထွေးစေသည်။ ဥမင်၏တစ်ဖက်စွန်းသို့ ရောက်ရန် အကွာအဝေးမည်မျှ ကျန်သေးသနည်း။ အရင်တစ်ခေါက်ကတော့ ထွက်ပေါက်နှင့် အလွန်နီးကပ်နေပြီဟု သူတို့ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူတို့ရှေ့ရှိ ဥမင်လမ်းကြောင်းသည် စည်ပိုင်းပုံသဏ္ဍာန် လိုဏ်ဂူကြီးတစ်ခုအတွင်းသို့ ပွင့်ထွက်သွားပြီး ရေစီးသံကို အိုက်စလင် ကြားလိုက်ရသည်။ မြေအောက်မြစ်တစ်ခုသည် ကျောက်တုံးများပေါ်မှ စီးဆင်းနေကာ ရေပြင်အထက်တွင် စလတ်တိုက် (stalactite) ကျောက်စက်ပန်းဆွဲများ အစုအဝေးလိုက် တွဲလောင်းကျနေသည်။
ချန်ချန်သည် မှောင်မိုက်သော ဥမင်နံရံများမှလွဲ၍ အခြားကြည့်စရာတစ်ခုခုကို မြင်လိုက်ရသည့်အတွက် စိတ်သက်သာရာရသွားကာ မြစ်ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ရေပြင်သည် ကောက်ကွေးသော သွားများရှိသည့် သားရဲတစ်ကောင်၏ ပါးစပ်ထဲမှ ထွက်ကျလာသကဲ့သို့ စလတ်မိုက် (stalagmite) ကျောက်စက်ပန်းဆွဲများကြားတွင် ပွက်ထနေသည်။ ကမ်းစပ်ရှိ ကျောက်တုံးများကြားတွင် အပြာရောင်နှင့် အစိမ်းရောင်မှိုများ ပေါက်ရောက်နေပြီး မြစ်ထဲတွင် ဖြတ်ကူးရန် ကျောက်တုံးအချို့ရှိသော်လည်း ၎င်းတို့မှာ ချော်ထွက်လွယ်ကာ လူတစ်ယောက်သာ ရပ်နိုင်လောက်အောင် သေးငယ်လှသည်။
ဤမြစ်ကို ဖန်တီးခဲ့သည့် ရာစုနှစ်များစွာအတွင်း ဝိညာဉ်ပေါင်းမည်မျှ ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးသနည်း။ သွေးသားစပ်ဆိုသူတစ်ယောက်အနေဖြင့် ချန်ချန်သည် ဤခရီးကို စတင်ခဲ့စဉ်က ဥမင်လမ်းကြောင်းများက သူတို့ကို မြေအောက်ကမ္ဘာ၏ ဤမျှအတိုင်းအတာအထိ ခေါ်ဆောင်သွားလိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့မိပေ။ သူမကိုယ်သူမ ကျဉ်းမြောင်းသောနေရာများကို ကြောက်တတ်သူဟု မထင်ခဲ့သော်လည်း နေရောင်ခြည်နှင့် ဤမျှဝေးကွာနေရခြင်းက သူမအား စိုးရိမ်စိတ်ဝင်စေသည်။ သို့သော်လည်း အခြားတစ်ဖက်တွင်တော့ လူအများစုမသိရှိသည့် ဤလိုဏ်ဂူထဲတွင် လမ်းလျှောက်နေရခြင်းက သူမအား စိတ်လှုပ်ရှားစေသည်။ သူတို့သည် နောက်ထပ်ကမ္ဘာတစ်ခုအတွင်းသို့ ခြေချမိလိုက်ခြင်းပင်။ သူမ၏မိဘများသာ ဤမြင်ကွင်းကို သူမနှင့်အတူ ကြည့်ရှုနိုင်ခဲ့ပါက ချန်ချန် ကျေနပ်မိမည်ဖြစ်သည်။
ကောင်းပါပြီ၊ ထိုဥမင်လမ်းကြောင်းရှိ အရာများက သူတို့နှစ်ဦးအပေါ် ဆက်လက်သက်ရောက်နေချိန်တွင် ကျေနပ်သည်ဟု ဆိုရမည့်အစား အဆင်မပြေဟု ဆိုရပေမည်။ မြေအောက်ကမ္ဘာထဲသို့ ဘာတွေများ ရောက်လာခဲ့သနည်း။ နောက်ဆုံးဥမင်အနီးတွင် ရပ်နေစဉ်က မြေအောက်ကမ္ဘာမှ ထွက်ခွာတော့မည်ဟု သူမ တစ်ခဏမျှ ထင်ခဲ့မိသည်။ ယခုအခါတွင် သူတို့လမ်းကို ဘယ်လိုရှာရမည်နည်းဟု သူမ တွေးတောမိသည်။
ချွန်မြသော အသံနှင့်အတူ လေထဲတွင် တုန်ခါမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး သူမ၏ဝန်ထမ်းတုတ်တံတစ်လျှောက် တုန်ခါသွားသည်။ ချန်ချန်သည် ကျူးဖုန်းကို ကြည့်ရင်း တုန်လှုပ်သွားသည်။ ချန်ချန်သည် ကျူးဖုန်းကို တစ်စုံတစ်ခုပြောရန် ပါးစပ်ဟလိုက်စဉ်မှာပင် နောက်ထပ်မြှားတံအမည်းရောင်တစ်ခုသည် သူမ၏လက်မောင်းထဲသို့ စိုက်ဝင်သွားသည်။ ထိုလက်နက်ကို ကြောင်အစွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည့် အိုက်စလင်သည် အစပိုင်းတွင် နာကျင်မှုကို မခံစားလိုက်ရပေ။ သွေးများက နွေးထွေးစွာ စီးကျလာပြီး သူမ၏လက်မောင်းတစ်လျှောက် စီးဆင်းသွားသည်။ အိုက်စလင်သည် အသံထွက်လာနိုင်ခဲ့သည်။ "ငါတို့ တိုက်ခိုက်ခံနေရပြီ!" ဟု သူမ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ကျူးဖုန်းသည် လှည့်လိုက်ပြီး ချန်ချန်ကို ကျောက်တုံးအချို့နောက်သို့ ဆွဲချလိုက်သည်။ ချန်ချန်သည် ဒဏ်ရာရထားသော လက်မောင်းကို ဖိကိုင်ထားရင်း ကျောက်တုံးနှစ်ခုကြားရှိ အက်ကြောင်းမှတစ်ဆင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ မြစ်အလယ်တွင် ပုံသဏ္ဍာန်သုံးခုသည် ပိုကြီးသော ကျောက်စက်ပန်းဆွဲတစ်ခုအနီးတွင် လေပေါ်၌ ပျံဝဲနေကြသည်။ တစ်ယောက်မှာ စစ်သည်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကျန်နှစ်ယောက်မှာ သူတို့၏ပိန်သွယ်သော ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် အံဝင်ခွင်ကျဖြစ်သည့် သံချပ်ကာများကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ထိုနှစ်ယောက်သည် လက်ကိုင်လေးများကို ပြန်လည်ဖြည့်နေကြသည်။ သူမ၏တုတ်တံမှ ထွက်ပေါ်နေသော မှိန်ဖျော့ဖျော့ အနီရောင်အလင်းတန်းအောက်တွင်ပင် အိုက်စလင်သည် သူတို့၏သွယ်လျသော ပုံပန်းသဏ္ဍာန်၊ လှပစွာ ချွန်ထွက်နေသော နားရွက်များနှင့် ကျောက်နက်ကဲ့သို့ အရေပြားတို့ကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။
မြေအောက်ကမ္ဘာတွင် ယောကွိုင် (yaoguai) များကို တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု ချန်ချန် အံ့အားသင့်စရာ မလိုသော်လည်း ထိုကဲ့သို့သော သတ္တဝါများ ကမ္ဘာပေါ်တွင် ရှိနေကြောင်း သိထားခြင်းနှင့် ကိုယ်တိုင်မျက်မြင်တွေ့ရခြင်းမှာ လုံးဝကွဲပြားခြားနားသော အတွေ့အကြုံဖြစ်သည်။ အနီရောင်မျက်လုံးများ။ စိတ်ဝင်စားမှုနှင့် ရွံရှာမှုတို့ ရောထွေးနေသော လှိုင်းတစ်ခုသည် အိုက်စလင်ထံသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။ ပုံပြင်များက ဤမျှတောက်လောင်နေသော မျက်လုံးများကို မြင်တွေ့ရမည့်အကြောင်း ကြိုတင်ပြင်ဆင်ပေးမထားခဲ့ပါ။
လက်မောင်းမှ တဆစ်ဆစ်နာကျင်မှုက ချန်ချန်အား ကျောက်တုံးနောက်တွင် ပုန်းနေရုံနှင့် လုံခြုံမှုမရှိကြောင်း သတိပေးနေသည်။ သူမသည် သွားများကို ကြိတ်ထားရင်း သွေးများပေကျံနေသော လက်ချောင်းများဖြင့် မြှားတံကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ အသားစများ ပြဲထွက်သွားပြီး မီးတောက်သကဲ့သို့ နာကျင်မှုများက လက်မောင်းတစ်လျှောက် ပြေးသွားသည်။ ခံနိုင်ရည်ရှိသည့်အခါ ချန်ချန်သည် ထိုဆူးပါသော လက်နက်ကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။ သွေးနှင့် အနက်ရောင်အချွဲကဲ့သို့သော အရာများက မြှားထိပ်တွင် ပေကျံနေသည်။
"မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား" ဟု ကျူးဖုန်းက မေးလိုက်သည်။ သူ၏အကြည့်တို့သည် သူမ၏ဒဏ်ရာမှသည် ယောမို (Yaomo) များထံသို့ ရောက်သွားပြီးမှ ပြန်ရောက်လာကာ မည်သည့်အန္တရာယ်ကို အရင်ဖြေရှင်းရမည်မှန်း မသိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
"မြှားတွေက အဆိပ်သုတ်ထားတာ" ဟု ချန်ချန်က ပြောသည်။ သူမ ဒဏ်ရာကို ထိလိုက်သည့်အခါ လက်ချောင်းများ တုန်ယင်နေသည်။ ထုံကျဉ်သော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတစ်ခုသည် သူမ၏လက်မောင်းတစ်လျှောက် ပြေးသွားပြီး လက်များကို လေးလံသွားစေသည်။ "ဒါ အိပ်ဆေးလို့ ထင်တယ်။ အနည်းဆုံးတော့ ဒါပဲ ဖြစ်ပါစေလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်၊ ပိုဆိုးတာမျိုး မဖြစ်ပါစေနဲ့။"
ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုသည် ရင်ဘတ်နှင့် ခြေထောက်များဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ အိုက်စလင်သည် ဘေးတစ်ဖက်သို့ လူးလိမ့်လိုက်ပြီး မြစ်ဘေးရှိ စိုစွတ်သော ကျောက်တုံးများတွင် ကျောမှီလိုက်သည်။ အေးစက်သောရေက သူမအား အနည်းငယ် ပြန်လည်နိုးကြားစေသည်။ သူမ သတိရှိနေရမည်ဖြစ်သော်လည်း သူမလုပ်ချင်သည်မှာ မျက်လုံးကိုမှိတ်ပြီး အိပ်စက်လိုက်ရန်သာ ဖြစ်သည်။
"ကြံ့ကြံ့ခံထား" ဟု ကျူးဖုန်းက ပြောသည်။ သူသည် အဝတ်စတစ်ခုကို ဆွဲယူကာ ဒဏ်ရာကို ပတ်လိုက်ပြီး သူမ၏လက်ချောင်းများကို တုတ်တံပေါ်တွင် ခေါက်ထားလိုက်သည်။ "အလင်းကို လျှော့ထားလိုက်" ဟု သူက ဆိုသည်။ "မင်းကိုယ်မင်း ပစ်မှတ်မဖြစ်စေနဲ့။"
"ကမ်းပေါ်တက်လာပြီး ငါတို့နဲ့ တိုက်စမ်းပါ၊ မင်းတို့ သွေးစုပ်ကောင် အကြောက်သားတွေ!" ဟု ကျူးဖုန်းက အော်ဟစ်လိုက်သဖြင့် ချန်ချန်၏ အာရုံသည် ဒဏ်ရာမှ ခဏတာ လွတ်မြောက်သွားသည်။ သူသည် ပြတ်သားသော အမူအရာတစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်သည်။ မြစ်ထဲမှ ရေတန်းတစ်ခုသည် လှည့်ပတ်ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏လက်ကို ပတ်ရစ်ကာ နောက်ထပ်ရူးန် (rune) သင်္ကေတတစ်ခု၏ ပုံသဏ္ဍာန်ကို ဖန်တီးလိုက်သည်။ ရေသည် ဆောင့်တက်သွားပြီး ၎င်း၏ရေမြှုပ်များသည် ဆူးများကဲ့သို့ ဒရိုး (drow) မြှားသမားများကို ရိုက်ခတ်လိုက်သဖြင့် လေထဲတွင် ယိုင်နဲ့သွားစေသည်။
ယောမိုသည် လက်များကို မြှောက်လိုက်သော်လည်း ထိုရိုက်ချက်များကို ရှောင်တိမ်းရန် လုံလောက်သော အမြန်နှုန်း မရှိခဲ့ပေ။ ရေသည် သူ၏ပါးပြင်ကို အသံမြည်သည်အထိ ရိုက်ခတ်သွားသည်။ သူ၏အနီရောင်မျက်လုံးများက တောက်လောင်နေပြီး မရှင်းလင်းသော ဒေါသဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူသည် မရင်းနှီးသော ဘာသာစကားတစ်ခုဖြင့် တစ်စုံတစ်ခုကို အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏လက်များက လေထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် ကုတ်ခြစ်လိုက်သည်။ မီးတောက်ကန့်လန့်ကာတစ်ခုသည် ယောမို၏ခြေဖဝါးအောက်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး မြစ်တစ်လျှောက် လှိုင်းထသွားသည်။
"ငါတို့ ဝပ်ထားကြ!" ဟု ချန်ချန် အော်လိုက်ရာ ကျောက်တုံးများကြားတွင် ရွေ့လျားနေပြီး မြစ်ဆီသို့ ဦးတည်နေသည့် ကျူးဖုန်းသည် ဝမ်းလျားမှောက်လိုက်သည်။ မီးတောက်များက သူတို့၏ခေါင်းပေါ်မှ ဖြတ်ကျော်သွားပြီး မြစ်တစ်လျှောက် ရေနွေးငွေ့လမ်းကြောင်းတစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့ကာ ဒရိုးများကို ခဏတာ ဖုံးကွယ်သွားစေသည်။
"သူတို့ကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်လိုက်ပြီ!" ကျူးဖုန်းသည် ကမ်းစပ်တစ်လျှောက်ရှိ ကျောက်တုံးများကို ထိတွေ့လိုက်ပြီး သူတို့ဝပ်နေသည့်နေရာသို့ တွားသွားရင်း သင်္ကေတများကို အသည်းအသန် ရေးဆွဲလိုက်သည်။ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုသည် ကျောက်တုံးများမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး မီးတောက်များကို မြစ်ကမ်းပါးအထိ တွန်းထုတ်ကာ သူတို့ပတ်လည်တွင် ကာကွယ်မှုနယ်ပယ်တစ်ခု ဖန်တီးလိုက်သည်။ ရေနွေးငွေ့များက ထူထပ်စွာ ဆက်လက်ထွက်ပေါ်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ယောမိုကို မမြင်ရသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ ယောမိုသည်လည်း သူတို့ကို မမြင်နိုင်တော့ပေ။
ကျူးဖုန်းသည် မြစ်ဆီသို့ တစ်ဖန် ပြန်လည်တွားသွားသည်။ "မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ" ဟု ချန်ချန်က မေးသည်။ "မြစ်ထဲမှာ မီးတွေ ရှိနေတုန်းပဲလေ။"
"ငါ သိတယ်"
ကျူးဖုန်းသည် နေရာမှ ခုန်ထလိုက်ပြီး မြစ်ဆီသို့ ပြေးသွားသည်။ သူသည် ကာကွယ်ရေးနယ်ပယ်ကို ကျော်လွန်၍ မီးတောက်များထဲသို့ ခုန်ဝင်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ အသက်ရှူမှားရုံမျှ ကြာပြီးနောက် ချန်ချန်သည် ရေထဲသို့ တစ်စုံတစ်ခု ပြုတ်ကျသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူမ ကျောက်တုံးများနောက်မှ ကြည့်လိုက်သော်လည်း ကျူးဖုန်းမှာ ရေအောက်တွင် ရှိနေသည်။
အိုက်စလင်သည် သူမ၏လက်နက်ကို မျက်နှာနှင့် နီးကပ်စွာ ဆွဲယူလိုက်သည်။ သွေးသားစပ်ဆိုသူသည် မီးနှင့်ရေနွေးငွေ့များကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ယောမိုထံသို့ ရောက်ရှိနိုင်ရမည်ဖြစ်ကာ ချန်ချန်သည် ကျူးဖုန်း အဆင်ပြေကြောင်း သေချာစေချင်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ မီးကို ဖယ်ရှားပစ်ရန် လိုအပ်သည်။ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် အဆိပ်ကြောင့် ထိုင်းမှိုင်းနေဆဲဖြစ်သော်လည်း ရေကို ထိန်းချုပ်ခြင်းမှာ ခက်ခဲသောစွမ်းရည်မဟုတ်ပေ၊ လိုဏ်ဂူထဲမှ လေတိုက်ခတ်မှုများက သူမကို အထောက်အကူပြုနေပြီး တုတ်တံက သူမ၏စွမ်းအင်ကို အာရုံစိုက်ပေးနေသည်။
လျှို့ဝှက်အနုပညာ၏ စကားလုံးများကို တိုးတိုးရွတ်ဆိုရင်း ချန်ချန်သည် လက်နက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ သူမသည် မြစ်တစ်ဖက်သို့ ချိန်ရွယ်လိုက်ရာ လေတိုက်ခတ်မှုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လှိုင်းများကို လှုပ်ရှားစေသည်။ သူမ၏စွမ်းရည်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ရေလှိုင်းများသည် မီးကန့်လန့်ကာကို ထိုးဖောက်သွားပြီး ငြိမ်းသတ်လိုက်သည်။ မီးတောက်များ ငြိမ်းသွားပြီးနောက် လိုဏ်ဂူထဲတွင် အေးမြသောလေတိုက်ခတ်သွားသည်။ ရေနွေးငွေ့များ ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ ယောမိုစစ်သည်သည် မြစ်အလယ်တွင် လေထဲ၌ ဆက်လက်ရပ်တည်နေသည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရသည်။ အခြားယောမိုစစ်သည်တစ်ယောက်မှာ လိုဏ်ဂူမျက်နှာကြက်အနီး လေထဲတွင် မြင့်မားစွာ ပျံဝဲနေပြီး သူ၏လက်ကိုင်လေးကို အသင့်ပြင်ထားသည်။ တတိယမြောက် ယောမိုမှာမူ မည်သည့်နေရာတွင်မှ မရှိတော့ပေ။
ပျောက်ဆုံးနေသော စစ်သည်မှာ ချန်ချန်အတွက် စိုးရိမ်စရာ မဟုတ်ပေ။ သူမသည် ရယ်မောလိုက်ပြီး မျက်နှာကြက်အနီးတွင် ပျံဝဲနေသော ယောမိုထံသို့ သူမ၏လက်နက်ကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ လက်နက်သည် အနက်ရောင်ချိုများနှင့်အတူ ရှေ့သို့ တိုးထွက်သွားသည်။ ယောမိုသည် ရှောင်တိမ်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း နောက်ကျသွားခဲ့သည်။ ချန်ချန်၏ လက်နက်သည် စစ်သည်၏ရင်ဘတ်ကို ပြင်းထန်သော အသံနှင့်အတူ စိုက်ဝင်သွားသည်။ ထိုရိုက်ခတ်မှု၏ အရှိန်ကြောင့် ယောမို၏ပိန်သွယ်သော ကိုယ်ခန္ဓာသည် နောက်သို့ လန်သွားပြီး လေပေါ်တွင် ပျံဝဲနိုင်စွမ်း ပျက်ပြားသွားသည်။ သူသည် မြစ်ထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး သူနှင့် လက်နက်မှာ ရေအောက်သို့ နစ်မြုပ်သွားသည်။
"မင်းတို့ ရှုံးနိမ့်သွားပြီ၊ ကျိန်စာသင့် ယောမိုရေ!" ဟု ချန်ချန်က မှော်ဆရာကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "မင်းတို့ရဲ့ အနုပညာတွေက ဘယ်တော့မှ ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"
ယောမိုသည် မထီမဲ့မြင် ပြုံးရယ်လိုက်ပြီး လူသားဘာသာစကားဖြင့် ပြောသည်။ "မင်းတို့မှာ အသာစီးရစရာ ဘာမှ မရှိပါဘူး၊ သွေးစပ်။ မင်းတို့က ငါတို့ရဲ့ အဆိပ်ကြောင့် အားနည်းလာနေပြီ၊ နောက်တစ်ယောက်ကလည်း ရေထဲမှာ ပျောက်နေတယ်။ မင်းတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အနုပညာက ဘယ်လောက်ကြာကြာ ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာလဲ။ ဘာလို့ ဥမင်လမ်းကြောင်းထဲကို ပြန်မဆုတ်ခွာသွားတာလဲ။ ငါတို့က မင်းတို့ကို အဲဒီမှာ နောက်ဆုံးတော့ ဖမ်းမိမှာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အခုချိန်မှာ အေးဆေးနေလိုက်ဖို့ ဘာလို့ မစဉ်းစားတာလဲ။"
ချန်ချန်သည် စစ်သည်၏မျက်နှာကို ကြည့်နေသည်။ သူသည် သူမဒေါသထွက်ပြီး လက်နက်ဖြင့် ပြန်တိုက်ခိုက်လာလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်နေသော်လည်း ချန်ချန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။
"ငါတို့ မရှုံးသေးဘူး" ဟု ချန်ချန်က ပြောကာ သူမ၏လက်နက်ကို ထိလိုက်သည်။ လက်နက်သွားတစ်လျှောက်ရှိ ရူးန်သင်္ကေတများ တောက်ပလာသည်။
ယောမို၏ ဝင့်ကြွားနေသော မျက်နှာအမူအရာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ နက္ခတ်လက်နက်တစ်ခု! သူသည် အသည်းအသန်ပင် မှော်စွမ်းအင်များကို ထပ်မံထုတ်လွှတ်နေသည်။ သူမ၏လက်နက်သည် သူ၏ဗိုက်ထဲမှ ထိုးထွက်လာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ကာကွယ်ရေးစက်ဝန်းများကို ဖန်တီးနေခြင်း ဖြစ်မည်ဟု ချန်ချန် ခန့်မှန်းလိုက်သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျူးဖုန်းသည် ရေထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ချောင်းဆိုးကာ မျက်လုံးထဲမှ ရေများကို သုတ်လိုက်သည်။ ဒုတိယမြောက် ယောမိုစစ်သည်မှာ သူ၏ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။ သူ၏လက်ထဲတွင် ဓားတစ်ချောင်းသည် အပေါ်မှ အလင်းရောင်ကို ရောင်ပြန်ဟပ်ကာ တောက်ပနေသည်။
"ဖုန်း!" ဟု ချန်ချန် အော်လိုက်သည်။
ကျူးဖုန်းသည် ယောမိုလက်နက်ဖြင့် အဆုံးမသတ်ခင် သူ၏လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် ရေစီးသန်သန်ထဲတွင် ခဏတာ ရုန်းကန်နေကြရသော်လည်း ကျူးဖုန်းက ပို၍သန်မာသည်။ ရိုးရှင်းသော လက်နည်းပညာဖြင့် သူသည် ဓားကို လမ်းကြောင်းလွှဲလိုက်ပြီး ယောမို၏လက်မောင်းကို ဖိချလိုက်ကာ လက်နက်ကို ထိုစစ်သည်၏ဗိုက်ထဲသို့ ကိုယ်တိုင် စိုက်ဝင်သွားစေသည်။ ကျူးဖုန်းသည် ဒရိုး၏ခန္ဓာကိုယ်ကို တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး မြစ်ရေနှင့်အတူ မျှောပါသွားစေသည်။